Кіріспе
Жылдам сулы кеменің түрі және оның қолданатын технологиясының атауы, фольганың басқа түрлері. Гидрофольга – суда жұмыс істейтін көтергіш бет немесе фольга. Олар сыртқы түрі мен мақсаты жағынан ұшақтарда қолданылатын аэродинамикалық қанаттарға ұқсас. Гидрофольга технологиясын қолданатын қайықтар гидрофольга деп те аталады. Гидрофольгалы кеме жылдамдық алған сайын, гидрофольгалар кеменің корпусын судан көтеріп, кедергіні азайтады және жоғары жылдамдыққа мүмкіндік береді.
other types of foil
A hydrofoil is a lifting surface, or foil, that operates in water. They are similar in appearance and purpose to aerofoils used by aeroplanes. Boats that use hydrofoil technology are also simply termed hydrofoils. As a hydrofoil craft gains speed, the hydrofoils lift the boat's hull out of the water, decreasing drag and allowing greater speeds.
Сипаттама
Гидрофойл әдетте корпустың астындағы тіреулерге немесе әртүрлі қайықтардағы катамаранның кильдеріне орнатылған қанат тәрізді құрылымнан тұрады (суретті қараңыз). Гидрофойлмен жабдықталған су кемесінің жылдамдығы артқан сайын, корпустың астындағы гидрофойл элементтері корпусты судан көтеруге жеткілікті күш жинап, корпустың суға соққысын күрт азайтады. Бұл жылдамдық пен отынның тиімділігін арттырады. Гидрофойлдерді кеңінен пайдалануға оларды жасау және күтіп ұстаудың қиындығы кедергі келтіреді. Гидрофойлдер белгілі бір көлемнен асып кеткенде дәстүрлі су кемелерінен әлдеқайда қымбатқа түседі, сондықтан көптеген гидрофойлдік кемелер салыстырмалы түрде кішкентай болып келеді және негізінен жоғары жылдамдықты жолаушылар паромдары ретінде қолданылады, онда жолаушылар төлемдері кеменің жоғары құнын өтеуге мүмкіндік береді. Дегенмен, конструкциясы жеткілікті қарапайым болғандықтан, адам күшімен жұмыс істейтін көптеген гидрофойлдік үлгілер бар. Осы концепцияны тәжірибеден өткізу және дамыту әуесқойлардың арасында танымал.
Гидродинамикалық механика
Ауа мен су ұқсас сұйықтық теңдеулерімен басқарылатындықтан, бірақ тұтқырлығы, тығыздығы және сығымдалуы әртүрлі деңгейде болатындықтан, гидрофоль және аэрофоль (екі түрлі фоль) бірдей принцип бойынша көтерілу күшін жасайды. Фольдің пішіні су арқылы тегіс қозғалып, ағынды төмен қарай бұрады, бұл Эйлер теңдеулеріне сәйкес, фольге жоғары бағытталған күш түсіреді. Судың бұрылуы фольдің төменгі жағында жоғары қысымды, ал үстіңгі жағында төмен қысымды тудырады. Бұл қысымның айырмашылығы Бернулли принципі бойынша жылдамдық айырмашылығымен байланысты, сондықтан фоль маңындағы ағын өрісінің бір жағындағы орташа жылдамдық екінші жағына қарағанда жоғары болады. Гидрофольдік қайықта көтеру элементі ретінде қолданылғанда, бұл жоғары көтеру күші кеме корпусын көтереді, соның салдарынан кедергі азайып, жылдамдық артады. Көтеру күші ақырында кеме салмағымен теңеседі, нәтижесінде гидрофоль судан толығымен шықпай, тепе-теңдік күйіне жетеді. Кеме корпусы судан көтерілгенде толқынға қарсылық және корпустағы түрлі кедергілер (физика) жойылғандықтан, турбуленттілік пен кедергі гидрофольдің кішігірім бетіне күшпен әсер етеді, ал корпустың үстіндегі әсері азаяды, бұл жылдамдықтың айтарлықтай өсуіне алып келеді.
Фолионың конфигурациясы
Ертедегі гидрофойлдер V пішіндес қанаттарды пайдаланған. Осы типтегі гидрофойлдер "су бетін тесіп өтуші" деп аталады, себебі V пішіндес қанаттардың бір бөлігі гидрофойлмен көтерілген кезде су бетінен жоғары шығады. Кейбір қазіргі заманғы гидрофойлдер толығымен су астындағы кері Т пішіндес қанаттарды қолданады. Толығымен су астындағы гидрофойлдер толқындардың әсеріне аз бейімделеді, сондықтан теңізде тұрақтырақ және экипаж мен жолаушылар үшін қолайлырақ. Дегенмен, осы конфигурацияның түрі өзін-өзі тұрақтандырмайды. Гидрофойлдердің шабу бұрышы үнемі өзгеріп отыратын жағдайларға қарай, сенсорлар, компьютер және активті беттер арқылы жүзеге асырылатын басқару процесі арқылы реттелуі тиіс.
Үлгілер
Кемеде гидроаэродинамикалық қанаттың алғашқы дәлелі 1869 жылы париждік Эммануэль Денис Фаркоға берілген британдық патентте кездеседі. Ол "кеме алға жылғанда суға батып кетуін азайтатын, су көтерілетін, бір-біріне еңкейген жазықтықтар немесе көмекей тәрізді бөліктерді кеменің қабырғалары мен түбіне бекіту" деп мәлімдеді. Итальяндық өнертапқыш Энрико Форланини 1898 жылы гидроаэродинамикалық қанаттарды зерттеуді бастады және "баспалдақ" қанат жүйесін қолданды. Форланини өз идеялары мен жобаларына Ұлыбритания мен АҚШ-та патенттер алды. 1899-1901 жылдары британдық қайық дизайнері Джон Торникрофт баспалдақты корпус және бір ғана иілген қанатты модельдер сериясында жұмыс істеді. 1909 жылы оның компаниясы толық көлемдегі 7 метрлік "Миранда III" қайығын құрды. Ол қозғалтқышпен қозғалды және алдыңғы және артқы қанаттары болды. 1904 жылғы мамыр айында "Париж маңындағы" Сена өзенінде сынақтан өткен гидроаэродинамикалық қайық сипатталды. Бұл қайықты граф де Ламбер жасаған. Оның су астындағы корпусында 5 өзгермелі бұрышты қанаттары бар, сондықтан қайық қозғала бастағанда "қайық көтеріледі және қанаттар бетке шығады", нәтижесінде "ол тек қана винттерімен су бетінде сырғанап өтеді". Қайықтың ұзындығы 18 фут, ені 9 фут болатын бір палубамен байланыстырылған екі корпусы болды. Ол 14 а.к. De Dion Bouton қозғалтқышымен жабдықталды және сағатына 20 миль жылдамдыққа жеткені хабарланды. "Кеме қанаттарымен қозғалғанда ұшаққа ұқсайды" делінген. 1906 жылғы наурыз айында "Scientific American" журналында америкалық гидроаэродинамикалық қанатты қайық жасаушы Уильям Мичэм гидроаэродинамикалық қанаттардың негізгі принципін түсіндірді. Александр Грэм Белл гидросамолетті (қазіргі таңда ол ерекше тип ретінде қарастырылады, бірақ лифтпен де жұмыс істейді) өте маңызды жетістік деп санады және мақаланы оқығаннан кейін қазіргі гидроаэродинамикалық қайық деп аталатын қайықтың тұжырымдамаларын сызуды бастады. Бас инженері Кейси Болдуинмен бірге Белл 1908 жылдың жазында гидроаэродинамикалық қанаттармен тәжірибелер жүргізді. Болдуин итальяндық өнертапқыш Энрико Форланинидің жұмысын зерттеді және осы жобаларға негізделген модельдерді сынақтан өткізе бастады, бұл гидроаэродинамикалық су кемесінің дамуына әкелді. Беллдің 1910-1911 жылдардағы әлемдік турнесі кезінде Белл мен Болдуин Италияда Форланинимен кездесті, онда олар Маджоре көлінің үстінде оның гидроаэродинамикалық қанатты қайығында жүрді. Болдуин оны ұшқандай тегіс деп сипаттады. Беллдің Новая Шотландиядағы Баддекке жақын орналасқан Бейн Брейг есімді үйіндегі үлкен зертханасына оралғанда, олар бірқатар дизайнмен тәжірибе жүргізді, оның ең бастысы Беллдің HD 4 болды. Renault қозғалтқыштарының көмегімен ең жоғары жылдамдыққа қол жеткізілді, жылдамдықпен үдеп, толқындарды қиындықсыз еңсерді, жақсы басқарылды және жақсы тұрақтылықты көрсетті. Беллдің АҚШ Әскери-теңіз флотына берген есебі оған екі 260 кВт (350 а.к.) қуаты бар қозғалтқыш алуға мүмкіндік берді. 1919 жылғы 9 қыркүйекте HD 4 кемесі екі онжылдыққа созылған теңіз жылдамдығы бойынша әлемдік рекорд орнатты. HD 4 толық масштабтағы көшірмесін Александром Грэм Беллдің Баддектегі Ұлттық тарихи мұражайында көруге болады. 1950 жылдардың басында ағылшын жұбы судағы абсолютті жылдамдық рекордын бұзу үшін реактивті гидроаэродинамикалық қанатты су кемесін - "Ақ шоқ" кемесін жасады. Алайда, сынақтарда White Hawk 1919 жылғы HD 4 жылдамдығын рекордтық жылдамдықпен теңеуге сәл ғана қабілетті болды. Дизайнерлер тіпті қазіргі заманғы гидроаэродинамикалық қанаттардың ең жоғары жылдамдығын шектейтін инженерлік құбылысқа тап болды: кавитация қанаттар су арқылы жоғары жылдамдықпен қозғалғанда, көтеру қанатын бүгіп, қанаттар жасаған көтеруді бұзады.
In May 1904 a hydrofoil boat was described being tested on the River Seine "in the neighbourhood of Paris". This boat was designed by Comte de Lambert. This had 5 variable pitch fins on the hull beneath the water so inclined that when the boat begins to move "the boat rises and the planes come to the surface" with the result that "it skims over the surface with little but the propellers beneath the surface". The boat had twin hulls 18 foot long connected by a single deck 9 foot wide, and was fitted with a 14HP De Dion Bouton motor, the boat was reported to have reached 20 mph. It was stated that "The boat running practically on its fins resembles an aeroplane". A March 1906 Scientific American article by American hydrofoil pioneer William E. Meacham explained the basic principle of hydrofoils. Alexander Graham Bell considered the invention of the hydroplane (now regarded as a distinct type, but also employing lift) a very significant achievement, and after reading the article began to sketch concepts of what is now called a hydrofoil boat. With his chief engineer Casey Baldwin, Bell began hydrofoil experiments in the summer of 1908. Baldwin studied the work of the Italian inventor Enrico Forlanini and began testing models based on those designs, which led to the development of hydrofoil watercraft. During Bell's world tour of 1910–1911, Bell and Baldwin met with Forlanini in Italy, where they rode in his hydrofoil boat over Lake Maggiore. Baldwin described it as being as smooth as flying. On returning to Bell's large laboratory at his Beinn Bhreagh estate near Baddeck, Nova Scotia, they experimented with a number of designs, culminating in Bell's HD 4. Using Renault engines, a top speed of was achieved, accelerating rapidly, taking waves without difficulty, steering well and showing good stability. Bell's report to the United States Navy permitted him to obtain two 260 kW (350 hp) engines. On 9 September 1919 the HD 4 set a world marine speed record of , which stood for two decades. A full scale replica of the HD 4 is viewable at the Alexander Graham Bell National Historic Site museum in Baddeck, Nova Scotia. In the early 1950s an English couple built the White Hawk, a jet powered hydrofoil water craft, in an attempt to beat the absolute water speed record. However, in tests, White Hawk could barely top the record breaking speed of the 1919 HD 4. The designers had faced an engineering phenomenon that limits the top speed of even modern hydrofoils: cavitation disturbs the lift created by the foils as they move through the water at speed above , bending the lifting foil.
Бірінші жолаушылар қайықтары
Неміс инженері Ханс фон Шертель Германияда Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын және оның кезінде гидрофойлдармен жұмыс істеді. Соғыстан кейін ресейліктер Шертлдің командасын тұтқынға алды. Германияға жылдам қайықтарды салуға рұқсат берілмегендіктен, Шертл Швейцарияға барып, Supramar компаниясын құрды. 1952 жылы Supramar Швейцария мен Италия арасындағы Маджоре көлінде PT10 "Freccia d'Oro" (Алтын жебе) атты алғашқы коммерциялық гидрофойлын іске қосты. PT10 – беткі тесуші типті, ол 32 жолаушыны тасымалдай алады және жылдамдықпен қозғалады. 1968 жылы Бахрейнде туған банкир Хуссейн Наджади Supramar AG-ді сатып алып, оның қызметін Жапония, Гонконг, Сингапур, Ұлыбритания, Норвегия және АҚШ-қа кеңейтті. АҚШ-тың General Dynamics компаниясы оның лицензиаты болды, ал Пентагон суперкавитация саласындағы алғашқы ғылыми-зерттеу жобасын тапсырды. Жапонияның Осака қаласындағы Hitachi Shipbuilding компаниясы Supramar компаниясының тағы бір лицензиаты болды, сондай-ақ ЭЫДҰ елдеріндегі көптеген жетекші кеме иелері мен кеме жасаушы зауыттары да болды. 1952 жылдан 1971 жылға дейін Supramar көптеген гидрофойл модельдерін жобалады: PT20, PT50, PT75, PT100 және PT150. Олардың барлығы беткі тесуші типті, PT150-ден басқа, ол алдыңғы бөлігінде беткі тесуші фольгамен және артқы бөлігінде толығымен суға батырылатын фольгамен үйлесімді. Supramar компаниясының 200-ден астам жобасы салынды, олардың көпшілігін Родрикс (сол кезде Италияның Сицилиядағы инженер Карло Родрикс басқарған) жасады. Сол кезеңде Кеңес Одағы гидрофойлдармен кеңінен тәжірибе жүргізді, суық соғыс кезеңінде және 1980-ші жылдары суқоймалы өзен қайықтары мен ағымдағы сызықты конструкциялы паромдарды жасады. Мұндай кемелерге "Ракета" (1957) типі, одан кейін үлкен "Метеор" типі және кішкентай "Восход" типі жатады. Бұл саладағы ең табысты кеңес инженері/өнертапқышының бірі – Ростислав Алексеев, оны кейбір адамдар қазіргі заманғы гидрофойлдың "әкесі" деп санайды, өйткені ол 1950-ші жылдардағы жоғары жылдамдықты гидрофойл конструкцияларын жасаған. Кейін, шамамен 1970-ші жылдары Алексеев өзінің гидрофойл тәжірибесін жер бетіндегі эффект принципімен біріктіріп, "Экраноплан" құрылғысын жасады. КСРО-да осы технологияға жасалған үлкен инвестициялар әлемдегі ең ірі азаматтық гидрофойл флотын құруға және тарихтағы ең табысты гидрофойл – "Метеор" типінің жасалуына әкелді, одан 400-ден астам бірлік салынды. 1961 жылы SRI International "АҚШ-тың ішкі және сыртқы саудасындағы жолаушылар гидрофойлы кемелерінің экономикалық тиімділігі" туралы зерттеу жариялады. АҚШ-та гидрофойлдардың коммерциялық қолданысы алғаш рет 1961 жылы пайда болды, ол кезде Гарри Гейл Най, кішінің North American Hydrofoils компаниясы Атлантик Хайлендс, Нью-Джерсиден Төменгі Манхэттеннің қаржылық ауданына дейін қызмет көрсету үшін екі жолаушы кемесін тапсырды.
Германия
17 тонналық неміс кемесі VS 6 гидрофойлы 1940 жылы жобаланып, 1941 жылы мина орнатушы ретінде пайдалану үшін аяқталды; ол Балтық теңізінде сынақтан өтті, нәтижесінде 47 түйін жылдамдыққа қол жеткізді. Келесі үш жыл бойы стандартты E қайықтарымен салыстырылған сынақтарда жақсы көрсеткіштерді көрсетті, бірақ өндіріске жіберілмеді. Ол жылдамдық арқасында үлкен жүк көтере алатын және миналық далалардың үстінен өте алатын болды, алайда зақымдануға осал және шулы еді.
Канада
Канадада Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Болдуин тәжірибелік түтін шығару гидрофойлы (кейін Comox Torpedo деп аталды) жұмысында болды, бірақ ол жаңа түтін шығару технологиясымен және тәжірибелік нысана сүйреу гидрофойлымен алмастырылды. Соңғы гидрофойл деп саналатын алдыңғы екі қанатты жиынтығы 1960 жылдардың ортасында Колин Макгрегор Стивенс Новая Шотландияның Бадек қаласындағы құлаған кемеден құтқарылды. Олар Новая Шотландияның Галифакс қаласындағы Теңіз мұражайына сыйға берілді. Канада Қарулы күштері бірнеше гидрофойлдарды (мысалы, Баддек және Bras d'Or деп аталған екі кеме) жасап, сынақтан өткізді, бұл 1960 жылдардың соңында жоғары жылдамдықты суға қарсы гидрофойл HMCS Bras d'Or құрылысына әкелді. Дегенмен, бағдарлама 1970 жылдардың басында Канада әскерінің суға қарсы күрестен бас тартуына байланысты тоқтатылды. Bras d'Or сынақтар кезінде жақсы өнім көрсетті және ең жоғары жылдамдыққа жетті.
Америка Құрама Штаттары
АҚШ Әскери-теңіз күштері 1950 жылдардың ортасында гидроаппараттарды пайдаланып, сағатына 30 мильге дейін жылдамдыққа қол жеткізетін желкенді кемеге қаржы жұмсау арқылы гидроаппараттармен тәжірибелер жүргізе бастады. Уильям П. Карл жобалаған XCH 4 (ресми атауы – Эксперименталдық кеме, № 4) одан да жоғары жылдамдыққа ие болды және пішініне байланысты оны теңіз ұшағы деп жаңылыстырды. АҚШ Әскери-теңіз күштері 1977 жылдан 1993 жылға дейін «Пегасус» классы сияқты бірнеше жауынгерлік гидроаппараттарды пайдаланды. Бұл гидроаппараттар жылдам және жақсы қаруланған болатын.
Италия
Италия әскери-теңіз күштері 1970-жылдардың соңынан бастап Sparviero класындағы алты гидрофойл қолданды. Олар 76 мм-лік зеңбірек және екі зымыранмен қаруланды, сондай-ақ 58 теңіз шақырымға дейін (107 км/сағ) жылдамдыққа ие болды. Үш ұқсас қайық Жапонияның теңіз өзі қорғаныс күштері үшін салынды.
Кеме қатынасы және спорт
Америка кубогының бірнеше кезеңінде фольгалы яхталармен жарыс өтті. 2013 және 2017 жылдары AC72 және AC50 санаттарындағы катамарандар, ал 2021 жылы AC75 санатындағы қанатты монокорпусты яхталар қолданылды. Француздық эксперименталды желкенді гидрофойл Hydroptère – бұл озық инженерлік білім мен технологияларды қатыстыратын зерттеу жобасының нәтижесі. 2009 жылдың қыркүйегінде Hydroptère 500 м қашықтықта жаңа жылдамдық рекордын белгіледі, оның жылдамдығы және категориясында жылдамдығы құрады. Қазіргі уақытта желкенді қайықтар арасындағы 500 м жылдамдық рекордын Vestas Sailrocket атты ерекше конструкцияға ие гидрофойл ұстап тұр. Тағы бір тримаран – Windrider Rave. Rave – бұл коммерциялық сатылымдағы 17 фут (5 м), екі адамға арналған, гидрофойльмен жабдықталған тримаран, ол жоғары жылдамдыққа жете алады. Қайықты Джим Браун жобалаған. Moth қайығы радикалды фольга конфигурацияларына қарай дамыды. Hobie Sailboats компаниясы Hobie Trifoiler атты фольгалы тримаранды шығарды, ол ең жылдам сериялық желкенді қайық болып саналады. Трифойлерлер тридцать түйінден астам жылдамдыққа жетеді. Flyak деп аталатын жаңа каяк дизайнында гидрофойльдер бар, олар каяк көтеріп, кедергіні айтарлықтай төмендетіп, жылдамдықтың жоғарылуын қамтамасыз етеді. Кейбір серфингшілер үлкен толқындарда серфинг жасау үшін гидрофойльдермен жабдықталған серф тақталарын, яғни фойлбордтарды жасады. Quadrofoil Q2 – екі орындық, төрт фольгалы гидрофойлді электрлік демалыс су көлігі. Оның алғашқы дизайны 2012 жылы жасалған және 2016 жылдың соңынан бері коммерциялық түрде қолжетімді. 5,2 кВт⋅сағ литий-иондық аккумулятор жинағымен және 5,5 кВт қуаттылығы бар электрмотормен жабдықталған, ол ең жоғары жылдамдығы 40 км/сағ және 80 км қашықтыққа дейін жүре алады. Manta5 Hydrofoiler XE 1 – Жаңа Зеландияда жасалған және құрастырылған Hydrofoil E велосипеді, ол 2017 жылдың соңынан бері алдын ала тапсырысқа қолжетімді. 400 ватт қуаттылығы бар электрмотормен қозғалған, ол 22 кг салмақта 14 км/сағ жылдамдыққа жетеді. Аккумулятордың бір зарядталуы 85 кг салмақтағы жүргізушіге бір сағатқа жетеді. Candela, швед компаниясы, тиімділігі, өнімділігі және қашықтығы жоғары гидрофойлді моторлық қайықтарды шығарады. Гидрофойльдер қазіргі уақытта кеңінен қолданылады, соның ішінде су үстінде тартылатын желкендермен – кайтсерфингте, желкенсерфингте, жаңа жазғы Олимпиада класы IQFoil және соңғы кезде қолмен басқарылатын желкенмен – вингфойлингте қолданылады.
The 500 m speed record for sailboats is currently held by the Vestas Sailrocket, an exotic design which operates in effect as a hydrofoil. Another trimaran sailboat is the Windrider Rave. The Rave is a commercially available 17 feet (5 m), two person, hydrofoil trimaran, capable of reaching speeds of The boat was designed by Jim Brown. The Moth dinghy has evolved into some radical foil configurations. Hobie Sailboats produced a production foiling trimaran, the Hobie Trifoiler, the fastest production sailboat. Trifoilers have clocked speeds upward of thirty knots. A new kayak design, called Flyak, has hydrofoils that lift the kayak enough to significantly reduce drag, allowing speeds of up to Some surfers have developed surfboards with hydrofoils called foilboards, specifically aimed at surfing big waves further out to sea. Quadrofoil Q2 is a two seater, four foiled hydrofoil electrical leisure watercraft. Its initial design was set in 2012 and it has been available commercially since the end of 2016. Powered by a 5.2 kWh lithium ion battery pack and propelled by a 5.5 kW motor, it reaches the top speed of 40 km/h and has 80 km of range. The Manta5 Hydrofoiler XE 1 is a Hydrofoil E bike, designed and built in New Zealand that has since been available commercially for pre order since late 2017. Propelled by a 400 watt motor, it can reach speeds exceeding 14 km/h with a weight of 22 kg. A single charge of the battery lasts an hour for a rider weighing 85 kg. Candela, a Swedish company, is producing a recreational hydrofoil powerboat, making strong claims for efficiency, performance, and range. Hydrofoils are now widely used with kitesurfing, that is traction kites over water. Hydrofoils are a new trend in windsurfing including the new Summer Olympic class, the IQFoil, and more recently with Wing foiling, which are essentially a kite with no strings, or a hand held sail.
Қазіргі заманғы жолаушылар қайықтары
Кеңес Одағында салынған "Восход" кемелері – ең табысты жолаушылар гидрофойлының үлгілерінің бірі. Советтік және кейіннен украиндық Қырымда жасалған, олар 20-дан астам елде пайдаланылады. Ең соңғы модель – "Voskhod 2M FFF", сондай-ақ "Eurofoil" деп те аталады, ол Феодосияда голландтық Connexxion қоғамдық көлік операторы үшін салынды. 2010 жылдардың ортасында Ресей үкіметі жолаушылар гидрофойлы өндірісін қайта жандандыруға бағытталған бағдарламаны іске қосты. "Комета 120М", бұрынғы "Комета" (теплоход), "Кольхида" және "Катран" үлгілеріне негізделген, алғашқы өндіріске алдымен Рыбинск қаласындағы "Вымпел" (судостроительный завод) зауытында, кейіннен Феодосиядағы "Море" кеме жасаушы зауытында енгізілді. 2018 жылдан бері кемелер Севастополь – Ялта және Сочи – Геленджик – Новороссийск бағыттарында жүріп келеді, ал 2021 жылы Севастополь – Сочи байланысын ұйымдастыру жоспарлануда. Сонымен қатар, Алексеев бюросы өзінің Нижний Новгородтағы зауытында "Полесье" (теплоход) үлгісіне негізделген, жеңіл, кішкентай "Валдай 45Р" гидрофойлдарын құрастыруды бастады, бұл салыстырмалы түрде аз суға батып жүзетін кемелер Обь және Волга өзендерінде пайдаланылады. "Метеор 120Р", "Метеор" (теплоход) кемесінің жаңартылған нұсқасы, "Валдайдың" үлкен бауыры болды, алғашқы кеме 2021 жылдың тамызында Нижний Новгородта іске қосылды. "Boeing 929" Азияда жолаушылар тасымалы үшін кеңінен қолданылады, Гонконг пен Макао арасында, сондай-ақ Жапонияның көптеген аралдары мен Корея түбегінде де пайдаланылады. Басты пайдаланушы – Гонконгтың жеке корпорациясы.
Аяқталған операциялар
2013 жылдың 31 желтоқсанына дейін Connexxion компаниясы басқаратын Fast Flying Ferries компаниясы Voskhod 2M гидропландарын пайдалана отырып, Амстердам орталық станциясы мен Нидерландыдағы Velsen Zuid арасындағы Солтүстік теңіз каналы арқылы тұрақты қоғамдық көлік қызметін көрсетті. Ол жаңа жылдамдық шегіне байланысты тоқтатылды. 1981-1990 жылдар аралығында Transmediterranea Гибралтар бұғазында Сеута мен Алгесирасты байланыстыратын гидрофлайл қызметін жүргізді. Бұл жолға қарапайым пароммен жүретін бір жарым сағатты салыстырғанда жарты сағатқа созылды. Гибралтар бұғазында қысқы уақытта орын алатын жиі кездесетін қатты желдер мен дауылдарға байланысты, қызмет 1990 жылы катамаранмен ауыстырылды, олар сонымен қатар автомобильдер тасымалдауға қабілетті болды. Жылдың ең ыстық кезінде, яғни жаз айларында әр жарым сағатта бір рет әр бағытқа қызмет көрсетілді. Бұл жоғары жылдамдықты байланыс Сеутаның дамуына үлкен әсер етті, өйткені Испанияның материгіне бір күндік іссапарлар жасауға мүмкіндік берді. 1964 және 1991 жылдар аралығында Сидней гидрофайлдары Сидней портында Циркулярлық кей мен Манли арасында жұмыс істеді. 1969 және 1998 жылдар аралығында Red Funnel Саутгемптон мен Коуз аралы арасында жұмыс істеді. 1970 және 1980 жылдары Белград пен Текия арасында Жирдап шатқалында жиі рейстер болды. Ағыстың төменгі жағында 3 сағат 30 минут, ал жоғары жағында 4 сағатқа созылды. 1980 және 1981 жылдар аралығында B+I Line Ливерпуль мен Дублин арасында Cú Na Mara (Теңіздің иті) деп аталатын Boeing 929 реактивті ұшағын іске қосты. Қызмет табысты болмады және 1981 жылғы маусымның соңында тоқтатылды. 1960-1985 жылдар аралығында Швецияның Мальмё қаласы мен Данияның Копенгаген қаласы арасында гидропландар жұмыс істеді. Олар зейнеткерлікке шығып, катамаранмен ауыстырылды. 2000 жылдардың басында Оресунд көпірі салынғанда қызмет тоқтатылды. Condor Ferries компаниясы 29 жыл ішінде Channel Islands, Англияның оңтүстік жағалауы мен Францияның Сен-Мало аралдарында алты гидрофлейталық пароммен жұмыс істеді. 1990 жылдары Эстония тәуелсіздігін алғаннан кейін, Хельсинки мен Таллин арасындағы тұрақты паромдық қызмет жазғы маусымда жақсы ауа райы кезінде советтік кезеңде жасалған гидропландармен толықтырылды. Жоғары жылдамдықты қызмет дәстүрлі ро-ро паромдармен бәсекелесе отырып, жаяу жүргіншілерге оңай күндізгі сапарлар жасауға мүмкіндік берді. Олар ақырында көліктерді тасымалдауға мүмкіндік беретін және теңізге жақсы жарамдылығы бар жоғары жылдамдықты катамарандармен ауыстырылды; алайда, соңғысы операторы 2018 жылдың мамырында банкроттыққа ұшырағандықтан, жұмысын тоқтатты.