Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Әуедегі адаммен жүретін қайың спорты
Aerial manned kite sport
Парасейлинг, сондай-ақ парасүйреу, параскиинг немесе паракитинг деп те аталатын, демалыспен айналысатын қайың спорты – бұл парашютқа ұқсайтын, арнайы жасалған қанатқа (парасейл қанаты) бекітілген адамды көлік құралының артынан сүйреу арқылы жүзеге асырылатын қызмет. Адамды алып жүретін желкеннің жылжымалы тірегі көлік, жүк көлігі немесе қайық болуы мүмкін. Жүйеде, парасейлге жалғанатын қауіпсіздік бағанасы (гарнитура) арқылы адамды қайыққа немесе құрлықтағы көлік құралына қосады. Содан кейін көлік қозғалып, парасейлмен (немесе қанатпен) және адамды ауаға көтереді. Қайық жеткілікті қуатты болса, екі немесе үш адам бір уақытта оның артында парасейлингпен жүзе алады. Парасцендер парашютты бақылауға ие болмайды немесе шектеулі бақылайды. Бұл, негізінен, көңіл көтеруге арналған, парапланмен ұшу спортынан өзгеше қызмет. Әлемнің түкпір-түкпірінде парасейлингпен айналысатын коммерциялық ұйымдар бар. Құрлықтағы парасейлинг Еуропада жарыс спортына айналды. Құрлықтағы парасейлинг жарысында парасейл 4 дөңгелекті көлік құралының артынан ең жоғары биіктікке дейін сүйретіледі. Жүргізуші содан кейін сүйрегіш арқанды босатып, парасейлер белгіленген нысана аймағына дәлдік бойынша ұшып түседі. Бұл спорт 1970-ші жылдардың соңында пайда болды және содан бері үлкен танымаллыққа ие. Алғашқы халықаралық жарыстар 1980-ші жылдардың ортасында өткізілді және осы күнге дейін жыл сайын жалғасуда. Ұзақ жылдар бойы жарыстардың ауқымы да, қатысушылар саны да артып келеді.
Parasailing, also known as parascending, paraskiing or parakiting, is a recreational kiting activity where a person is towed behind a vehicle while attached to a specially designed canopy wing that resembles a parachute, known as a parasail wing. The manned kite's moving anchor may be a car, truck, or boat. The harness attaches the occupant to the parasail, which is connected to the boat, or land vehicle, by the tow rope. The vehicle then drives off, carrying the parascender (or wing) and person into the air. If the boat is powerful enough, two or three people can parasail behind it at the same time. The parascender has little or no control over the parachute. The activity is primarily a fun ride, not to be confused with the sport of paragliding. There are commercial parasailing operations all over the world. Land based parasailing has also been transformed into a competition sport in Europe. In land based competition parasailing, the parasail is towed to maximum height behind a 4 wheel drive vehicle. The driver then releases the tow line; the parasailer flies down to a target area in an accuracy competition. The sport was developed in the late 1970s, and has been very popular ever since. The first international competitions were held in the mid 1980s and continue annually to this day. Over the years, the competitions have grown in scope as well as the number of participants.
Спиннакер мен парасейлинг
Спиннекер – көңіл көтеруге арналған әрекет, оны жиі парасейлингпен шатастырады. Екеуі де арнайы жасалған қанатшаны желдің күшімен пайдаланып, теңізге көтерілуге мүмкіндік береді. Парасейлинг көтерілуді қамтиды, ал спиннекер адамға тартқыш көліктің, яғни қайықтың алдында қозғалуға мүмкіндік береді.
Spinnaker is a recreational activity that is commonly mistaken as parasailing. Both of them allow people to ascend on the ocean by using the wind force against a specially designed canopy. Parasailing includes ascending while spinnaker allows a person to swing at the front of the tow vehicle, i. e., boat.
Парашют пен парасейлинг
Парашют пен парасейлдің екеуі де көтеріліп, ұшуға қабілетті. Екі арасындағы басты айырмашылық – парасейл жоғары көтерілгенде, арқанмен тартылғанда, пилоттың басқару мүмкіндігі минимал болғанда немесе мүлдем болмағанда, тұрақтылығы мен тиімділігі жоғары. Парашют тартылғанда тиімді емес, көбінесе парашютист бағытты толық бақылай алатын парашютпен секіру үшін қолданылады. Төмен түсу кезінде екеуі де кез келген биіктікте адамның құлауын баяулатуға арналған.
Both the parachute and parasail can ascend and glide. The primary difference between the two is that the parasail is more stable and efficient during the ascent mode when being towed aloft with minimum or zero steering control by the parasailor. The parachute is not efficient when towed and is primarily used for skydiving where the parachutist can fully control the direction. In the descent mode, both are designed to slow the fall of a person during said descent at any given altitude.
Парасейлмен жүзудің алғашқы жылдары
19 ғасырдың басында бір адамның желге сүйреліп ұшқаны туралы сенімді мәліметтер бар; бұл оқиғаның куәгері болған ескі теңізші 1839-1841 жылдарғы USS Constitution кемесінің саяхатында осы туралы айтқан. Алғашқы көтерілетін, сырғанап түсетін парашютты Пьер Марсель Лемонье 1962 жылы жасады. Сол жылы Лемонье өзінің жаңа көтерілетін, сырғанап түсетін парашютін парашютшілерді оқыту құралы ретінде таныстыру үшін Аэронавтикалық оқу орталығын құрды. Бұл техника парашютшілерді тиімді жаттықтыруға мүмкіндік береді, оларды қолайлы биіктікке сүйреп, содан кейін қонуды жаттықтыру үшін босатады. Бұл әдіс ұшақтан арзан және тиімді. 1963 жылы Pioneer Parachute Company компаниясынан Жак Андре Истель Лемоньеден "парасейл" деп аталатын 24 бөліктен тұратын көтерілетін, сырғанап түсетін парашютті өндіру және сату лицензиясын сатып алды. 1974 жылы Марк МакКулло өзінен-өзі парасейлді ұшырып, қалпына келтіретін алғашқы кемені ойлап тапты, ол гидравликалық лебёдка мен палубаға көмектесетін мачтадан тұрды. МакКуллоның өнертабысы 1976 жылы патенттелді және кейіннен "WINCHBOAT" деп аталды, ол әлемдегі барлық коммерциялық парасейл операцияларында қолданылатын парасейл жабдықтарының алғашқы өнеркәсіптік стандартын белгіледі. 1981 жылы Коннектикут штатының Вестпорт қаласынан Марсель мен Азби Чоуто өздерінің алғашқы технологиясын қолдана отырып, желкен тәрізді артқы палубасы мен алдыңғы жағында лебёдкасы бар понтондық кеме жасады. Old Mill Airlines компаниясы 1981 жылдың жазында Лонг-Айленд шығанағында ұшу қызметтерін ұсынды. 1976 жылдың басында Брайан Гаскин "Waterbird" деп аталатын алғашқы 16 бөліктен тұратын қақпақ дизайнын жобалап, жасап, сынақтан өткізді. Waterbird өзінің қақпақ дизайны, бірегей сүйрегіш құрылымы, құрылысы және су үстінде қауіпсіз пайдалануға мүмкіндік беретін нөлдік өткізгіштігі бар маталарды пайдалану арқасында революциялық болды. Содан кейін көптеген коммерциялық парасейл операторлары 16 бөліктен тұратын қақпақ құрылымына көшті. 1976 жылы Гаскин өзінің Waterbird Parakites компаниясын құрды, ол бүгінге дейін жұмыс істеп, коммерциялық және демалысқа арналған 16 бөліктен тұратын парасейлдерді шығарады. 2013 жылдың сәуірінде ASTM парасейл ауа райының алғашқы стандарты бекітілді. WSIA көмегімен және парасейл комитетінің төрағасы Мэтью Дворак, Daytona Beach Parasail, Inc. компаниясының иесі және операторы жаңа стандартты іске асырды. Бұл парасейл индустриясындағы алғашқы стандарт, тағы үш стандарт осы жылдың соңында бекітіледі. Бұл стандарт бұрын реттелмеген саланы біркелкі және қауіпсіз салаға айналдырудың алғашқы қадамы болды.
There is at least one somewhat credible early 19c indication of a person being towed through the air on a kite; the instance is mentioned in passing as having been witnessed by an old sailor telling of it on the 1839 1841 cruise of the USS Constitution. The first ascending gliding parachute was developed by Pierre Marcel Lemoigne in 1962. The same year, Lemoigne established an Aeronautical Training Center to introduce his new ascending gliding parachute as a training tool for parachutists. The technique allows parachutists to train more efficiently by towing the parachutist to a suitable altitude, then releasing them to practice landings. This training method proved cheaper than—and just as effective as—an airplane. In 1963, Jacques André Istel from Pioneer Parachute Company bought a license from Lemoigne to manufacture and sell the 24 gore ascending gliding parachute which was trade named "parasail." In 1974, Mark McCulloh invented the first self contained parasail launch and recovery vessel that incorporated a hydraulic winch and canopy assist mast that collectively launched and retrieved the parasail canopy and parasailors to and from the vessel flight deck. McCulloh's invention was patented in 1976 and later referred to as a "WINCHBOAT" which set the first parasail equipment industry standard that is utilized by all commercial parasail operations around the world. Independently of this, in 1981 Marcel and Azby Chouteau of Westport, Connecticut, designed and built a pontoon based craft with a fan shaped back deck and a winch in the front and ran a commercial parasailing operation using their original technology. The company, Old Mill Airlines, offered flights on Long Island Sound during the summer of 1981. In early 1976, Brian Gaskin designed, created, and tested the first 16 gore canopy design which he named "Waterbird". The Waterbird was revolutionary in its canopy design, its unique tow yoke harness arrangement, its construction, and the use of zero porosity fabrics which allowed it to be used over water safely. The majority of commercial parasail operators then moved to the 16 gore canopy arrangement. In 1976 Gaskin founded his company, Waterbird Parakites, which is still in operation today, producing commercial and recreational 16 gore parasails. In April 2013, the first ASTM parasail weather standard was approved. With the help of the WSIA, and the chair of the parasail committee, Matthew Dvorak, owner and operator of Daytona Beach Parasail, Inc. the new standard was implemented. This is the first standard in the parasail industry with three more in the works to be approved later this year. This standard was the first step in bringing the otherwise unregulated industry into a more uniform and safe industry.
Парасейлдің жақсартылған конструкциясы
Соңғы жылдары операторлар кішкентай (20 фут көлемді) парашюттерден үлкен (30-40 фут) парашюттерге көшті, олардың жоғары көтергіштікке және төмен соққыға қарсы кедергіге ие дизайны бар. Бұл операторларға төменгі (әдетте қауіпсіз) жел жағдайында ауыр жүктерді тасымалдауға мүмкіндік берді. Көптеген операторлар қазір қатар орналасқан таяқшалар арқылы екі және үш орынды ұшу ұсынады. Бұл таяқша алюминийден жасалған және парашюттің иық бөлігіне бекітіледі, оған екі немесе үш жолаушының қауіпсіздік белдіктерін қатар орналастырып жалғауға болады.
In recent years, operators have moved from small (20 foot range) parachutes to large (30–40 feet) parachutes with high lift, low drag designs, enabling operators to fly heavier payloads in lower (typically safer) winds. Most operators now offer double and triple flights using an adjustable side by side bar arrangement. The side by side bar is aluminum attached to the yoke of the chute, allowing two or three passenger harnesses to be attached side by side.
Реттеу
2014 жылы Ұлттық көлік қауіпсіздігі жөніндегі кеңес баспасөз хабарламасы жариялап, парасейлинг индустриясы көбінесе реттелмегенін мәлімдеді. Есепте қауіпті жел жағдайына қарамастан жұмыс істеуді жалғастырған кеме операторлары, жеткіліксіз жабдықтар мен істен шыққан құралдарды пайдалану, сондай-ақ парасейлге байланған арқанның нашарлауы сияқты бірнеше қауіпсіздік мәселелері анықталды. 1998 жылдан 2013 жылдың 3 шілдесіне дейін Флорида аймағында парасейлинг салдарынан алты адам қаза тапты. Парасейлинг оқиғаларындағы өлім-жітімдердің көп бөлігі жолаушылардың қатты жел кезінде суға күтпеген жерден түскеннен кейін, қауіпсіздік арқанынан шыға алмауынан туды. NTSB есебі жарияланғанға дейін Флоридада White Miskell Act қабылданды, ол парасейлинг компанияларының сақтауы тиіс қатаң ережелерді, оның ішінде міндетті сақтандыру полисін алу және қолайсыз ауа райында парасейлингке шектеулер енгізді.
In 2014, the National Transportation Safety Board issued a press release in which it found the parasailing industry to be largely unregulated. The report identified a number of safety concerns which included vessel operators who continued to operate despite hazardous wind conditions, use of inadequate equipment and unserviceable gear, and compromised strength of rope tied to the parasail. In a period from 1998 to the third of July 2013, there were six parasailing fatalities in the Florida area. The great majority of deaths in parasail incidents have occurred when riders were unable to get out of their harness support system after an unplanned landing in water during high winds. Prior to the release of the NTSB report, Florida passed the White Miskell Act which added strict regulations parasailing companies must follow including obtaining an insurance policy, and restrictions on parasailing in inclement weather.