Анри Габриэль Мюле: Француз композиторы және органдың шебері
Henri Mulet
Анри Габриэль Мюле (1878-1967) – француз композиторы, органды және виолончельші. Париж консерваториясында білім алған, Sacré Cœur базиликасында жұмыс істеген. Композиторлық өмірі мен білімі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз композиторы (1878–1967)
French composer (1878–1967)
Анри Габриэль Муле (17 қазан 1878 – 20 қыркүйек 1967) – француз композиторы, үрмелі және қамысты аспаптарда ойнаушы, виолончельші.
Henri Gabriel Mulet (17 October 1878 – 20 September 1967) was a French composer, pipe and reed organist, and cellist.
Өмірбаян
Муле 1878 жылғы 17 қазанда Парижде дүниеге келген. Оның әкесі Габриэль Леон Муле Сакре-Кёр базиликасының хормейстері болды, онда оның анасы Бланш Виктория Августин Гатин де гармонияда ойнайтын; ол бала кезінде кейде оның орнын басып отырды. 1890 жылдан бастап Париж консерваториясында оқыды, онда оның ұстаздары Жюль Делсар, Рауль Пуньо, Ксавье Леру, Александр Гильман және Шарль Мари Видор болды. Ол бастапқыда виолончельші болуды жоспарлаған, бірақ кейіннен Сен-Пьер-де-Монтруж қаласында органшы болып қызмет етті, сондай-ақ Эколь-Нидермейерде және Школа-Канторумда сабақ берді, онда ол өзінің досы Винсент д'Индимен бірге жұмыс істеді. 1922 жылдан 1937 жылға дейін ол Сен-Филипп-ду-Руль шіркеуінің органшысы болды. Муленің ең танымал шығармалары органға арналған: «Византиялық эскиздер» (1914–1919) және «Кариллон Сорти» (1911/12). Біріншісі – он бөлімнен тұратын жиынтық, ол Сакре-Кёрдің романо-византиялық сәулет стилін еске түсіреді, ал бес бөлімі оның кейбір ерекшеліктерімен аталады, соның ішінде «Кампаниль» (қоңырау мұнарасы) және «Шапель де Мортс» (өлгендердің капелласы). «Кариллон» француз романтикалық орган музыкасының ең ұлы туындыларының бірі деп аталады. 1922 жылы Муле «Les tendances et antireligieuses néfastes de l'orgue moderne» атты еңбегін жариялады, ол заманауи орган жасау мектептеріне қарсы шабуыл жасады; осыған ұқсас эсселер де жарық көрді. Ол шіркеуге қарағанда киноға көбірек сәйкес келетін органдар жасауға бағытталған үрдіске наразылық білдірді: орган – «сәулелі шыны терезе. Оның күшті және тыныш дауысы біздің соборларымыздың ауасын толтырады, дәл сол сияқты боялған шыны терезелер қауымның ойға далуына көмектеседі».
Mulet was born on 17 October 1878 in Paris. His father Gabriel Léon Mulet was choirmaster of the Basilica of Sacré Cœur, where his mother Blanche Victoire Augustine Gatin would also play the harmonium; as a boy he sometimes deputised for her. He studied at the Paris Conservatoire from 1890, where his teachers included Jules Delsart, Raoul Pugno, Xavier Leroux, Alexandre Guilmant and Charles Marie Widor. He originally intended to be a cellist, but later served as an organist at Saint Pierre de Montrouge and also taught at the École Niedermeyer and the Schola Cantorum, where he worked with his friend Vincent d'Indy. From 1922 to 1937 he was organist at the Église Saint Philippe du Roule. Mulet's most notable works are for organ: the Esquisses byzantines (1914 1919) and the Carillon Sortie (1911/12). The former, a set of ten pieces, was a recollection of the Romano Byzantine architectural style of Sacré Cœur and five of the pieces are named after some of its features, including "Campanile" (bell tower) and "Chapelle des Morts" (chapel of the dead). The Carillon has been called "one of the great showpieces of French Romantic organ music". In 1922 Mulet published "Les tendances et antireligieuses néfastes de l'orgue moderne", an attack on modern schools of organ building; this was followed by similar essays. He deplored the trend to create organs which he felt were more appropriate for the cinema than for church: the organ was "a stained glass window. Its tones of imposing and embracing calm flood the air of our cathedrals, in the same way that stained glass windows bring down meditation upon the congregation."