Перальта раңчосы: тарих және мұрагерлік даулары

Тарих

Луис Мария Пералта өзі ешқашан бұл ранчода тұрмаған, бірақ оның төрт ұлы мен олардың отбасылары тұрды. Әйелдері, отбасылары, жерсіз испан-мексикалық жұмысшылар (Жаңа Испаниядан), олардың отбасылары және кейбір жергілікті халықтармен бірге Пералта ұлдары Шығыс шығанағында алғашқы испан тілінде сөйлейтін қауымдастықтарды құрды. Ранчо өркендеген сайын Пералта ағайындары жаңа және үлкен үйлер салды. Басты хасиендада екі адобе және жиырмаға жуық қонақ үй болды, ол испан дәуірінде Сан-Франциско шығанағының шығыс жағындағы жалғыз камино реал болды және саяхатшылар үшін тоқтау орнына айналды. Хасиенда осы кең ранчоның әлеуметтік және сауда орталығына айналды. Жыл сайын родеолар, мал жинау, ат жарыстары мен ойындар өткізілді. Ақырында Пералталардың 8000-нан астам ірі қара малы мен 2000 жылқысы болды, олар малдарынан алынған шикі тері мен маймен сауда жасау үшін хасиенда штаб-пәтеріне жақын шығанақта кемежай салды. Пералта отбасы 50 жыл ішінде Сан-Антонио ранчосында барлығы 16 үй салды. Оның ішінде он бір адобе, үш ағаш үй, бір кірпіш үй және "тақта мен топырақтан" салынған (алғашқы құрылым) үй болды. Домингоның үйі Кодорнисес сағасында, қазіргі Сент-Мэри колледжі орта мектебінің жанында орналасқан. Висенте ұлының үйі қазіргі Оклендтің Темескал ауданының орталығында болды. 1842 жылы Луис Мария Пералта ранчоны ұлдары арасында бөлуге шешім қабылдады. Оның бес қызы малын, Сан-Хосе адобын (Пералта адобы) және жерін алды. Ол 1851 жылы қайтыс болды, бірақ ұлдарына "жер – біздің алтынымыз" деп, Калифорниядағы алтын іздеуден аулақ болуды еске салды. Алайда Пералталар үшін меншігін сақтап қалу оңай болмады. 1848 жылы Мексика-Америка соғысының соңында қол қойылған Гуадалупе Идальго шарты арқылы АҚШ үкіметі калифорниялықтарға азаматтық және мүлік иелігінің барлық құқықтарын уәделегенмен, 1851 жылғы Калифорния жер заңы калифорниялықтардан жер иелігін сотта дәлелдеуді талап етті. Нәтижесінде сот процесі жылдарға созылды. Осы уақытта, басып кірушілер Сан-Антонио ранчосын басып алып, мал ұрлап, өлтіріп, тіпті Пералталарға тиесілі жерлерді бөліп сата бастады. 1856 жылы АҚШ Жоғарғы Соты «АҚШ-қа қарсы Пералта» (60 АҚШ 343) ісі бойынша Пералтаның құқығын растады, бірақ Пералта отбасының ішкі дауларын шешуі керек болды. Жер бөлісінен тыс қалған Пералта әпкелері отбасылық жерден қиянатқа ұшырағандай сезінді және бауырларының Ранчо Сан-Антонио жеріне деген жалғыз құқығын таластырды. «Әпкелердің құқығы» деп белгілі сот ісі 1859 жылы Калифорния Жоғарғы Сотының шешімімен бауырлардың пайдасына шешілді. 1860 жылға қарай бауырлардың жер иелігі едәуір азайды, оның бір бөлігі өткен он жылдық сот процесіне төленген шығындарды және жаңадан салынған мүлік салығын төлеу үшін жұмсалды. Оларды қорғаған адвокаттардың арасында Хорас Карпентье болды, ол өзінің қызметі үшін өтемақы ретінде Пералта жерлерінің үлкен бөлігін алды. 1868 жылғы Хейвард жер сілкінісі ранчоның көптеген ғимараттарын қиратқаннан кейін Антонио (үшінші ұлы) 1870 жылы қазіргі Оклендтің Фрутвейл ауданында орналасқан итальяндық Виктория стиліндегі екі қабатты ағаш үй салды. 1872 жылы Луис Мария Пералтаның ұлдарының жиынтық мүлкі шамамен 200 000 долларға бағаланды (олардың әкесінің мүлкі қайтыс болған кезде 1 383 500 долларға бағаланған, бұл 1879 жылғы 1 3835 долларға тең, ал қазіргі шақта шамамен миллион долларға жуық). Антонио Пералта 1879 жылы қайтыс болған кезде, оған әкесі берген жердің қалдығы ғана қалды. Ақырында, 1870 жылғы үй және Антонионың жер үлесінің қалдығы 1897 жылы оның қызы Инес Галиндоға сатылды, ол Генри З. Джонсқа сатты, ол көшелер мен учаскелерді жоспарлап, 1870 жылғы үйді қазіргі орнына көшірді. Бұл үй және кірпіш үй (ең үлкен ұлы Игнасио 1860 жылы салған Пералта үйі) – кешеннен қалған жалғыз екі құрылым. 1870 жылғы үй қазір Оклендтегі Пералта Хасиенда тарихи паркінде орналасқан және экскурсиялар үшін ашық.

Luís María Peralta never lived on the rancho himself, but his four sons and their families did. With their wives, families, landless Spanish Mexican laborers (from New Spain), their families, and some native peoples, the Peralta sons established the first Spanish speaking communities in the East Bay. As the rancho prospered, the Peralta brothers built newer and bigger houses. The main hacienda contained two adobes, and some twenty guest houses, and became an established stop for travelers along what was during the Spanish era the only camino real on the eastern side of San Francisco Bay. The hacienda became the social and commercial center of this vast rancho. Annual rodeos and cattle round ups, horse racing, and games often took place here. The Peraltas eventually had over 8,000 head of cattle and 2,000 horses grazing on the rancho, and built a wharf on the bay near the hacienda headquarters in order to trade the rawhide and tallow produced by their cattle. The Peralta family built a total of 16 houses over a fifty year period on Rancho San Antonio. There were eleven adobes, three frame houses, one brick house, and one built of "logs and dirt" (the very first structure built). Son Domingo's home was located on Codornices Creek adjacent to the site of what is today St. Mary's College High School. Son Vicente's home was located in what is today the heart of Oakland's Temescal district. In 1842, Luís María Peralta decided to split the rancho among his sons. His five daughters received his cattle and his San Jose adobe (the Peralta Adobe) and land. He died in 1851, but not before telling his sons to steer clear of the California gold rush, stating, "The land is our gold." However, it would not be easy for the Peraltas to hold on to their property. Although the United States government promised all rights of citizenship and property ownership to the Californios through the Treaty of Guadalupe Hidalgo signed at the end of the Mexican–American War in 1848, the California Land Act of 1851 required the Californios to prove their land titles in court. The resulting litigation lasted years. In the interim, squatters continued to overrun Rancho San Antonio, stealing and killing cattle and even subdividing and selling land belonging to the Peraltas. Although the United States Supreme Court confirmed the Peralta title in United States v. Peralta (60 U. S. 343) in 1856, the Peralta family had their own internal title dispute to resolve. Left out of the distribution of the land grant, The Peralta sisters felt cheated out of the family land, and contested their brothers' sole claim to the Rancho San Antonio land grant. The court case, known as the "Sisters Title case" was eventually resolved in the brothers' favor by the California Supreme Court in 1859. By 1860, the brothers' land holdings had been substantially reduced, partly to pay for the previous decade's litigation and to cover newly imposed property taxes. Among the lawyers representing them were Horace Carpentier who acquired large chunks of the Peralta lands as compensation for his services. After the 1868 Hayward earthquake destroyed many of the rancho's buildings, Antonio (the third son), built what is now known as the Peralta Hacienda, an Italianate Victorian two story frame house in 1870, located in what is today the Fruitvale district of Oakland. In 1872, the combined property of the sons of Luís María Peralta was assessed at approximately $200,000 (their father's estate had been valued at $1,383,500 at the time of his death, equivalent to $1.3835 in 1879 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ). By the time of Antonio Peralta's death in 1879, he only had left of the original his father gave him. In the end, the 1870 house and the remnants of Antonio's share of the land grant were sold by his daughter Inez Galindo in 1897 to developer Henry Z. Jones who laid out streets and parcels and moved the 1870 house to its present location. That house and a brick house (the Peralta Home built by the eldest son Ignacio in 1860) are the only two remaining structures out of the entire complex. The 1870 House now sits in Peralta Hacienda Historical Park in Oakland and is open for tours.