Камило Паскуаль: Кубалық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Кубалық бейсболшы (1934 жылы туған)

Камило Альберто Паскуаль Лус (1934 жылдың 20 қаңтарында туған) – кубалық бұрынғы жоғары лига бейсболының оң жақтан тастаушысы. 18 жылдық бейсбол карьерасы (1954–1971) бойында ол алғашқы заманауи Вашингтон Сенаторлары франшизасы (1961 жылы Миннесота Твинз болып өзгерді), Вашингтон Сенаторларының екінші нұсқасы, Цинциннати Редс, Лос-Анджелес Доджерс және Кливленд Индиандары үшін ойнады. Ол "Камил" және "Кішкентай картоп" деген лақап аттарымен де белгілі болды. Паскуалдың ең жақсы тастаулары – оның жылдам добы мен Тед Уильямс 18 жыл бойы Америка лигасының ең қорқынышты қисық добы деп сипаттаған қисық добы болды. Оның қисық добы барлық уақыттағы ең үздік 10 добының қатарында саналады. Мансабында ол 174 жеңіске жетіп, 2167 рет соққыға ұшырады және 3.63 орташа ұпай жинады. Ол 5 рет Америка лигасының жұлдыздар құрамына шақырылды (1959 жылдан 1962 жылға дейін және 1964 жылы). 1961 жылғы екінші жұлдыздар ойынында ол үш иннинг бойы бірде-бір соққы жібермеді және төрт ойыншыны соққыға түсірді. Ол ашылу күнінде соққыға түсірген ойыншылар саны бойынша рекордты иеленеді – 1960 жылғы маусымның ашылу ойынында Бостон Ред Сокс командасына қарсы 10:1 есебімен жеңіске жеткенде 15 ойыншыны соққыға түсірді.

Ойын мансабы

17 жасында Паскуал Гаванадан кетіп, 1951 жылғы маусымды кіші лигадағы бос агент ретінде Оклахома Соунер штаттық лигасындағы D класындағы Чикаша Чифс және екі C класындағы командалар, Лонгхорн лигасындағы Биг Спринг Бронкс және Нью-Йорк шекара лигасындағы Женева Робинс командаларында өткізді. Соңғы команда негізінен Вашингтон сенаторының скауты Джо Камбриамен келісімшартқа қол қойған кубалық ойыншылардан, оның ішінде болашақ Миннесота Твинз командасының әріптесі Хулио Беккерден құралған. Паскуал маусымды 5–4 есебімен, 4.64 ERA және 64 иннингте 46 серуенмен аяқтады. Оның әсерлі емес статистикасына қарамастан, 18 жасар Паскуалға Вашингтон сенаторлары 1952 жылғы маусым басталғанға дейін әуесқой бос агент ретінде қол қойды. Паскуал 1954 жылы Сенаторлармен солтүстікке барады және 15 сәуірде бас лигаға дебютін жасайды, Бостон Ред Сокс командасына 6–1 есебімен жеңілген 3 иннингтің соңғы бөлігін ойнап, жеңілген питчер Боб Портерфилдтің орнына шықты. 20 жасар Паскуал 66–88 есебімен Сенаторлар үшін жақсы маусым өткізді, 4.22 ERA, 3 сейв және 48 ойында (3 бастама) 1 толық ойын аяқтады. Алайда, серуендер жас питчерді мазалады, өйткені ол маусымды бірден кем шабуылмен аяқтады (60 шабуыл және 61 серуен). 1955 жылы Паскуал негізінен резервтік питчер ретінде пайдаланыла береді және шабуылдар мен серуендер арақатынасын жақсартты, бірақ бұл оның жаңашыл маусымында жақсаратын жалғыз статистика болды, өйткені ол 2–12 есебімен және 6.14 ERA аяқтады – клубтың жалпы нәтижесін шағылыстырды, ол тек 53 ойын жеңді. Алайда, Паскуал тұрақты түрде жақсара түсті, ERA төмендеді және 1955 жылдан 1959 жылға дейін жеңістерінің жалпы санын жыл сайын көбейтті және 1959 жылы төрт қатарынан All Star командасына шақырылды. Паскуал 1959 жылды 17–10 есебімен, 2.64 ERA және 238 2/3 иннингте 185 шабуылмен аяқтады. Сондай-ақ, ол лиганы толық ойындарда (17) және таза ойындарда (6) бастап, MVP дауыс беруде де қолдау тапты. 1959–1964 жылдар аралығында Паскуалдың ең жақсы жылдары болды. Ол әр маусымда кем дегенде 12 ойын жеңіп, лиганы толық ойындарда, таза ойындарда және шабуылдарда үш рет бастап, өзінің барлық бес All Star ойынына қатысты. 1962 жылы Паскуал 20–11 есебімен толық ойындар, таза ойындар және шабуылдар бойынша лиганың көшбасшысы болды. 1963 жылы ол 21–9 есебімен және 2.46 ERA-мен ең жақсы маусымын өткізді, лиганы толық ойындар мен шабуылдарда бастап кетті. 1965 жылы Твинз/Вашингтон франшизасы 1933 жылы Вашингтон Нью-Йорк Гиганттарына жеңілгеннен кейін алғаш рет Әлемдік серияға оралды. Алайда, маусымды 8–2 бастағаннан кейін, жарақаттар Паскуалды екінші жартыдағы тиімсіз тоғыз ойынмен шектеді және ол 3-ші ойында Клод Остинмен Әлемдік сериядағы жекпе-жегін жоғалтты. 1966 жылы Паскуалдың қолы ауырды және ол 21 ойында 103 иннинг ойнады, бұл оның мансабындағы ең төменгі көрсеткіші болды. Жағдайды сезіп, Твинз 1966 жылдың 3 желтоқсанында Паскуалды және бір кезде уәде еткен екінші база ойыншысы Берни Алленді 35 жастағы резервтік питчер Рон Клайнға алмастырды. Бұрынғыдай күшті немесе берік болмаса да, Паскуал 1967 және 1968 жылдардағы маусымдарда кішігірім қайта өрлеуге ие болды, Вашингтонда 25 ойын жеңіп, Сенаторлардың штабында жеңіске жетіп, екі маусымда да иннингтер мен шабуылдарда екінші орынды иеленді. Алайда Паскуал 1969 жылы қиын бастама жасады (2–5, 6.83 ERA, 55 1/3 иннингте 38 серуен) және Вашингтон оны 7 шілдеде Цинциннати Редс-ке сатты, онда ол жылдың қалған бөлігінде жеті иннингте жеті рет жеңілді. 1970 жылғы көктемгі жаттығуларда клубқа кіре алмады, ал 13 сәуірде Паскуалды Лос-Анджелес Доджерс сол күні қол қойды. Ол 1971 жылғы маусымның алғашқы жартысында Доджерс үшін тамызға дейін және Кливленд Индиандары үшін шайқасты, бірақ жалпы 19 ойында ғана әрекет жасады және ол маусым соңында зейнеткерлікке шықты. Өзінің мансабында Паскуал 1961 (221), 1962 (206) және 1963 (202) жылдары шабуылдар бойынша лиганың көшбасшысы болды және 2020 жылғы маусымның басында ол барлық уақыттағы шабуылдар тізімінде 68-ші орында тұрды. Алайда, ол өзінің мансабында бес рет серуендер мен хоум-рандар бойынша лиганың үздік 10-дығына кірді және 2020 жылғы маусымның басында осы санаттарда 87-ші және 114-ші орында тұрды. Паскуал лиганың толық ойындарында үш рет (1959, 62, 63) көш бастады және тағы екі рет (1961, 64) екінші орынға шықты. Паскуал екі рет, 1962–63 жылдары 20 ойын жеңімпазы болды, сондай-ақ сол екі маусымда да толық ойындарда (18) мансаптық жоғары көрсеткішпен аяқталды. Паскуал .205 ұпайға ұтып алды (967 рет таяқ соққанда 198 рет). Қорғауда ол .973 пайыздық көрсеткішті құрады. Паскуал қол қойған бас лигалар арасында Хосе Кансеко, Алекс Кора, Омар Даал, Мигель Кайро және Франклин Гутьеррес бар. Кейіннен ол 2012 жылдың 15 шілдесінде өткен салтанатта Твинз құрамасына енген 24-ші бұрынғы ойыншы болды. Ол 2017 жылдың 18 ақпанында құрметтелді, оның аты Тед Уильямс мұражайындағы "Ұлы жетістіктерге жеткен питчерлер қабырғасына" қосылды.

As a 17 year old, Pascual left Havana and spent the 1951 season as a minor league free agent pitching for the Class D Chickasha Chiefs in the Oklahoma Sooner State League and two Class C teams, the Big Spring Broncs in the Longhorn League and Geneva Robins in the New York Border League. The latter team was made up largely of Cuban players signed by Washington Senator's scout Joe Cambria including future Minnesota Twins teammate Julio Bécquer. Pascual would finish the season with a combined record of 5–4 with a 4.64 ERA and 46 walks in 64 innings. Despite his less than overwhelming stats, the 18 year old Pascual was signed by the Washington Senators as an amateur free agent prior to the start of the 1952 season. Pascual would go north with the Senators in 1954 and would make his major league debut on April 15, mopping up the last 3 innings of a 6–1 loss to the Boston Red Sox for losing pitcher Bob Porterfield. the 20 year old Pascual would put in an encouraging rookie season for the 66–88 Senators, finishing 4–7 with a 4.22 ERA, 3 saves and one complete game in 48 appearances (3 starts). However, walks would continue to plague the young pitcher, as he would finish the season with a strikeout to walk ratio of less than one (60 strikeouts and 61 walks). Pascaul would continue to be used primarily as a reliever in 1955 and would improve his strikeout ratio, but this would be about the only statistic where he would improve on over his rookie season as he would finish with a 2–12 record and 6.14 ERA – mirroring the club as a whole which won only 53 games. However, Pascual would steadily improve, lowering his ERA and increasing his Win total every year from 1955 to 1959, and he would be named to his first of four consecutive All Star teams in 1959. Pascual finished 1959 with 17–10 record, a 2.64 ERA, and 185 strikeouts in 238 2/3 innings. He also led the league in both complete games (17) and shutouts (6), while also receiving some support in the MVP balloting. The period from 1959 to 1964 would see Pascual's peak years. He would win at least 12 games every season while leading the league in complete games, shutouts, and strikeouts three times each and racking up all five of his All Star games appearances. In 1962 Pascual went 20 11 and led the league in complete games, shutouts and strikeouts to help notch his first 20 win season. In 1963 he had arguably his best season with a 21 9 win lost record, a 2.46 ERA, leading the league in complete games and strikeouts. 1965 would see the Twins/Washington franchise return to the World Series for the first time since Washington lost the 1933 series to the New York Giants. However, after starting the season 8–2, injuries limited Pascual to nine relatively ineffective second half starts and he lost his World Series matchup with Claude Osteen in Game 3. Pascual would continue to have arm problems in 1966 and would pitch only 103 innings in 21 games, both career lows. Seeing the writing on the wall, the Twins traded Pascual and once promising second baseman Bernie Allen on December 3, 1966 to the new Washington Senators for 35 year old relief pitcher Ron Kline. Although no longer over powering or the durable innings eater he had once been, Pascual would have a minor renaissance during the 1967 and 1968 seasons while in Washington winning a total of 25 games while leading the Senator' staff in wins and finishing second in both innings and strikeouts both seasons. However Pascual would get off to a brutal start in 1969 (2 5, 6.83 ERA, 38 walks in 55 1/3 innings) and Washington would sell him to the Cincinnati Reds on July 7, where he gave up seven runs in seven innings over the rest of the year. Unable to make the club in spring training 1970, the Reds released Pascual on April 13 with the Los Angeles Dodgers signing him the same day. He would pitch for the Dodgers until August and for the Cleveland Indians for the first half of the 1971 season, but would only see action in a total of 19 games and he would retire at the end of the season. Over his career, Pascual led the league in strikeouts in 1961 (221), 1962 (206), and 1963 (202) and as of the start of the 2020 season, he is 68th on the all time strikeout list. However, he was also in the top 10 in the league in walks and home runs allowed five times in his career and is 87th and 114th all time in those categories as of the start of the 2020 season. Pascual led the league in complete games three times (1959, 62, 63), and came in second two more times (1961, 64). Pascual was a 20 game winner twice, in 1962–63, and also finished with a career high in complete games (18) in both of those seasons. Pascual posted a .205 batting average (198 for 967) with 71 runs, 32 doubles, 5 triples, 5 home runs, 81 RBI and 46 bases on balls. Defensively, he recorded a .973 fielding percentage. Among the major leaguers Pascual has signed are Jose Canseco, Alex Cora, Omar Daal, Miguel Cairo, and Franklin Gutiérrez. He later became the 24th former Twins player inducted into the Twins Hall of Fame, during a ceremony held on July 15, 2012. He was honored on February 18, 2017, when his name was added to the "Pitching Wall of Great Achievement" at the Ted Williams Museum in St. Petersburg, Florida.