Оңтүстік Австралияның Перманґ халқының тарихы мен мәдениеті

Кіріспе

Оңтүстік Австралияның аборигендері – Австралияның жергілікті халқы.

Пермамангк – Австралияның аборигендер тобы. Олардың дәстүрлі жерлері Аделаида төбелерін, сондай-ақ Мюррей өзенінің батысындағы Мюррей аймағының орталық бөлігін және Флориу түбегінің солтүстік жағын қамтиды. Еуропалық қоныс аударушылар Пермамангк тайпасының белгілі бір тобын Маунт Баркер тайпасы деп атаған, себебі Маунт Баркер шыңының маңында олардың саны көп болған. Алайда, Пермамангк жерлері солтүстіктегі Ангастон ауданы мен Баросса жоталарынан басталып, оңтүстікте Майпонгаға, шығыста Маннумға және батыста Маунт Лофти жоталарына дейін созылады. 1800 жылдардың ортасындағы отарлық есептер мен қазіргі зерттеулер Аделаида айманындағы Каурна, Нгарринджери, Нгаджури, Пермамангк және басқа тайпалар арасындағы құрмет, аралас некелер, сауда және бәсекелестіктің түрлі деңгейлерін көрсетеді. Әр тайпаның өзіндік мәдени ерекшеліктері болғанымен, олар көбінесе Пермамангк жерінде немесе Пермамангк көмегімен кездесетін. Еуропалықтардың келуінен туған жағдайлар жергілікті тайпалар арасындағы қақтығыстарды күшейте түскен болуы мүмкін. Аделаида төбелерінде еуропалықтар қоныстанғаннан кейін, Оңтүстік Австралияның аборигендері, оның ішінде Пермамангк тайпасының мұрагерлері шіркеулер мен үкіметтік ұйымдар құрған миссияларға мәжбүр болды, осыған ұқсас жағдай Каурна және басқа да көрші тайпаларда да болды. Көптеген Пермамангк тайпасының өкілдері Каурна, Нгарринджери, Нгануруку немесе басқа тайпалармен бірігіп кеткен болуы мүмкін, бірақ барлық жағдайда дәстүрлі жерлерден көшірілген жоқ. Соңғы онжылдықтарда генеалогиялық зерттеулер және өзін Пермамангк тайпасының мүшесі деп санайтындарға жүгіну арқылы Пермамангк тайпасының ұрпақтарын анықтауға бағытталған жұмыстар жүргізілуде. Аделаида Хиллз мектептері, шіркеулері және жергілікті кеңестер Пермамангк ақсақалдары мен суретшілері ұйымдастырған жергілікті халықты құттықтау рәсімдерін жиі өткізеді.

Отбасылық топтар мен аумақтар

Пермамангк отбасылық топтарының атауларына Пунавата, Тарравата, Карравата, Ира Рука, Вильджани, Мутингенгал, Рунганнг, Жолори, Понгаранг, Палдариналвар, Мерельда жатады. Еуропалық қоныстану кезінде Пермамангк мәдениетінің кейбір маңызды аспектілері тоқтатылғанмен, көптеген отбасылар Пермамангк шежіресін сақтап келеді. Норман Тиндейл Пермамангк ұрпақтарымен сұхбаттасқанда кем дегенде сегіз отбасылық топтың есімдерін тіркеді: Понаваталар Крауфорд тауының батысында, Ира Рука (Вильджани) шығысында Торренс тауы мен Маннумға дейін, ал Тарраваталар солтүстікке қарай Ангастонға дейін жерді мекендеген. Карравата (батыс) және Мутингегал (шығыс) Баркер тауының солтүстігіндегі жерлерді, бірақ Торренс өзенінен оңтүстікке қарайғы аймақтарды иеленген. Рунган, Понгаранг және Мерелда рулары Баркер тауының оңтүстігіндегі жерлерді, тізбек бойынша оңтүстіктегі Майпонгаға дейін мекендеген. Боуэрн (2011) оны Төменгі Мюррей аймасына жатқызады. Роберт "Тарби" Мейсонмен сұхбаттасқанда Тиндал Пермамангк тілінің солтүстікке қарай Виктория көліне дейінгі топтармен байланысты екенін анықтады. Бұл оларды Нгагуруку, Нгаяванг, Нгаджури, Нгаргат және Мараура халықтарымен жақын байланысқа, сондай-ақ Каурна халқымен және тілімен тығыз қарым-қатынасқа әкелді.

Пермангк жерлері

Пермамангк деп аталатын әртүрлі отбасылық топтардың аумағы Майпонгадан бастап Валюталық өзенге дейін жарты ай пішінде созылып, Лофти тауларының батыс қырқасы бойымен Сэнди өзеніне дейін солтүстікке қарай бұрылып жатыр. Шығыс шекарасы солтүстікке қарай Каринья тауына дейін шығыс тіктелігімен, ал солтүстік шекарасы Гаулер өзенінің оңтүстік жағалауымен өтеді. Мюррей өзеніне қатынау жолдары Солт-Крик арқылы Миполонга мен Уоллға, ал солтүстікте Марна өзенімен Вунгуллаға дейін табылған. Еуропалықтар келгеннен кейін, Пермамангктердің аумағы, саны азайғандықтан, Кларендоннан батысқа қарай Тункиллоға дейін, Солт-Крик бойымен Миполонгаға дейін, тар жолақ бойымен Strathalbyn-ге, содан кейін Currency Creek-ке, Bull Creek арқылы Кларендонға дейін кеңейді. Еуропалықтардың келуінен бұрын Пермамангк халқының аумағы анық географиялық шекаралармен белгіленген және бұл өнер ескерткіштерінің орналасқан жерлері, Тжилбрук ән жолының (толық нұсқасы) және Тиндалдың түрлі күнделіктерінде жазылған аман қалғандармен сұхбаттары арқылы расталған.

Байқаулар

Тау-төбелік таулардың жер атауларының 90%-ы ландшафттың физикалық ерекшеліктерімен және онда кездесетін нәрселермен байланысты. Бірнеше жер атаулары тағам, су немесе құрал-жарақтарға, сондай-ақ олардың мол болатын жыл мезгілдеріне қатысты, мысалы, maitpalangga, parnalartangga. Басқа жер атаулары жердің маңызды географиялық ерекшелігін, сонымен қатар жылдың белгілі бір уақытындағы физикалық жағдайын көрсетеді, мысалы, yertalungga. Жер атауларының 5%-ы ландшафттағы ән жолдарына немесе әңгімелерге сілтеме жасайды, мысалы, Barrukangga, Kadliumbo, Karikarinya. Кейбір жер атаулары аймақтың маңызды табиғи ерекшеліктерін ғана емес, сонымен қатар сол аймақты мекендеген туыс топтарының атын да көрсетеді, мысалы, Tarrawatta, Karrawatta. Көптеген жер атаулары жаңа жер атауын немесе толығымен жаңа сөзді жасау үшін біріктірілген екі немесе одан да көп сөзден тұрады. Тейхелманн бұл икемділіктің Kaurna және Peramangk тілдерінде туыс топтары арасында біркелкі де, тұрақты да емес, шығармашылық пен айтылуға мүмкіндік беретінін атап өтті. Ландшафттағы жер атауларының тілі Kaurna және Ngadjuri тілдерімен айқын туыстық байланысқа ие. Бұл Тиндалдың Peramangk халқының басқа екі халықпен тіл мен мәдениетті ортақ екенін анықтауымен сәйкес келеді. Ландшафттағы жер атаулары Peramangk аумағының нақты шегарасын белгілейді. Бұл Тиндалдың зерттеулерімен келіседі және шығыс тіктеуі бойындағы өнер орындарының орналасуында, сондай-ақ Tjilbruke және Nurrunderi ән жолдарында белгіленген шекараларда көрінеді. Peramangk және Kaurna жер атаулары арасында, әсіресе Маунт Баркердің шығысы мен солтүстік-шығысында айқын диалектілік айырмашылықтар бар. Тиндал Мюррей өзенінің бойындағы екі жерде Peramangk халқының өзенге қол жеткізе алатын жерлерінде Peramangk жер атауларын кездестіргенін атап өтті, мысалы, Maitangga, Maitpalangga, Tartangga, Taingappa. Берндт тіркеген Peramangk аумағының шекараларының өзгеруі халық санының өзгеруін және дәстүрлі иелерінің Manunka мен Murray Bridge арасындағы Clarendon аймағына көшуін көрсетеді. Nanguruku жерлерінің Аделаида төбелеріне кеңеюі кейбір Peramangk халқының Мюррей өзенінің бойындағы туыстарына, Manunka-дан солтүстікке қарай Swan Reach-ке көшуін көрсетеді. Бастапқыда қоныстанған аумақтардың халық санының азаюы және одан кейін басқа, көптеген топтардың сол аумақты иеленуі аумақтық шекаралардың, өнер стилінің және жер атауларының өзгеруінде көрінеді. Ландшафт сол өзгерістердің уақытын және одан кейін аман қалған халықтың орналасқан жерлерін сақтайды.

90% of place names in the Mount Lofty Ranges relate to physical features within the landscape and what can be found there. Several place names relate to food or water or tools, and the times of the year that they are in abundance, e. g., maitpalangga, parnalartangga. Other place names reflect both the major geographical feature of a place and also its physical state at certain times of the year, e. g., yertalungga. 5% of place names refer to song lines or stories within the landscape, e. g., Barrukangga, Kadliumbo, Karikarinya. Some place names refer to not only the major natural feature of the area but also the name of the family group which occupied the region e. g., Tarrawatta, Karrawatta. Many places names are made up of two more words contracted together to create a new place name or an entirely new word. Teichelmann noted that this flexibility in both Kaurna and Peramangk languages allowed for the creation and pronunciation that was neither uniform nor consistent across family and culture groups. The language of place names within the landscape shows a clear affinity with both Kaurna and Ngadjuri languages. That is consistent with Tindale's findings that Peramangk people shared both a language and culture with the other two peoples. Place names within the landscape mark a clear boundary of Peramangk territory. That is consistent with Tindale's findings, and is reflected in the locations of art sites along the eastern escarpment, and the boundaries defined in the Tjilbruke and Nurrunderi song lines. There are clear dialectic differences between Peramangk and Kaurna place names, especially east and north east of Mount Barker. Tindale noted that at two sites along the River Murray where Peramangk people had access to the River, Peramangk place names can be found, Maitangga, Maitpalangga, Tartangga, Taingappa. The shift in Peramangk territorial boundaries recorded by Berndt reflects a shift in population and location of the traditional owners to areas between Manunka and Murray Bridge, across to Clarendon. The extension of Nanguruku lands into the Adelaide Hills further reflects the relocation of some Peramangk people to their relations along the River Murray, an area north of Manunka to Swan Reach. The depopulation of areas originally inhabited, and the subsequent taking over of that territory by other more populous groups, is reflected in changing territorial boundaries, art styles, and places names. The landscape records the time of that change and the subsequent locations of the surviving populations.

Карнумеру (таулы халық) әйелдері

Пермамангк (Картамеру) әйелдері ерлер сияқты өмірдің әртүрлі кезеңдерінен өтіп, қартайған сайын рудың өміріне қатысты. Көктемнің соңы мен жаздың басында, шамамен Плеяда жұлдыздар тобы пайда болатын кезде, бірнеше отбасылық топтардың үлкен жиылыстарында, отбасының жас әйелдері алдағы қабылдану рәсіміне дайындық бастап, жаңа күйеулерінің жеріне сапар шегеді. Таканна: Жасөспірімдікке жеткенге дейін қыздар өз отбасында тұрып, оларды ағаларының әйелдері мен туған руының ақсақалдары тәрбиелейтін. Олар сол кезде әйелдермен бірге күнделікті істеріне қатысып, көп шектеулерге ұшырамайтын. Олар нәресте кезінде үлкен ер адамдарға ұзатылған. Бұл келісімдер әдетте сақталып, жағдай өзгертуді қажет етпесе, мысалы, ұзатылған адамның қазасы болған жағдайда, орындалатын. Жасөспірімдікке жеткенде қыздар алғашқы қабылдану рәсімінен өтеді. Басты лагерден алыс жиналған жас қыздарды алдымен отбасының үлкен еркек мүшелері ұстап, біреуі басында, ал әрқайсысы қолдарын және аяқтарын ұстап, содан кейін оларды тері кілеммен жауып, отбасының ақсақал әйелдері олардың шаштарын, басын қоспағанда, түгелдей қырып тастайтын. Олар әйелдікке көшуді жариялайтын рәсімдік сөздерді айтып отыратын. Ұлдардың алғашқы қабылдану рәсімдеріне ұқсас, жас әйелдерді жануар майы қосылған қызыл охрмен жауып, үйленбеген әйелдер лагеріне, басты лагерден бөлек және жас, үйленбеген ер адамдардың көзінен тыс жерге, ақсақал әйелдермен бірге алып кететін. Олар сол жерде отбасының құпияларын білді. Оларға қажетті арман мен заңдар оларға берілді, содан кейін жаңа күйеуінің жеріне алып кететін. Отбасының тотемдік байланысы да әйел желісі арқылы беріліп, ол туған кез келген бала да анасымен бірдей тотемдік топқа жататын. Жастар әдетте 12 жасқа келгенде күйеулерімен бірге тұруға кететін. Туыстардың жақын туыстарына үйленуге рұқсат етілмейтін, ал жас әйелдер көбінесе өте үлкен ер адамдарға үйленетін. Олар көбінесе екі немесе одан да көп әйелдің ең кішісі болып, кейбір ер адамдардың төрт әйелі болған. Некеге келісім берілгеннен кейін, жас әйел жаңа өмірін бастауға қажетті құралдар мен заттарды сақтайтын тор сөмкесін алып, күйеуінің лагеріне, содан кейін оның отбасының жеріне беттейтін. Мангкарра (Шеврондық іздер): Жаңа күйеуінің отбасылық тобына жеткеннен кейін, жас әйелдердің білімі оның жаңа отбасының ақсақал әйелдерінің жетекшілігімен жалғасады. Оларға жаңа отбасының арманы мен заңдары, сондай-ақ жаңа рөлдеріне сәйкес келуі керек дағдылар мен міндеттер үйретілді. Әйелдер 16 жасқа дейін ана бола бермейтін, бірақ оған дейін олар екінші қабылдану рәсімінен өтуі керек, яғни Мангкарра, яғни иықтарын жарақаттау. Сол кезден бастап жас әйел отбасының барлық іс-шараларына қатысуға рұқсат алатын. Түккүркі: Мангкарра рәсімінен өткен жас әйел Түккүркі деп аталды. Ол бұл атақты әлі әйел болуды үйреніп жатқанда және алғашқы баласын туғаннан кейін алатын. Енді ол үйленгендіктен, ересек әйелдер әлеміне қосылды. Ол өзінің бірінші баласын туғаннан кейін және одан кейінгі әрбір баласын туғаннан кейін құрсағында жаралар пайда болды. Түккүпүрлайтия: Жалпы ереже бойынша, екі бала туған әйелге құпия білімге шектеулі қолжетімділік ғана берілді. Ол әңгімелер мен рәсімдерді білген, бірақ олардың жалпы мағынасы мен табиғатын ғана білген. Олардың кейбірін өзі сақтайтын, ал кейбіреуін бөлісетін. Ол бір топтан екінші топқа ауысқан сайын, оның арман білімдері әлдеқайда кеңірек аймақты қамтыды, көбінесе туған жерінен тыс жерлерде. Эхунганың Монарта Джон Мейсонға үйленді, оның жері Маунт Баркерден Найрнеге дейін, Уолл мен Миполонға дейін созылды. Түккуанки: Егер әйел екі немесе одан да көп баланың анасы болса, әйелдер ісінің толық біліміне енгізілді. Оның пейзажға деген көзқарасы мен жауапкершілігі өз тәжірибесінен қалыптасты және ол енді басқа жас әйелдерді қабылдану рәсіміне қатыса алды. Ол «Тұққұпартапартанна» - білімді әйел деген атпен танымал болды. Сол кезде әйелдің қолында және кеудесінде көбірек жарақаттар пайда болады. Бірнеше бала туғаннан кейін үлкен әйелдер көбінесе 25 жастағы жас жігіттерге үйленеді. Ақырында, олардың орнына көбінесе жас әйелдер ауысады, олар отбасылық топтың жолдарына кіріп, жас еркектерге күйеулер мен әкелер болу жауапкершілігін үйретуі керек еді. Нгамма Нгамайтия: Үлкен көкіректі, қарт әйелдер, олардың иықтары, қолдары, іштері мен кеуделері мангамаңкаррананың салдарынан қапталған, олар армандар мен заңдарды толық білетін, оларды келесі буынның жас әйелдеріне беруі керек. Олар көбінесе көптеген балалардың аналары мен әжелері болды, ал олардың тотемдік байланыстарының құпиялары әйел желісі арқылы беріліп, әйелдердің туған жерінен тыс жерлерде де таралуын қамтамасыз етті. Ақсақал әйелдер көбінесе көктемде, жеті қарындас шоқжұлдызы пайда болғанда, дайындық бастайтын - Манкамнкарранна, Уомма (аспан жазығында) тамақ жинап жүрген жеті жас әйел. Осы жеті жас қызға күйеулер уәделенген, бірақ Нгамма Нгамайтияның жетекшілігімен бөлек тұрды. Жастардың некелері көбінесе көктемнің соңында немесе жаздың басында, олардың туған жерлерінен алыс жерлерде өтетін, өйткені әртүрлі отбасылық топтар әртүрлі жерлерде жиналатын. Осы көптеген тілдік және мәдени топтардың жиылыстары бір жерде жүзден астам адамды қамтитын. Жиылыстардың мақсаты көп: сауда, дауларды шешу, некелесу, рәсімдерді орындау және алмасу, әңгімелер мен заңдар. Осы «Радуга рәсімдерінің» орны жылдың уақытына, баруға болатын жерге, келген топтарға және жиындарды қайда және қашан өткізуді анықтайтын кеңірек циклға байланысты ауысатын.

Like the men, Peramangk (Kartameru) women passed through various stages of life as they aged and became involved in the life of the clan. At large gatherings of several different family groups in the late spring and early summer, at about the time of the appearance of the Pleiades star group, the young women of the family began preparations for their coming initiation and travel to their new husbands lands. Takanna: Prior to the onset of puberty, the young girls lived with their family and were raised by their uncles' wives and the Elder women of the family group into which they were born. During that time, they accompanied the women on their daily routines and were subject to few restrictions. In early infancy they were betrothed to much older men. Those arrangements were generally adhered to, unless circumstances necessitated a change, e. g. the death of the promised man. With the onset of puberty, the young girls underwent their first stage of initiation. Gathered together in a group away from the main camp, the young girls were first held down by senior male members of their family, one at the head, and one each holding down the arms and legs, they were then covered with a skin rug, whilst the Elder women of the family proceeded to pluck out all of their hair, except for their head. All the time reciting the ritual words that announced their passing into womanhood. Similar in form to the boy's first initiation ceremonies, the young women were then covered in red ochre mixed with animal fat, and led away to live with Elder women in an unmarried women's camp, apart from the main camp, and out of sight of the young, unmarried men. There they learnt the secrets of their family. The Dreaming and Law that they needed to know were passed on to them, and they were then taken into the lands of her new husband. The totemic affiliations of the family also passed down the female line, so that any children she bore were also of the same totem group as their mother. The young women generally left to live with their husbands at about the age of 12. Relatives nearer than cousins were not allowed to marry and the young women were generally married to much older men. They would often be the youngest of two or more wives, with some men having up to four. Once the marriage had been decided, the young woman would pick up her net bag containing the tools and objects she would need to start her new life, and head off to her husband's camp and thence to his family's lands. Mangkarra(Chevron Scars): Upon reaching their husband's family group, the young women's education would continue under the guidance of the Elder women of her new family. They were then taught the more localized Dreaming, and Laws of their new family, as well as the skills and duties they would need to fit in with their new roles. Women rarely became mothers before the age of 16, but before then they would have to undergo their second initiation rite, that of the Mangkarra, or scarring of their shoulders. From that time on, the young woman was allowed to partake in all the activities of the family group as her education continued. Tukkuparka: Once the young woman had undergone the Mangkarra ceremony she was known as a Tukkuparka. She held that title whilst she was still learning to be a wife and once she had given birth to her first child. Now that she was married, she was welcomed into the world of adult women. It was after the birth of her first child that she had her belly scarred and again after each subsequent birth. Tukkupurlaitya: As a general rule, a woman who had only given birth to two children was only allowed limited access to secret knowledge. She did gain stories and ceremonies but learned only their general meaning and nature. Some of that lore was hers to own; others she shared just a part of. As she moved from one group into another, her Dreaming knowledge covered a much broader area, often outside of her birth country. Monarta of Echunga married John Mason Snr, whose country extended from Mount Barker, to Nairne, to Wall and Mypolonga. Tukkuangki: If a mother of two or more children, a woman was introduced to the full knowledge of women's business. Her views of the landscape and responsibilities were shaped by her experiences and she could now participate in the initiation of other younger women. She became known as Tukkupartapartanna – a woman of knowledge. It was at that time that the woman would gain more scars upon her arms and chest. After giving birth to several children, the older women would often be married off to much younger men of about 25 years of age. Eventually, they were often replaced by much younger women who they had to initiate into the ways of the family group, as well as teaching the young men their responsibilities of being husbands and fathers. Ngamma Ngamaitya: Stout, older woman with large breasts, these older women would have shoulders, arms, stomachs and chests covered with mangkamangkarrana scars, and would have full knowledge of the Dreaming and Laws they needed to pass onto the next generation of young women. They were often mothers and grandmothers to many children, and the secrets of their totemic affiliations were passed down the female line, guaranteeing their spread far beyond the birth country of the women. The Elder women would often begin their preparations in the spring with the appearance of the Seven Sisters constellation – Mangkamankarranna, seven young women gathering food on the Womma (sky plain). Those seven young girls were promised wives but lived separately under the guidance of the Ngamma Ngamaitya. The weddings of young women would usually take place in the late spring or early summer, at points distant from their home lands, because the various family groups gathered together in various places. Those gatherings of many different language and culture groups would comprise hundreds of people meeting in one place. The purposes of the gatherings were many: trade, settling of disputes, marriages, and the performance and exchanging of ceremonies, stories and law. The location of those "Rainbow Ceremonies" would rotate according to the time of the year, the location to be travelled to, the groups arriving, and a broader cycle that determined who would host the gathering, where and when.

Пермангк еркектері

Әйелдер сияқты, пермангк еркектері де өмірдің бес кезеңінен өтті. Туғаннан өлгенге дейін олардың өміріндегі әрбір маңызды кезең олардың өмірінің келесі кезеңіне әкелетін рәсіммен белгіленді. Құрқыра: Бала өмірінің алғашқы кезеңінде ол Құрқыра, яғни бастамасы жоқ бала деп аталатын. Туғаннан бастап 10-12 жасқа дейін ол анасымен немесе анасының әпкелерімен бірге өмір сүріп, шектеулерден еркін болды. Ол отбасының әйелдері арасында өсіп, күнделікті жұмыстарына қатысты. Бұл өмірде ол өз қалауынша өмір сүруге мүмкіндік алған жалғыз уақыт болған шығар. Ол үлкен ұлдар мен еркектерді бақылап, олардың іс-әрекеттерін еліктеп, кейінірек өмірінде қажет болатын көптеген дағдыларды жетілдіруге арналған ойындар ойнады. Бұған құттықтау, аң аулау, із іздеу, азық-түлік жинау және үлкендер орындаған рәсімдердегі билерді еліктеу кірді. Вилия Кундартти: Перамангк баласы жасөспрім шағында не одан бұрын өмірдің орта сатысына енгізілді. 11-13 жасында ол өзінің алғашқы бастама рәсімін, Вилья Куднартти рәсімін өткізеді. Айналасында үлкендер мен әйелдер тұрған баланы эвкалипт жапырақтарының жаңа өскен бұтақтарымен жұмсақ сабады. Содан кейін, үлкендер баланы алып, желім жапырақтарынан жасалған төсекке жатқызады, ал ағалардың бірі оның қолына кескіш салады, сонда қан оның бүкіл денесін жауып алады. Осы кезең аяқталғаннан кейін балаға құстарды өлтіруге арналған вирри мен жер астынан құрттарды қазуға арналған ағаш қашап (карко) алып жүруге рұқсат етілді. Балалардың осы кезеңге жеткенін, олардың ересектер әлеміне толық кірісуіне дайындық жасалатын, бірақ бұл олардың жақын туыстары немесе өз елінде жасалмайтын. Олардың өмірінің келесі кезеңі келесі Көктемгі рәсімде басталады, онда ұлдар, құйрық бауырымен саудадағы серіктестерімен бірге ерте ересек жастағы құпияларға кіріседі. Марнитти (Мильтаға айналу): Дау-жанжал шешілгеннен кейін және Комбокуридің әртүрлі билерін орындамас бұрын, ақсақалдар ерлер мен әйелдер кімді ересекке бастау туралы талқылау үшін кездесті. Марнитті рәсімін ерте таңертең қонақ үйдің немесе мәдениет тобының ағалары (әдетте ананың ер туыстары) жүргізеді. Эдвард Джон Эйр Марнитті бастау рәсімін жазды және оның ойлы байқауларын ұзақ уақыт бойы келтіруге болады: Пермаңк ер адамдарының Вильяру рәсімін өткізгенін білетін бір жер Вудчестер шарлауығында болды. Бұл жер тек перамангк үшін ғана емес, Нгарринджери мен Каурна үшін де қасиетті болған. Виляру рәсімдерінің басқа қасиетті орындары - тұз ағысының басындағы құлама және шарлауық бұлақ. Пермаманк ер адамдары алған шабыт омыртқалары, кеуде және жоғарғы қолдарына үш "шеврон" татуировкасы болды (Манка: кеуде немесе арқадағы жоғары шабыт кесулер немесе татуировкалар нәтижесінде пайда болған; кеуде және арқадағы жоғары шабыт). Бұл шабыт барлық бақылаушыларға адамның толыққанды адам екендігін білдірді. Бұл рәсім аяқталғаннан кейін, әдетте 25 жасқа толғанға дейін, Виляру еркегі әйел алады. Көбінесе ол жесір немесе басқа еркектің ажырасқан әйелі болатын. Ол көбінесе жаңа күйеуінің (Ерлинна) қамқорлығына және тәрбиелеуіне көмектесетін балаларына ие болады. Ол мұны жалғыз істеген жоқ, бірақ осындай жауапкершілікке ие болғандықтан, ол отбасын асырап алуға қажетті қамқорлық туралы үйренді (Нгадла: Өгей әке). Жаңа отбасын асыра алмаған ер адамның болашақта жас әйел алу мүмкіндігі аз болады. Бурка: Адамның өмірдегі бесінші және соңғы кезеңі, ол Виляру мәртебесіне жеткеннен кейін, үлкен жетістікке жетеді. Ол кезде ол жасы үлкен адам болатын, әдетте екі немесе одан да көп әйелі және бірнеше баласы (Ерлитта / Әке) болатын. Бурка киген ер адам көбінесе отбасының басшысы және үлкен білімді ақсақал ретінде қарастырылды, оны жеке адамдар мен әртүрлі отбасылар мен мәдениет топтары арасындағы дауларда арадастыруға шақыруға болады. Ол үйлену тойын ұйымдастырып, топтың жас мүшелерінің бастама рәсімдерін ұйымдастырып, жүргізеді, Комбо Куриде әндер мен билерді басқарады және басқа топтың елі арқылы сапарларын келіседі. Бұл бурка киген ер адамның күш-қуатының белгісі еді. Ол отбасын асырай алды, бұл оның әйелдері мен балаларының санына көрініс тапты. Көбінесе Бурканың әйелдері өзінен әлдеқайда жас болады, олардың некелері олардың туылғаннан кейін көп ұзамай Көкшетану рәсімінде ұйымдастырылды. Перрамангк Бурка Паррувонггабурка ("Патша Джон") сияқты ер адамдар жер телімдеріне (пангакара) жауапкершілік пен дәстүрлі меншік иелері болды. Джонның елі Миполонгадан Эчунгаға дейін созылды, және ол осы пангакараның Арман туралы білімінің дәстүрлі сақтаушысы болды. Паррувонггабурка Монартаның әкесі болды, ол Джон Мейсонға үйленді. Оның қайтысымен жерге иелік болу құқығы жауапты ер туысына өтті. Яммаиамма немесе Нурруллуррулла: Кейбір пермангк еркектері үшін тағы бір, өте сирек кездесетін кезең болды. Еуропалық шапқыншылық кезінде кейбір пермангк халқында сиқырлы күштердің иегерлері деген бедел болды. Кавторн, Булл және Шурманн сияқты еуропалық қоныс салушылардың алғашқы жазбалары көршілес топтарда Пермангк "құмарлықтарының" (sic) күштерінен туған қорқыныш туралы айтады. Яммаиамма немесе Нурруллуррулла (құмарлық) болу өте сирек және қуатты тұлғаны қажет етті. Пермангк өзінің солтүстік туыстары, Нгаджуримен көптеген сиқырлы білімдерді бөлісті, тіпті олар басқа діни мәселелерде келіспесе де. 1944 жылы Рональд Берндтке сұхбат берген аға Нгаджури ақсақалы Барни Вария "Миндаба" (Яммааймма/Нурруллуррулла) адамын қалай жасау және оның күштері мен жауапкершіліктері туралы ұзақ әңгімеледі:

Like the women, Peramangk men passed through five different stages of life as they aged. From birth to death, each major milestone of their lives was marked with a ceremony that brought them into the next stage of their lives. Kurkurra: In the earliest stage of a boy's life, he was known as a Kurkurra, an uninitiated boy. From birth until the age of about 10 12, he was relatively free of restrictions, living with his mother or his mother's sisters, and was raised amongst the women of the family, accompanying them on their daily tasks. That carefree life was perhaps the only time where he was allows to do as he pleased. He would watch the older boys and men, and imitate their activities with games designed to hone many of the skills he would need in later life. Those included using the kutpe (a toy spear), hunting, tracking, food gathering and imitating the dancers in the ceremonies that were performed by the older men. Wilya Kundarti: At the age of puberty, or just before, a Peramangk boy was introduced to the intermediate stage of life. At about the age of 11 13 he would undergo his first initiation ceremony, the Wilya Kudnarti. Surrounded by elder men and women of his family the boy was gently beaten with new growth branches of eucalyptus leaves. Then, grabbed by his elders, the boy was placed on a bed of gum leaves and one of the senior men would make cuts on his own arm allowing the blood to cover his whole body. Once that stage was completed, the boy was allowed to carry a wirri for killing birds, and a small wooden spade (karko) for digging grubs out of the ground. Once the boys had reached that stage, preparations would be made for their full initiation into the world of adults, but that would not be done by their immediate family elders or in their own country. The next stage of their lives would be undertaken at the next Rainbow Ceremony where the boys, along with their umbilical cord trade partners, would be initiated into the mysteries of early adulthood. Marnitti (Becoming a Milta: After the settling of disputes, and before the performing of various dances of the Kombokuri, the Elder men and women met to discuss who would be initiated into adulthood, with both young girls and boys selected for initiation from the meeting groups. The Elder men (usually the mother's male relatives) of the visiting family or culture group, undertook the Marnitti ceremony early in the morning. Edward John Eyre recorded the holding of a Marnitti Initiation ceremony and his thoughtful observations are worth quoting at length:

One place we know that Peramangk men underwent their Wilyaru ceremony was at Woodchester Falls. That location was sacred not only to the Peramangk, but to the Ngarrindjeri and the Kaurna as well. Other sacred places for Wilyaru ceremonies were at the falls at the head of Salt Creek and at Waterfall Gully. The scars received by the Peramangk men were three "chevron" tattoos across the shoulder blades, chest and upper arm (Mangka: elevated scars on the chest or back produced by incisions or tattooing; raised scars on chest and back from initiation). Those scars signified to all observers that the person was a fully initiated man with all the rights and responsibilities that went with it. Between the end of this ceremony and usually before the age of 25, the Wilyaru man would take a wife. Often she was a much older woman who would either be a widow, or the divorced wife of another man. She would often have children that the new husband (Yerlinna ), would have to care for and help raise. He did not do that alone, but having such responsibilities taught him about the care needed to raise a family (Ngadla : Step father). A man who could not properly provide for his new family had little chance of gaining further, younger wives in the future. Burka: The fifth and final stage of a man's life progress came with greater maturity, long after he had attained his Wilyaru status. By then he was an older man, usually with two or more wives and several children (Yerlitta/Father). A Burka man was often seen as the head of his family and an elder of great knowledge, who could be called upon to mediate in disputes between individuals and different family and culture groups. He would arrange marriages, set and conduct initiation ceremonies of the group's younger members, lead songs and dances at the Kombo Kuris, and negotiate travels through another group's country. It was a sign of a Burka man's power that he was able to provide for his family, and that was reflected in the number of wives and children he was able to support. Often a Burka's wives would be much younger than himself, their marriages to him having been arranged at a Rainbow ceremony not long after their birth. Peramangk Burka men like Parruwonggaburka ("King John"), had responsibility and traditional ownership over at tract of land (pangkara). John's country extended from Mypolonga to Echunga, and he was the traditional custodian of the Dreaming Lore for that pangkara. Parruwonggaburka was the father of Monarta who married John Mason. With his death, the ownership of the land passed to a responsible male relative. Yammaiamma or Nurrullurrulla: There was another, much rarer stage for some Peramangk men. At the time of European invasion, some Peramangk people had reputations as powerful workers of magic. The early record of European settlers such as Cawthorne, Bull and Schurmann, make note of the fear that was engendered in neighbouring groups by the powers of Peramangk "Sorcerers" (sic). It was a rare and puissant individual who became a Yammaiamma or Nurrullurrulla (Sorcerer). The Peramangk shared much magical lore with their northern cousins the Ngadjuri, even if they did not see eye to eye on other religious matters. Barney Waria, a senior Ngadjuri Elder, speaking to Ronald Berndt in 1944, talked at great length about the creation of a "Mindaba" (Yammaaimma/Nurrullurrulla) man and the powers and responsibilities that he wielded: