Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі (1861–1942)
French painter (1861–1942)
Жак Эмиль Бланш (blɑ̃ʃ; 1 қаңтар 1861 – 30 қыркүйек 1942) – француз суретшісі, көбінесе өзімен-өзі оқыған, Лондонда және Парижде жұмыс істеген, табысқа жеткен портретші.
Jacques Émile Blanche (blɑ̃ʃ; 1 January 1861 – 30 September 1942) was a French artist, largely self taught, who became a successful portrait painter, working in London and Paris.
Ерте өмір
Бланш Парижде 16-шы округте дүниеге келген. Оның атымен аталатын әкесі, сәнді клиника басқарған табысты психиатр болған, және ол Париждің бай Пасси ауданында, Ламбальль принцессасына тиесілі болған үйde өскен.
Blanche was born in Paris in the 16eme. His father, whose name he shared, was a successful psychiatrist who ran a fashionable clinic, and he was brought up in the rich Parisian neighborhood of Passy in a house that had belonged to the Princesse de Lamballe.
Мансап
Бланш Анри Гервекстен сурет салу бойынша кейбір нұсқаулар алғанмен, оны өзіндік біліммен суретші деп санауға болады. Ол 18 ғасырғы Томас Гейнсборо, Эдуард Мане және Джон Сингер Саргент сияқты ағылшын суретшілерінің стиліне еліктеп, өте табысты портретші болды. Ол 1870 жылдан бастап Лондон мен Париж қалаларында жұмыс істеді, сонымен қатар Салон мен Société Nationale des Beaux Arts көрмелеріне қатысты. Оның ең жақын достарының бірі Марсель Пруст болды, ол Бланштің бірнеше жарияланымдарын редакциялауға көмектесті. Ол Генри Джеймсті де таныды және Гертруда Стайннің «Алиса Б. Токластың өмірбаяны» кітабында есімдері жиі кездеседі. Парижде, Витти академиясында ол Канаданың алғашқы әйел-жауынгер суретшісі Мэри Ритер Гамильтоннан портрет салу сабағын алды. 1902 жылы Жак Эмиль Бланш Ла Палетта академиясының директоры болып тағайындалды және 1911 жылға дейін осы қызметте қалды. 1903 жылы Витти академиясында оқытумен айналысты. Суретшінің ең танымал туындыларының қатарында әкесінің, Марсель Прусттің (жеке коллекция, Париж), ақын Пьер Луистің, Таулоу отбасының (Орсе мұражайы, Париж), Обри Бердслидің (Ұлттық портрет галереясы, Лондон) және Иветта Гилберт пен әйгілі сұлу Вирджиния Олдоини, Кастильон графинясының портреттері бар. Ол сонымен қатар Джеймс Джойс, Джулия Стивен, Эдгар Дега, Клод Дебюсси, Огюст Роден, Колетт, Томас Харди, Джон Сингер Саргент, Чарльз Кондер, Перси Грейнджер және Стравинскийдің «От құсы» операсындағы Тамара Карсавинаның суреттерін де салған.
Although Blanche received some instruction in painting from Henri Gervex, he may be regarded as self taught. He became a very successful portrait painter, with a style derived from 18th century English painters such as Thomas Gainsborough as well as Édouard Manet and John Singer Sargent. He worked in London, where he spent time from 1870 on, as well as Paris, where he exhibited at the Salon and the Société Nationale des Beaux Arts. One of his closest friends was Marcel Proust, who helped edit several of Blanche's publications. He also knew Henry James and is mentioned in Gertrude Stein's The Autobiography of Alice B. Toklas. In Paris, at the Académie Vitti, he took a portraiture class with Canada’s first female battlefield artist Mary Riter Hamilton. In 1902, Jacques Émile Blanche took over the direction of the Académie de La Palette, where he would remain director until 1911. He taught at the Académie Vitti in 1903. Among the painter's most famous works are portraits of his father, Marcel Proust (private collection, Paris), the poet Pierre Louÿs, the Thaulow family (Musée d'Orsay, Paris), Aubrey Beardsley (National Portrait Gallery, London), and Yvette Guilbert and the infamous beauty Virginia Oldoini, Countess of Castiglione whom his father had treated for mental illness. Others he painted included James Joyce, Julia Stephen, Edgar Degas, Claude Debussy, Auguste Rodin, Colette, Thomas Hardy, John Singer Sargent, Charles Conder, Percy Grainger, and Tamara Karsavina as Stravinsky's Firebird.
Жеке өмір
Бланш Париж қоғамында жасырын гомосексуал ретінде кеңінен танымал болды. Оскар Уайльд ісінен кейін ол журналист, баспагер және ықпалды «Journal des Débats» газетінің редакторы Джон Лемуинннің қызы Роза Лемуиннеге үйленді. Бірақ бұл неке тіршілік етпеді. Оның махаббаттарының бірі испан суретшісі Рафаэль де Очоа болуы мүмкін, Бланш онымен «ұқсас ұмтылыстар» бар екенін жазған және оны өзінің портретінде бейнелеген. Бланш 1942 жылдың 30 қыркүйегінде Францияның Нормандия аймағындағы Офранвилль-ан-Кодағы үйінде қайтыс болды. Ол Пасси зиратының 2-ші бөліміне жерленді.
Blanche was well known in Parisian society to be homosexual, though closeted. After the Oscar Wilde trials he married Rose Lemoinne, daughter of John Lemoinne the journalist, publisher and editor of the influential Parisian newspaper Journal des Débats. But the marriage was never consummated. One of his lovers may have been the Spanish painter Rafael de Ochoa, whom Blanche wrote shared the "same tendencies", and features with him in a self portrait. Blanche died at his home in Offranville en Caux, Normandy, France on 30 September 1942. He was buried at the 2nd section of Passy Cemetery.
Ұрпақ
Офранвильдегі және Дипптегі бір көше оның құрметіне аталған. Офранвильде, Коломбье саябағы үйінің (Maison du Parc du Colombier) 2-қабатында суреттері, толық әдеби туындылары, естелік заттары, суретшінің, оның отбасының және туындыларының хаттары мен фотосуреттерін қамтитын мұражай орналасқан.
A street in Offranville and a street in Dieppe were named after him. In Offranville, there is a museum located on the 2nd floor of the Maison du Parc du Colombier which brings together paintings, complete literary works, souvenirs, letters and photographs of the artist, his family and his works.
Жарияланған еңбектер
Ол «Өмір бойы сенімсіз портреттер»: Виктория дәуірінің соңы: Эдвард дәуірінің көрнекті шақтары: 1870–1914 (Лондон: J. M. Dent, 1937) және «Өмір бойы тағы да портреттер», 1918–1938 (Лондон: J. M. Dent, 1939) кітаптарының авторы болды. Уолтер Сикерт оның туралы: «Ол естіген немесе естімеген нәрселерін үлкен жалғандыққа бұрмалауға бейім» деген еді.
He was the author of the unreliable Portraits of a Lifetime: the late Victorian era: the Edwardian pageant: 1870–1914 (London: J. M. Dent, 1937) and More Portraits of a Lifetime, 1918–1938 (London: J. M. Dent, 1939), about which Walter Sickert said "he is liable to twist things he hears or doesn't into monstrous fibs".