Жан-Франсуа Милле: Француз суретшісі және реализмнің негізін қалаушысы
Jean-François Millet
Жан-Франсуа Милле – француз суретшісі, реализм мектебінің өкілі. Шаруалар мен пейзаждарды бейнелеген туындыларымен танымал. Барбизон мектебінің негізін қалаушы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі (1814–1875)
French painter (1814–1875)
Жан Франсуа Милле (4 қазан 1814 – 20 қаңтар 1875) – француз суретшісі және Францияның ауылдық аймақтарындағы Барбизон мектебінің негізін қалаушылардың бірі. Милле шаруалар мен егіншілердің суреттерімен әйгілі және оны реализм ағымының өкілі деп санауға болады. Өмірінің соңында ол таза пейзаждар салуға көбірек қызығушылық танытты. Ол майлы бояуларымен ең жақсы танымал, бірақ сонымен қатар пастель, Conté карандаштарымен салған суреттері мен гравюралары да белгілі.
Jean François Millet (ʒɑ̃ fʁɑ̃swa milɛ; 4 October 1814 – 20 January 1875) was a French artist and one of the founders of the Barbizon school in rural France. Millet is noted for his paintings of peasant farmers and can be categorized as part of the Realism art movement. Toward the end of his career, he became increasingly interested in painting pure landscapes. He is known best for his oil paintings but is also noted for his pastels, Conté crayon drawings, and etchings.
Жастық шақ
Милле Жан Луи Николас және Эме Анриет Аделаида Генри Милледің тұңғыш баласы болды. Ол Нормандиядағы Гревиль-Хаг қаласының Груши ауылындағы шаруа қожалығының мүшелері еді, теңіз жағасына жақын орналасқан. Екі ауыл діни қызметкерінің – олардың бірі викарий Жан Лебриссо болған – басшылығымен Милле латын тілін және заманауи авторларды үйренді. Бірақ көп ұзамай ол әкесіне шаруа жұмысына көмектесуге мәжбүр болды, себебі Милле ұлдарының үлкені еді. Сондықтан барлық шаруаның жұмысы оған жақсы таныс еді: шөп шабу, жем жинау, егін орау, астық сарқыту, тыңайту, жырту, егу және т.б. Осы мотивтердің бәрі кейінірек оның өнерінде қайта көрінді. 1833 жылы әкесі оны Шербургке портрет суретшісі Бон Дю Мушельдің оқуына жіберді, ол Шербургте барон Гростың шәкірті болған. Ланглои және басқалардың стипендиясы Миллетке 1837 жылы Парижге көшіп, Пол Деларошпен бірге Эколь дез Бо-Артта оқуға мүмкіндік берді. 1839 жылы оның стипендиясы тоқтатылып, Салонға алғашқы жұмысы – «Бейбақты үйрететін қасиетті Анна» картинасы қазылар алқасынан қабылданбады.
Millet was the first child of Jean Louis Nicolas and Aimée Henriette Adélaïde Henry Millet, members of the farming community in the village of Gruchy, in Gréville Hague, Normandy, close to the coast. Under the guidance of two village priests—one of them was vicar Jean Lebrisseux—Millet acquired a knowledge of Latin and modern authors. But soon he had to help his father with the farm work; because Millet was the eldest of the sons. So all the farmer's work was familiar to him: to mow, make hay, bind the sheaves, thresh, winnow, spread manure, plow, sow, etc. All these motifs returned in his later art. In 1833, his father sent him to Cherbourg to study with a portrait painter named Bon Du Mouchel. a pupil of Baron Gros, in Cherbourg. A stipend provided by Langlois and others enabled Millet to move to Paris in 1837, where he studied at the École des Beaux Arts with Paul Delaroche. In 1839, his scholarship was terminated, and his first submission to the Salon, Saint Anne Instructing the Virgin, was rejected by the jury.
Париж
1840 жылы Салонға алғашқы суреті – портрет қабылданғаннан кейін, Милле портрет суретшісі ретінде мансабын бастау үшін Шербургке оралды. Ле-Хаврда бірнеше ай бойы портреттер мен шағын жанрлық туындылар салғаннан кейін, Парижге қайта оралды. 1840 жылдардың ортасында Парижде Милле Констан Тройон, Нарцисс Диаз, Шарль Жак және Теодор Руссо сияқты Барбизон мектебімен байланысты болған суретшілермен танысты; сондай-ақ, кейін Милледің шаруалар бейнелерін салуына әсер еткен Оноре Домье; және Миллеге өмір бойы қолдау көрсеткен және ақырында суретшінің өмірбаянын жазған Альфред Сенсьемен дос болды. 1847 жылы оның алғашқы Салондық жетістігі «Одип ағаштан түсірілуі» картинасының көрмесімен келді, ал 1848 жылы «Жемсарушы» картинасын үкімет сатып алды. Милледің сол кездегі ең маңызды туындысы – «Еврейлердің Вавилон тұтқындалуы» 1848 жылғы Салонда таныстырылды, бірақ өнер сыншылары мен жұртшылық тарапынан ұнатпады. Көп ұзамай картина жоғалып кетті, соның салдарынан тарихшылар Милле оны жойды деген қорытындыға келді. 1984 жылы Бостонның Көркем өнер мұражайындағы ғалымдар Милледің 1870 жылғы «Жас шопан қызы» картинасын рентген сәулесімен тексергенде, оның астында «Тұтқындық» картинасы салынғанын анықтады. Қазір Милле Франко-прусс соғысы кезінде материал жетіспеген кезде кенепті қайта пайдаланғаны болжануда.
After his first painting, a portrait, was accepted at the Salon of 1840, Millet returned to Cherbourg to begin a career as a portrait painter. In Le Havre he painted portraits and small genre pieces for several months, before moving back to Paris. It was in Paris in the middle 1840s that Millet befriended Constant Troyon, Narcisse Diaz, Charles Jacque, and Théodore Rousseau, artists who, like Millet, became associated with the Barbizon school; Honoré Daumier, whose figure draftsmanship influenced Millet's subsequent rendering of peasant subjects; and :fr:Alfred Sensier, a government bureaucrat who became a lifelong supporter and eventually the artist's biographer. In 1847, his first Salon success came with the exhibition of a painting Oedipus Taken down from the Tree, and in 1848, his Winnower was bought by the government. The Captivity of the Jews in Babylon, Millet's most ambitious work at the time, was unveiled at the Salon of 1848, but was scorned by art critics and the public alike. The painting eventually disappeared shortly thereafter, leading historians to believe that Millet destroyed it. In 1984, scientists at the Museum of Fine Arts in Boston x rayed Millet's 1870 painting The Young Shepherdess looking for minor changes, and discovered that it was painted over Captivity. It is now believed that Millet reused the canvas when materials were in short supply during the Franco Prussian War.
Барбизон
1849 жылы Милле мемлекеттік тапсырыс бойынша «Жемістілер» суретін салды. Сол жылығы Салонда ол орман шетінде отырған қойшы қыздың өте кішкентай майлы суретін көрсетті, бұл бұрынғы идеалистік шаруа тақырыптарынан айнып, реалистік және жеке көзқарасқа бет бұруды білдірді. Сол жылдың маусым айында ол Катерина және балаларымен Барбизонға қоныстанды. 1850 жылы Милле Сенсьермен келісім жасады, ол суретшіге суреттері мен эскиздеріне алмасу шартымен материалдар мен ақша берді, сонымен бірге Милле басқа сатып алушыларға да жұмыстарын сатуға мүмкіндік алды. Сол жылығы Салонда «Шалғын жинаушылар» және «Сеуіп тұрған адам» – оның алғашқы ірі шедеврлері және «Жыраулар» мен «Ангел» суреттерінен тұратын әйгілі үштіктің бірінші туындысын ұсынды. 1850 жылдан 1853 жылға дейін Милле өзінің ең маңыздысы деп есептейтін және ең көп уақыт жұмсаған «Жемістілер демалыста» (Рут пен Боаз) суретін жасады. Микеланджело мен Пуссенге тең тию үшін жасалған бұл сурет, шаруалар өмірінің символдық бейнелеуінен заманауи әлеуметтік жағдайларды бейнелеуге өтуін білдірді. Бұл оның салған суреттерінің арасындағы жалғыз датасы бар туындысы болды және 1853 жылғы Салонда екінші дәрежелі медальмен алғаш рет ресми мойындылыққа ие болды. 1850-ші жылдардың ортасында Милле шаруалар тақырыбындағы бірнеше гравюралар жасады, мысалы, «Көлік арбасымен жүрген адам» (1855) және «Жүн иргелейтін әйел» (1855–1857).
In 1849, Millet painted Harvesters, a commission for the state. In the Salon of that year, he exhibited Shepherdess Sitting at the Edge of the Forest, a very small oil painting which marked a turning away from previous idealized pastoral subjects, in favor of a more realistic and personal approach. In June of that year, he settled in Barbizon with Catherine and their children. In 1850, Millet entered into an arrangement with Sensier, who provided the artist with materials and money in return for drawings and paintings, while Millet simultaneously was free to continue selling work to other buyers as well. At that year's Salon, he exhibited Haymakers and The Sower, his first major masterpiece and the earliest of the iconic trio of paintings that included The Gleaners and The Angelus. From 1850 to 1853, Millet worked on Harvesters Resting (Ruth and Boaz), a painting he considered his most important, and on which he worked the longest. Conceived to rival his heroes Michelangelo and Poussin, it was also the painting that marked his transition from the depiction of symbolic imagery of peasant life to that of contemporary social conditions. It was the only painting he ever dated, and was the first work to garner him official recognition, a second class medal at the 1853 salon. In the mid 1850s, Millet produced a small number of etchings of peasant subjects, such as Man with a Wheelbarrow (1855) and Woman Carding Wool (1855–1857).
Жүзім жинаушылар
Бұл Миледің ең танымал суреттерінің бірі – "Жыраулар" (1857). Милле Барбизон маңындағы егістіктерде серуендегенде, жеті жыл бойы оның қарындашы мен щеткасына бір тақырып қайта оралды – егін жинаудан кейін далада қалған астықтарды жинау құқығы, бұл кедей әйелдер мен балалардың ғасырлар бойы сақталған құқығы еді. Ол бұл тақырыпты мәңгілік деп санады, оны Ескі өсиет кітабындағы оқиғалармен байланыстырды. 1857 жылы Милле "Жыраулар" суретін Салонға ұсынды, бірақ ол жұртшылықтан ынтасыздықпен, тіпті жауапкершілікпен қарсы алынды. (Алдыңғы нұсқаларына 1854 жылы салынған тік композиция және 1855–56 жылдарғы гравюра кіреді, ол қазір Орсе мұражайындағы суреттің көлденең форматын болжады.) Күнделікті тіршілік үшін күрестегі осы көріністе жылы алтын жарық қасиетті және мәңгілік нәрсені сезіндіреді. Дайындық жұмыстары кезінде Милле шаруалардың күнделікті өміріндегі қайталау мен шаршауды қалай жеткізуді ойлады. Әр әйелдің арқасынан жүргізілген сызықтар жерге түсіп, содан кейін олардың аяқталмайтын, денді қажытатын еңбегіне ұқсас қайталанатын қозғалыспен қайта көтеріледі. Көктемдегі күн батуы көлденеңдегі шаруа қожалығын, оның мол астық үйірлерін көрсетеді, алдыңғы пландағы үлкен көлеңкелі бейнелерден өзгеше. Жыраулардың қара, үй жасауы киімдері алтын далаға қарсы берік пішіндерді құрады, әр әйелге асыл, монументалды күш сыйлайды.
This is one of the most well known of Millet's paintings, The Gleaners (1857). While Millet was walking the fields around Barbizon, one theme returned to his pencil and brush for seven years—gleaning—the centuries old right of poor women and children to remove the bits of grain left in the fields following the harvest. He found the theme an eternal one, linked to stories from the Old Testament. In 1857, he submitted the painting The Gleaners to the Salon to an unenthusiastic, even hostile, public. (Earlier versions include a vertical composition painted in 1854, an etching of 1855–56 which directly presaged the horizontal format of the painting now in the Musée d'Orsay.) A warm golden light suggests something sacred and eternal in this daily scene where the struggle to survive takes place. During his years of preparatory studies, Millet contemplated how best to convey the sense of repetition and fatigue in the peasants' daily lives. Lines traced over each woman's back lead to the ground and then back up in a repetitive motion identical to their unending, backbreaking labor. Along the horizon, the setting sun silhouettes the farm with its abundant stacks of grain, in contrast to the large shadowy figures in the foreground. The dark homespun dresses of the gleaners cut robust forms against the golden field, giving each woman a noble, monumental strength.
"Ангельус"
Сурет Томас Голд Апплтонның тапсырысымен салынған, ол Бостон, Массачусетс штатындағы американдық өнер жинаушысы болған. Апплтон бұрын Милледің досы, Барбизон мектебінің суретшісі Констант Тройонмен бірге оқыған. Сурет 1857 жылдың жазында аяқталды. 1859 жылы сатып алушы оны алып кетпегендіктен, Миле мұнара қосып, туындының бастапқы атауын – «Картоп егіні үшін дұға» – «Ангельус» деп өзгертті. 1865 жылы алғаш рет көпшілікке көрсетілген сурет бірнеше рет қолы ауысып, құны шамалы ғана өсті, себебі кейбіреулер суретшінің саяси көзқарастарына күдікпен қарады. Миле қайтыс болғаннан кейін он жыл өткен соң, АҚШ пен Франция арасында бәсекелестік туды, ол бірнеше жылдан кейін 800 000 алтын франкқа сатылды. Суреттің жоғары бағасы мен Миле отбасының жағдайының нашарлығы, суретшілерге немесе олардың мұрагерлеріне туындылары қайта сатылғанда өтемақы төлеу мақсатындағы droit de suite институтының құрылуына ықпал етті.
The painting was commissioned by Thomas Gold Appleton, an American art collector based in Boston, Massachusetts. Appleton previously studied with Millet's friend, the Barbizon painter Constant Troyon. It was completed during the summer of 1857. Millet added a steeple and changed the initial title of the work, Prayer for the Potato Crop to The Angelus when the purchaser failed to take possession of it in 1859. Displayed to the public for the first time in 1865, the painting changed hands several times, increasing only modestly in value, since some considered the artist's political sympathies suspect. Upon Millet's death a decade later, a bidding war between the US and France ensued, ending some years later with a price tag of 800,000 gold francs. The disparity between the apparent value of the painting and the poor estate of Millet's surviving family was a major impetus in the invention of the droit de suite, intended to compensate artists or their heirs when works are resold.
Кейінгі жылдар
Салонға қойылған картиналарына қатысты пікірлер әртүрлі болғанымен, Милле 1860 жылдары беделін арттырды және сәттілікке жетті. Онжылдықтың басында ол келесі үш жыл бойы ай сайынғы жалақыға 25 туынды жасауға келісімшарт жасады, ал 1865 жылы тағы бір меценат, Эмиль Гавет, ақырында 90 туындыдан тұратын коллекция үшін пастельдерді тапсыра бастады. 1867 жылы Универсальдық көрмеде оның жұмыстарының маңызды көрмесі өтті, онда "Жыраулар", "Ангел", және "Картоп отырғызушылар" картиналары қойылды. Келесі жылы Фредерик Хартман 25 000 франкқа "Төрт маусым" туындысын тапсырды, ал Милле Легионның құрметті шебері атанды. Уолтерс өнер мұражайы. Милле Винсент ван Гог үшін, әсіресе оның ерте кезеңінде, маңызды шабыт көзі болды. Милле және оның туындылары Винсенттің ағасы Теоға жазған хаттарында көп рет еске алынады. Милледің кешкі пейзаждары Клод Моненің Нормандия жағалауындағы суреттеріне ықпалды нұсқау болды; оның құрылымдық және символдық мазмұны Жорж Сераға да әсер етті. Милле Марк Твеннің "Ол өлді ме?" пьесасының басты кейіпкері, онда ол атақ пен байлық үшін өлімін жалғандаған жас суретші ретінде бейнеленген. Пьесадағы Милле туралы көптеген мәліметтер ойдан шығарылған. Милледің "Адам соқамен" картинасы Эдвин Маркхэмнің 1898 жылғы "Соқамен адам" атты танымал өлеңіне шабыт берді. Оның картиналары американдық ақын Дэвид Миддлтонның "Грушидің әдеттегі тыныштығы: Жан-Франсуа Милле картиналарынан кейінгі өлеңдер" (2005) жинағына да шабыт берді. "Ангел" 19 және 20 ғасырларда жиі көшірілді. Сальвадор Дали осы туындыға қызығушылық танытып, оның талдауын жазды – "Милленің Ангелінің трагедиялық мифі". Оны рухани бейбітшілік туындысы деп қарастырмаған Дали, оның ішінде жасырылған сексуалдық агрессия туралы хабарлар бар деп сенді. Далидің пікірінше, екі тұлға Ангелге емес, жерленген баласына дұға етіп жатыр. Дали осы фактіге соншалықты сенімді болды, тіпті картинаның рентген сәулесі түсірілді, ол оның күдігін растады: картинада табытқа ұқсас геометриялық пішін бар. Дегенмен, Милле картинаның мағынасын өзгертіп пе, немесе пішін шын мәнінде табыт екені белгісіз.
Despite mixed reviews of the paintings he exhibited at the Salon, Millet's reputation and success grew throughout the 1860s. At the beginning of the decade, he contracted to paint 25 works in return for a monthly stipend for the next three years and in 1865, another patron, Emile Gavet, began commissioning pastels for a collection that eventually included 90 works. In 1867, the Exposition Universelle hosted a major showing of his work, with the Gleaners, Angelus, and Potato Planters among the paintings exhibited. The following year, Frédéric Hartmann commissioned Four Seasons for 25,000 francs, and Millet was named Chevalier de la Légion d'Honneur. The Walters Art Museum.]] Millet was an important source of inspiration for Vincent van Gogh, particularly during his early period. Millet and his work are mentioned many times in Vincent's letters to his brother Theo. Millet's late landscapes served as influential points of reference to Claude Monet's paintings of the coast of Normandy; his structural and symbolic content influenced Georges Seurat as well. Millet is the main protagonist of Mark Twain's play Is He Dead? (1898), in which he is depicted as a struggling young artist who fakes his death to score fame and fortune. Most of the details about Millet in the play are fictional. Millet's painting L'homme à la houe inspired the famous poem "The Man With the Hoe" (1898) by Edwin Markham. His paintings also served as the inspiration for American poet David Middleton's collection The Habitual Peacefulness of Gruchy: Poems After Pictures by Jean François Millet (2005). The Angelus was reproduced frequently in the 19th and 20th centuries. Salvador Dalí was fascinated by this work, and wrote an analysis of it, The Tragic Myth of The Angelus of Millet. Rather than seeing it as a work of spiritual peace, Dalí believed it held messages of repressed sexual aggression. Dalí was also of the opinion that the two figures were praying over their buried child, rather than to the Angelus. Dalí was so insistent on this fact that eventually an X ray was done of the canvas, confirming his suspicions: the painting contains a painted over geometric shape strikingly similar to a coffin. However, it is unclear whether Millet changed his mind on the meaning of the painting, or even if the shape actually is a coffin.