Анри Фантен-Латур: Француз суретшісінің өмірі мен творчествасы
Henri Fantin-Latour
Анри Фантен-Латур (1836-1904) – француз суретшісі, гүл суреттерімен және париждік суретшілер мен жазушылардың топтық портреттерімен танымал. Биографиясы, өнері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі (1836–1904)
French painter (1836–1904)
Анри Фантен Латур (ɑ̃ʁi fɑ̃tɛ̃ latuʁ; 14 қаңтар 1836 – 25 тамыз 1904) – француз суретшісі және литограф, гүл суреттерімен және париждік суретшілер мен жазушылардың топтық портреттерімен ең жақсы танымал.
Henri Fantin Latour (ɑ̃ʁi fɑ̃tɛ̃ latuʁ; 14 January 1836 – 25 August 1904) was a French painter and lithographer best known for his flower paintings and group portraits of Parisian artists and writers.
Ерте өмір
Гренобль қаласында туған Игнас Анри Жан Теодор Фантен Латур алғашқы сурет салу сабақтарын суретші әкесі Теодор Фантен Латурдан (1805-1875) алды. 1850 жылы ол Парижге көшіп, Париждің кішкентай сурет салу мектебіне қабылданды, онда Луи Александр Перон және Гораций Лекок де Буабодранмен бірге оқыды, ол инновациялық және дәстүрден тыс оқытушы болып, жадтан салу және сурет салуға негізделген өзінің оқыту әдістемесін жасады. 1854 жылы ол Париждегі Көркем өнерлер мектебіне (École des Beaux-Arts) түсті, онда оның сыныптастары Эдгар Дега, Альфонс Легрос және Жан-Шарль Казин болды. Онда оқығаннан кейін ол Лувр мұражайындағы ескі шеберлердің туындыларын көшірумен көп уақыт өткізді. Оның натюрморт жасау шешімі импрессионизм дәуірінде таңқаларлық көрінуі мүмкін, бірақ мұндай тақырыпты таңдауы бекер болған жоқ. 17 ғасырдан бері Көркем өнер академиясы белгілеген жанрлар иерархиясында жеміс-жидектер мен гүлдердің натюрморттары екінші дәрежелі санаты деп есептелді. Әдебиеттік, діни немесе тарихи контекстті елемеу арқылы, туындыға құндылық пен мәртебе беруге тиіс болған, ол академиялық көзқарастың керісінше ұстанымын қабылдады. Оның ағылшын демеушілері және саудагерлері Эдвин мен Рут Эдвардс, оның текстура мен түсті берудегі ұлы талантын көрсету үшін әрқашан қарапайым вазалар мен үстел үстін пайдалануды ұсынды. Фантен Латурдың натюрморттары сол кезде Нидерландта да жоғары бағаланды. 1889 жылы Амстердамда өткен «Замандас шеберлер» көрмесінде оның раушандармен суреттелген натюрморты 2000 гульденге сатылды, бұл сол кездегі елеулі сома еді. Амстердамнан шыққан голланд сурет сатушылары Фантен Латурдың туындыларын 1930 жылдарға дейін тұрақты түрде сатты. Осы туындылардың көптегені Нидерланд мұражайларында, мысалы Амстердамдағы Рейксмузейде және Оттерлодағы Крёллер-Мюллер мұражайында аяқталды.
Born in Grenoble, Isère, Ignace Henri Jean Théodore Fantin Latour first had drawing lessons with his father Théodore Fantin Latour (1805 1875), who was a painter. In 1850 he moved to Paris where he enrolled in the small Paris School of Drawing, where he studied with Louis Alexandre Péron and Horace Lecoq de Boisbaudran, an innovative and non traditional instructor who developed his own teaching method based on painting and drawing from memory. He entered the École des Beaux Arts, in Paris, in 1854, where he had for classmates, Edgar Degas, Alphonse Legros and Jean Charles Cazin. After studying there, he spent long time copying the works of the old masters in the Musée du Louvre. His decision to make still lifes may seem surprising at the time of impressionism, however, the choice of such a subject wasn't innocent. In the hierarchy of genres enacted by the Academy of Fine Arts since the 17th century , the still life of fruit or flowers was considered a minor category. By ignoring any literary, religious or historical context, supposed to confer value and nobility on the work, he adopted the opposite stance of academicism. Edwin and Ruth Edwards, his English patrons and merchants, recommended that he always used simple vases and table tops in order to exhibit his great talent in rendering texture and color. Fantin Latour still lifes were also very appreciated in the Netherlands at his time. At the Living Masters Exhibition in Amsterdam, in 1889, one of his still lifes with roses sold by 2,000 guilders, a considerable sum back then. Dutch art dealers from Amsterdam regularly sold works by Fantin Latour well into the 1930s. Many of these works would end in Dutch museums such as the Rijksmuseum, in Amsterdam, and the Kröller Müller Museum, in Otterlo.
Өнер әлемі
1859 жылы Салонға алғашқы жұмыстары қабылданбағаннан кейін, ол досы Эдуард Манемен және болашақ импрессионистер Пьер Огюст Ренуар мен Клод Монемен бірге көрмелер өткізе бастады. 1865 жылы ол Эдвин Эдвардсқа былай деп жазды: «Біз топ құрамыз және дау көтереміз, себебі суретшілер көп, ал біреуін оңай ұмытып кетеді. Бірге жиналғанда біздің қатарымыз көбейеді және біз батыл боламыз. Мен оның ұзаққа созылатынын ойладым, менің қателігім болды». 1867 жылы ол жапондық Цзинглар қоғамының тоғыз мүшесінің бірі болды, оның ішінде 1861 жылы оның екі портретын салған Каролус Дюран, сондай-ақ олар жапондық стильде кешкі асқа жиналған керамистер Браквимонд пен Солон болды. «Оған жақындағанда, оның буын суретшілері жиі асыл тәуелсіздіктің бір бөлігі деп санайтын осы қатал мінез-құлықтан қорқу сезімі пайда болатын», – деді келесі буын суретшісі, досы Жак Эмиль Бланш. Фантен ұжымдық портреттерді үлкен манифесттерге айналдырған суреттермен жаңартты: «Делакройге құрмет» (1864), «Лес Батиньольдегі студия» (1870) – Манеге арналған, «Стол бұрышы» (1872) – Парнасс ақындарына, оның ішінде Поль Верлен мен Артур Рембоға, және «Пианино төңірегінде» (1885) – замандас музыканттары мен музыка зерттеушілеріне арналған құрмет. Кейін ол Рихард Вагнерге арналған литографияларын «Вагнер журналында» жариялады, бұл оның Париждегі авангард арасында анти-натуралистік суретші ретінде беделін нығайтуға көмектесті. Оның замандастарының көптеген суретшілері сияқты, ол фотосуретке қызығушылық танытып, өз жұмысы үшін суреттер түсірді. Ол сондай-ақ эротикалық фотосуреттерді көп жинады; оның мұражайларында Гренобль мұражайында сақталған 1400-ден астам фотосурет бар. Ол Париждегі Монпарнас зиратына жерленді.
After his first Salon submissions were rejected in 1859, he began exhibiting with his friend Édouard Manet and the future Impressionists Pierre Auguste Renoir and Claude Monet. In 1865, he wrote to Edwin Edwards : “We form a group and make noise because there are many painters and one is easily forgotten. When we come together we grow in numbers and become more adventurous. I thought it could last, it was my mistake”. In 1867, he was also one of the nine members of the Japanese Jinglar Society, with Carolus Duran, who painted his portrait twice in 1861, and the ceramists Bracquemond and Solon, who they met to dinner at the Japanese style. “One always felt when approaching him, a small feeling of fear, because of these rough manners which the artists of his generation often affected as inseparable from a noble independence”, would say Jacques Émile Blanche, a friend painter of the following generation. Fantin renovated the collective portraiture with paintings who served as large manifestos: Homage to Delacroix (1864), A Studio at Les Batignolles (1870), a tribute to Manet, The Corner of the Table (1872), a homage to the Parnassian poets, including Paul Verlaine and Arthur Rimbaud , and Around the Piano (1885), a tribute to musicians and musicologists of his time. He would later publish lithographs inspired by Richard Wagner in La revue wagnérienne, which helped solidify his reputation among Paris' avant garde as an anti naturalist painter. Like many painters of his time, he became interested in photography, taking pictures for his work. He was also a big collector of erotic photographs; his estate lists more than 1,400 which are kept in the Museum of Grenoble. He was interred in the Cimetière du Montparnasse, Paris, France.