1971 жылғы Тур де Франс: Меркс жеңісі мен Оканьяның трагедиясы
1971 Tour de France
1971 жылғы Тур де Франс: Эдди Меркс жеңіске жетті! Бұл веложарыс 22 кезеңнен тұрады, жалпы есепте Меркс үшінші рет жеңімпаз атанды. Велоспорт жаңалықтары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1971 жылғы «Тур де Франс» – велосипед спортының үлкен турларының бірі – «Тур де Франс» жарысының 58-ші шығарылымы. Жарыс 22 кезеңнен, оның ішінде үш бөлінген кезеңнен тұрды. 26 маусымда Мюльхауз қаласынан басталып, 18 шілдеде Париждегі Винсенс велодромында аяқталды. Үш уақыттық жарыс кезеңі және екі күндік демалыс болды. Эдди Меркс командасынан жалпы жекелей сыныптамада жеңіске жетіп, өзінің титулын қорғап, үшінші рет қатарынан «Тур де Франс» жеңімпазы атанды. Жооп Зоетемелк 9 сағат 51 минуттан кейін екінші орынды, ал Люсьен Ван Импе 11 минуттан астам айырмамен үшінші орынды иеленді. Жарысқа дейін фаворит саналған Меркс командасының пролог кезеңіндегі командалық уақыттық жарыста жеңіске жеткеннен кейін жалпы сыныптаманың көшбасшысы ретінде алғашқы сары жейдеге ие болды. Меркстің командаласы Рини Вагтманс Турдың бірінші кезеңінің екінші бөлігінен кейін көшбасшылыққа шығып, күнінің соңында оны Меркске қайтарды. Жалпы сыныптамадағы көшбасшылық 2-ші кезеңнен кейін анықталды, онда жарысқа дейін фавориттер саналған он алты саяхатшы тобы тоғыз минуттан астам айырмамен аяқтады. Massif Central тауларындағы 8-ші кезеңде Меркстің ең жақын қарсыласы Луис Оканья шабуылдап, Пю-де-Дом тауының шаңырағында жеңіске жетіп, жарыс көшбасшысынан 30 секундтан астам уақытқа жақындады, екінші орындағы Зоетемелктен сәл қалып қойды. 10-шы кезеңдегі Шартр тауларында Меркстің доңғалағы тесіліп қалды және ол қарсыластарынан қалып қойды, ал топтан Зоетемелк жарысқа көшбасшылықты алды. Топтан тағы бірі, Оканья, келесі күні сары жейдеге ие болды, Альпі тауларында Орсьер Мерлеттке дейін жеңіске жетіп, жалпы есепте сегіз минуттан астам басымдыққа ие болды. Меркс келесі кезеңдеге екі минутқа жуық уақытты қайтарып алды, өйткені ол Марсельге рекордтық жылдамдықпен кішкентай топпен бастап шықты. Екі күннен кейін Пиреней тауларындағы 14-ші кезеңде нөсер жаңбыр болды. Жарыс көшбасшысы Оканья төмен түсетін кезінде сырғалды және басқа саяхатшылармен соқтығысты. Ол жарақат алып жарыстан шықты, ал Меркс жарыс көшбасшылығын қанағаттанбас тұрғысынан қабылдады. Ол қалған кезеңдерде сары жейдеге сенімді түрде ие болып, Парижде өткен жеке уақыттық жарыста жеңіске жетіп, Турды аяқтады. Басқа жарыс сыныптарында Меркс ұпайлар және комбинация сыныптарында жеңіске жетті. Ван Импе таулар бойынша жарыста жеңіске жетті. Орташа спринт сыныптамасын Зоетемелк командаласы Питер Нассен жеңіп алды. Командалық сыныптаманың жеңімпаздары болды. Ең жауынгер саяхатшы сыйлығы Оканьяға берілді. Меркс төрт кезеңде жеңіске жетті.
The 1971 Tour de France was the 58th edition of the Tour de France, one of cycling's Grand Tours. The race consisted of 22 stages, including three split stages, starting in Mulhouse on 26 June and finishing at the Vélodrome de Vincennes in Paris on 18 July. There were three time trial stages and two rest days. Eddy Merckx of the team won the overall general classification, defending his title to win his third Tour de France in a row. Joop Zoetemelk finished second, 9:51 minutes behind, and Lucien Van Impe was third , just over 11 minutes in arrears. Pre race favourite Merckx took the first yellow jersey as general classification leader after his team won the prologue stage's team time trial. Merckx's teammate Rini Wagtmans took the Tour lead after the second of stage 1's three split stages, before returning it to his leader by the end of the day. The leading positions of the general classification became clearer after stage 2 when a sixteen strong breakaway group of mostly pre race favourites ended with a margin of over nine minutes. On stage 8 in the Massif Central, Merckx's closest rival Luis Ocaña attacked and won atop Puy de Dôme to move within just over 30 seconds of the race leader, just behind second placed Zoetemelk. In the Chartreuse Mountains on stage 10, Merckx had a tyre puncture and was distanced by a group of rivals, with Zoetemelk of the group taking the race lead. Another from the group, Ocaña, took the yellow jersey the next day as he soloed for to victory up to Orcières Merlette in the Alps, ending with an overall lead of more than eight minutes. Merckx gained back close to two minutes the following stage as he broke away from the start with a small group in record breaking speed to Marseille. Two days later in the Pyrenees on stage 14, a thunderstorm passed as the riders traversed the Col de Menté mountain pass. Race leader Ocaña crashed on the wet roads during the descent, and afterwards was hit by other riders. He left the race with injury, with Merckx reluctantly taking over the Tour lead. He comfortably held the yellow jersey for the remaining stages, ending the Tour with victory in the individual time trial held in Paris. In the other race classifications, Merckx also won the points and the combination classifications. Van Impe won the mountains classification. The intermediate sprints classification was won by Zoetemelk's teammate Pieter Nassen. The winners of the team classification were The overall award for most combative rider was given to Ocaña. Merckx won the most stages, with four.
Командалар
1971 жылғы «Тур де Франс» жарысына он үш команда қатысты. Командалар шақырылған немесе қатысу үшін жарна төлеген. Италиялық және бельгиялық командалар жоғары құнға байланысты жарысқа қатыспауды хабарлады, бірақ кейін Сальварани келісімге келді. Бельгиялық команда мен «Тур» ұйымдастырушысы Феликс Левитан команданың қатысуына қатысты келіспеушіліктер туды. Соған байланысты команда «Турдан» бір ай бұрын өткен Италияның «Гранд Тур» – «Джиро д’Италия» жарысына қатысуы мүмкін деген болжамдар пайда болды. Команда Левитанның қатысуына қатысты шешімін күтті, ол «Джиро» басталғаннан кейін қабылданды, сондықтан команда «Джироға» қатыспады. Ақырында Левитан командадан «Турға» қатысу үшін 25 000 француз франкінен (f) артық ақша төлеуді сұрады. Әр командаға ең көп дегенде он велошабандыққа рұқсат берілді, нәтижесінде старт тізімінде 130 адам болды. Велошабандықтар он екі елден келді, олардың көп бөлігі Франциядан (35), Бельгиядан (25), Италиядан (25), Испаниядан (21) және Нидерландыдан (14) қатысты. Франсиско Хавьер Галдеано 21 жас 201 күнде ең жас велошабандық болды, ал ең үлкені – Вентура Диас 32 жас 304 күнде. Велошабандықтардың орташа жасы ең жас болса, команданың велошабандықтарының орташа жасы ең үлкен болды. Жарысқа қатысқан командалар: 1969 және 1970 жылғы «Турларды» сәйкесінше 17:54 және 12:41 минуттық үлкен артықшылықпен жеңіп алған. Ол 1971 жылғы маусымда ең күшті велошабандық болды, қатысқан 124 жарыстың 54-інде (43,5%) жеңіске жетті. «Турдан» бұрынғы 13 жарыстың ең маңыздылары – «Милан-Сан-Ремо», «Омлоп Хет Волк» және «Льеж-Бастонь-Льеж» бір күндік жарыстары, сондай-ақ «Джиро ди Сардения», «Париж-Ницца», «Бельгия туры», «Критериум дю Дофине Либере» және «Гран-при дю Миди Либре» көп күндік жарыстарындағы жалпы есеп. Ол «Турға» дайындық үшін «Джиро д’Италия» емес, «Дофине» және «Миди Либре» жарыстарын таңдады, ол өткен екі маусымда қатысқан. Бұл жарыстарда велосипед тебу позыциясын үнемі өзгерту салдарынан тізе жарақаты алды және «Турдан» бір ай бұрын «Миди Либре» жарысының соңғы кезеңінен бас тартуға жақындады. Меркс соншалықты басым фаворит болды, қызығушылық оның жеңіп қана қоймай, қалай жеңетініне болды. Меркске ең күшті қарсылас Луис Оканья болды деп күтілді, бірақ Меркске қарағанда Оканья жарыстан шығып қалды. 1970 жылы Оканья Испанияның «Вуэльта-а-Эспанья» жарысын жеңіп алды және «Турдан» бұрын Меркске де басты қарсылас болды, бірақ ол жарысты 31-орында аяқтады, көшбасшыдан бір сағаттан астам қалып қойды. 1971 жылы Меркске қарсы жеңіске жететініне сенімділігі арта түсті: «Олардың бәрі Меркске бас иеді, бірақ мен оған қарсы тұрамын». «Турдан» бұрын сөйлеген сөзінде тауға жақын маман Оканья тауларда Меркске қарағанда жақсырақ бола аламын деп ойлады. Ол «Миди Либре» жарысында Меркске екінші орынды иеленді. Жалпы есепте жоғары орынға ие болу үшін бірнеше басқа велошабандықтар фавориттер ретінде аталды. 1971 жылғы «Джироның» жеңімпазы және 1970 жылғы «Турдың» үшінші орын алған Гёста Петтерссон Меркске ең жақын қарсыластарының бірі деп санайтын. Бернар Тевенен «Дофинеде» үшінші орын алды. 1970 жылы жалпы есепте алтыншы орын алған тауға жақын маман Люсьен Ван Импе де үміткер деп есептелді. Басқа фавориттерге Хоаким Агостиньо, Джанни Мотта және Лейф Мортенсен кірді. Агостиньо «Дофинеде» болған жарақаттан кейін «Турға» екі апта бұрын үш апталық демалыс алды. Ван Импенің командаласы Лусьен Аймар, «Турдың» ардагері, Меркске қосымша жарыс жеңімпазы болды, ол 1966 жылғы жарыста жеңіске жеткен. Старт тізімінде болмағандардың арасында Реймонд Пулидор, Феличе Гимонди, Франс Вербек, Жорж Пинтенс, Роджер Пингеон және Ян Янссен болды. Пулидор, алдыңғы тоғыз «Турдың» барлық жарысында бірінші ондыққа іліге білген, командасының құрамынан: «Мен мұны тек физикалық жағдайым қалаған нәрсені қалдырса ғана жасаймын» деп шықты. 1965 жылғы «Турдың» жеңімпазы Гимонди командасынан таңдалмады, өйткені Мотта көшбасшы ретінде таңдалды. Verbeeck командасы қатыспады, ол Меркске қарсы тұра алатын аздаған велошабандықтардың бірі деп есептелді. 1968 жылғы «Турдың» жеңімпазы Янссен 1970 жылғы «Париж-Тур» жарысында болған жарақаттан кейін ешқашан «Турға» қатыспауға уәде берді. Ол жарыстың коммерциялық басымдығына сын көзбен қарады, ол жарысты велошабандықтар үшін тым қиын етіп қойды.
The 1971 edition of the Tour de France consisted of thirteen teams, Teams were either invited or paid a participation fee. The Italian based and the Belgian teams announced they would not be entering the race due to the high cost, although Salvarani later reached an agreement. Belgian based and Tour co organiser Félix Lévitan were in disagreements over the team's participation and there was speculation that the team would instead race the Grand Tour of Italy, the Giro d'Italia, which took place one month before the Tour. The team chose to wait for Lévitan's decision regarding their entry, which came following the Giro's start, and therefore did not participate in the Giro. Ultimately, Lévitian requested the team to pay extra money, on top of the 25,000 French francs (f) entry fee, to participate in the Tour. Each squad was allowed a maximum of ten riders, resulting in a start list total of 130. The riders came from twelve countries, with the majority of them coming from France (35), Belgium (25), Italy (25), Spain (21) and Netherlands (14). Francisco Javier Galdeano was the youngest rider at 21 years and 201 days, and the oldest was Ventura Díaz at 32 years and 304 days. The cyclists had the youngest average age while the riders on had the oldest. The teams entering the race were: who had won the 1969 and 1970 Tours by the large margins of 17:54 and 12:41 minutes respectively. He had been the strongest rider throughout the 1971 season, winning 54 of the 124 races he entered (43.5%). Of the 13 before the Tour, the most notable were the one day races Milan–San Remo, Omloop Het Volk, and Liège–Bastogne–Liège, and the general classification in the stage races Giro di Sardegna, Paris–Nice, Tour of Belgium, Critérium du Dauphiné Libéré and Grand Prix du Midi Libre. He opted for the Dauphiné and Midi Libre races to warm up for the Tour instead of the Giro d'Italia, which he rode the two previous seasons. In these races, constant adjustment to his riding position caused a knee injury, and he came close to abandoning the final stage of the Midi Libre, a month before the Tour. Merckx was such an overwhelming favourite that the interest was not in if could win, but rather the manner in which he would do it. The strongest challenger to Merckx was expected to be Luis Ocaña but unlike the success of Merckx, Ocaña crashed out of the race on a descent. In 1970, Ocaña won the Vuelta a España, Spain's Grand Tour, and was likewise Merckx's main rival before the Tour, but he finished the race over an hour behind in 31st place. His confidence in beating Merckx grew in 1971, saying: "they all surrender to Merckx, but I'm going to stand up to him". Speaking prior to the Tour, climbing specialist Ocaña thought he would able to get the better of the all rounder Merckx in the mountains, He finished second to Merckx in the closely contested Midi Libre. Several other riders were named as favourites for a high place in the general classification. The winner of the 1971 Giro and the third place finisher of the 1970 Tour Gösta Pettersson was considered by Merckx to be among two of his closest rivals, along with Zoetemelk. Bernard Thévenet was third in the Dauphiné. Climber Lucien Van Impe , who was sixth overall in 1970, was also consider a contender. Other favourites included Joaquim Agostinho , Gianni Motta and Leif Mortensen Agostinho took a three week rest two weeks before the Tour following bad crash at the Dauphiné. Van Impe's teammate Lucien Aimar, a Tour veteran, was the only rider entering apart from Merckx to have won the race, the 1966 edition. Notable absentees from the start list were Raymond Poulidor , Felice Gimondi , Frans Verbeeck , Georges Pintens , Roger Pingeon and Jan Janssen Poulidor, who had top ten finishes in all of the previous nine Tours bar one, withdrew from his team's squad stating: "I will only do this if my physical condition leaves something to be desired". Gimondi, winner of the 1965 Tour, was not selected by his team as Motta was preferred as the leader. Verbeeck, whose team did not enter, was considered to be one of few that would challenge Merckx. Janssen, winner of the 1968 Tour, kept to his promise to never ride a Tour again, made following his bad crash in the 1970 Paris–Tours. He was critical of the Tour's commercial prioritisation which made the race too hard for riders.
Мюльхауста үлкен департ
Пролог командалық уақыт сынағы Мулхаус қаласының көшелерінде төрт айналымнан тұрды. Олар 1:05:16 сағаттық жиынтық уақытпен озып, екінші орын алған командадан 1:48 минутқа, үшінші орын алған командадан 2:16 минутқа озып жеңіске жетті. Бұл нәтиже командалық есепте алғашқы орынға шығуға мүмкіндік берді. Турдың жеке есептелетін сыныптарының ішінде пролог кезеңі үшін жалпы сыныптама ғана ескерілді. Эдди Меркс командасын финиш сызығынан өткізіп, жалпы сыныпта бірінші орынға және осымен бірінші сары жейдеге ие болды. Оның қасында финиш сызығынан өткен бес команда мүшесі келесі орындарды иеленді. Есепке тек уақыт бонусы (уақыттың шегерілуі) алынды, және олардың жеңісі әр шабандоздан жиырма екінші секундтық уақыт бонусына ие болуға мүмкіндік берді. Үш шабандоз командасынан және алты шабандоз командасынан 10 және 5 секундтық уақыт бонусы алды. Командалық уақыт сынағының пролог кезеңінде уақыт бонусы тек финиш сызығынан бірінші болып өткен шабандоздарға берілді. Вагтманс кезеңнің ортасындағы көтерілісте қиналды және пелотоннан (басты топтан) қалып қойды, Меркстен бір минут қалып финиш сызығына жетті. Кейін Вагтманс сол кездегі команда жетекшісіне сары жейдені қайтарып бергенін мойындады, оның аяқ киімдерінің көлемі кішкентай болғандықтан сүрткіш пайда болды деп жалған мәлімдеме жасады. Кезең Фрайбург қаласының Мёслестадион стадионындағы шөкей жолында аяқталды, онда командасының шабандозы Альберт Ван Влиербергхе үлкен топтан бірінші болып финиш сызығынан өтті. 1-ші кезеңнің үш бөлігінде ұпайлар бойынша жасыл жейде Леман, Вальтер Годефрут және Карстенс арасында кезекпен ауысты. Жооп Зоетемелк 1b кезеңнен кейін таулар бойынша бірінші орын алды. Тиволи стадионының ылғалды шөкей жолында Герман Ван Спрингель командаласы Мерксті Роджер Де Влаэминкпен жарыста жеңіске жеткізді. Де Влаэминк алған ұпайлар оны жасыл жейдеге ие етті. Жалпы есепте алғашқы он бес шабандоз шамамен тоғыз минуттық артықшылыққа ие болды. Жан-Пьер Жене және Хосе Гомес Лукас пелотоннан қашып кетті, олар түз, сәл көтерілген финиш сызығында Жене бірінші болып финиш сызығынан өтті, алаңнан бір қашықтыққа озып кетті. 5-ші кезең бір күндік "монумент" жарыстарының екі атақты жерін қамтыды: Фландрия турының Мюр ван Герардсберген тік және қысқа төбесі және Рубай велодромының кезеңдік финиші, сондай-ақ Париж-Рубай жарысында да қолданылады. Алдыңғы қатардағылар Агостиньоның және Жос Хьюсманстың қарсыластығын көрді. Екі шабандозды пелотон қуып жете алмады, содан кейін тағы бір топ озып кетті. Бес шабандоздық топ велодромына пелотоннан бір минуттан астам озып келді, ал командасынан Пьетро Герра Хуйсманстың командаласы Джулиен Стивенспен спринтте жеңіске жетті. Екі бөлімді 6-шы кезең жалпы қашықтығы , Тур Ле-Тукедегі канал жағалауына жеткенде өткізілді.
The prologue team time trial consisted of four laps of a circuit around the streets of Mulhouse. covered it at an average speed of to win with a combined time of 1:05:16 hours, beating second placed by 1:48 minutes and third placed by 2:16 minutes. took the lead of the team classification. The general classification was the only one of the Tour's individually contested classifications taken into account for the prologue stage. Eddy Merckx led his squad across the finish line to take the lead of the general classification and with it the first yellow jersey. The five teammates that finished with him took up the following places. Only time bonifications (time subtracted) counted towards the classification, and their victory gave each of the riders twenty second time bonuses. Three riders from and six from received time bonuses of ten and five seconds respectively. efn|In the team time trial prologue stage, time bonuses were only awarded to riders with the same time as the first member to cross the finish line. even though Wagtmans then went on to struggle on a climb halfway on the stage and was dropped by the peloton (main field), finishing the stage a minute behind Merckx; Wagtmans later admitted to relinquishing the yellow jersey back to his team leader, at the time, lying that his shoes were a size too small and had caused rubbing. The stage finished on the cinder track inside Freiburg's Möslestadion with a bunch sprint won by rider Gerben Karstens. A bunch sprint finish followed again in the final part of the day, which saw Albert Van Vlierberghe of finish first of the large field. Across the three parts of stage 1, the points classification's green jersey changed hands between Leman, Walter Godefroot and Karstens, respectively. Joop Zoetemelk became the first leader of the mountains classification following stage 1b. On the wet cinder track of Stade Tivoli, Herman Van Springel led out teammate Merckx to victory in a frantic sprint finish with Roger De Vlaeminck of The points gained by De Vlaeminck put him in the green jersey. The fifteen riders that ended in the breakaway now held an advantage of close to nine minutes in the general classification. a duo of Jean Pierre Genet and José Gómez Lucas escaped the peloton, who, on the straight slightly uphill finish, managed to hold off the field by a distance of at the line, which was crossed by Genet first. Stage 5 featured two iconic locations of one day "monument" races, the short steep sett paved climb Muur van Geraardsbergen of the Tour of Flanders and the stage finish of Roubaix Velodrome, likewise used in Paris–Roubaix. With remaining, the crowds lining the Geraardsbergen saw a breakaway by Agostinho, together with the uncooperative Jos Huysmans The pair were caught, before another break moved clear. The group of five reached the banked velodrome over a minute ahead of the peloton, and Pietro Guerra of won the stage in a sprint with Huysmans's teammate Julien Stevens. The two legged stage 6 was raced over a total distance of , as the Tour reached the channel coast at Le Touquet.
Орталық және Шартр таулары
Ле-Тукеде демалыстан кейін, велошабандылар Парижге екі ерте рейсте ұшып, 7-ші кезеңнің бастауына, Неверге қарайғы жолға және Массив-Централь аймағынан өтетін келесі екі кезеңге бет бұрды. Меркс бұрынғы Турлардағыдай көп емес болғанымен, ең жақын қарсыласы Оканядан өзгеше, жазық далалы кезеңдердегі аралық және финалдық спринттерде берілетін уақыт бонусы үшін күресті. Оканя болса, бес мәрте Тур жеңімпазы Жак Анкетильдің кеңесімен, алдағы тауларға күшін сақтап отырды. 8-ші кезеңде Турдың алғашқы тау шыңына шықты, белсенді емес Пю-де-Дом вулканының басына, биіктігі – бірінші санатты көтеріліс.
After their rest in Le Touquet, the riders took two early planes to Paris and the start of the transitional stage 7, a route to Nevers and the subsequent two stage traverse of the Massif Central. Although to a lesser extent than in his previous Tours, Merckx competed for the time bonuses available in intermediate sprints and final sprints throughout the flat terrain of the early stages, unlike his closest rival Ocaña, who had been saving his energy for the upcoming mountains, on the advice of five time Tour winner Jacques Anquetil. Stage 8 saw the Tour's first summit finish, atop the dormant volcano of Puy de Dôme at an elevation of , a first category climb.
Альптер мен ауысу
11-ші кезеңнің бастауында жарыс, жергілікті жұртшылық "рампа" деп атап кеткен Коте-де-Лаффридің тік, Альпілік екінші санаттағы шығысына басталды. Агостиньоның шығыстың басында Оканья, Ван Импе, Гёста Петтерсон және Зоетелк қосылды. Асқазан ауруынан қиналған Меркс, командаластарының сүйемелдеуімен Оканья бастаған топтан екі минутқа қалып қойды. Алдыңғы топ тарихи Наполеон жолының тегіс бөлігінде екі минуттық артықшылыққа ие болды, ал Оканья екінші санаттағы Кол-ду-Нойердегі қосымша шығысқа шығып, қарсыластарын артта қалдырды. Содан кейін ол қалған жол бойына уақытқа қарсы жеке күшпен жүріп, бірінші санаттағы Орсьер Мерлетт тау шаңғысы курортында жеңіске жетті. Ван Импе де Нойерден бері жалғыз жүріп, Оканьядан шамамен алты минутқа қалып қойды. Меркс 8:42 минутқа қалып қойған фавориттер тобын финиш сызығына дейін бастап келді. Оканья жалпы есепте көшбасшылыққа шықты, ал Ван Импе Зоетелктан кейін үшінші орынға көтерілді. Кезеңнен кейін Меркс жаңа көшбасшыға жалпы жарыста жеңілгенін мойындады, бірақ Оканья бұрынғы көшбасшыға күдікпен қарады. Ван Импе таулар классификациясында Зоетелктан басымдық алды. Де Флеминк 7-ші кезеңдегі құлаудан кейін төрт күн өткен соң жарыстан шықты. Келесі күні жарыстың екінші күні Орсьер Мерлеттеде өтті. Бұл, егер тактикалық қателік болмаса, одан да ұзаққа созылуы мүмкін еді, себебі олардың төрт велошабандуысы Жозеф Брюердің тесілген доңғалағын күтіп тұрғанда пелотоннан қалып қойды, тек уақыт шегіне сәйкес келіп үлкерді; олар пелотонның алдында болғанда, қуғын-сүріптің қарқынын бұзып, баяулатуға мүмкіндік алатын еді. Меркс жалпы есепте екінші орынға көтерілсе де, көшбасшыдан жеті жарым минуттан астам қалып қойды және нәтижедегі аз айырмашылыққа қанағаттанбады. Көшбасшыны сендіру үшін Вагтманс Оканьяның кезеңнен кейін марапаттау салтанатында шаршағандай көрінгенін және "Оканьяның бұл жарыста болашағы жоқ" дегенін айтты. Кезеңнен кейін велошабандуылар Марсель мен Тулуза қалалары арасында ұшақпен, ал кейін Альбиге автобуспен жеткізілді, онда ертеңгі күні 13-ші кезеңнің жеке уақыт сынағы өтетін болды. Альби мотор спорты трассасынан басталып, аяқталатын дөңгелек және техникалық трассаны Меркс 22:57 минутта жеңіп, екінші орын алған Оканьяны 11 секундқа басып өтті. Меркс француз теледидарына тиесілі көлікті Оканьямен қатар жүріп, оған заңсыз көмектескенін айыптады, бірақ себебі алғаш рет түсті теледидар тікелей эфирде көрсетілді және мотоциклдің орнына автомобиль қажет болды. Бұл жарыстағы шиеленісті күшейтті, себебі алдыңғы кезеңде Оканьямен одақтасқан испандық команданың жеті велошабандуысы уақыт шегінен тыс қалғандарына қарамастан, негізсіз кешірілді.
In the opening of stage 11, the race began with the steep Alpine second category climb of Côte de Laffrey, known locally as 'the ramp'. An attack early on the climb by Agostinho was joined by a group of Ocaña, Van Impe, Gösta Pettersson, and Zoetemelk. Merckx, who was suffering with an upset stomach, was two minutes behind the Ocaña led group at the summit in a second group of chasers accompanied by his teammates. The leading group gained a two minute margin along the consistent terrain of the historic Route Napoléon, with Ocaña dropping his fellow riders on a detour climb over the second category Col du Noyer with remaining. He then performed a time trial like solo effort for the remainder of the route and up to victory atop the first category climb to the Orcières Merlette ski resort. Van Impe had also ridden alone since the Noyer and finished nearly six minutes behind Ocaña. Merckx led the group of remaining favourites all the way to the finish, 8:42 minutes in arrears. Ocaña took the general classification lead, with Van Impe rising to third, behind Zoetemelk. After the stage, Merckx admitted defeat in the overall race to the new leader, but Ocaña was still wary of the former leader. Van Impe took the lead of the mountains classification from Zoetemelk. De Vlaeminck abandoned the Tour, four days after his crash on stage 7. The next day was the second rest of the race, spent at Orcières Merlette. This could have been more if not for a tactical error by , when four riders of theirs were dropped by the peloton as they waited to pace back tyre punctured teammate Joseph Bruyère, only just making the time limit; with them being at the front of the peloton they would have been able to disrupt and slow down the chase. Although Merckx rose to second overall, he was just over seven and a half minutes behind the leader, and was left dissatisfied with the meagre finishing margin. Reassuring his leader, Wagtmans told him that Ocaña had looked exhausted on the podium after the stage and that "Ocaña has no future in this Tour." After the stage, the riders were transferred by plane between the cities of Marseille and Toulouse, before a coach ride to Albi and stage 13's individual time trial held the next day in the town. The hilly and technical course which started and finished at the Circuit d'Albi motor racing track was won by Merckx with a time of 22:57 minutes, beating second placed Ocaña by 11 seconds. Merckx accused the French television operated car of following alongside Ocaña and giving him an unfair draft, but the reason for this was that for the first time colour television was being broadcast live and a car was required instead of a motorbike. This furthered tensions in the race with accusations that, in the previous stage, seven riders of the all Spanish team, allied to Ocaña, were given unwarranted reprieves after finishing outside the time limit.
Допинг қолдану
1971 жылғы "Тур де Франс" кезінде барлығы 100 допинг тестісі жасалды, оның 2-сі оң нәтиже көрсетті: Ив Равалеу, он үшінші кезеңнен кейін; Жан Клод Даунат, он сегізінші кезеңнен кейін. Екі велошабанды да стандартты жаза күтті: 1200 фунт айыппұл, кезең нәтижелерінде соңғы орынға түсіру және жалпы есепте 10 минуттық уақыт қосылуы.
In total, 100 doping tests were done during the 1971 Tour de France, from which 2 returned positive: Yves Ravaleu, after the thirteenth stage; Jean Claude Daunat, after the eighteenth stage. Both riders received the customary punishment: a fine of 1200 f; being set back to the last place in the stage's results and getting ten minutes penalty time in the general classification.