Джордж де Мореншильдт: Геолог, шпион және Кеннеди кісісінің құпиясы

Кіріспе

Джордж Сергиус де Мореншильдт (17 сәуір 1911 – 29 наурыз 1977) – американдық мұнай геологы, антикоммунистік саяси босқын, профессор және ЦРУ-дың кейдегі жедел агенті. 1961 жылы қазан айында Даллас аймағына көшіп келген де Мореншильдт 1962 жылғы жазда Ли Харви Освальдпен достық қарым-қатынас жасағанымен әйгілі. Де Мореншильдттың Джон Ф. Кеннедиге жасалған қастандықты терген Уоррен комиссиясы алдындағы куәлігі ең ұзақ берілгендердің бірі болды. Оның куәлігінен және одан кейін болған өзіне-өзі қол жұмсауынан бері де Мореншильдт Кеннединің өлтірілуіне байланысты қастандық теорияларындағы танымал тұлғаға айналды. Мысалы, АҚШ үкіметі кінәлі деп санайтындар де Мореншильдтті Освальдтың ЦРУ-дағы басшысы деп айыптады. Ал, коммунистік Румыниядан жоғары деңгейдегі дезертир және ЦРУ-дың кейдегі қызметкері Иоан Михай Пачепа де Мореншильдт, орыс аристократиясынан шыққан және Қызыл террордан антикоммунистік саяси босқын екенін мәлімдегеніне қарамастан, шындығында КГБ-нің Бірінші бас басқармасының заңсыз жедел агенті болды деп мәлімдеді. Ол әскери барлауды жинақтаумен айналысып, Освальдтың кеңестік барлаудағы басшысы ретінде жұмыс істеген.

Ерте өмір

Де Мореншильдт Ресей империясының Мозырь қаласында, қазіргі Белоруссияда, Ресейдің ескі Юлиан күнтізбесі бойынша 4 сәуірде Jerzy Sergius von Mohrenschildt ретінде дүниеге келді. Оның Димитрий есімді үлкен ағасы болған. Оның аристократ әкесі, Сергей Александрович фон Мореншильдт, Балтық немісі, швед және орыс тегінен шыққан. Де Мореншильдттің анасы, Александра, поляк, орыс және венгр аристократтарының ұрпағы болған.

Сергей фон Мореншильдт 1913-1917 жылдары Минск губерниясының дворяндық маршалы және генерал-майор шеніне баламасы болатын нақты азаматтық кеңесші лауазымымен сипатталған. 1920 жылы, Қызыл Террор және Ресей Азамат соғысы кезінде, Сергей фон Мореншильдт кеңеске қарсы агитация жасады деген айыппен большевиктердің құпия полициясы – ЧЕКА-ға қамауға алынды. Ол Ресейдің солтүстігіндегі Великий Устюг қаласына өмір бойына жер аударылды. Кейін де Мореншильдт Уоррен комиссиясының алдында куәлік беріп, Ұлы Үстіуге жіберуді күтіп тұрған кезде әкесінің ауырып қалғанын айтты. Сол кезде оны емдеген дәрігерлер оның денсаулығы нашарлап, ауруға шалдыққан көрінуі үшін тамақтануын тоқтатуға кеңес берді. Дәрігерлер Совет үкіметіне Сергейдің Велик-Устюгке сапарға шығуға денсаулығының нашар екенін және үйде жазылуы керек екенін жеткізді. Совет үкіметі Сергейдің жазылғанға дейін апта сайын тіркелу шартымен келісті. Босатылғаннан кейін Сергей, оның әйелі және жас де Мореншильдт екінші Польша Республикасына шөп салынған вагонмен қашып кетті (де Мореншильдттің үлкен ағасы Димитрий, өлім жазасын күтіп тұрған, кейіннен тұтқын алмасу аясында Польшаға қайтарылды). Сапар барысында де Мореншильдт, оның әкесі және анасы Александраға тиф жұқты. Александра отбасы Польшаға өткеннен кейін көп ұзамай осы аурудан қайтыс болды. Ол жоғары коммерциялық білім беру институтында магистратураны бітірді. АҚШ-тың Латын Америкасына экономикалық әсері туралы диссертациясын қорғағаннан кейін, 1938 жылы Бельгиядағы Лиеж университетінен халықаралық сауда ғылымының докторы ғылыми дәрежесін алды. Джордж фон Мореншильдт 1938 жылдың мамыр айында АҚШ-қа эмиграциялады, содан кейін ол атындағы асыл тегін көрсететін бөлшекті неміс тіліндегі "von" сөзінен француз тіліндегі "de" сөзіне заңды түрде өзгертті. Де Мореншильдттің сөзіне сүйенсек, ол нацистік қызметпен айналысатын адамдар туралы ақпарат жинады, мысалы, Екінші дүниежүзілік соғысқа АҚШ араласпастан бұрын нацистік Германияның атынан АҚШ мұнай желісін сатып алуға тырысқандар туралы. Де Мореншильдт оның деректерді жинауының тағы бір мақсаты – француз мұнай компанияларының неміс компанияларынан жоғары баға ұсынуына көмектесу болғанын айтты. Джордж де Мореншильдт 1938 жылдың жазында үлкен ағасы Димитри фон Мореншильдтпен Нью-Йорктің Лонг-Айленд аймағында болды. Джордж сияқты, Димитрий фон Мореншильдт та коммунизмге қарсы болды, сонымен қатар генерал Уильям Дж. Донованның OSS-і үшін нацизмге қарсы агент болды және Суық соғыс кезінде "Еркін Еуропа" және "Еркіндік" радиоларын құрушылардың бірі болды. Нью-Йоркте де Мореншильдт Бувье отбасымен танысты, оның ішінде болашақ АҚШ-тың бірінші ханымы Жаклин Бувье де бар еді. Жаклин де Мореншильдтті "Джордж аға" деп атап, оның тізесіне жиі отыратын. Ол Жаклиннің тәтесі Эдит Бувье Бильдің жақын досы болды. Де Мореншильдт 1939 жылдан 1941 жылға дейін сақтандыру бизнесімен айналысты, бірақ брокерлік емтиханды тапсыра алмады. 1941 жылы ол Нью-Йорктегі Film Facts компаниясымен байланысқа түсті, бұл компанияның иесі оның туысы Беренд Мейделл болды, ол сонымен қатар барон Мейделл (немесе граф Мейделл) деп те белгілі болды және нацистік көзқарастарға ие болды деген күдік туды. Бұрынғы ЦРУ директоры Ричард Хелмстің жазбасына сәйкес, де Мореншильдт "нацистердің тыңшысы болды деп айыпталды". Джордж де Мореншильдт нацистік көзқарастарға ие болғанын жоққа шығарды және оның орнына Польшаның қарсылық күшін қолдау үшін Америкада ақша жинауға көмектескенін, оккупацияланған Польшадағы қарсылық күшін көрсететін деректі фильм түсіргенін мәлімдеді. 1942 жылы де Мореншильдт американдық Дороти Пирсон есімді жасөспірім қызға үйленді. Олардың Александра (Алексис) есімді қызы болды және 1944 жылдың басында ажырасып кетті. 1945 жылы де Мореншильдт Техас университетінен мұнай геологиясы бойынша магистр дәрежесін алды.

Sergey von Mohrenschildt was described by his son as the Marshal of Nobility of the Minsk Governorate from 1913 1917, and a civil rank of Actual Civil Councilor corresponding to Major General. In 1920, during the Red Terror and the Russian Civil War, Sergey von Mohrenschildt was arrested by the Bolshevik secret police, or CHEKA, for alleged anti Soviet agitation. He was sentenced to internal exile for life in Veliky Ustyug, a town in the north of Russia. De Mohrenschildt later testified before the Warren Commission that, while awaiting transport to Veliky Ustyug, his father became ill. Two doctors who treated him in jail advised him to stop eating so he would appear more sickly. The doctors then told the Soviet government that Sergey was too ill to survive the trip to Veliky Ustyug and he should be allowed to recover at home. The Soviet Government agreed, under the condition that Sergey check in weekly until he was well enough to be sent to Veliky Ustyug. After his release, Sergey, his wife and the young de Mohrenschildt then fled to the Second Polish Republic in a hay wagon (de Mohrenschildt's older brother Dimitri, who was awaiting execution, was later repatriated to Poland as part of a prisoner exchange). During their journey, de Mohrenschildt, his father and mother Alexandra contracted typhoid fever. Alexandra died of the disease shortly after the family crossed into Poland. He went on to earn a master's degree at the Institute of Higher Commercial Studies. Having completed a dissertation on the economic influence of the U. S. on Latin America, he received a doctor of science degree in international commerce from the University of Liège in Belgium in 1938. George von Mohrenschildt emigrated to the United States in May 1938, after which he legally Gallicised the nobiliary particle in his name from the German "von" to the French "de". According to de Mohrenschildt, he gathered information about people involved in pro Nazi activities, such as those bidding for US oil leases on behalf of Nazi Germany before the US became involved in World War II. De Mohrenschildt testified that a further purpose of his data collection was to help French petroleum companies outbid the Germans. George de Mohrenschildt spent the summer of 1938 with his older brother Dimitri von Mohrenschildt on Long Island, New York. Like George, Dimitri von Mohrenschildt was a staunch anti communist, who was also an anti Nazi agent for General William J. Donovan's OSS and, during the Cold War, one of the founders of Radio Free Europe and Radio Liberty. While in New York, de Mohrenschildt became acquainted with the Bouvier family, including future First Lady of the United States Jacqueline Bouvier. Jacqueline grew up calling de Mohrenschildt "Uncle George" and would often sit on his knee. He became a close friend of Jacqueline's aunt Edith Bouvier Beale. De Mohrenschildt dabbled in the insurance business from 1939 to 1941, but failed his broker's examination. In 1941, he became associated with Film Facts in New York, a production company owned by his cousin, Berend Maydell, also known as Baron Maydell (or Count Maydell) who allegedly had pro Nazi sympathies. According to a memo by former CIA director Richard Helms, de Mohrenschildt "was alleged to be a Nazi espionage agent." George de Mohrenschildt denied ever having Nazi sympathies and claimed instead to have helped raise money in America for the Polish resistance, by making a documentary film about resistance fighters in Occupied Poland. In 1942, de Mohrenschildt married an American teenager named Dorothy Pierson. They had a daughter, Alexandra (known as Alexis) and divorced in early 1944. In 1945, de Mohrenschildt received a master's degree in petroleum geology from the University of Texas.

Далас, Освальд және Гаити

Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін де Мореншильдт Венесуэлаға көшіп барды, онда ол Престон А. Хэмптонның отбасына тиесілі Hampton Industries Oil компаниясында жұмыс істеді. 1947 жылы ол Мемлекеттік департаменттегі дипломат С. Уолтер Вашингтонның келіні Филис Вашингтонға үйленді. Олар 1949 жылы ажырасып кетті. Сол жылы де Мореншильдт АҚШ азаматы болды. 1950 жылы ол өзінің өгей інісі Эдвард Хукермен бірге мұнай инвестициялық фирмасын құрды, оның Нью-Йорк, Денвер және Абилен қалаларында кеңселері болды. Де Мореншильдт пен оның үшінші әйелі екі балаға ие болды – ұл мен қыз, екеуі де кистоздық фиброзбен туылды (ұл 1960 жылы, ал қыз 1973 жылы осы аурудан қайтыс болды). Де Мореншильдт пен Шарплс 1957 жылы ажырасып, Даллас әлемдік істер жөніндегі кеңесінің мүшесі болды және жергілікті колледжде сабақ берді. Оның ұзақ жылдардан бергі досы, теңіз мұнай инженері Джордж Китчел ФБР-ге де Мореншильдт өзінің жақын достарының қатарында мұнай магнаттары Клинт Мёрчисон, Х. Л. Хант, Джон В. Меком аға және Сид Ричардсонды санағанын айтты. Де Мореншильдт сондай-ақ Техас азаттығы үшін оңшыл крест жорығына қосылды, оның құрамында Эрл Кэбелл, Эверетт ДеГолиер, Дэвид Гарольд Бёрд және Тед Дили болды. 1957 жылы де Мореншильдт АҚШ Мемлекеттік департаментінің демеуімен Халықаралық ынтымақтастық басқармасы үшін геологиялық зерттеулер жүргізу мақсатында коммунистік Югославияға барды. Югославияда де Мореншильдт құпия полиция, яки УДБА, әскери бекіністердің суреттерін салғаны үшін айыпталды. Америка Құрама Штаттарына оралғаннан кейін де Мореншильдт ЦРУ-дың Вашингтондағы және Далластағы қызметкерлерімен сұхбаттасты. 1957 жылы ажырасқаннан кейін де Мореншильдт 1959 жылдың маусым айында төртінші әйелі, бұрынғы биші, модель және орыс-американдық Жанна ЛеГонға үйленді. ЛеГон (туған есімі Евгения Фоменко) – Қытайдың Қиыр Шығыс темір жолының директорының қызы, кейін коммунистер оны өлтірді. 1960 жылдың соңынан 1961 жылдың басына дейін ол әйелімен Орталық Америка және Кариб теңізі аймағында саяхаттады. Орталық Америкадағы «саяхаты» 1960 жылы жалғыз ұлын кистоздық фиброздан жоғалту қайғысынан айығу үшін жасалды. Де Мореншильдт өзінің сапары туралы жазбаша есепті АҚШ Мемлекеттік департаментіне ұсынды, ал сапар барысында түсірілген фотосуретте оның Коста-Рикадағы американдық елшімен кездескені көрсетілген. Ол де Мореншильдтпен 1957 жылдан бастап бірнеше рет сұхбаттасқан. (Қорқыт қылмыстары жөніндегі палатаның арнайы комитетіне қол жеткізілген құпиядан шығарылған ЦРУ құжатына сәйкес, де Мореншильдт шын мәнінде дұрыс айтқан, ал Дж. Уолтон Мур Далластағы ЦРУ-дың ішкі байланыс бөлімінің агенты болған.) (Ж. Уолтон Мур 1978 жылы Құрлық жөніндегі палаталық комиссиямен сұхбаттасқанда, "Мореншильдтпен 'мерзімді' қарым-қатынаста болғанымен", Освальд туралы онымен кез-келген әңгіме болған жоқ деп мәлімдеді. 1962 жылдың қазан айында Освальд де Мореншильдтке жақын маңдағы Форт-Уорт қаласындағы жұмысынан айырылғанын айтты. Жауабында де Мореншильдт Освальдқа Далласта жұмыс табуға мүмкіндігі жоғары екенін кеңес берді. Көп ұзамай Освальд Джагарс Чийлс Стоваллдың Далластағы фото фирмасына жұмысқа орналасты. Де Мореншильдттің әйелі мен қызы кейіннен Освальд үшін "Ягарс Чильс Стовалл" фирмасында жұмысқа орналасуына оның көмектескенін айтты. 1963 жылдың 14 сәуірінде де Мореншильдт әйелі Жаннамен бірге Освальдтардың Даластағы пәтеріне келді. Марина Жаннаны пәтерде таныстырып жүргенде, олар шкафтың ішінде қабырғаға сүйеніп тұрған Освальдтың мылтығын тапты. Жанна Джорджқа Освальдтың мылтығы бар екенін айтты, ал Джордж Освальдқа: "Генерал Уокерге атқан адам сіз бе?" деп әзілдеді. (Генерал Эдвин Уокер де Мореншильдт "Освальдтың ұнатпайтынын білетін" саясаткер еді.) Уоррен комиссиясы Освальдтың реакциясы туралы сұрағанда, де Мореншильдт Освальд "оған күлімсіреп" жауап берді. Эдвард Джей Эпштейнге берген сұхбатында де Мореншильдт ЦРУ-ға Освальд генерал Уокерді өлтіруге тырысқанына сенетінін айтқан. "Мен ЦРУ-мен бұрын да, кейін де сөйлескенмін. Бұл мені құртты". 1963 жылдың маусым айында де Мореншильдт Гаитиге көшіп барды. Ол Освальдты қайта көрмеді. Кеннеди 1963 жылдың 22 қарашасында өлтірілгеннен кейін де Мореншильдт 1964 жылдың сәуір айында Уоррен комиссиясының алдында куәлік берді. Пентагонның сол кездегі бас ЦРУ-мен байланыс офицері полковник Л. Флетчер Прутидің айтуынша, де Мореншильдт куәлік берген кезде ЦРУ-ның бұрынғы директоры және Уоррен комиссиясының мүшесі Аллен Даллеспен бірнеше рет жеке түскі аспаздыққа қатысқан. 1966 жылдың қараша айында де Мореншильдт Гаитиден кетіп Далласқа оралды. 1967 жылы Орлеанс округінің прокуроры Джим Гаррисон де Мореншильдт пен оның әйелінен Клей Шоуға қарсы қудалау ісінің аясында сұрақ алды. Гаррисон екеуі де Освальдтың кісі өлтіруде айыпты екенін мойындады. Гаррисон олармен болған әңгімесінен де Мореншильдттің Освальдтың білмейтін "бала күтушісінің" бірі болғанын түсінді, ол Освальдты қорғауға немесе оның қауіпсіздігіне жауапкершілік беруге тағайындалған.

After the end of World War II, de Mohrenschildt moved to Venezuela, where he worked for Hampton Industries Oil, a company owned by the family of Preston A. Hampton In 1947, he married Phyllis Washington, the step daughter of a diplomat with the State Department, S. Walter Washington. They divorced in 1949. That same year, de Mohrenschildt became a naturalized U. S. citizen. In 1950, he launched an oil investment firm with his step nephew Edward Hooker, with offices in New York City, Denver, and Abilene. De Mohrenschildt and his third wife had two children, a son and a daughter, both of whom were born with cystic fibrosis (the couple's son died of the disease in 1960, as did their daughter in 1973). De Mohrenschildt and Sharples were divorced in 1957. was a member of the Dallas Council on World Affairs, and taught at a local college. One of his longtime friends, offshore oil engineer George Kitchel, told the FBI that de Mohrenschildt counted among his good friends oil barons Clint Murchison, H. L. Hunt, John W. Mecom Sr., and Sid Richardson. De Mohrenschildt also joined the right wing Texas Crusade for Freedom, whose members included Earle Cabell, Everette DeGolyer, David Harold Byrd and Ted Dealey. In 1957, de Mohrenschildt went to Communist Yugoslavia to conduct a geological field survey for the U. S. State Department sponsored International Cooperation Administration. While in Yugoslavia, de Mohrenschildt was accused by the secret police, or UDBA, of making drawings of military fortifications. After returning to the United States, de Mohrenschildt was debriefed by the CIA, both in Washington and in Dallas. Following his divorce in 1957, de Mohrenschildt married his fourth wife, former dancer, model, and fellow Russian American Jeanne LeGon, in June 1959. LeGon (née Eugenia Fomenko) was the daughter of a director of the Chinese Far East Railway who was later killed by communists. From late 1960 and into 1961, he and his wife toured Central America and the Caribbean. His "walking trip" through Central America was made to recover from the grief of losing his only son in 1960 to cystic fibrosis. However, de Mohrenschildt also submitted a written report of his trip to the U. S. State Department, and a photograph taken during the trip shows him meeting the American ambassador to Costa Rica. and who had debriefed de Mohrenschildt several times following his travels abroad, starting in 1957. (According to a declassified CIA document, obtained by the House Select Committee on Assassinations, de Mohrenschildt was in fact correct and J. Walton Moore was an agent of the CIA's Domestic Contacts Division in Dallas.) (When interviewed in 1978 by the House Select Committee on Assassinations, J. Walton Moore said that while he "had 'periodic' contact with de Mohrenschildt", he had no recollection of any conversation with him concerning Oswald. In October 1962, Oswald informed de Mohrenschildt that he had lost his job in nearby Fort Worth. In response, de Mohrenschildt advised Oswald that he would have a better chance of finding work in Dallas. Oswald was soon hired by the Dallas photographic firm of Jaggars Chiles Stovall. De Mohrenschildt's wife and daughter would later say that it had been he who had secured the job at Jaggars Chiles Stovall for Oswald. On April 14, 1963, de Mohrenschildt and his wife Jeanne visited the Oswalds' Dallas apartment. As Marina was showing Jeanne around the apartment, they discovered Oswald's rifle leaning against the wall inside a closet. Jeanne told George that Oswald had a rifle, and George joked to Oswald, "Were you the one who took a pot shot at General Walker?" (General Edwin Walker was a politician whom de Mohrenschildt "knew that Oswald disliked.") When asked by the Warren Commission about Oswald's reaction, de Mohrenschildt replied that Oswald "smiled at that". In an interview with Edward Jay Epstein, de Mohrenschildt claimed to have told the CIA that he believed Oswald had attempted to murder General Walker. "I spoke to the CIA both before and afterwards. It was what ruined me." In June 1963, de Mohrenschildt moved to Haiti. He never saw Oswald again. After Kennedy was assassinated on November 22, 1963, de Mohrenschildt testified before the Warren Commission in April 1964. According to Colonel L. Fletcher Prouty, then chief Pentagon to CIA liaison officer, de Mohrenschildt also had several private lunches with former CIA director and Warren Commission member Allen Dulles while testifying. In November 1966, de Mohrenschildt left Haiti and returned to Dallas. During 1967, Orleans Parish District Attorney Jim Garrison interviewed de Mohrenschildt and his wife as part of Garrison's prosecution of Clay Shaw. Garrison said that both of the de Mohrenschildts insisted that Oswald had been the scapegoat in the assassination. Garrison concluded from his conversation with them that George de Mohrenschildt had been one of Oswald's unwitting "baby sitters assigned to protect or otherwise see to the general welfare of Oswald."

Кейінгі өмір, және ЦРУ директорына жазған хатында

Джордж және Жанна де Мореншильдт 1973 жылғы 3 сәуірде Даллас, Техас штатында, шамамен 14 жылдық некеден кейін ажырасты. Бұл туралы жергілікті газеттерде жарияланбады, бірақ жұбайлар әлі де өздерін күйеу-әйел ретінде көрсетіп жүрді. 1976 жылғы 17 қыркүйекте ЦРУ ФБР-ден де Мореншильдтті табуды сұрады, себебі ол "ЦРУ директорымен байланысуға тырысқан". 1976 жылғы 5 қыркүйекте де Мореншильдт ЦРУ директоры Джордж Бушқа хат жазып, оның көмегін өтінді. Ол Буш отбасымен таныс еді; Джордж Г.В. Буш Массачусетс штатының Андовер қаласындағы Филлипс академиясында де Мореншильдттің туысы Эдвард Г. Хукермен бірге тұрған. Хатта былай делінген:

«Осы қолмен жазылған хатты кешіріңіз. Сіз, мүмкін, мен тапқан үмітсіз жағдайға шешім таба аласыз. Менің әйелім және менің төңірегімізде белгілі бір тәртіпсіздер жүр, телефонымыз тыңдалған, бізді әр жерде қадағалайды. Бұл ФБР-дің ісі болуы мүмкін, не олар менің шағымдарымды қабылдағысы келмейді. Бізді жағдай ақылдан шығарып жіберді. Мен қызым Надя үш жыл бұрын кілегейлі фиброзбен қайтыс болғаннан бері өзімді ақымақ секілді ұстап жүрмін. Мен Ли Х. Освальд туралы ақымақтықпен және сәтсіз жазуға тырыстым, мүмкін, көптеген адамдарды ашуландырған болармын – менің білуім жоқ. Бірақ, мен сияқты қарт адамды және өте жүйкелі, ауырған әйелімді жазалау тым көп. Бізді қоршап тұрған торды алып тастау үшін сіз бірдеңе жасай аласыз ба? Бұл менің соңғы көмек сұрауым және мен сізді енді мазаламаймын. Маңызды жұмысыңызға сәттілік тілеймін. Рақмет. Джордж Г.В. Буш жауап берді:

1976 жылғы 9 қарашада Жанна де Мореншильдтті үш айға Техастағы психиатриялық ауруханаға жатқызды және нотариалды куәландырылған мәлімдемеде Даллас аймағында болған кездегі төрт өзін-өзі өлтіруге жасаған әрекеттері туралы айтты. Ол де Мореншильдт депрессиядан зардап шегетінін, дауыстар еститінін, көріністер көретінін және ЦРУ мен еврей мафиясы оны қуғындап отыр деп сенетінін мәлімдеді. Алайда ол жыл соңында босатылды. Голланд журналисі Виллем Олтмансқа сәйкес, 1967 жылы «қатаң және танымал голланд экстрасенсі» Герард Кройсе Освальдты манипуляциялаған қастандықшының көрінісін көрген. Оның сипаттамасы Олтмансты де Мореншильдтке жеткізді, және олар байланыста болды. 1977 жылы Олтманс Техасқа барып, де Мореншильдтті Нидерландыға әкелді.

Өлім

1977 жылғы 16 наурызда де Мореншильдт сапарынан АҚШ-қа оралды. Оның қызы онымен ұзақ сөйлесіп, оның кейбір мәселелерге терең алаңдап, өзін-өзі өлтіру ниеті бар екенін анықтады. 29 наурызда де Мореншильдт автор Эдвард Джей Эпштейнге сұхбат берді, онда ол 1962 жылы Далластағы ЦРУ оперативтігін жүргізген Дж. Уолтон Мур және Мурдың бірінші серігі оған жақын жердегі Форт-Уэрттегі Освальдтың мекенжайын бергенін, содан кейін де Мореншильдтке онымен кездесуге ұсыныс жасағанын айтты. Ол Мурге Гаитидегі АҚШ елшілігінен көмек алғанын баяндады. "Мур рұқсат бермегенде, мен Освальдқа миллиондаған жыл бойы хабарласпаған болар едім", - деді де Мореншильдт. "Мүлде қауіпті жағдай еді". Эпштейнмен сұхбат алған күні де Мореншильдт Палатаның Кісі өлтірулер жөніндегі арнайы комиссиясының тергеушісі Гейтон Фонзиден визитка алды, ол онымен кездесуге ниетті екенін білдірді. HSCA оны "маңызды куәгер" деп санады. Сол күні түстен кейін де Мореншильдт Флорида штатының Маналапан қаласындағы үйінде басқа өзін-өзі атып өлтірген күйінде табылған. Денсаулық сақтау органының шешімі бойынша, бұл өзіне-өзі қол жұмсау болды. "Кеннедиді өлтіру" (2012) кітабында тележүргізуші Билл О'Райли де Мореншильдттің есігін қағып жатқанда, өзіне-өзі қол жұмсауға себеп болған мылтық атылысын естігенін мәлімдеді. Бірақ бұл мәлімдеме кейіннен жалған екені дәлелденді. О'Райли мен Фонзи арасындағы заманауи телефон қоңырауының жазбасы О'Райлидің орыс иммигрантын тергеп жүргенін растады. Алайда О'Райли де Мореншильдттің өзіне-өзі қол жұмсағанын Фонзиден білген және сол кезде Флоридада емес, Техас штатының Даллас қаласында болған.

Құрмыстар жөніндегі палаталық арнайы комитет

1977 жылғы 2 сәуірде Виллем Олтманс Үйдегі кісі өлтіру жөніндегі арнайы комитетке де Мореншильдт өзін президент Кеннедиді өлтіруге қастандық жасауға кінәлі екенін айтты. Ал де Мореншильдттің адвокаты Пэт С. Расселл: «Мен сөзсіз қастандық болды деп санаймын, және бұл Джорджтың пікірі болды» деді. Олтманс үш сағат бойы жабық есіктердің артында куәлік беріп, комитетке де Мореншильдт оған Освальдпен кісі өлтірудің барлық аспектілерін талқылағанын айтты. «Де Мореншильдт маған Освальд оның (де Мореншильдттің) нұсқауларымен әрекет еткенін және ол Освальдтың Кеннедиді өлтіретінін білгенін айтты», - деді Олтманс. 1978 жылғы 6 шілдеде Джозеф Драйер ХСКА-ға өзінің және де Мореншильдттің Жаклин Ланселот есімді әйелмен байланыста болғанын айтты. Драйердің Ланселотпен қарым-қатынасы АҚШ-тағы адамдарға, Драйердің ЦРУ-мен қандай да бір байланыста деп есептеген адамдарға одан хабар жеткізуді қамтыды. Драйердің сөзіне қарағанда, Ланселот кісі өлтірілгеннен кейін көп ұзамай 200 000 немесе 250 000 доллар көлеміндегі «көп» сома де Мореншильдттің шотына аударылғанын айтқан. Драйер де Мореншильдт Гаитиге мұнай іздеу үшін келгенін мәлімдеген, бірақ Драйер «Оның не істегенін ешқашан түсіне алмадым» деді. Драйер де Мореншильдттің «кейбір барлау байланыстары» болғанына сендірді. Конгресс зерттеушісі Гетон Фонзи 1963 жылдың соңында «де Мореншильдттің Гаитидегі банк шотына бірнеше ірі сомалар түскенін, оның ішінде Багам аралындағы банктерден екі жүз мың доллар» байқаған. Бұл оқиға де Мореншильдт пен Гаити президенті Франсуа «Папа Док» Дювальедің кеңесшісі Клемар Джозеф Чарльз «сисаль плантациясын басқарып жүргенде болды, бірақ олар оған ешқашан жақын болған емес».

Тағы бір артқы аула фотосуреті

1977 жылғы 1 сәуірде Жанна де Мореншильдт Ассасинация жөніндегі арнайы комиссияға Ли Харви Освальдтың Далластағы үйінің ауласында екі газет және мылтық ұстап тұрғанын, ал белінде тапаншасы бар суретін тапсырды – бұл суретті Освальдтың әйелі Марина түсірген. 1963 жылғы 23 қарашада Освальдтың заттарынан табылған басқа да суреттерге ұқсас болғанымен, осы суреттің бар екені бұрын белгісіз болды. Суреттің артына «Джордж досыма Ли Освальдтан» деген жазу және «5/IV/63» (1963 жылғы 5 сәуір) күні, «Авторлық құқық Geo de M» деген сөздер, сондай-ақ «Фашистерді аулаймын, ха-ха-ха!!!» деп аударылатын орыс тіліндегі фраза жазылған. Кейіннен қаламгерлер «Джордж досыма» деген сөздерді және Освальдтың қолымен жазылғанын Ли Харви Освальдтың өзі жазғанын анықтады, бірақ қалған жазу Освальдтың, оның әйелінің немесе де Мореншильдттің жазуы екенін анықтау мүмкін болмады. Де Мореншильдт Маринаның оны әзілдеп жазғанын болжады. Де Мореншильдт өзінің қолжазбасында 1963 жылғы мамыр айында Гаитиге көшуге дайындалғанда Освальдтың суретін қағысқанда қалдырғанын, сондықтан оны Уоррен комиссиясына көрсетпегенін жазды (бірақ ол қолжазбасында Освальдтың 1963 жылғы сәуірде мылтығы болғанын және генерал Уокерді жіберіп алғанын Освальдқа айтқанын, ал Освальд әзілге қатты ыңғайсызданып қалғанын еске алды). Де Мореншильдттің сөзіне сүйенсек, сурет оның сақталған құжаттарынан 1967 жылғы ақпанда әйелімен бірге тапқанға дейін табылған жоқ. 1977 жылы HSCA талдаған кезде бұл сурет Уоррен комиссиясына «CE 133A» ретінде белгілі болған және 1963 жылғы 31 наурызда түсірілген аула суретінің бірінші нұсқасы болып шықты.

Мемориал

Жанна де Мореншильдт HSCA-ға "Мен - Пэтсимін!" деген қолжазба жобасын тапсырды. Бұл қолжазбаны Жорж де Мореншильдт 1976 жылдың жазында, "қадірлі, қайтыс болған досы" Освальдпен қарым-қатынасы туралы жазған еді. Қолжазбада ол, өзі білген Освальд сирек зорлыққа баратын, және Кеннедиді өлтіруге қабілетті адам болмас еді деген пікірін білдірген. Бұл бағалау де Мореншильдттің Освальдтың саяси көзқарастары мен Кеннедидің либералдық идеяларына негізделген. 2014 жылға дейін бұл естелік жеке кітап ретінде жарияланбады, бірақ толық мәтіні HSCA есебінің қосымшасы ретінде жарияланды.

Көпшілік ақпарат құралдарындағы суреттер

Де Мореншильдт рөлін 1960 жылдардың аяғында онымен дос болған голландиялық журналист Виллем Олтманс 1991 жылғы "JFK" фильмінде ойнады, ал 1993 жылғы "Fatal Deception: Mrs. Lee Harvey Oswald" телефильмінде Билл Болендер сомдады. Ол сондай-ақ Стивен Кингтің қастандық туралы уақыт саяхаты романы "11/22/63" кітабында кеңінен еске алынады және 2016 жылғы "11.22.63" телесериалында Джонни Койн ойнады. Оның Гаитидегі тәжірибесі Ханс Кристоф Бухтың "Haïti Chérie" романында (Suhrkamp, 1990) бейнеленген. Де Мореншильдт Жесси Вентурамен бірге "Conspiracy Theory" TruTV сериалында жан-жақты талқыланды. Эпизодта де Мореншильдт Освальд үшін ЦРУ-ның жетекшісі болғаны айтылады. 1997 жылы голланд режиссері Тео ван Гог "Уиллем Олтманс, Де Эйнмоториге Мэг" ("Уиллем Олтманс, бір моторлы маса") фильмін шығарды. Фильмде журналист Виллем Олтманс де Мореншильдтпен (және Освальдтың анасы Маргарита Освальдпен) болған қарым-қатынасы туралы әңгімелейді, де Мореншильдт 1977 жылы қайтыс болғанға дейін.