Кіріспе
Александр Гамильтонның атқарушы департамент туралы Федералист мақаласы Федералист No. 67 - Александр Гамильтонның "Федералистік қағаздар" жинағының алпыс жетінші есесі. Бұл эссе "Атқарушы бөлім" деп аталады және осы бөлімнің өкілеттіктері мен шектеулерін талқылайтын он бір жеке мақалалар сериясын бастайды. Федералистік No. 67 -ші Федералист қағаздары сияқты Публиус деген атпен жарық көрді. Бұл мақала 1788 жылы 11 наурызда "Нью-Йорк пакеті" газетінде жарияланды. Осы мақалада Гамильтон президенттің конституциялық шектелген атқарушы өкілеттіктері мен монархтың билеуші ретінде әлдеқайда кең өкілеттіктерін ажыратады. Ол сондай-ақ АҚШ президентіне АҚШ Сенатындағы бос орындарды толтыруға рұқсат беру арқылы шамадан тыс билік берілді деп мәлімдейтін Конституцияға қарсы шыққандарды сөгіп отыр. Гамильтон бұл қате түсінік екенін атап өтті, өйткені президент өкілеттігі атқарушы қызметкерлердің бос орындарына қолданылады, оған Сенат кірмейді.
Federalist No. 67 is an essay by Alexander Hamilton, the sixty seventh of The Federalist Papers. This essay's title is "The Executive Department" and begins a series of eleven separate papers discussing the powers and limitations of that branch. Federalist No. 67 was published under the pseudonym Publius, like the rest of the Federalist Papers. It was published in the New York Packet on Tuesday, March 11, 1788. In this paper, Hamilton distinguishes between the president's constitutionally limited executive powers and the far more extensive powers of a monarch as a ruler. He also chastises opponents of the Constitution who claim the U. S. President is granted excessive power by being allowed to fill vacancies in the U. S. Senate. Hamilton points out that this is a misreading, as the President's power applies to vacancies of executive officers, which does not include the Senate.
Федерализмге қарсы сын
Гамильтонның аргументтері жаңа конституцияға және оның білдірген күшті жалпы үкіметке қарсы федерализмге қарсы аргументтерге жауап болып табылады. Антифедералистер ұлттық үкімет өз мемлекеттерін әлсіретеді және ұлттық қарыздар елге ауыртпалық түсіреді деп қорқып, оны монархия немесе диктатураға айналдырады деп, атқарушы билікпен ерекше алаңдаушылық танытты. Адамдар Гамильтон мен федералистердің неліктен көп билік иеленетін атқарушы билікті құрайтын конституцияны ұсынғанын сұрастырды. Америка революциядан шығып, Англиямен соғысып, өздерін тым күшті деп санаған қуғын-сүргінші үкіметтен тәуелсіздік алды. Халық жаңа атқарушы билік өздері үшін күресіп, өмірлерін қиған еркіндікті жояды деп уайымдады. Тағы бір басты қорқыныш - атқарушы биліктің Сенатта көп сөз айта алатыны. Олар атқарушы билік көшесінен бақылау жасап, кімді қаласа, соны Конгресске тағайындайды деп ойлады. Гамильтон бұл қорқыныштардың алаңдаушылыққа жатпайтынын дәлелдеуге тырысты, өйткені атқарушы билік қатаң реттелетін болады.
Атқарушы билік
Атқарушы билік монархияға айналады деген түсінікті жоққа шығарып, президентке кез-келген адамды кез-келген қызметке орналастыруға мүмкіндік беру үшін Гамильтон "Елшілерді, басқа да мемлекеттік министрлерді және консулдарды, Жоғарғы Сот судьяларын және Конституцияда өзгеше көзделмеген және заңмен белгіленетін АҚШ-тың барлық басқа лауазымды адамдарын тағайындау және Сенаттың кеңесімен және келісімімен тағайындау" деп жазды.
"Ең қауіпті тармақ"
Гамильтонның алғашқы хабарының белгісіздігіне қарамастан, атқарушы билік Америка Құрама Штаттарында оның пайда болған кезінен бастап маңызды рөл атқарды. Атқарушы билік "ең қауіпті" мемлекеттік тармақ ретінде танымал болды, өйткені ол барлық ұлттық саясат пен идеяларға қатысты негізгі шешім қабылдайтын орган болып табылады. Заң шығарушы және сот органдары бұл шешімдерге көмектеседі, бірақ президент Конгресспен бірге соңғы шешімдерді қабылдайды. Қоғамға билік атқарушы органдарда қалған сияқты, бұл Гамильтонның Федералист 67 -де айтқандарына қайшы келеді, бірақ ол филиалдардың бөлінуін және олардың қабілеттілігін көрсетеді.
Президент өкілеттігі
Александр Гамильтонның диктатураға айналу туралы өтініштері әлі күнге дейін сұрақтар туғызады. Хардинг университетінің профессоры Том Ховардтың пікірінше, XX ғасырдан бері президенттің өкілеттігі үрей туғызатын деңгейде өсті. Ол: "Американың саяси жүйесінің тарихындағы ең маңызды өзгеріс - президент өкілеттігінің өсуі" деді.
Белгілі мерзімдер
Егер Президент импичмент жасамаса немесе қайтыс болмаса, олар төрт жыл бойы Ақ үйде болады. Бірнеше американдық азаматтар стандарттарға қарсы шығып, АҚШ-тың қажет болған жағдайда, мүмкін екі жылдан кейін президентті қайта сайлай алуына мүмкіндік беру үшін күресуде. Зерттеулер көрсеткендей, президенттерді қолдаудың жартысы бірінші жартысында азаяды. Керісінше, басқалары алты жылдық мерзім бүкіл елге пайдалы болады деп санайды. Қайта сайлану үшін науқан жүргізудің қысымысыз, президенттің ұзақ мерзімде болуы ұлттық және әлемдік мәселелерге ғана назар аударуға мүмкіндік береді. Бұл екі көзқарас АҚШ Конституциясының Гамильтон Федералист 67 заңына қол қойған атқарушы билік үшін бастапқы жоспарына балама ұсынады.