Кіріспе
Федералист қағаз Александр Гамильтон Федералист No. 70, "Атқарушы департамент туралы қосымша түсінік" деп аталатын эссе Александр Гамильтонның АҚШ Конституциясында көзделген бір ғана, мықты атқарушы билік туралы пікірі. Ол алғаш рет 1788 жылы 15 наурызда "The New York Packet" газетінде "The Federalist Papers" журналының құрамында "Publius" деген атпен жарық көрді. Гамильтон атқарушы биліктің бірлігі энергия мен қауіпсіздіктің негізгі құрамдас бөлігі екенін айтады.
Federalist No. 70, titled "The Executive Department Further Considered", is an essay written by Alexander Hamilton arguing for a single, robust executive provided for in the United States Constitution. It was originally published on March 15, 1788, in The New York Packet under the pseudonym Publius as part of The Federalist Papers and as the fourth in Hamilton's series of eleven essays discussing executive power. Hamilton argues that unity in the executive branch is a main ingredient for both energy and safety.
Тарихи және философиялық әсерлері
1787 жылы Конституцияны ратификациялаудан бұрын он үш штат Конфедерация мақалаларына байланысты болды, ол Конфедерация Конгресін шетелдік дипломатия жүргізуге және штаттарға егемендік беруге уәкілеттік берді. 1779 жылы Конгресс пен штаттар Революциялық соғыстан едәуір қарыз жинады, бірақ Конфедерация мақалалары Конгресске салық салу және шетелдік және мемлекетаралық сауданы реттеу өкілеттігін берген жоқ. Александр Гамильтон көптеген басқа Фреймерлермен бірге федералды құқық қорғау проблемаларын күшті жалпы үкімет арқылы шешуге болады деп сенді. Александр Гамильтон Ұлыбритания монархиясына қатты құлшылық етті және АҚШ-та да осындай күшті бірлік атқарушы билікті құруға ұмтылды. Федералистік No. 70, Гамильтон Де Лолмге сілтеме жасап, оның бірлік атқарушы билік халық алдында ең үлкен жауапкершілікке ие болады деген пікірін қолдады. Гамильтон сонымен қатар Уильям Блэкстоун мен Джон Локктан шабыт алды, олар конституциялық міндеттемелерді құрметтейтін кезде өз артықшылықтары бойынша әрекет ететін атқарушыны жақтырады. Монтескье, Макиавелли және Аристотель, олардың барлығы атқарушы биліктің күшін талап етті, сонымен қатар Федералист No. 70 теңге. 1787 жылдың мамыр айында Конституциялық Конвент кезінде Гамильтон "Британдық жоспар" деп аталатын үкімет жоспарын ұсынды, онда өмір бойы немесе жақсы мінез-құлық кезінде қызмет ететін күшті бірлік атқарушы болады. Бұл жоспардан бас тартса да, Джеймс Уилсонның Гамильтон қолдаған бірлік атқарушы туралы ұсынысы жетіден үшке дейінгі дауыспен бекітілді. Федералистердің Конституцияны ратификациялауға шақыру шараларының бір бөлігі ретінде Гамильтон Федералистердің No. 70 мемлекет атқарушы билікте бірлік болу қажеттігіне сендіреді.
Жауапкершілік
Гамильтонның айтуынша, бірліктегі атқарушы билік үкіметтегі есеп беруді насихаттауға ең жақсы сәйкес келеді, өйткені бір топ мүшелерінің арасында кінәлілерді ажыратудан гөрі бір адамды кінәлау оңайырақ. Ол "Федералист No" кітабының соңында ескертеді. 70 Америка "бір адамның амбициясынан гөрі Римнің көпшілік атқарушы құрылымын қайта жасаудан қорқу керек" деп ойлайды. Гамильтон сондай-ақ, мемлекеттік теңгерімге тек мемлекеттік басқарудың әр тармағы (оның ішінде атқарушы билік) жеткілікті автономды билікке ие болса ғана қол жеткізілуі мүмкін, сондықтан бір тармақтың басқаларға тираниясы болмайды деп санайды.
Тәуелсіздік алғаннан кейін
Біртұтас атқарушы билікке қарсылық Антифедералистік қағаздар пайда болғанға дейін басталды. 1776 жылы тәуелсіздік декларациясынан кейін он үш штаттың он бірі өздерінің жарғылық үкіметтерін алмастыру үшін конституция құрды. Оңтүстік Каролинаның Чарльз Пинкниі де, Пенсильванияның губернаторы Моррис те атқарушы билікті бақылаудың орнына қолдау ретінде қызмет ететін кеңестер құруды ұсынды. Конституцияда атқарушы кеңестің алынып тасталуына жауап ретінде Мейсон 1787 жылы 22 қарашада "Вирджиния журналында" өзінің "Конституцияға қарсылықтарын" жариялады. Бұл қолжазбада, бастапқыда Конституцияның ерте жобасының артқы жағында жазылған, Мейсон кеңестің болмауы кеңессіз президентті жасайды деп ескертті, ол жалпы халыққа емес, достарының мүддесі бойынша әрекет етеді: 74, "Президент әскери патша ретінде" Филадельфиан (бәлкім, Бенджамин Уоркман) негізінен президенттің әскери өкілеттігіне қарсы жазды, бірақ конституциялық атқарушы кеңестің жоқтығы күшті президенттік қауіпке әкелетінін қосты: Оның бақылаусыз ықпалын аяқтау үшін [Президент] құпия кеңеспен шектелмейді және оған көмектеспейді, бұл үкіметтегі жаңалық. Мен бүкіл континенттің саясаткерлеріне тарихтағы кез келген кезеңнен артық абсолютті монархты табуға шақырамын. . 1787 жылы 18 желтоқсанда, Пенсильвания конвенциясынан кейін, ол ақыр соңында Конституцияны ратификациялады, азшылық өздерінің сайлаушыларына қарсылық білдіру себептерін жариялады. Бұл жолдауда, әрине, Самуэль Брайан жазған және азшылықтың жиырма бір мүшесі қол қойған, атқарушы кеңестің болмауы он төрт себептің он екіншісі ретінде саналады: Заң шығарушы, атқарушы және сот билігі бөлек ұсталсын; осы мақсатта президентке кеңес беру және оған көмек көрсету үшін конституциялық кеңес тағайындалсын, ол өздерінің берген кеңестері үшін жауапты болады, осы арқылы сенаторлар үнемі қатысудан босатылады; сондай-ақ судьялар толығымен тәуелсіз болады. Бұл ұстаным оның Пенсильвания Ассамблеясының хатшысы ретінде Пенсильванияның 1776 жылғы Конституциясын жазу кезінде болғаннан кейін, ол оны 1796 жылы Джордж Вашингтонға жазған хатында анық айтқан.
And to complete his uncontrolled sway, [the President] is neither restrained nor assisted by a privy council, which is a novelty in government. I challenge the politicians of the whole continent to find in any period of history a monarch more absolute. . On December 18, 1787, after the Convention of Pennsylvania, which ultimately ratified the Constitution, the minority published its reasons for dissent to its constituents. In this address, written most likely by Samuel Bryan and signed by twenty one members of the minority, the lack of an executive council is enumerated as the twelfth of fourteen reasons for dissent:
<blockquote>12. That the legislative, executive, and judicial powers be kept separate; and to this end that a constitutional council be appointed, to advise and assist the president, who shall be responsible for the advice they give, hereby the senators would be relieved from almost constant attendance; and also that the judges be made completely independent. While this position was already evidenced from his role as Clerk to the Pennsylvania Assembly during the writing of Pennsylvania's 1776 Constitution, he clearly stated it in a letter to George Washington in 1796.
Атқарушы билік
Федералистік No. 70 - ші баптың күші бірнеше Жоғарғы Соттың үкімінде атқарушы биліктің кеңейтілуін негіздеу ретінде келтірілген. Мысалы, 1952 жылы "Янгстаун Шит энд Тьюб Ко. - Сойер" деген іс бойынша бас судья Фред М. Винсон былай деп жазды: "Бұл атқарушы биліктің бір адамға берілгені ел монархияның мойынтұрығын тастағаннан кейін көп ұзамай болды. Ол қоғамды сыртқы шабуылдардан қорғау үшін маңызды; ол заңды тұрақты түрде қолдану үшін, мүлікті заңсыз және биік қолмен жасалатын, кейде сот ісінің қалыпты жүріп өтуін бұзатын үйлесімдерден қорғау үшін маңызды. Әрине, Құрылтайшылар кез келген уақытта өзіне билік бағындыруға қабілетті автократты жасамады. 2004 жылы Хамди Рэмсфелдке қарсы іс бойынша судья Кларенс Томас Федералист No. 70 адам президент терроризмге қарсы соғыста американдық азаматтардың Habeas Corpus құқығын тоқтата тұруға құқылы деп есептеді. Екі жағдайда да соттың көпшілігі атқарушы биліктің кеңейтілуінің ақталуына сенген жоқ. 1997 жылы Клинтон Джонсқа қарсы сотқа берген пікірі бойынша, сот президенттің азаматтық дауды өзінің өкілеттігі аяқталғанға дейін кейінге қалдыра алатындығын қарастырды. Сот Федералист No. 70, президенттің өз әрекеттері үшін жауап беруі керек екенін және азаматтық сот ісі бойынша иммунитет берілмейтінін айтады. Алайда 2010 жылы "Free Enterprise Fund v. Public Company Accounting Oversight Board" ісі бойынша сот президенттік билікті кеңейту үшін атқарушы жауапкершіліктің қажеттілігін негіз ретінде келтірді. Робертс бұл акт президентті тәуелсіз кеңестің мүшелерін жауапқа тарту мүмкіндігінен айырды, осылайша оны тәуелсіз кеңестің іс-әрекеттеріне жауапкершіліктен босатты және халықты президентті жауапқа тарту мүмкіндігінен айырды деп мәлімдеді.
This comprehensive grant of the executive power to a single person was bestowed soon after the country had thrown the yoke of monarchy Hamilton added: 'Energy in the Executive is a leading character in the definition of good government. It is essential to the protection of the community against foreign attacks; it is not less essential to the steady administration of the law, to the protection of property against those irregular and high handed combinations which sometimes interrupt the ordinary course of justice ' It is thus apparent that the Presidency was deliberately fashioned as an office of power and independence. Of course, the Framers created no autocrat capable of arrogating any power unto himself at any time. In a more recent 2004 case, Hamdi v. Rumsfeld, Justice Clarence Thomas used Federalist No. 70 to make the case that the president should have the power to suspend Habeas Corpus for American citizens in order to fight the war on terror. In both cases, the majority of the court was not persuaded that the expansions in executive power in question were justified. In its 1997 opinion in Clinton v. Jones, the court weighed whether or not a sitting president could delay addressing civil litigation until the end of his or her term. The court cited Federalist No. 70, stating that the president must be held accountable for his or her actions, and thus cannot be granted immunity from civil litigation. However, in the 2010 case of Free Enterprise Fund v. Public Company Accounting Oversight Board, the court cited the need for executive accountability as a basis to expand presidential power. Roberts argued that the act in question deprived the president of the ability to hold members of an independent board accountable, thus freeing him or her of responsibility over the independent board's actions and depriving the people of their ability to hold the president accountable.