Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Австриялық швейцариялық актер, режиссер және жазушы Бернхард Вики (1919 жылы 28 қазан - 2000 жылы 5 қаңтар) - швейцариялық актер, кинорежиссер және сценарист. Ол соғыстан кейінгі неміс тіліндегі киноны жандандырудың басты тұлғасы болды, әсіресе Батыс Германияда, сонымен қатар бірнеше Голливуд фильмдерін режиссерлік етті. Режиссер ретінде оның туындылары 1959 жылы соғысқа қарсы фильм "Брюкке" фильмінде, діни драма "Малахия атаның кереметі" (1961), Фридрих Дюренматтың "Кіру" (1964) адаптациясы және Екінші дүниежүзілік соғыс эпосының неміс сегменттері "Ең ұзақ күн" (1962). Ол төрт рет ең үздік режиссерлік фильм үшін неміс кино сыйлығын жеңіп алды.
Austrian Swiss actor, director and writer
Bernhard Wicki (28 October 1919 – 5 January 2000) was an Austrian Swiss actor, film director and screenwriter. He was a key figure in the revitalization of post war German language cinema, particularly in West Germany, and also directed several Hollywood films. His works as a director include his debut 1959 anti war film Die Brücke, the religious drama The Miracle of Father Malachia (1961), the Friedrich Dürrenmatt adaptation The Visit (1964), and the German segments of the World War II epic The Longest Day (1962). He won four German Film Awards for Best Direction.
Өмір және мансап
Вики Бреслау қаласында өнер тарихы, тарих және неміс әдебиеті сияқты тақырыптарды зерттеді. 1938 жылы ол Берлиндегі Staatliches Schauspielhaus драма мектебінде оқыды. 1939 жылы ол Бюндшэ Югендте болғандықтан, Сахсенхаузен концлагерінде бірнеше ай бойы қамауға алынды. Бостандыққа шыққаннан кейін ол Венаға, ал 1944 жылы Швейцарияға көшіп барды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол көптеген фильмдерде, соның ішінде Die letzte Brücke (1953) және Es geschah am 20 фильмдерінде ойнады. Джули (1955) Ол сонымен қатар фотограф болды. Оның режиссерлік алғашқы әрекеті үш жылдан кейін Warum sind sie gegen uns? деректі фильмінде болды. (1958) деп атады. Ол 1959 жылы соғысқа қарсы түсірген "Брике" фильмімен халықаралық деңгейде танымал болды, ол "Оскар" сыйлығына ең үздік шетел тілі фильм номинациясына ұсынылды. 1961 жылы "Ата Малахияның кереметі" фильмі үшін 11-ші Берлин халықаралық кинофестивалінде үздік режиссердің "Күміс аю" сыйлығын жеңіп алды. Оның Голливудтағы жетістігі көп ұзамай, 1965 жылы Марлон Брандо мен Юл Бриннерді жоғары бағаланған Екінші дүниежүзілік соғыс шпиондық триллеріндегі "Моритури" фильмінде режиссерлікке таңдалғанда болды. Вики 1990 жылы алғаш рет басталған Эмден-Нордернейдегі Халықаралық кинофестивалінің қамқоршысы болды. Вики алғаш рет актерлік әріптесі Агнес Финкке, кейін әріптесі Элизабет Эндрисске тұрмысқа шықты. Verstörung und eine Art von Poesie (2007 жылдың маусымы) деректі фильмінде Элизабет Вики Эндрисс Викидің өмірі мен шығармашылығын суреттеді. Вики Мюнхендегі Нимфенбург зиратында жерленген (көбі 4 1 23). 2001 жылы Мюнхенде Бернхард Викидің естелік қоры құрылды. 2002 жылдан бастап ол бейбітшілікке ықпал ететін фильмдерге жыл сайын "Көпір" сыйлығын береді. 2006 жылы берілген 15 000 евролық тағы бір сыйлық оның атына Эмден қаласында ұсынылады.
Wicki studied in the city of Breslau such topics as art history, history and German literature. In 1938, he transferred to the drama school of the Staatliches Schauspielhaus in Berlin. In 1939, because of his membership in the Bündische Jugend, he was imprisoned for many months in the Sachsenhausen concentration camp. After his release, he moved to Vienna, then in 1944 to Switzerland. After World War II, he starred in many films, including Die letzte Brücke (1953) and Es geschah am 20. Juli (1955). He was also a photographer. His first attempt at directing came three years later with the documentary Warum sind sie gegen uns? (1958). He became internationally famous with his 1959 anti war film Die Brücke, which was nominated for the Academy Award for Best Foreign Language Film. In 1961 he won the Silver Bear for Best Director at the 11th Berlin International Film Festival for his film The Miracle of Father Malachia. His break in Hollywood came shortly thereafter when he was chosen to direct Marlon Brando and Yul Brynner in the highly acclaimed World War II espionage thriller, Morituri in 1965. Wicki was a patron of the International Film Festival in Emden Norderney, which first started in 1990. Wicki first married Agnes Fink, a fellow acting colleague, and later married Elisabeth Endriss, also a colleague. In the documentary Verstörung – und eine Art von Poesie (June 2007), Elisabeth Wicki Endriss portrayed Wicki's life and work. Wicki is buried at the Nymphenburger cemetery in Munich (grave number 4 1 23). In 2001, the Bernhard Wicki Memorial Fund was established in Munich. Since 2002, it has awarded a yearly prize, The Bridge, to selected films that promote peace. A further prize of 15,000 euros, endowed in 2006, is presented in his name in the city of Emden.