«Stop the World – I Want to Get Off» мюзиклы (1961) туралы: Лесли Брикюсс пен Энтони Ньюлидің шығармасы, сюжеті, фильмдеулер тарихы. Мюзикл, кино, цирк.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1961 жылы Лесли Брикуссе мен Энтони Ньюлидің музыкалық комедиясы
1961 musical by Leslie Bricusse and Anthony Newley
"Дүниеді тоқтатыңыз – Мен түсіп кеткім келеді" – Лесли Брикуссе мен Энтони Ньюлидің кітабы, музыкасы және әні бар 1961 жылғы музыкалық комедия. 1966 жылы Warner Bros. студиясы осы қойылымның кино нұсқасын шығарды. 1996 жылы A&E телеарнасы үшін телефильм түсірілді. Оскар Леванттың сөзінше, қойылымның атауы қабырғаға жазылған жазудан (граффитиден) туындаған.
Stop the World – I Want to Get Off is a 1961 musical with a book, music, and lyrics by Leslie Bricusse and Anthony Newley. In 1966 Warner Bros. released a film adaptation of the play. In 1996, a film version was produced for TV, made for the A&E Network. According to Oscar Levant, the play's title was derived from a graffito.
Сюжет
Көрсетілім цирк көрінісінде өріледі және Литтлчептің туған сәтінен бастап өліміне дейін баяндайды. Кез келген қанағаттандырмайтын жағдай болғанда, ол "Әлемді тоқтатыңыз!" деп айқай салады және көрермендерге жүгінеді. Дүниеге келгеннен, мектепте оқығаннан және шай құюшы болып жұмыс тапқаннан кейін, өмірін жақсартуға жасаған алғашқы қадамы – әйелінің қызы Эвиге үйленуі және оны жүкті қылу болады. Отбасылық жауапкершіліктермен жүктелген ол, әкесінің фабрикасында жұмыс істейді. Оның Сьюзан және Джейн есімді екі қызы бар, бірақ ол ұл балаға зор құштарлық танытады. Өміріне қанағаттанбауы оны іссапарларында кездескен әртүрлі әйелдердің құшағына итеруге әкеледі – ресейлік Аня, неміс шаруасы Ильзе және американдық кабаре әншісі Джинни – ол өзінен жақсы нәрсе іздеп шарлайды. Ол байып, табысқа жетеді және қоғамдық қызметке сайланады. Тек қарт жасында ғана ол әрқашан болған нәрсесінің, әйеліне деген махаббатының, оны жеткілікті түрде асырап-қорғауға жететінін түсінеді. Бірақ Эви қайтыс болады, ал Литтлчеп өзінің жеке басын жазғанда өзімшілдігімен санасады. Өлімі алдында ол екінші қызының ұл табатынын көреді. Баланың өмірі қауіпті жағдайға түскенде, Литтлчеп араласып, Өлімге оны алмастыруға рұқсат береді. Содан кейін ол өзінің туған сәтін қайталайды, осылай цикл қайта басталады.
The show, set against a circus backdrop, focuses on Littlechap from the moment of his birth until his death. Each time something unsatisfactory happens, he calls out 'Stop the world!' and addresses the audience. After being born, going through school, and finding work as a tea boy, his first major step towards improving his lot is to marry his boss' daughter Evie after getting her pregnant out of wedlock. Saddled with the responsibilities of a family, he is given a job in his father in law's factory. He has two daughters, Susan and Jane, but truly longs for a son. He allows his growing dissatisfaction with his existence to lead him into the arms of various women in his business travels—Russian official Anya, German domestic Ilse, and American cabaret singer Ginnie—as he searches for something better than he has. He becomes rich and successful and is elected to public office. Only in his old age does he realize that what he always had, the love of his wife, was more than enough to sustain him. But Evie dies, and Littlechap comes to terms with his own selfishness while writing his memoirs. At the moment of his death, he watches his second daughter give birth to a son. When the boy nearly dies, Littlechap intervenes and allows Death to take him instead. He then mimes his own birth, beginning the cycle once again.
Өндіріс тарихы
Алдымен Манчестерде ашылған түпнұсқалық қойылым Вест-Эндке көшіріліп, 1961 жылғы 20 шілдеде Король театрында сахналанды. Ньюли режиссерлік еткен қойылым 485 рет көрсетілді. Ньюли Литтлчап рөлін сомдады, ал Анна Куэйл оның өміріндегі әйелдердің – Еви және басқа да рөлдерді ойнады. Марти Уэбб хор мүшесі ретінде Вест-Эндтегі дебютін жасады. Decca Records компаниясы түпнұсқалық актерлік құрамның жазбасын шығарды. Продюсер Дэвид Меррик минималды декорация, костюмдер және аз актерлік құрамды қажет ететін, төмен шығынды жобаларды ұнататын. Сондықтан ол шоуды Нью-Йоркте сахналауға шешім қабылдады. Режиссерлігін Ньюли жүзеге асырды, сахналық және жарық дизайнын Шон Кенни, музыкалық жетекшілігін Иан Фрейзер, музыкалық бағытты Милтон Розенсток, оркестрлеуді Иан Фрейзер жасады. Бір алдын ала көрсетілімнен кейін, Бродвей қойылымы 1962 жылғы 3 қазанда Шуберт театрында ашылды, кейін 555 көрсетілімді аяқтау үшін «Амбассадор» театрына көшті. Ньюли мен Куэйл Лондондағы рөлдерін қайталады. Кейін Ньюлидің орнын Кеннет Нельсон, содан кейін Джоэл Грей алмастырды, ал Джоан Истман Еви және оның рөлдерін сомдады. RCA Victor Records компаниясы Бродвей актерлерінің шектеулі таралымдағы жазбасын шығарды, бірақ негізгі нұсқасы кейін London Records компаниясынан жарық көрді. Ұлттық гастрольдік турда Грей мен Джули Ньюмар басты рөлдерде ойнады. Мел Шапиро режиссерлік еткен Бродвейдің қайта қойылымы 1978 жылғы 3 тамызда Линкольн орталығындағы Нью-Йорк штатының театрында ашылды, онда ол 30 рет көрсетілді. Онда Сэмми Дэвис-младший және Мариан Мерсер де ойнады. Warner Bros. Records компаниясы қайта қойылымның жазбасын шығарды. Ньюли режиссерлік еткен Лондонның қайта қойылымы 1989 жылғы 19 қазанда Лирик театрында ашылды, онда Ньюли мен Ронда Берчмор ойнады. Қойылым сәл жаңартылды, бірақ нацистік әйел, большевик қызы және Джуди Холлидейдің ақылы шашыраған американдық блондинкасы – барлығы 1961 жылғы нұсқадан гөрі алыс болды және 40 жасқа дейінгі көрермендер үшін жатсырады. Қойылым нашар сынға ұшырады және бес аптадан кейін, 52 көрсетілімнен соң жабылды. Ньюли сын-пикирлерге қатты наразы болды, соңғы пердеден кейін көрермендерге айтқандай.
Opening first in Manchester, the original production transferred to the West End and opened on 20 July 1961 at the Queen's Theatre. Directed by Newley, it ran for 485 performances. Newley starred as Littlechap, with Anna Quayle playing the multiple roles of Evie and the other women in his life. Marti Webb made her West End debut as a member of the chorus. An original cast recording was released by Decca Records. Producer David Merrick, always impressed by a low cost project requiring minimal sets, costumes, and a small cast, decided to stage the show in New York City. It was directed by Newley, and featured scenery and lighting design by Sean Kenny, musical supervision by Ian Fraser, musical direction by Milton Rosenstock, orchestrations by Ian Fraser. After one preview, the Broadway production opened on 3 October 1962 at the Shubert Theatre, eventually transferring to the Ambassador to complete its 555 performance run. Newley and Quayle reprised their London roles. Newley later was replaced by Kenneth Nelson, then Joel Grey, and Joan Eastman assumed the roles of Evie et al. A Broadway cast limited run recording was originally released by RCA Victor Records, however, the mainstream version was subsequently released by London Records. On the national company tour, the show starred Grey and Julie Newmar. A Broadway revival directed by Mel Shapiro opened on 3 August 1978 at the New York State Theater in Lincoln Center, where it ran for 30 performances. The cast included Sammy Davis Jr. and Marian Mercer. A revival cast recording was released by Warner Bros. Records. A London revival, directed by Newley, opened at the Lyric Theatre on 19 October 1989, starring Newley and Rhonda Burchmore. It was updated slightly, but it retained the Nazi ish Fräulein, the Bolshevik Russian girl, and the Judy Holliday ditzy American blonde—all much more distant than in 1961 and thus outside the experience of anyone under 40. It received poor reviews and closed after just 52 performances over five weeks. Newley was very disappointed and bitter about the reviews, as he told the audience after the final curtain.
Фильмге бейімделу
1966 жылы Warner Bros. киностудиясы түсірген фильм сахналық қойылымның фильмге түсірілген нұсқасынан асып түспеді. Филип Савилл режиссерлік еткен фильмде Алан мен Мэрилин Бергман, Дэвид Донбл және Ал Хамның қосымша материалдары қолданылды. Рольдерде Тони Таннер мен Миллисент Мартин болды. Критикалық және коммерциялық сәттілікке жете алмаған бұл фильм "Үздік бейімделген музыкалық ұпай" номинациясына ие болды. Фильмде неміс әуесқойлар эпизоды алынып тасталды және оның орнына жапон әуесқойлар эпизоды қойылды. Бұл Бергманның еңбегі ме, әлде Ньюли мен Брикусс жаңа эпизодты жасады ма, әлі белгісіз. Бұл ауыстырудың себебі де түсініксіз. Фильм нұсқасында қойылым "Мен қандай ақымақпын?" әнімен аяқталады. Немеренің тууы, не Литтлчептің оның орнына өліп, қайта тууы, түпнұсқалық музыкалық пьесадағыдай, көрсетілмейді. "Typische Deutsche" әнінен басқа, түпнұсқалық музыкалық ұпай толығымен сақталған. Сэмми Дэвис-младший және Мариан Мерсер 1978 жылы Калифорния штаты Лонг-Бич қаласындағы Terrace Theater-да жазылған "Сэмми әлемді тоқтатады" теледидарлық бейімдемесінде Бродвейдегі қайта жаңғырудағы рөлдерін қайта ойнады. 1979 жылдың 21 қыркүйегінде фильм Американың әртүрлі қалаларында шектеулі көрсетімде шықты. Бұрынғы бейімдемелер сияқты, бұл да сыншылардың және көрермендердің жоғары бағасын алмады. Los Angeles Times газетінің тілшісі Деннис Хант: "Бұл фильмде жақын кадрлар мен шығармашылық монтажға жасалған әрекеттер бар, бірақ бұл элементтер оны жай ғана фильмге түсірілген пьесадан асырып түсуге жеткіліксіз" деді. Ол сондай-ақ: "Бұл жұлдызды фильм, бірақ ол оны шынымен іске қоса алмайды. Сахнада күшті бола алатын Дэвис бұл фильмде осылай көрінбейді. Бұл оның кінәсі емес. Оның күш-жігері көп нәрсе бермейді, өйткені ол жұмыс істеуге ерекше материал таппады. Дэвисті осы қойылымға шақыру – зеңбіректі жалға алып, оны бос патрондармен толтыруға тең" деді. The Cincinnati Enquirer газетінің Том МакЭлфриш былай деп жазды: "Бұл жаман жобадан туған 103 минуттық фильм ақшаға салынған фильмдердің арасындағы ең жалықтыратын, көңіл көншілсіз және ашуды тудыратын фильм. Сэмми Дэвис-младшийдің таланты текке кетті! Фильм жасау техникасындағы 50 жылдық прогресс ешқашан болмағандай. Сіз 1979 жылдан Адольф Цукор мен Джесси Л. Ласкидің заманына кері қайта оралып, жасанды, өмірден алыс күндерге түсесіз". Детройт Free Press газетінің журналисі Майкл Кларк оны "көрерменнің кинотеатрға баруының ең ұятты және масқара сәттерінің бірі" деп атады. The Kansas City Star газетінің Роберт К. Трасселл: "Ньюли мен Брикусс еңбегі өзінің қызығушылығынан айырылып, Дэвиске ұятсыздықпен ойнауға және көптеген арзан комедиялық эпизодтармен көрермендерден күлкі алуға мүмкіндік беру үшін қайта құрылды" деді. Эдвин Ховард Мемфис Пресс Скимитар газетінде оны "тек монтаждау кезінде мағынасыз жонглирленген және қайтадан қимылдаған көріністермен ақымақ шоу" деп атады. Тіпті бір сағат 35 минутқа қысқартылса да, ол бітпейтіндей сезіледі. Джо Балтак Филадельфия Daily News газетінен оны "Дэвис пен оның жанкүйерлері үшін жасалған фильм" деп атады, ал Нью-Йорк Daily News газетінен Эрнест Леогранд: "Уақыт өтуі шоудың ұлттық стереотиптерге сенуінің ауырлығын көрсетеді және экранға көтерілген шоу газды бизнес болып табылады. Оқиғаның қисық-қисық көрінісін өзгерту, қимылдың бөлшектерін алып тастау көмектеспейді". Грег Тозиан The Tampa Tribune газетінде оны "жарайсыздай фильм" деп атады және оны көрген көрсетілімде тек төрт адам болғанын атап өтті. The Lexington Leader газетінің Дэвид Мьючи: "Фильмді шынымен ләззат алу үшін көрермен Сэмми Дэвис-младшийдің жанкүйері болуы керек және ол ұсынатын музыкалық тәжірибені бағалауы керек. Әйтпесе, Сэмми "Мен қандай ақымақпын?" деген соңғы әнді орындағанда, сатып алушы дәл осыны сұрайды" деді. Бұл пікірді The Courier Journal газетінде Оуэн Харди да қайталады, ол оны "таланттың жоқтығын көрсететін жалықтыратын, дәмсіз және қорлаушы көрініс" деп атады. The New York Times газетінің журналисі Джанет Маслин: "Stop the World" романының "бұл нұсқасында сәнді декорациялар, қазіргі оқиғаларға қатысты бірнеше ыңғайсыз сілтемелер және мырза Дэвистен басқа барлық адамдарға лас, ыңғайсыз костюмдер бар, ол жібекті свитер мен шалбар киеді, бірақ зергерлік бұйымдар жоқ, өйткені ол кедей болып бастауы керек" деді. Ол шолуды: "Музыка, мим және көңіл көтеру мол – қасыпқы қаладағы кешкі ас тамашасының барлық ингредиенттері. Тек тамақтан басқасы" деп аяқтады. 1996 жылы Питер Сколари Литтлчеп және Стефани Зимбалист Еви ролімен телефильм нұсқасы түсірілді. A&E Network үшін жасалған бұл фильм бастапқы сахналық қойылымның форматына жақын болды.
A 1966 Warner Bros. release was little more than a filmed version of a staged production. Directed by Philip Saville, it featured additional material by Alan and Marilyn Bergman, David Donable, and Al Ham. The cast included Tony Tanner and Millicent Martin. Neither a critical nor commercial success, it was nominated for an Academy Award for Best Adapted Music Scoring. The film deleted the German mistress sequence and substituted a Japanese mistress. It is not clear whether this was the Bergman contribution or if Newley and Bricusse created the new sequence. It is also unclear why this substitution was made. In the film version, the show ends with "What Kind of Fool Am I?" There is no birth of a grandson, nor of Littlechap choosing to die in his stead and being reborn, as in the original musical play. With the exception of "Typische Deutsche", the original score is transferred complete. Sammy Davis Jr. and Marian Mercer reprised their Broadway revival roles for Sammy Stops the World, a 1978 television adaptation taped at the Terrace Theater in Long Beach, California. It was theatrically released in a limited engagement in various American cities on 21 September 1979. As with the prior adaptation, this was neither a critical nor commercial success. Dennis Hunt of the Los Angeles Times said that "there are closeups and attempts at creative editing in this film but these elements aren't nearly enough to make it more than a statically filmed play"; he added that "this is a star vehicle but he can't really make it go. Davis, who can be an overpowering presence on stage, doesn't come across vividly and forcefully in this play movie. It's not totally his fault. His efforts don't add up to much because he has no exceptional material to work with. Putting Davis in this production is like renting a cannon and filling it with blanks." Tom McElfresh of The Cincinnati Enquirer wrote: THE 103 minutes of film resulting from this ill advised project are as boring, depressing and irritating an exercise in how not to make a movie as has ever been exhibited for money. What a waste of Sammy Davis Jr.'s [dynamite] talent!! It's as though 50 years of progress in filmmaking technique had never occurred. You're yanked out of 1979 and right back to the stilted, artificial days of Adolph Zukor and [[Jesse L. Lasky Michael Clark of the Detroit Free Press called it "one of the half dozen most humiliating and embarrassing times any fllmgoer can ever hope to spend In a motion picture theater." Robert C. Trussell of The Kansas City Star said that "the Newley Bricusse work has been stripped of most of its inherent—albeit marginal—interest and has been redesigned to allow Davis to mug shamelessly and milk the audience for cheap laughs with a multitude of low comedy routines." Edwin Howard of the Memphis Press Scimitar called it "merely a dumb show with scenes pointlessly juggled and re jiggered in the editing. Even cut to an hour and 35 minutes, it seems interminable." Joe Baltake of the Philadelphia Daily News called it "a vanity film for Davis and his fans" whilst Ernest Leogrande of the New York Daily News wrote that "the passage of time painfully emphasizes the show's heavyhanded reliance on national stereotypes and the show, blown up to screen size, is a gassy business. The choppy editing, omitting chunks of action, doesn't help." Greg Tozian of The Tampa Tribune called it "simply a terrible movie", and noted that only four other people were in attendance of the screening he saw it in. David Mucci of The Lexington Leader said that "To truly enjoy the film, the viewer must be a Sammy Davis, Jr. fan and appreciate the type of musical experience he delivers. Otherwise, when Sammy belts the final song, What Kind Of Fool Am I?, that’s exactly what the paying customer is going to be asking." These sentiments were echoed in The Courier Journal by Owen Hardy, who also called it "a boring, tasteless, offensive display of almost total non talent." Janet Maslin of The New York Times said that "this version of Stop the World features a gaudy set, a few uneasy references to current events, and floppy, ill fitting costumes on everybody but Mr. Davis, who wears a silky sweater and pants but no jewelry, because he is supposed to start out poor"; she concluded the review by saying that "music, mime and merriment are in abundant supply—all the ingredients of a perfectly nice evening at a Dinner Theater in a suburb somewhere. Except for the dinner, that is." In 1996, a TV movie version was produced starring Peter Scolari as Littlechap and Stephanie Zimbalist as Evie. Made for the A&E Network, it adhered closely to the format of the original stage production.