Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын ақыны және жазушысы Розмари Тонкс (17 қазан 1928 – 15 сәуір 2014)ескерту|Оның өмірінде және одан кейін жарық көрген шығармаларында, антологияларында және басқа басылымдарда Тонкстың туған жылы "1932" деп көрсетілген. 1970 жылдары фундаменталистік христиан дініне өткеннен кейін ол көптен қоғамдық өмірден бой көтерді, одан кейінгі өмірі туралы көп мәлімет болған жоқ, оның қайтысына дейін.
English poet and author
Rosemary Tonks (17 October 1928 – 15 April 2014)efn|In works, anthologies, and other publications that appeared before her death, those that included Tonks' year of birth stated it as "1932". and pieces in numerous media outlets, she disappeared from the public eye following her conversion to Fundamentalist Christianity in the 1970s; little was known about her life past that point, until her death.
Ерте өмір және неке
Розмари Десмонд Босвелл Тонкс Кент графтығындағы Гиллингем қаласында дүниеге келді, оның балалық шағы қиын болды. Ол Гвендолин мен Десмонд Тонкстың жалғыз қызы еді. Оның әкесі Генри Тонкстың сіңілі ұлы, хирург, суретші және 1920 жылдары Слейд көркемсурет мектебінің профессоры болған. Инженер-механик Десмонд Розмари туылмас бұрын Африкада қара су ауруынан қайтыс болды. Ол балалық шағын түрлі мектептер мен балалар үйлерінде өткізді.
Born Rosemary Desmond Boswell Tonks in Gillingham, Kent, she had a difficult childhood. She was the only child of Gwendoline and Desmond Tonks. Her father was the nephew of Henry Tonks, the surgeon, painter, and in the 1920s, professor of fine art at Slade. A mechanical engineer, Desmond died of blackwater fever in Africa before Rosemary was born. She spent her early years in and out of different schools and children's homes.
Романдар
Роман жазуда өте жеке стильде, кейде қала өмірін циникалық тұрғыдан қарауда Эвелин Воның үніне жақындасқан Тонкс, романист ретінде сыншыларының мойындауына қарамастан, ағылшын тілін меңгергендігімен және Лондонды сезіну қабілетімен көзге түседі. Антолог Кит Тума осы ұзын формадағы туындыларын «поэтикалық роман» деп атады. Оның романдары – ол тек басты рөлді ғана емес, сонымен қатар бір-екі екінші рөлді де ойнайтын көркем автобиография. Ол өзінің өткенінен тікелей алынған оқиғалар мен тәжірибелерді қамтиды, көбінесе оларды жасыру үшін жұқа ғана көркемдік өрнек қолданады. Кейбір сыншылар мұны кемшілік деп санап, жазуының автобиографиялық аспектісін «әйелдік» деп, жағымсыз мағынада бағалады; ал басқалары оның тікелейлігі рухтандыратынын және оның дауысының ерекшелігін көрсететінін, осы арқылы жанды әрі ерекше көркем әлем құратынын айтты. Қай шешімге келсе де, Тонкс романдары оның соңғы туындысы жарық көрген 1972 жылға дейінгі өмірінің түрлі жақтарын қамтиды. Оның көркем шығармалары, әсіресе, өлеңдер жинақтарында және «Блотер» мен «Бизнесмендер ғашықтар ретінде» сияқты сатирикалық романдардағы қалалық өмірге деген қанағатсыздықтан басталып, кейінгі туындыларында орта және жоғарғы орта таптың материализміне деген айқын жек көрушілікке ұласты. Материализмге деген жек көрушілігі Тонкстің символизм қозғалысына қызығушылығын арттырды, бұл оны материализмге жалғыз балама ретінде руханилыққа түсінуге жеткізді. Оның «көрінбейтін әлем» деп атаған нәрсеге деген құштарлығы, ақырында, жазудың өзіне сенімсіздікпен қарауына және оны мансап ретінде тастауына себеп болған болуы мүмкін. The New Yorker журналында жазушы және сыншы Одри Воллен 2023 жылғы Тонкс туралы қайта қарастырудан алынған маңызды комикалық жетістік туралы былай дейді: «Bloater романының барлық бөлігі – әрбір сөйлем күлкілі».
Writing novels in a highly personal style that at times approached the tone of Evelyn Waugh in its cynical observations of urban living, Tonks as a novelist although her critics admit that her grasp of the English language and her sense of London are sharp. The anthologist, Keith Tuma, called these long form works "poetic novels". Her novels are a kind of fictional autobiography in which she plays not only the leading role but one or two supporting roles as well. She includes incidents and experiences directly from her past, often with only a thin fictional veil to disguise them. Some critics felt this was a fault and labelled the autobiographical dimension of her writing "feminine" in a pejorative sense; others decided her directness was invigorating and showed the uniqueness of her voice, making for a lively, distinct fictional world. Whatever the verdict, Tonks' novels deal with aspects of her life up to 1972, when her last work was published. Her fiction, in particular, moved from a dissatisfaction with urban living found in both her collections of poetry and in satiric novels such as The Bloater and Businessmen as Lovers to a pronounced loathing of middle to upper middle class materialism in her later work. Her distaste for materialism meant that Tonks also developed an interest in the symbolist movement, which eventually led her to a conception of spirituality as the only alternative to materialism. This embrace of what she called "the invisible world" may have ultimately led her to distrust the act of writing itself, and caused her to abandon writing as a career. In The New Yorker, writer and critic Audrey Wollen describes a substantial comic achievement—this is from a 2023 Tonks reassessment: "All of The Bloater, however—every single sentence—is funny."