Leonard Cockayne

Кіріспе

Жаңа Зеландия ботаник (1855 1934) Леонард Кокэйн (7 сәуір 1855 8 шілде 1934) Жаңа Зеландияның ең ұлы ботаник және Жаңа Зеландияда қазіргі заманғы ғылымның негізін қалаушы ретінде танылады.

Өмірбаян

Ол Англияның Шеффилд қаласында дүниеге келген. Ол 1877 жылы Австралияға барып, көп ұзамай Жаңа Зеландияға көшіп барды. 1901 жылы маусымда ол Дунединде Жаңа Зеландиядағы бағбандардың алғашқы конференциясына қатысты, онда ол Чатем аралдарының өсімдіктері туралы мақала ұсынды және Жаңа Зеландияда тәжірибелік өсімдіктер зерттеу станцияларын құруды ұсынды. Бұл Кокэйннің беделін арттыруға септігін тигізді. Кокэйн 1907 жылы Антарктиканың астындағы аралдарға ғылыми экспедицияның мүшесі болды. Экспедицияның басты мақсаты - Окленд және Кэмпбелл аралдарын зерттеу арқылы Жаңа Зеландияның магниттік зерттеуін кеңейту болды, сонымен қатар ботаникалық, биологиялық және зоологиялық зерттеулер жүргізілді. Сонымен қатар, Аукленд аралдарында "Дундональд" кемесі құлаған адамдарды да құтқарып алды. Кокэйннің ботаникаға қосқан негізгі үлесі өсімдік экологиясы мен оның будандастыру теориясында болды. 1899 жылы ол өсімдіктердегі кезекті өзгерістер туралы Жаңа Зеландияның алғашқы есебін жариялады. 1897-1930 жылдары ол Жаңа Зеландия Корольдік қоғамының транзакциялары мен іс қағаздарында 49 мақала жариялады. Ол 1912 жылы сэр Дж. Д. Хукердің ұсынысы бойынша Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды және сол жылы Гектор Мемориалдық медалімен марапатталды. 1914 жылы ол Хаттон Мемориалдық медалімен, ал 1932 жылы Корольдік бау-бақша қоғамының Вейч Мемориалдық медалімен марапатталды. Кокэйн бүкіл әлемдегі атақты ботаниктермен жиі хат алмасып тұратын. Бұл жаңа Зеландияның газеттері шетелде жариялануына мүмкіндік берді. Сондай-ақ, ол Жаңа Зеландияға келушілерді әкелуде де маңызды рөл атқарды. Голландиялық ботаник Йоханнес Паулюс Лотси эволюциядағы будандар орны туралы дәріс берді. Швеция жұбы Эйнар мен Грета Дю Риц 1926-1927 жылдары алыс солтүстіктен субантарктикалық аралдарға жинап, лишайларға ерекше назар аударды. 1928 жылы Кеу-Гарденс директоры сэр Артур Хилл келді. Сондай-ақ, Кокэйн ботаникаға қатысты әріптестеріне де көмектесіп, жігерлендірді. Ол жаңа Зеландияның классикалық кітаптарының алғысында Роберт Малкольм Лэйнг пен Эллен Райт Блэквеллдің "бізге көптеген тайғақ жерлерден және кеңпейілден көмек көрсеткені үшін" алғысын білдірді. Ол Чарльз Этельберт Фуарекерді, кейіннен ботаника бойынша аға оқытушы, және кейде Кентербери университетінің Орман шаруашылығы мектебінің оқытушысы, өзінің мансабында көтермеледі. Екі адам 1911 жылы Кокэйн Жаңа Зеландияның өсімдіктерін жазып жатқанда алғаш рет хат алысқан; екеуі бірге Марлборо және Кентерберидегі көптеген экспедицияларға қатысты. 1929 жылы Корольдің туған күніне орай Кокэйн Жаңа Зеландия үкіметінің құрметті ғылыми қызметі үшін Сент-Михаэль және Сент-Джордж орденінің серіктесі болып тағайындалды. Крайстчерчтегі Коккейне қорығы, Крайстчерч ботаникалық бағындағы Коккейне мемориалдық бақшасы, Батыс жағалаудағы Отира маңындағы Коккейне табиғат серуендеуі және Жаңа Зеландияның тек жергілікті өсімдіктеріне арналған Отари Уилтонның Буш (Веллингтон) қаласындағы Коккейне қарауылдары. Оның ұлы Альфред Кокэйн де белгілі ботаник болды.

He was born in Sheffield, England where he attended Wesley College. He travelled to Australia in 1877 and shortly moved on to New Zealand where he became established as a botanist. In June 1901, he attended the first conference of horticulturists in New Zealand at Dunedin where he presented a paper on the plants of the Chatham Islands and advocated the establishment of experimental plant research stations in New Zealand. This helped to establish Cockayne's reputation. Cockayne was a member of the 1907 Sub Antarctic Islands Scientific Expedition. The main aim of the expedition was to extend the magnetic survey of New Zealand by investigating Auckland and Campbell Islands but botanical, biological and zoological surveys were also conducted. The voyage also resulted in rescue of the castaways of the shipwreck the Dundonald in the Auckland Islands. Cockayne's major contributions to botany were in plant ecology and in his theories of hybridisation. In 1899 he published the first New Zealand account of successional changes in vegetation. Between 1897 and 1930 he published 49 papers in the Transactions and Proceedings of the Royal Society of New Zealand. He was elected Fellow of the Royal Society in 1912 on the proposal of Sir J. D. Hooker and was awarded the Hector Memorial Medal in that same year. In 1914 he was awarded the Hutton Memorial Medal and in 1932 the Veitch Memorial Medal of the Royal Horticultural Society. Cockayne corresponded frequently with famous botanists all over the world. This helped facilitate the publication of New Zealand papers in overseas journals. He was also instrumental in bringing visitors to New Zealand. Johannes Paulus Lotsy, the Dutch botanist, lectured on the place of hybrids in evolution. The Swedish couple Einar and Greta Du Rietz stayed six months in the summer of 1926–27 collecting from the Far North to the subantarctic islands, paying special attention to lichens. The director of Kew Gardens, Sir Arthur Hill, came in 1928. Cockayne also assisted and encouraged fellow botanists in their work. He was thanked by co authors Robert Malcolm Laing and Ellen Wright Blackwell in the preface of their classic book of New Zealand biology Plants of New Zealand for "helping us over many slippery places and for much generous assistance freely given”. He encouraged Charles Ethelbert Foweraker, later senior lecturer in botany, and sometime lecturer in charge of the Forestry School, at the University of Canterbury, in his career, the two men having first corresponded in 1911 when Cockayne was writing The Vegetation of New Zealand; the two went together on many expeditions in Marlborough and Canterbury. In the 1929 King's Birthday Honours, Cockayne was appointed a Companion of the Order of St Michael and St George, for honorary scientific services to the New Zealand government. The Cockayne Reserve in Christchurch, Cockayne Memorial Garden at Christchurch Botanic Gardens, the Cockayne Nature Walk near Otira on the West Coast, and the Cockayne Lookout in Otari Wilton's Bush (Wellington) dedicated solely to New Zealand native plants, are all named after him. His son Alfred Cockayne also became a noted botanist.