Кіріспе
Индустриалдық канал - Нью-Орлеандағы 9 км су жолы. Құрманғазы су жолының АҚШ Армиясының Инженерлер корпусы және NOAA теңіз карталарында қолданылатын аты - Ішкі портты навигациялық канал (IHNC). "Индустриалды канал" атауы жергілікті тұрғындарда, сауда теңізшілері мен құрлық тұрғындары арасында жиі қолданылады. Бұл канал Миссисипи өзенін Пончартен көліне жалғастырады. Ол Нью-Орлеанның шығысын қаланың қалған бөлігінен, ал төменгі 9-шы округті жоғарғы 9-шы округтен бөліп алады. Су жолының шамамен жартысы, Индустриалдық шлюзден Флорида даңғылы көпірінің солтүстік нүктесіне дейін, Мексика шығанағының ішкі жағалауындағы су жолымен және Миссисипи өзенінің шығанағымен (MRGO) бірге құяды. Қаланың 9-шы ауданы арқылы каналдың барлық бөлігі өтеді. Өзен бойындағы канал өзеннің жоғарғы жағындағы Жоғарғы 9-шы округтің және өзеннің төменгі жағындағы Төменгі 9-шы округтің шекарасын құрайды. Көлдің жанында ол жалпы алғанда Gentilly маңының шығыс шекарасы және New Orleans East батыс шекарасы болып саналады.
The Industrial Canal is a 5.5 mile (9 km) waterway in New Orleans, Louisiana, United States. The waterway's proper name, as used by the U. S. Army Corps of Engineers and on NOAA nautical charts, is Inner Harbor Navigation Canal (IHNC). The more common "Industrial Canal" name is used locally, both by commercial mariners and by landside residents. The canal connects the Mississippi River to Lake Pontchartrain. It separates New Orleans East from the rest of the city, and the Lower 9th Ward from the Upper 9th Ward. Approximately half of the waterway's course, from Industrial Lock to a point north of the Florida Avenue Bridge, is confluent with both the Gulf Intracoastal Waterway and the Mississippi River Gulf Outlet (MRGO). The entirety of the canal passes through the 9th Ward of the city. Along the riverfront, the canal constitutes the boundary of the Upper 9th Ward on the upriver side of the canal and the Lower 9th Ward neighborhood on the downriver side. Near the lake, it is generally considered to be the eastern boundary of the Gentilly neighborhood and the western boundary of New Orleans East.
Тарих
Миссисипи өзенін Пончартрейн көліне жалғастыратын кеме қатынасы арнасының арманы испан отаршылдық дәуірінен (1763 1803) басталады. Колониялық дәуірдегі Каронделет каналы француз кварталының артқы жағын көлмен Байо Сент-Джон арқылы байланыстырды, бірақ өзен мен көлдің деңгейі әртүрлі болғандықтан өзенге дейін ұзартылмаған. Инженерлер каналдың бұғатталуы қажет екенін растады. XIX ғасырдың басында ұсынылған канал ешқашан салынбаған, бірақ ұсынылған су жолының жолы қаланың Canal Street-ке өз атын берді. 1914 жылдың шілдесінде Луизиана штатының үкіметі Нью-Орлеан портына өзен мен көл арасында терең судағы кеме қатынасы арнасын салуға рұқсат берді. Содан кейін порт үшін зерттеуді Форд, Бейкон және Дэвис инженерлері жүргізді, ал нәтижелері 1915 жылдың 30 маусымында баяндамасында ұсынылған. Есепте каналдың артында бірнеше қозғаушы факторлар, соның ішінде жақында Панама каналы салынып, теңіз көлігі мен кеме қатынасын жақсарту арқылы темір жолмен бәсекелесу мүмкіндігін пайдалану туралы айтылған. Каналдың бес орны ұсынылды, оның ішінде бірі Кароллтон маңындағы Жаңа бассейн каналына, екіншісі Джексон даңғылы мен Канал көшесі арасындағы Жаңа бассейн каналының басына, үшіншісі Француз кварталы арқылы Каронделет каналына, төртіншісі Пресс-көшеде Пончартрейн көліне және бесіншісі Джексон казармалары арқылы Пончартрейн көліне. Әр нұсқасы бастапқыда баржалық қатынас үшін зерттелді және Миссисипи өзенінде 10 фут су тартуды қамтамасыз ететін шлюздер салуға негізделді. Алайда, баяндамада Пресс-стрит пен Джексон казармаларының мүмкіндіктері кемелердің жобаларын қамтамасыз ету үшін ұлғайтылуы мүмкін екендігі атап өтілді. Базалық нұсқадан басқа, Пресс-стриттегі орын үшін үш балама ұсынылды. Алдыңғы қақпадан 10 фут қашықтықтағы құлыптан басқа, алмастырушылар 15 фут, 30 фут және 35 фут суды зерттеді. Порт 1918 жылы мамыр айында мұнараның орналасқан жерін және каналдың соңғы орналасуын жариялады. Қаланың өзеннен төменгі бөлігіндегі едәуір жерлер иелініп алынды. Көлге қарай бұл көбінесе аз дамыған батпақ. Алайда өзеннің бойындағы ғимараттар бұзылып, каналға орын берілді. Каналдың суды бұрғылау жұмыстары 1918 жылы 6 маусымда басталды. Көлден өзенге жақын шлюзге дейінгі ұзындығы 30 фут (9 м) тереңдікте, каналдың жоғарғы жағында 300 фут (90 м) және төменгі жағында кем дегенде 150 фут (45 м) енімен салынған. Бастапқы құлыптың 5 қақпасы, ені 74 фут (23 м), тереңдігі 50 фут (15 м), өзен мен көл арасындағы деңгейдің айырмашылығы 20 фут (6 м) дейін жұмыс істей алады. Ашылу салтанатын Луизиананың губернаторы Джон М. Паркер 1923 жылы 5 мамырда басқарды. Оның құны 19 миллион долларды құрады. Құрылыс кезінде каналдың ұзындығы 8,5 шақырым, ал жолдың оң жағы 500 метр болатын. Ағыстың 8,9 км ұзындығы 1920 жылдардың соңында суды дренаждау арқылы көл жағалауын кеңейтуіне байланысты. Канал ашылғаннан кейін оның ұзындығы бойынша құлайлар мен доктар қосылды, бұл транзиттік канал ретінде қызмет етуден басқа, порт және өнеркәсіптік аймақ ретінде жұмыс істеуге мүмкіндік берді. 1930 жылдары шығанақтың ішкі жағалауындағы су жолының (GIWW) ашылуымен Өнеркәсіптік канал GIWW-нің Пончартрейн көлі сегментін оның жалғасу сегментіне, Миссисипи өзені арқылы кіретін арна ретінде қызмет етті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жағалаудағы су жолы қайта бағытталды, ал Риголеттерден батысқа қарай батпақты бойлай созылған жаңа қазылған сегмент өзен мен көл арасындағы шамамен ортаңғы нүктеде Индустриалды каналға қосылды. 1944 жылы федералды үкімет Индустриалды каналдың құлыпты және оңтүстік 3,4 км бөлігіне жалға берді және оның жұмысын және техникалық қызмет көрсетуді өз мойнына алды. 1960 жылдары Индустриялық канал / Жағалауаралық су жолының түйісуі кеңейтілді, бұл Миссисипи өзенінің шығанағының аяқталуынан (1965) көтерілетін көлікті күту. Негізінен Нью-Орлеан порттарының Centroport U.S.A. бастамасының сәтсіздігіне байланысты (бұл портты Миссисипи өзенінің бойындағы кемежайлардан Интракостль су жолындағы жаңа нысандарға көшіруді көздеді), бұл көлік қозғалысының өсуі жүзеге аспады.
Дауылдан болған залал
1965 жылы Бетси дауылы кезінде каналдың бөгеттеріндегі жарылыс төменгі 9-шы округті су басуына әкелді. Кейіннен бөгеттердің орнына бетоннан су тасқынынан қорғану қабырғалары салынды. 2005 жылы Катрина даулымен бірге GIWW және MRGO бөгеттерінің қосылуынан пайда болған дауыл толқыны каналдың бетон су тасқыны қабырғаларында бірнеше бұзушылықтар тудырды, соның ішінде төменгі 9-шы округтің жартысы шақырым ұзындығындағы керемет сәтсіздік, нәтижесінде апатты су тасқыны болды. Жоғарғы 9-шы округтің жағында канал Флорида даңғылының маңында жарылыс арқылы құйылды. Екінші жағында Флорида даңғылы мен Клейборн даңғылының арасында екі бұзылған жер бар. ING 4727 атты үлкен баржа бұзылу арқылы өзенге жақындап, Төменгі 9-ауданға орналасты. Баржаның өзі бір немесе бірнеше бұзушылыққа себеп болуы мүмкін; бұл мүмкіндік тергеліп жатыр. Катарина апатынан кейін екі күн өткен соң каналдың құлыптары жұмыс істеді, алдымен, көбінесе жарылыстарды жөндеу үшін толтыруға әкелетін баржалар үшін. Бір айдан кейін Рита дауылы каналды бойлай жаңадан сусыздалған аумақтарды су басуына әкелді.
Сибрук су тасқыны
2005 жылы Катрина дауылынан кейін дауыл ағынын тоқтату мақсатында Пончартрейн көліне кіреберісінде бөгет салып, каналдың солтүстік шетін жабу ұсыныстары жасалды. "Нью-Орлеанды қайтару" комиссиясының кіші комитеті осындай қадамға қолдау білдірді. Плотина көл мен канал арасындағы кеме қатынасына тыйым салатындықтан, АҚШ Армиясының Инженерлер корпусы IHNC Seabrook Floodgate құрылымы деп аталатын толқын кедергісін жобалады. Құрылыс 2010 жылдың күзінде басталды, және құрылыс жұмыстары корпустың 2011 жылғы 1 маусымдағы мерзімінен кейін жалғаса берсе де, құрылыс кезінде аймаққа қауіп төндіру үшін уақытша қорған салынған.
Борн көлі су тасқынынан қорғайтын бөгеті
Болашақтағы дауыл толқынының Борн көлінен GIWW арқылы IHNC-ге кіруін болдырмау үшін, GIWW мен MRGO-ның қосылуының маңында IHNC Lake Borgne Surge Barrier салынды. Бұл жобаның құны 1,1 миллиард долларды құрайды. Қалқаның GIWW және Bayou Bienvenue-де кеме жүретін қақпалары бар. Бұл қақпалар дауыл күтілген кезде жабылуы мүмкін.
Өнеркәсіптік канал құлыптары
Индустриалды канал шлюзі Миссисипи өзенімен байланысты қамтамасыз етеді. Миссисипи өзенінің жүйеіндегі қазіргі заманғы құлыптардан қысқа және тар болғандықтан, 1920 жылдардағы ежелгі құлып елдің ең жоғары тоннаждық екі су жолы - Миссисипи мен Перс шығанағының ішкі жағалауындағы су жолы арасындағы бөтелкеге айналды. АҚШ Армиясының Инженерлік корпусы Клейборн даңғылының солтүстігінде орналасқан, каналдың тарихи құлыптарын үлкен заманауи құлыптармен ауыстыру жобасын жүргізуде. Теңіз мүдделері MRGO-ның жабылуы және Мексика шығанағына терең суға кіру мүмкіндігін жоғалту салдарынан заманауи мұхит кемелерінде Индустриалды каналдың ішкі портына кіре алмайтындығын, сонымен қатар кеме жасау орындары мен суға кіруді қажет ететін басқа да өнеркәсіп үшін каналдың пайдалылығын тұрақты түрде шектейтінін айтады. Жаңа шлюз болмаса, порттың Франция жолы контейнерлік терминалы мен Jourdan Road Wharf де терең судың жеткіліксіздігіне байланысты жабық қалады. Жаңа шлюздің жақтаушылары баржалардың азаюын сауда-саттықты тұншықтырып отырғанына дәлел ретінде келтіреді. Қарсыласқандар жаңа құлыпты іске қосу үшін қажетті сұраныс жеткіліксіз деген пікірін қолдауға сол сандарды айтады. Көршілес қауымдастықтар мен экологиялық топтар жобаға қарсы күресті және 2006 жылдың 6 қазанында Туланның экологиялық заң клиникасы, қасиетті крест көршілес қауымдастығы, Луизиананың экологиялық іс-қимыл желісі және шығанақты қалпына келтіру желісі өкілдік еткен Луизиананың шығыс округінің АҚШ округінің сотынан бұйрық алды. Корпус Ұлттық экологиялық саясат туралы заңға сәйкес келмегенше жобаны жүзеге асыруға тыйым салады.
Канал үстіндегі көпірлер
Өнеркәсіптік каналдан сегіз көпір өтеді. Әрқайсысы кеме қатынасы үшін жеткілікті тік бос орынды қамтамасыз етеді. Құлақтың солтүстік шетінен басталатын көпірлер: Сейбрук көпірі - бұл орта биіктіктегі екі жақты, төрт жолақты көпір. Көпірдің жоғарғы жағында Леон С. Саймон драйвке, төменгі жағында Хейн бульварына жалғасатын Лейкшор драйвті жол деп атайды. Көпірдің ресми атауы сенатор Тед Хики көпірі. Оны Орлеанс Леви ауданы басқарады. Әдетте ол көлік қозғалысы үшін төменгі күйде қалады, бірақ теңіз қозғалысының көпшілігі үшін жеткілікті рұқсат береді. Сейбрук теміржол көпірі - екі темір жолды алып жүретін басқышты теміржол көпірі. Оның иесі және басқарушысы - Нью-Орлеан порттары. Әдетте ол жоғарыда орналасады. Amtrak-тың Crescent-і осы көпірден жүреді. Көпірдің құрылысына дейін автомобильдер осы көпірден жүретін. Бұрынғы автомобиль жолдары, олардың бұзылған ағаш палубалары әлі күнге дейін теміржолдың аралығында орналасқан. Данцигер көпірі - жеті көлік жолағына (АҚШ 90 шоссесі / Шеф Ментеур шоссесі) арналған көпір. Бұл көпір 1988 жылы салынып бітіріліп, бұрынғы сол есімді көпірдің орнына салынғанда, әлемдегі ең кең көпір болды. Теңіздегі көліктердің көпшілігі төменгі позицияда орналасады. I 10 биік көпір Бұл алты жолақты автокөлік жолы, жергілікті тұрғындар оны "I 10 биік көпір" немесе жай ғана "биік көпір" деп атайды. Алмонастер даңғылы көпірі - екі темір жол рельсі бар, темір жол көпіріне қарай екі бағыттағы бір көлік жолағын қамтитын баспалдақ көпір. Оның иесі және басқарушысы - Нью-Орлеан порт. Катрина дауылы оған апаратын жолдарды қиратып жібергеннен бері көпір көлік қозғалысына жабық. Көпір темір жол және теңіз қатынасы үшін жұмыс істеуін жалғастыруда. Флорида даңғылы көпірі - бір темір жол және екі көлік жолақтары бар көпір. Оның иесі және басқарушысы - Нью-Орлеан порт. Сонымен қатар төрт жолақты көпір салу жоспарланған. Клейборн даңғылы көпірі - бұл көпір, ресми түрде судья Уильям Сибер көпірі деп аталады, төрт көлік жолағы бар (Солтүстік Клейборн даңғылы). Ол төменгі позицияда теңіз қозғалысының көпшілігін қамтамасыз етеді. Сент-Клод даңғылы көпірі - төрт көлік жолағына арналған баспалдақ көпір. Бұл көпір бастапқыда темір жол мен автомобиль көпірінің комбинациясы болды, көпірдің ортасында екі жұп темір жол жолдары және автомобиль жолақтары болды. Алайда темір жолдың пайда болуы ұзақ уақытқа созылды, әр бағыттағы бір жолақты көпірдің арқауы арқылы, ал екінші жолақты арқауымен бірге өтеді. Көпір сауыттың сауытының өзен жағында орналасқан Индустриалдық сауыттың құрылымына біріктірілген. Ол теңіз қозғалысы шлюзге кіргенде немесе одан шыққанда көтеріледі.
Seabrook Bridge It is a medium rise twin bascule, four lane roadway bridge. The roadway is Lakeshore Drive, connecting to Leon C. Simon Drive on the upper side of the bridge, Hayne Boulevard on the lower side. The bridge is officially named Senator Ted Hickey Bridge. It is operated by the Orleans Levee District. Normally it stays in the down position for vehicular traffic, but it provides sufficient clearance for most marine traffic. Seabrook Railroad Bridge It is a bascule railroad bridge carrying two railroad tracks. It is owned and operated by Port of New Orleans. It normally stays in the up position. Amtrak's Crescent uses this bridge. Automobile traffic used this bridge prior to the construction of the bridge above. The former automobile lanes, with their deteriorated wooden decks, still straddle the railroad span. Danziger Bridge It is a lift bridge with seven vehicular lanes (US Highway 90 / Chef Menteur Highway). When this bridge was completed in 1988, replacing a previous bridge of the same name, it was the widest lift bridge in the world. Most marine traffic is accommodated in the down position. I 10 High Rise Bridge It is a high rise six lane freeway, referred to locally as "the I 10 high rise" or just "the high rise." Almonaster Avenue Bridge It is a bascule bridge with two railroad tracks and one vehicular lane in each direction, straddling the railroad bridge. It is owned and operated by the Port of New Orleans. Since Hurricane Katrina destroyed the roadways leading up to it, the bridge has been closed to vehicular traffic. The bridge continues to operate for railroad and marine traffic. Florida Avenue Bridge It is a lift bridge with one railroad track and two vehicular lanes. It is owned and operated by the Port of New Orleans. A parallel four lane high rise vehicular bridge is planned. Claiborne Avenue Bridge It is a lift bridge, officially named Judge William Seeber Bridge, with four vehicular lanes (North Claiborne Avenue). It accommodates most marine traffic in the down position. St. Claude Avenue Bridge It is a bascule bridge with four vehicular lanes. This was originally a combination railroad/automobile bridge, with the two pairs of railroad tracks in the center of the lift span and automobile lanes straddling it. However, the railroad is long gone, and one lane in each direction passes through the truss of the bridge and one lane passes alongside the truss. The bridge is integrated into the Industrial Lock structure, on the river side of the lock chamber. It raises when marine traffic enters or exits the lock.