Глазго қаласының Калтон ауданы

Кіріспе

Шотландияның Глазго қаласындағы аудан. Кальтон (A' Challtainn, ), жергілікті жерде Кальтон деп белгілі, Глазго қаласында орналасқан. Ол Клайд өзенінің солтүстігінде және қала орталығының шығысында жатыр. Кальтонның ең танымал нысаны – Баррас көшелік базары және Барроуленд сарайы, Глазгоның маңызды музыкалық алаңдарының бірі. Кальтонның шекаралары ресми түрде анықталмаған, шартты түрде оны оңтүстікте Клайд өзенімен, шығыста Аберкромби көшесімен (Камлаши және Бриджетонмен шектесетін), солтүсте Сити Юнион Линиясы темір жолымен және батыста Хай-стрит/Солтмаркетпен шектелген, жуық трапеция пішіндес аймақ деп санауға болады.

Калтон шейіттері

Бұл аймақ тоқу өнеркәсібімен танымал болды. 1787 жылдың 30 маусымында Глазго Гринде Калтон тоқымашыларының жиыны өтті. Олардың жалақысы арзан шетелдік маталардың импортының өсуіне байланысты төмендеді. Көптеген жұмысшылар ереуілге шығуға шешім қабылдады, бірақ кейбіреулері жалақыны төмендетіп, жұмысын жалғастырды. 1787 жылдың 3 қыркүйегінде даудың шиеленісуіне жетті: ереуілдегі тоқымашылардың бірі жұмыс істеп жатқан тоқымашылардан материалдарды тартып алмақ болғанда зорлық-зомбылық орын алды. Әскери күш шақырылып, 39-шы жаяу әскер полкінің бөлімшесі наразыларға оқ атты. Оқиға орнында қаза тапқан алты адам жергілікті тұрғындар арасында «шейіттер» деп аталды, ал олардың кейбіреулері Лондон жолындағы Калтон зиратына жерленді. Ер адамдардың отбасылары қабір тасын сатып ала алмады, бірақ бір ғасырдан кейін олардың ісін еске алу үшін ескерткіш орнатылды. Ол 14 жыл бойы Калтонның «Weavers Inn» (бұрынғы «Nationalist Bar», қазіргі «Calton Bar») пабын басқарғаны туралы жазды. Оның кітабында 1980 және 1990 жылдардағы өмір суреттелген, сол кезде аймақ героинге тәуелділік үшін жаман атымен белгілі болды және қалалық жаңару басталды. Калтон – айтарлықтай кедейлік пен көптеген қиындықтарға тап болған аймақ; «қазіргі табыс, жұмыспен қамту, денсаулық сақтау, білім беру, дағдылар мен оқыту, тұрғын үй, географиялық қолжетімділік және қылмыс». 2006 жылдың қаңтар айында «Скотсмен» газетінде кедейлік туралы жарияланған мақалада: «Калтон қаласында туған баланың жүрек ауруына шалдығуы үш есе, ауруханаға түсуі төрт есе, жұмыссыз отбасында өсуі он есе жоғары» делінген. Сол кездегі ең төменгі өмір сүру ұзақтығы Шотландияда тіркелді. BBC Scotland-тың 2006 жылғы 13 ақпандағы жаңалықтарында, дұрыс тамақтанудың жетіспеуі, қылмыс, алкоголь және есірткіге тәуелділік салдарынан Калтонның өмір сүру ұзақтығы Ирактың немесе Газа секторының кейбір аймақтарынан төмен екені айтылды. 2006 жылғы 21 қаңтардағы «The Guardian» газетінде Калтон ауданында тұратын адамның орташа өмір сүру ұзақтығы 53,9 жыл деп көрсетілген. Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымының 2008 жылғы есебінде Калтонның 54 жастағы ер адамдардың өмір сүру ұзақтығы, жақын маңдағы Лензи, Шығыс Данбартонширдегі 82 жастағымен салыстырылды. Қолжетімді тұрғын үйлердің көп бөлігі Тұрғын үй қауымдастықтарына тиесілі, олардың көптеген тұрғындары тұрғын үй жәрдемақысын алады (мысалы, Thenue Housing Association тұрғындарының шамамен 75% тұрғын үй жәрдемақысын алады). «The Guardian» газетінде жазылғандай, 65 жасқа толмастан өлу қаупі жоғары (Ливерпуль мен Манчестермен салыстырғанда 30% дейін) білікті жұмысшыларды қайта орналастырудың (кремді майсыздау) нәтижесінде 1970 жылдардағы саясат құжаттарына байланысты туындады. Бұл аймақ ұрпақтар бойы діни шиеленістерді бастан кешірді; ол негізінен католиктердің аймағы (ирландтықтардың көшіп келуіне байланысты), сонымен қатар ирланд республикашылдарының жақтастары да бар. Бұл қазіргі заманда азайғанмен, бандиттік және сектанттық граффитиде көрініс табады, оның негізгі бандиті – Калтон Тонг. 1960 жылдары Калтон жергілікті тұрғындар арасында Тонгланд деп аталды (кейбіреулер осылай атап келеді), ол граффити арқылы айқын белгіленді. Тонгланд 1995 жылы Гиллис Маккиннонның «Шағын жүздер» фильмінде пайда болды. Бандалардың аймақтағы билігі мен олардың 1970 жылдары құлдырауы «Қараңғыда қол ұстасу» кітабында сипатталған.

The area became known for its weaving industry. On 30 June 1787, a meeting of Calton weavers was held on Glasgow Green. Their wages had dropped because of the increased importation of cheaper foreign textiles. Most of the workers decided to take strike action, although some accepted lower wages and carried on working. The dispute came to a head on 3 September 1787: when violence erupted after some striking weavers tried to seize materials from weavers who had carried on working. The military were called in and a detachment of the 39th Regiment of Foot opened fire on the demonstrators. Six of the men killed at the scene were locally called 'martyrs' and some of them were buried in the Calton Cemetery off the main London Road. The families of the men could not afford a headstone although, a century later, a memorial was raised to commemorate their actions. wrote about the 14 years she spent running a Calton pub, the Weavers Inn (formerly the Nationalist Bar, now the Calton Bar). Her book details life there in the 1980s and 1990s, a time when the area became notorious for heroin abuse and when urban renewal began. Calton is an area of considerable poverty and multiple deprivation regarding; "current income, employment, health, education, skills and training, housing, geographic access and crime." In January 2006, a report into poverty in The Scotsman newspaper stated that "a child born in Calton is three times as likely to suffer heart disease, four times as likely to be hospitalised and ten times as likely to grow up in a workless household than a child in the city's prosperous western suburbs". Calton has the lowest male life expectancy in Scotland. A BBC Scotland news report on 13 February 2006 pointed out that, partially due to poor diet, crime, alcohol and drug abuse, life expectancy in Calton is lower than in some areas of Iraq or the Gaza Strip. A news report in the 21 January 2006 edition of The Guardian newspaper gave the average lifespan of a person living in the Calton area as 53.9 years against a city average of 69 years and the Scottish average of 78. A 2008 World Health Organization report contrasted Calton's male life expectancy, reported as standing at 54, with that of nearby Lenzie, East Dunbartonshire, at 82. Most of the affordable housing is owned by Housing Associations with a high percentage of tenants on housing benefit (For example, Thenue Housing Association has approximately 75% of tenants on housing benefit). The Guardian writes that higher risk of dying before they are 65 (up to 30% in comparison with Liverpool and Manchester) occurred because of rehousing skilled workers (cream skimming) due to 1970s policy documents. The area has experienced sectarian tensions for generations; it is a predominantly Catholic area (due to Irish immigration), and there are also Irish republican supporter groups present. This is reflected, albeit much declined in modern times, in gang and sectarian related graffiti, with the main gang being the Calton Tongs. In the 1960s, the Calton was known locally as Tongland (and still is by some), prominently marked out as such by graffiti. Tongland appears in Gillies MacKinnon's 1995 movie Small Faces. The gangs' power over the area and their decline in the 1970s is described in Handstands in the Dark.