Барбара Майерхофф: Өмірбаяны мен антропологиялық зерттеулер

Кіріспе

Американдық кинорежиссер және антрополог Барбара Майерхофф (16 ақпан 1935 – 7 қаңтар 1985) – американдық антрополог, кинорежиссер және Оңтүстік Калифорния университетінің Визуалды антропология орталығының негізін қалаушы. Антрополог ретіндегі мансабы бойында Барбара Майерхофф әлеуметтік-мәдени антропологияның қалыпты стандарттарына айналған маңызды әдістемелік бағыттарға үлес қосты. Осы әдістерге рефлексивтілік, повество айту және антропологтардың қоғамдық белсенділер, сарапшылар және сыншылар ретіндегі орны кіреді, олардың еңбектері академия шеңберінен асып түседі.

Биография және рефлексивті антропологияның алғашқы дамуы

Барбара Майерхофф 1935 жылдың 16 ақпанында Огайо штатының Кливленд қаласында дүниеге келген. Оның анасының "әңгімеші әжесі" Софи Манн, Майерхоффтың балалық және жасөспірім шағындағы маңызды тұлға, оны өсіруге көмектесті. Майерхофф Софи Маннның оның өмірлік оқиғаларды ерте бағалауына тигізген әсерін айтады, себебі Манн оған егер жақыннан қараса, әр адамның қызықты тарихы бар екенін үйреткен. Софи Манн кейіннен Майерхоффтың антропологиялық идеологиясы мен әдісі – повесть/әңгімелеуге негізделгенін қалыптастырды, сондай-ақ оны Венециядағы Алия орталығындағы қарт адамдармен жұмыс істеуге дайындады. "Біздің күндерімізді санау" атты еңбегінің кейіпкерлерімен жұмыс істегенде Майерхофф олардың сөздеріне, қимылдарына және сезімдеріне ерекше назар аударды. Ол сондай-ақ олардың, әжесі сияқты, денелері күшінен айырылғанда әңгімелерді тығыз ұстап тұрғанын байқады. Майерхофф олардың әңгімелеуінің, әжесінің айтқанындай, өмірге деген сүйіспеншіліктерін, адамдармен байланыстарын көрсетіп, олардың қатысуы мен көрінуіне мүмкіндік беретін балама әлемді құратынын атап өтті. Майерхофф Софи Манннан әңгіме айтуды бағалаумен қатар, рефлексивті әдіс те бағалай бастады. "Біздің күндерімізді санау" және "Көзімдегі жарық" кітабына жазған кіріспесінде Майерхофф әр күні әжесімен бірге үйінің терезесіне отырып, көрші үйлерде тұратын адамдар туралы әңгімелер айтқанын айтады. Ол: "Біз қиялға беріліп, олардың әңгімелерін өз өмірімізге қатысты түсініктеме ретінде кезекпен кірдік" деді. Бір күні терезеге қырау түсіп, көріністің бұзылуы Майерхоффты мазалады. Әжесі алақанында тыйынды жылытып, терезеге басып, көруге арналған тесік жасап, оның қайғысын басып тынды. Дүниені тар шеңберден қарау Майерхоффты өмірдің бір бөлігін оқшаулаудың, оған назар аударудың және оны шеңберге салудың мәнін ойлауға итерді. Ол әжесімен сыртқы әлемді шеңберге салудың рефлексивтілікті түсінудің бастамасы болғанын айтты, себебі рефлексивтілік адамның әдеттегі қабылдаулары мен іс-әрекеттерінің шеңберлеріне назар аударуды қажет етеді. Майерхофф жасөспірім кезінде анасы мен әкесімен бірге Кливлендтен Лос-Анджелеске көшіп келді және әлеуметтік ғалым ретінде мансабын бастады. 1958 жылы Калифорния университетінен социология бойынша бакалавр, 1963 жылы Чикаго университетінен адам дамуы бойынша магистр дәрежесін алды. Содан кейін ол UCLA-ның антропология докторына оқуға түсті. UCLA-да Малиновскийдің шәкірті Хильда Купер Майерхоффтың сүйікті ұстазына айналды. Майерхофф пен Купер өмір бойы достас және хабарласып тұрды. 1960-1970 жылдары тәжірибе алған көптеген антропологтар сияқты, Майерхоффқа Виктор Тернер, Клод Леви-Стросс, Клиффорд Герц, Мэри Дуглас, Мирча Элиаде, Макс Глюкман, Арнольд Ван Геннеп, Алан Уоттс және К.Г. Юнг әсер етті. Олардың барлығы рәсімдердің, мифтердің және діни космологияның символикалық жүйелері туралы жазды. 1968 жылы Майерхофф антропология ғылымдарының кандидаты дәрежесін Хуйчолдың рәсімдік формасы туралы диссертациясын қорғап алды. Майерхофф 1965 жылы аспирант кезінде Солтүстік Мексиканың Хуйчол үндістерімен далалық жұмысын бастады. Ол және әріптесі Питер Фурст пейот аулауға шыққан алғашқы хуйчол емес адамдар болды, бұл қасиетті Вирикута жеріне жыл сайынғы паломничество, галлюциногенді кактус пейотты іздеу үшін. Майерхофф бұл рәсімді Хуйчол халқының бастапқы бірлік жағдайын қалпына келтіру деп түсіндірді; ол бұл ізденісті жалпыға бірдей деп қарады және Пейот аулауын көптеген "жәннәтке оралудың" бір мысалы деп түсінді. Оның айтуынша, "пейота аулау – жалпы адамзаттың бір ізденісінің орындалуының бір нұсқасы – барлық жаратылыстар мен барлық адамдардың толық бірлікке деген тілегі. Сондықтан оның мәні Хуйчол діні мен дүниетанымының ерекшелігінен асып түседі". Майерхофф пейот аулаудың символикалық мағынасын жалпыға бірдей қолдануды ұсынғанмен, зерттеудің өзі қасақана тар болды. Майерхофф ең алдымен "бұғы, жүгері және пейот символының және пейот аулау рәсімдерінің Хуйчол өміріне қалай мән бергенін" түсінуге тырысты. Ол Хуйчол халқы мен құдайлар немесе сырттан келгендер арасындағы делдал ретінде қызмет еткен діни көшбасшы Рамонмен жұмыс істеуді таңдағаны оны басқа Хуйчол халқымен салыстырмалы уақыт өткізуден аулақ қылғанын түсіндірді. Сондықтан ол пейот аулау және бұғы мен жүгері рәсімдері туралы есебі Хучиол мәдениеті, діни космологиясы немесе тіпті пейот рәсімі туралы нақты сөз емес, Рамонның түсіндіруіне оның түсіндіруі екенін атап өтті. Ол өзін түсіндірушінің түсіндірушісі ретінде көрсету арқылы субъективті дауысын және этикасын сақтап қалды. Сонымен қатар, ол өзінің басты мақсаты "жергілікті модельді" құжаттау және құрып бара жатқан халықтың рәсімдерін сақтау екенін мәлімдеді. Белсенді қатысушылық бақылау, үнемі тексеру және түзету арқылы ол Рамонның мағынасына мүмкіндігінше жақын болуға тырысты. Дегенмен, повесть стилі арқылы ол кітап бойында өзінің, Рамонның және оның әйелі Лупе арасындағы диалогты сақтап, оларды байқауға болатын кейіпкерлер ретінде көрсетті. 1974 жылы жарық көрген "Пейот аулау: Хуйчол үндістерінің қасиетті саяхаты" атты соңғы кітабы Ұлттық кітап сыйлығына ие болды.

Barbara Myerhoff was born on February 16, 1935, in Cleveland, Ohio. Her maternal "storytelling grandmother" Sofie Mann, a transformational childhood and adolescent figure for Myerhoff, helped to raise her. Myerhoff attributed Sofie Mann's influence to her early appreciation of people's life stories because Mann taught her that if one looked closely, every person had an interesting story. Instilling what would later become Myerhoff's anthropological ideology and method, narrative/storytelling, Sofie Mann also helped prepare her for working with the elderly people at the Aliyah Center in Venice California, the subjects of Number Our Days. When working with the elderly, Myerhoff attended to the details of their words, movements, and feelings. She also discovered that they like her grandmother, held tightly to stories as their bodies failed them. Myerhoff emphasized that like her grandmother, their storytelling asserted their love of life, involvement with people, and created an alternative world where they had presence and visibility. Not only did Myerhoff come to appreciate storytelling from Sofie Mann, she also came to value reflexive method. In Number Our Days, and in the introduction to A Crack in the Mirror, Myerhoff relayed that each day she and her grandmother would sit by a window in her home and tell stories about the people who lived in the adjoining houses. As she explained, "we imaginatively entered in turn, making their stories into a commentary on our own lives." One particularly memorable day of watching out the widow began when frost on the window blocked their view. Assuaging Myerhoff's distress, her grandmother made a viewing hole by warming a penny in her palm and pressing it against the window. Seeing the world through a framed narrow perspective deeply moved Myerhoff to begin to think about the significance of isolating, attending to, and framing a piece of life. She described that framing the world outside with her grandmother was the beginning of understanding reflexivity, as reflexivity required attending to the frames of one's habitual perceptions and actions. When Myerhoff was a teenager, she moved with her mother and stepfather from Cleveland to Los Angeles, and eventually began her career as a social scientist. In 1958, she received a BA in sociology from the University of California and an MA in Human Development from the University of Chicago in 1963. She then entered UCLA's Anthropology PhD program. At UCLA, Hilda Kuper, a student of Malinowski, became a beloved teacher of Myerhoff. Myerhoff and Kuper would remain friends and correspondents throughout her life. As many anthropologists who practiced in the 1960s and 1970s, Myerhoff was influenced by Victor Turner, Claude Levi Strauss, Clifford Geertz, Mary Douglas, Mircea Eliade, Max Gluckman, Arnold Van Gennep, Alan Watts, and C. G. Jung, all of whom wrote on symbolic systems of ritual, myth, and religious cosmology. In 1968, Myerhoff received her PhD in anthropology from UCLA for her dissertation on Huichol ritual form Myerhoff began her fieldwork with the Huichol Indians of Northern Mexico in 1965 while a graduate student. She and her colleague Peter Furst became the first non Huichol people to embark on the peyote hunt, an annual ritual pilgrimage to the sacred land of Wirikuta in search of peyote, a hallucinogenic cactus plant. Myerhoff interpreted this rite to be a recovery of the Huichol peoples' original condition of oneness; she viewed this quest as universal and understood the Peyote Hunt to be one example among many "returns to paradise." As she explained, "the peyote hunt provides one version of the fulfillment of a panhuman quest—the desire for total unity among all creatures and all people—and accordingly we find in it significance beyond the specificity of Huichol religion and world view." Although Myerhoff argued for universal application of the peyote hunt's symbolic meaning, the study itself was deliberately narrow. Myerhoff primarily sought to understand "how the deer maize peyote symbols and the peyote hunt rituals gave meaning to Huichol life" She explained that choosing to work with Ramon, a religious leader who served as intermediary between Huichol people and Gods or outsiders, precluded her from spending comparable time with other Huichol people. She noted, therefore, that her account of the peyote hunt and the deer and maize rituals was not an account of Huchiol culture, religious cosmology, or even the definitive word on the peyote ritual, but rather, was her interpretation of Ramon's interpretation By positioning herself as an interpreter of an interpreter, she maintained a subjective voice and ethic. Simultaneously, she asserted that her main purpose was to document the "native model" and to salvage the rituals of an endangered people. Through engaged participant observation, constant verification, and correction she tried to stay as close to Ramon's meaning as she could. Nevertheless, through narrative style she maintained the dialogue between herself, Ramon, and his wife Lupe throughout the book so that she, alongside them, was an observable character. The final book, Peyote Hunt: The Sacred Journey of the Huichol Indians, published in 1974, was nominated for a National Book Award.

Біздің күндерімізді санау; Өз уақытында: антропологиялық рефлексивтілік пен повесть әңгімелеудің үлесі

Майерхофф 1972 жылы Калифорния штатының Венеция қаласындағы Израиль Левин орталығында егде жастағы яһудилермен далалық жұмысты бастады, оны Ұлттық ғылым қоры USC-дегі Андрус геронтология орталығына берген бес жылдық грант қолдады. Жобаның антропологиялық құрамы болды, оған Майерхофф қатысты. Оның жобасы «қартаюды мансап ретінде, сабақтастықты сақтау және қартаюдағы жыныстық айырмашылықтар» тақырыбындағы алты жобаның бірі болды. Майерхофф осы тақырыптардың барлығын өзінің эсселері мен «Біздің күндерімізді санау» атты кітабында қарастырды. Майерхофф егде жастағылар өздерінің дауыстарын және көрінуін қамтамасыз ету үшін ғұрыптар жасағанын түсіндірді. Егде жастағылар туралы жазған «Өлімде кемелденген символ: Егде жастағы яһудидің өмірі мен өліміндегі үздіксіздік пен ғұрып» атты эссесінде ол орталықтың бір мүшесінің туған күнінде қайтыс болғанын сипаттады. Яков, орталықтың ең сүйікті мүшелерінің бірі, жыл сайынғы көпшілікке арналған туған күнін тойлауға дайындалды. Той өте жақсы ұйымдастырылды, Яков, жазушы, өмір мен қартаюдың мәнін тапқаны туралы баяндама жасады. Алдыңғы жылы Яков өзінің қайтыс болғаннан кейін бес жыл өткен соң да туған күнін тойлауды қалаған. Ол сөйлеп болған соң, дүние салды. Майерхофф Яков өзінің өлімін алдын ала жоспарлағандықтан, қоғам оның өлімін тойда түсінуге мүмкіндік алғанын түсіндірді. Яковтың өліміне таң қалғандар оның туған күнін тойлау ғұрпын күшейтті. Ақсақалдар Яковтың туған күнін тойлауды жалғастырды және оның достарының арасында оның кемелді өлімінің сиқырлы тәжірибесін еске алды. Яковтың тарихын жазу арқылы Майерхофф оның өмірін және көзқарасын жалғастыруға қатысты. 1976 жылы Майерхофф USC-де толық профессор және антропология кафедрасының төрағасы болды; ол 1980 жылға дейін кафедраны басқарды. Кейін ол визуалды антропология бойынша алғашқы магистратура бағдарламасын бастау үшін кафедралық қолдауды пайдаланды. Бұл бағдарламада ол USC кино мектебімен бірлесіп жұмыс істеді және антропологиялық теориямен қатар кино өндірісі бойынша курстар ұсынды. Ол сонымен қатар белгілі этнографиялық кинорежиссер Тимоти Ашты USC-де оқыту үшін шақырды. Майерхоффтың келесі және соңғы жобасы 1982 жылы Калифорниядағы Фэрфакстағы еврей қауымын зерттеу және түсірумен басталды. Бастапқыда ол Ресей еврей қауымына және осы аймақта тұратын еврейлердің түрлі топтарына қарағанда, осы яһудилердің діни салттарды қабылдау тәсілдеріне назар аударуға ниеттенген. Алайда 1984 жылы Майерхоффқа қатерлі ісік диагнозы қойылып, жоба бағыты өзгертілді. Майерхофф және оның серіктесі Линн Литтман тек еврейлердің әртүрлілігіне ғана назар аудармай, камераны өзінің сауығу жолын іздеуіне бұрды. Ол өзінің ауруына байланысты жұмысынан пайдаланып, өзінің өмірімен тікелей сөйлесуге тура келгенін түсіндірді. «Өз уақытында» атты фильмді аяқтамас бұрын, Майерхофф 1985 жылы 7 қаңтарда 49 жасында өкпе қатерінен Лос-Анджелесте дүние салды.

Myerhoff began fieldwork in 1972 with elderly Jews at the Israel Levin Center in Venice, California, supported by a five year grant from the National Science Foundation given to the Andrus Gerontology Center at the USC. The project included an anthropological component that Myerhoff took part in. Her project was one of six with themes of "aging as a career, the concern with continuity, and significant sex differences in aging." Myerhoff addressed all of these themes in her essays and book, Number our Days. Myerhoff explained that the aged created rituals to ensure continuity and assert their voices and visibility. In one of her essay's about the aged, "A Symbol Perfected in Death: Continuity and Ritual in the Life and Death of an Elderly Jew," she described one of the center member's death at his birthday party. Jacob, one of the oldest most beloved center member arranged for an annual largely attended birthday party. The party was highly organized and Jacob, a writer, would always present a speech about the meaning he found in life and aging. The last year, Jacob asked the community to continue to celebrate his birthday five years after his death. After speaking he died. Myerhoff explained that because Jacob framed his own death the community had the tools by which to make meaning of his death at his party. The surprise of Jacob's death strengthened his birthday ritual. The elders continued to celebrate Jacob's birthday party and remembered the magical experience of his perfect death among his friends. In writing Jacob's story Myerhoff took part in continuing his life and vision. In 1976, Myerhoff became a full professor at USC and chair of the Anthropology Department; she headed the department until 1980. She then harnessed departmental support to start the first master's degree program in visual anthropology. In this program she collaborated with the USC film school and offered courses in film production along with anthropological theory. She also recruited the noted ethnographic filmmaker Timothy Asch to teach at USC. Myerhoff's next and last project began in 1982 with studying and filming the Jewish community in Fairfax, California. Initially, she intended to focus on the Russian Jewish community and the ways these Jews adopted observance, as compared to a variety of Jewish identity groups who lived in that area. In 1984, however, Myerhoff was diagnosed with cancer, and as a result, changed the direction of the project. Instead of focusing solely on the variety of Jews, Myerhoff, and collaborator Lynn Littman, turned the camera on her own search for healing with the spiritual guidance of the Fairfax Lubavitch Hasidic community. She explained that because of her illness, she had to use her work to speak directly to her life. Before she completed the film, In Her Own Time, Myerhoff died in Los Angeles of lung cancer on January 7, 1985, at age 49.