Кіріспе
Әлеуметтік антропологияның ішкі саласы – академиялық журнал. Визуалды антропология – әлеуметтік антропологияның ішкі саласы, ол этнографиялық фотосуреттерді, фильмдерді және 1990 жылдардың ортасынан бастап жаңа медианы зерттеумен және жасаумен айналысады. Соңғы уақытта оны ғылым және көрнекі мәдениет тарихшылары да пайдаланады. Кейде этнографиялық фильммен жаңылыстырылғанымен, визуалды антропология одан гөрі көп нәрсені қамтиды, оның ішінде би және басқа да өнер көрсетілімдері, мұражайлар мен архивтер, барлық көрнекі өнер түрлері, бұқаралық ақпарат құралдарының өндірісі мен қабылдануын антропологиялық тұрғыдан зерттеуді қамтиды. Көптеген мәдениеттердің бейнелеулерінің тарихын және талдауын зерттеу визуалды антропологияның бір бөлігі болып табылады: зерттеу тақырыптарына құм суреттері, татуировкалар, мүсіндер мен бедерлер, үңгір суреттері, сүйекке салынған өрнектер, зергерлік бұйымдар, иероглифтер, суреттер және фотосуреттер кіреді. Бұл салаға адамның көру қабілетін, медианың қасиеттерін, көрнекі форма мен функция арасындағы байланысты, сондай-ақ көрнекі бейнелеулерді қолданудың практикалық және бірлескен әдістерін зерттеу де жатады. Мультимодальды антропология – бұл саланың соңғы дамуы, ол виртуалды шындық, толықтырылған шындық, мобильді қосымшалар, әлеуметтік желілер, ойындар сияқты жаңа технологиялардың фильмдермен, фотосуреттермен және өнермен бірге антропологиялық зерттеулерді, тәжірибені және оқытуды қалай өзгертетінін қарастырады.
the academic journal
Visual anthropology is a subfield of social anthropology that is concerned, in part, with the study and production of ethnographic photography, film and, since the mid 1990s, new media. More recently it has been used by historians of science and visual culture. Although sometimes wrongly conflated with ethnographic film, visual anthropology encompasses much more, including the anthropological study of all visual representations such as dance and other kinds of performance, museums and archiving, all visual arts, and the production and reception of mass media. Histories and analyses of representations from many cultures are part of visual anthropology: research topics include sandpaintings, tattoos, sculptures and reliefs, cave paintings, scrimshaw, jewelry, hieroglyphics, paintings and photographs. Also within the province of the subfield are studies of human vision, properties of media, the relationship of visual form and function, and applied, collaborative uses of visual representations. Multimodal anthropology describes the latest turn in the subfield, which considers how emerging technologies like immersive virtual reality, augmented reality, mobile apps, social networking, gaming along with film, photography and art is reshaping anthropological research, practice and teaching.
Тарих
1880 жылдары антропологияның академиялық ғылым ретінде қалыптасуына дейін этнологтар фотосуретті зерттеу құралы ретінде пайдаланған. Антропологтар мен антропологиямен айналыспаған зерттеушілердің көпшілігі бұл жұмысты этнографияны сақтап қалу ниетімен, яғни жойылуға бейім деп есептелетін қоғамдардың өмір салтын ұрпақтарға жеткізу мақсатында жүргізді (мысалы, Эдвард Кертистің американдық үндістерінің суреттерін қараңыз). Антропологиялық киноның тарихы деректі және дерексіз фильмдердің тарихымен тығыз байланысты, алайда этнофикшен этнографиялық киноның жекелеген жанры саналады. Этнографиялық «өзге» туралы түсірілген алғашқы фильмдердің кейбірі Люмьердің жабдықтарымен түсірілді («Пномпендегі пілдер шолуы», 1901). Арктика халықтарының өмірін баяндаған фильмдерімен танымал Роберт Флаэрти («Солтүстік Нанук», 1922) 1913 жылы солтүстікке экспедицияға камера мен жабдық алып баруды ұсынған жетекшісінің кеңесінен кейін кинорежиссер болды. Флаэрти «дәстүрлі» инуиттердің өмір салтына назар аударды, фильмдегі кейіпкерлеріндегі қазіргі заманның белгілерін көбінесе көрсетпеді (Барноудың сөзінше, тіпті оның хабарлағандары моржды аулау үшін мылтық қолдануға рұқсат бермеген, олар оны гарпунмен шабуылдағанда түсіріп жатқанда; бұл көрініс «Нанук» фильміне енді, онда олардың «таза» мәдениетінің дәлелі ретінде көрсетілді). Бұл үрдіс көптеген этнографиялық фильмдерде сақталды (мысалы, Роберт Гарднердің «Өлі құстар» фильмін қараңыз). 1940-1950 жылдары Хортенс Паудермейкер, Грегори Бейтсон, Маргарет Мид («Балидегі транстың және бидің», 1952) және Мид пен Рода Метро (редакторлар), («Алыстан мәдениетті зерттеу», 1953) сияқты антропологтар бұқаралық ақпарат құралдары мен визуалды бейнелеуге антропологиялық көзқарастарды енгізді. Карл Г. Хайдер этнографиялық киноның қайта қарастырылған басылымында (2006) Бейтсон мен Мидтен кейін визуалды антропология тарихы «ХХ ғасырдың екінші жартысындағы белсенді болған төрт адамның маңызды еңбектерімен анықталады: Жан Руш, Джон Маршалл, Роберт Гарднер және Тим Эш. Осы төрт адамға назар аударғанда, этнографиялық киноның қалыптасуын көреміз» (15-бет). Көптеген адамдар, соның ішінде Питер Лоизос, осы таңдаулы топқа режиссер және автор Дэвид Макдугаллдың есімін қосады. 1966 жылы кинорежиссер Сол Уорт пен антрополог Джон Адейр Аризонадағы навахо үндістеріне 16 мм-лік фильм түсіруді үйретті. Бұл гипотеза бойынша, навахолардың көркемдік таңдаулары навахо әлемінің «қабылдау құрылымын» көрсетеді. Бұл эксперименттің мақсаты негізінен этнографиялық және теориялық болды. Алайда, ондаған жылдардан кейін бұл жұмыс әртүрлі қатысушылық және қолданбалы антропологиялық бастамаларды, фото дауыстан бастап виртуалды мұражай коллекцияларына дейін, онда жергілікті серіктестерге күш беру стратегиясы ретінде камералар беріледі. АҚШ-та визуалды антропология алғаш рет 1958 жылы Гарвардтың Пибоди археология және этнология мұражайындағы Кино зерттеу орталығының құрылуымен академиялық ортада қолдау тапты. Ұлыбританияда 1987 жылы Манчестер университетінде Гранада визуалды антропология орталығы антропология және кинотақырып бойынша магистрлік, магистрлік және докторлық диссертацияларды оқытатын студенттерге оқыту мақсатында құрылды. Джон Коллиер 1967 жылы осы саладағы алғашқы стандартты оқулықты жазды, ал 1970-ші жылдардың көптеген визуалды антропологтары маңызды сындық көзқарастар үшін Роланд Барт сияқты семиологтарға сүйенді. Визуалды антропология тарихына Эмили де Бригард (1967), Фадва Эль Гинди (2004) және Беате Энгельбрехт (редактор) (2007) үлкен үлес қосты. Визуалды антропологияны кең мағынада түсінетін, Маркус Бэнкс пен Джей Руби редакциялаған жақындағы тарих «Көріну үшін жасалған: Визуалды антропологияның тарихи перспективалары» деп аталады. Антропологиялық линзаны Үндістанға бұру визуалды антропологияның қарсы тарихын ұсынады (Khanduri 2014). Сонымен қатар, визуалды антропологияда әлеуметтік және саяси тәжірибені зерттеуде визуалды мәдениетті орталыққа қоюға шақыру бар; визуалды жазу көздері мен дискурсына екінші деңгейлі деп қарастыратын әлеуметтік ғылымдардағы дәстүрлі тәсілге қарсы визуалды басымдық беру. Қазіргі уақытта Визуалды антропология қоғамы (SVA) АҚШ-та Америка антропологиялық қауымдастығының (AAA) бөлімі ретінде осы саланың өкілі болып табылады. АҚШ-та этнографиялық фильмдер жыл сайын Маргарет Мид кинофестивалінде, сондай-ақ ААА-ның жыл сайынғы Кино және Медиа фестивалінде көрсетіледі. Еуропада этнографиялық фильмдер Ұлыбританиядағы Корольдік антропология институтының кинофестивалінде, Франциядағы Жан Руш кинофестивалінде, Австриядағы Ethnocineca және Грециядағы Ethnofest фестивальдерінде көрсетіледі. Оннан астам басқа халықаралық фестивальдер Солтүстік антропологиялық кино қауымдастығының [NAFA] бюлетенінде тұрақты түрде тізімделген.
The history of anthropological filmmaking is intertwined with that of non fiction and documentary filmmaking, although ethnofiction may be considered as a genuine subgenre of ethnographic film. Some of the first motion pictures of the ethnographic other were made with Lumière equipment (Promenades des Éléphants à Phnom Penh, 1901). Robert Flaherty, probably best known for his films chronicling the lives of Arctic peoples (Nanook of the North, 1922), became a filmmaker in 1913 when his supervisor suggested that he take a camera and equipment with him on an expedition north. Flaherty focused on "traditional" Inuit ways of life, omitting with few exceptions signs of modernity among his film subjects (even to the point of refusing to use a rifle to help kill a walrus his informants had harpooned as he filmed them, according to Barnouw; this scene made it into Nanook where it served as evidence of their "pristine" culture). This pattern would persist in many ethnographic films to follow (see as an example Robert Gardner's Dead Birds). By the 1940s and early 1950s, anthropologists such as Hortense Powdermaker, Gregory Bateson, Margaret Mead (Trance and Dance in Bali, 1952) and Mead and Rhoda Metraux, eds., (The Study of Culture at a Distance, 1953) were bringing anthropological perspectives to bear on mass media and visual representation. Karl G. Heider notes in his revised edition of Ethnographic Film (2006) that after Bateson and Mead, the history of visual anthropology is defined by "the seminal works of four men who were active for most of the second half of the twentieth century: Jean Rouch, John Marshall, Robert Gardner, and Tim Asch. By focusing on these four, we can see the shape of ethnographic film" (p. 15). Many, including Peter Loizos, would add the name of filmmaker/author David MacDougall to this select group. In 1966, filmmaker Sol Worth and anthropologist John Adair taught a group of Navajo Indians in Arizona how to capture 16mm film. The hypothesis was that artistic choices made by the Navajo would reflect the 'perceptual structure' of the Navajo world. The goals of this experiment were primarily ethnographic and theoretical. Decades later, however, the work has inspired a variety of participatory and applied anthropological initiatives ranging from photovoice to virtual museum collections in which cameras are given to local collaborators as a strategy for empowerment. In the United States, Visual Anthropology first found purchase in an academic setting in 1958 with the creation of the Film Study Center at Harvard's Peabody Museum of Archaeology and Ethnology. In the United Kingdom, The Granada Centre for Visual Anthropology at the University of Manchester was established in 1987 to offer training in anthropology and film making to MA, MPhil and PhD students and whose graduates have produced over 300 films to date. John Collier, Jr. wrote the first standard textbook in the field in 1967, and many visual anthropologists of the 1970s relied on semiologists like Roland Barthes for essential critical perspectives. Contributions to the history of Visual Anthropology include those of Emilie de Brigard (1967), Fadwa El Guindi (2004), and Beate Engelbrecht, ed. (2007). A more recent history that understands visual anthropology in a broader sense, edited by Marcus Banks and Jay Ruby, is Made To Be Seen: Historical Perspectives on Visual Anthropology. Turning the anthropological lens on India provides a counterhistory of visual anthropology (Khanduri 2014). More broadly, visual anthropology recently involves a call to make visual culture central to the exploration of social and political experience; to give primacy to the visual, against a conventional approach in the social sciences that treats the visual as secondary to written sources and discourse (Pinney 2005; Kalantzis 2019). At present, the Society for Visual Anthropology (SVA) represents the subfield in the United States as a section of the American Anthropological Association, the AAA. In the United States, ethnographic films are shown each year at the Margaret Mead Film Festival as well as at the AAA's annual Film and Media Festival. In Europe, ethnographic films are shown at the Royal Anthropological Institute Film Festival in the UK, The Jean Rouch Film Festival in France, Ethnocineca in Austria and Ethnofest in Greece. Dozens of other international festivals are listed regularly in the Newsletter of the Nordic Anthropological Film Association [NAFA].
Тарихи көрнекі бейнелеудің уақыт сызығы мен кеңдігі
Өнер тарихшыларын кейбір бірдей нысандар мен процестер қызықтырса, визуалды антропология осы артефакттарды толыққанды мәдени контекстке енгізеді. Археологтар, әсіресе, адамдар мен олардың мәдениеттерінің жақын жерлердегі және үлкен аумақтардағы таралуын түсіну үшін визуалды даму сатыларын пайдаланады. 10,000 жыл бұрын қайықпен жүретін халықтарда жақсы дамыған пиктограммалар жүйесі қолданысқа енген, бұл навигация мен жазудың дамуына, сондай-ақ әңгіме айту мен көркемдік бейнелеуге зор үлес қосты. Ертедегі визуалды бейнелер көбінесе әйел бейнесін көрсетеді, ал киім әйел денесінде шамамен 28,000 жыл бұрын пайда болған, археологтардың қазіргі танымынша, бұл Ежелгі Еуропада тоқу өнерінің тууымен сәйкес келеді. Бұл – визуалды антропологияның толыққанды сипатының мысалы: жұқа матадан киім киген әйелді бейнелейтін мүсін – бұл тек өнер нысаны ғана емес, сонымен қатар сол кездегі киім салты, шаруашылық ұйымдастырылуы (қай жерде табылса), материалдардың (мысалы, саздың қайдан алынғаны) және өндіріс процестерінің (сазды қалай күйдіру кең таралды), тоқу қашан басталды, қандай тоқу бейнеленген, тоқуға байланысты қандай басқа дәлелдер бар, және сол кездегі адам өмірінің басқа салаларында қандай мәдени өзгерістер болғаны туралы мәліметтер береді. Визуалды антропология, визуалды бейнелеуді жасау және түсінуге бағытталған өз күш-жігеріне назар аудару арқылы, көптеген принциптерді орнатуға және жалпы адамның визуалды бейнелеуі туралы теорияларды құруға мүмкіндік береді.