Кіріспе
1960 жылдардың аяғындағы Батыс Берлиндегі саяси студенттік коммуна
Коммуна 1 немесе K1 – Германиядағы саяси мақсатта құрылған коммуна. Ол 1967 жылдың 12 қаңтарында Батыс Берлинде құрылып, 1969 жылдың қараша айында таратылды. Коммуна 1 1960 жылдардағы неміс студенттік қозғалысының парламенттік емес оппозициясынан өркендеді. Бұл шағын буржуазиялық отбасыға қарсы балама модель ретінде, коммунаның консервативті деп есептеген қоғамға реакция ретінде құрылды. Коммуна алғашқыда (1967 жылдың 19 ақпанынан наурыз айының басына дейін) автор Ханс Магнус Энзенсбергердің бос пәтерінде (Фрегестрассе 19) және АҚШ-та болған автор Уве Джонсонның студиялық пәтерінде (Нидстрассе 14), Берлиннің Фриденау ауданында орналасты. Энзенсбергер Мәскеуден ұзақ сапардан оралғаннан кейін, оның пәтерінен шығып, Стиерстрассе 3-тегі Джонсонның үйін қысқа мерзімге иеленді. Содан кейін олар Штутгартер-плацтағы пәтерге көшті.
Шығу
"Мюнхендік бүлдірушілік әрекет" (Дитер Кунцельманн сияқты) және Берлиндегі Sozialistischer Deutscher Studentenbund ("SDS") (Руди Дюшке және Бернд Рабел сияқты) мүшелері, өздерінің шектеулі және буржуазиялық ұғымдардан қалай үзіліп өту керектігін талқылады. Дитер Кунцельманн коммуна құру идеясын ұсынды. Олар "өзіне қызығушылық танытып, жанындағыларға да ықылас білдіретін" өмірді бастан кешіруді жоспарлады. Кунцельманн көп ұзамай Берлинге көшті. Берлинде SDS-ның алғашқы "коммуналық жұмыс тобы" құрылды, онда мынадай идеялар көтерілді: Фашизм ядролық отбасынан пайда болады. Бұл мемлекеттің ең кішкентай жасушасы, оның барлық институттарының қанаушылық сипаты осы жасушадан туындайды. Ерлер мен әйелдер бір-біріне тәуелді өмір сүреді, сондықтан адам ретінде толыққанды даму мүмкіндігінен айырылады. Осы жасушаны (яғни, шағын отбасыны) қирату қажет еді. Бұл теорияны коммуналық өмір салты ретінде іске асыру ұсынылғанда, көптеген SDS мүшелері, соның ішінде Дюшке мен Рабел, өздерінің некелерінен және өмір салтынан бас тартқысы келмеді. Нәтижесінде, тоғыз ер адам мен әйел, сондай-ақ бір бала 1967 жылдың 19 ақпанында Ханс Магнус Энзенсбергердің Фрегстрассе 19 мекенжайындағы бос үйіне және Берлин Фриденаудағы автор Уве Джонсонның студиялық пәтеріне (сол кезде Джонсон Нью-Йоркте болды) көшіп келді. Энзенсбергер Мәскеуден ұзақ сапардан оралғаннан кейін, коммунадағылар шығып, жақын маңдағы Стиерстрассе 3-тегі Джонсонның негізгі үйін басып алды. Олар өздерін "Коммуна 1" деп атады. Коммуна 1-дің алғашқы мүшелеріне жетекші және басты қозғаушы күш Дитер Кунцельманн, Фриц Тюфель, Дагрун Энзенсбергер (Ханс Магнус Энзенсбергердің бұрынғы әйелі), Танакиль Энзенсбергер (сол кезде тоғыз жастағы Энзенсбергердің қызы), Ульрих Энзенсбергер (Ханс Магнус Энзенсбергердің інісі), Детлеф Мишель (1967 жылдың 25 наурызына дейін), Волкер Гебберт, Ханс Йоахим Хамейстер, Доротея Риддер ("темір Доротея"), Дагмар Зеубер және Райнер Ланганс (наурыз айында қосылды) кірді. Кейде Коммуна 1-де басқа адамдар да тұрды, мысалы, Дагмар фон Дотинхем және Гертруд Хеммер ("Агате"). Коммунарлар бірін-бірінің өмірбаяндары туралы ең ұсақ-түйектеріне дейін білуге тырысты, бұрынғы сенімдерді жою үшін. Олар бір-бірінен өте ерекшеленді. Сәйкесінше, олардың әрқайсысының рөлі де көп ұзамай өзгерді. Кунцельманн "патриарх" атанды және осы мәртебесін баршаға білдірді. Коммунаның мақсаттарын анықтауында оның "ситуационист" және "бүлдірушілік әрекет" кезеңіндегі тәжірибесінің әсері болды. Сондықтан ол барлық кепілдіктерді, тіпті қаржылық кепілдіктерді де жоюды жақтады, сондықтан оқу гранттарын жеңілсіздікпен қабылдады. Ол жеке меншік пен жеке өмірді жоюды көздеді. Ол жұмыс істеу принципіне қарсы болды, бірақ көңіл көтеру мен ләззат принципін қолдады. Әркім қалағанын істей алады және істеуі керек, бірақ бұл баршаның көретін жерде болуы тиіс. Ланган, Тюфель және басқалар коммуна әйелдерінің ықпалымен ұзын шаштар, моншақ алқалар, әскери киімдер немесе Мао костюмдерін киді. Көп ұзамай олар сұхбаттар мен суреттерге ақы алды. Олардың пәтерінің кіреберісінде журналистерге арналған айқын жазылған хабарлама ілінді: "Алдымен төле, содан кейін сөйле".
Fascism develops from the nuclear family. It is the smallest cell of the state from whose oppressive character all institutions are derived. Men and women live in dependence on each other so that neither could develop freely as people. This cell (that is, the small family) had to be shattered. When it was proposed that this theory should be realized as the practice of a life as a commune, many SDS members left, including Dutschke and Rabehl, who did not want to give up their marriages and lifestyles. In the end, nine men and women, as well as a child, moved into the empty house of Hans Magnus Enzensberger in Fregestrasse 19 and the studio apartment of the author Uwe Johnson in Berlin Friedenau, who was staying in New York City at the time, on 19 February 1967. After Enzensberger's return from an extended study trip to Moscow, the communards left and occupied the main residence of Johnson in the nearby Stierstraße 3. They called themselves Kommune 1. The early communards included the leader and main driving force Dieter Kunzelmann, Fritz Teufel, Dagrun Enzensberger (divorced wife of Hans Magnus Enzensberger), Tanaquil Enzensberger (nine years old at that time, daughter of Enzensberger), Ulrich Enzensberger (Hans Magnus Enzensberger's brother), Detlef Michel (until 25 March 1967), Volker Gebbert, Hans Joachim Hameister, Dorothea Ridder ("the iron Dorothee"), Dagmar Seehuber and. Rainer Langhans joined in March 1967. At times, other people also lived in the premises of Kommune 1, such as Dagmar von Doetinchem and Gertrud Hemmer ("Agathe"). The communards first tried to inform each other in excruciating detail about their respective biographies, to break the old certainties. They were very different from each other. Correspondingly, the roles each of them played were soon different. Kunzelmann was the "patriarch" and made sure everyone knew it. His definition of the goals of the commune were based on his time as a "situationist" and in the "Subversive Action". He was therefore in favor of getting rid of all securities, even financial ones, which is why he scorned study grants, for example. He wanted to abolish any property, any private sphere. And he was against the principle of work, but for the principle of fun or pleasure. Everyone could and should do what he wanted, as long as it happened where everyone could see it. Langhans, Teufel, and the others wore long hair, beaded necklaces, army jackets, or Mao suits at the urging of the women of the commune. Soon, they were paid for interviews and photographs. A sign hung plainly in the hallway of their apartment, directed at journalists: "First pay up, then speak".
Бірінші кезең: Орынсыздық әрекеттері
Барлық тарихы бойында Kommune 1 сатира мен науқан арасындағы шекараны бұзумен көзге түсетін ерекше шаралармен әйгілі болды. Бұл шаралар "Спонти" қозғалысы мен басқа да солшыл топтарға үлгі болды.