Кіріспе
Уильям Курелек (1927 жылдың 3 наурызында дүниеге келген – 1977 жылдың 3 қарашасында қайтыс болған) – канадтық суретші және жазушы. Оның туындыларына балалық шағындағы дала өмірі, украиндық-канадтық тегі, психикалық сырқаттармен күресі және Рим католиктігіне өтуі ықпал еткен.
William Kurelek, (March 3, 1927 – November 3, 1977) was a Canadian artist and writer. His work was influenced by his childhood on the prairies, his Ukrainian Canadian roots, his struggles with mental illness, and his conversion to Roman Catholicism.
Ерте өмір
Уильям Курелек 1927 жылы Альберта провинциясының Уитфорд қаласының жанында украин иммигранттарының отбасында жеті баланың үлкені ретінде дүниеге келді: Билл, Джон, Винн, Нэнси, Сэнди, Пол және Айрис. Оның әкесі, Дмитрий Курелек, Буковинаның Бориуцци қаласында туған. Анасы, Мэри Хучулак, Канадада дүниеге келді және бастауыш білімін жергілікті ауылдық мектепте алды. Оның отбасы Украинадан Канадаға алғашқы толқында көшіп келген және Бориуцциден шыққан. Дмитрий мен Мэри туысқандар болды. Дмитрий 1923 жылдың басында Хучулак шаруашылығына жұмыс істеуге келді. Олар 1925 жылдың жазында үйленді, анасы он тоғызға толмаған еді. Оның отбасы Ұлы депрессия кезінде астық шаруашылығын жоғалтып, шамамен 1933 жылы Манитоба провинциясының Стоунволл маңындағы алты жүз акрлық бұрынғы сүт шаруашылығына көшті. Туысының бірі оларды қараңғыда жаңа шаруашылықтарының қақпасынан арбадан түсіріп, үйіне кіргізді. Олардың шаруашылығының арт жағы қазіргі Оук-Хаммок-Марш батпақты жерімен шектесетін. Оның "Прерия баласының жазы" және "Прерия баласының қысы" кітаптарындағы кейбір суреттері Курелек пен басқа балаларды батпақты жерде бейнелейді. Осы суреттерде бейнеленген горизонттағы ағаш қатарлары әлі де осы аймақта танылады. "Виктория мектебін сүтханадан шамамен бір шақырымдай жерден көруге болады". Бұл Курелек пен оның інісі Джон оқыған бір бөлмелі мектеп болды. Орта мектепке түсуге дайын болған кезде, әкесі олардың Виннипегке баратынын хабарлады, ол Burrows Ave. көшесінде үй сатып алды, себебі бұл үйді жалға алуға ақша жұмсаудан гөрі экономикалық жағынан тиімді деп санады. Сенбі-жексенбі күндері ата-аналары қаладағы тұрмысқа жәрдемдесу үшін шаруашылықтан азық-түлік әкеп беретін. Ақырында, олардың әпкесі Винни де ағаларына қосылды. Олар бірнеше үйден алыс орналасқан Исаак Ньютон орта мектебінде оқыды. Курелек неміс тілінен сыныптағы үздік оқушы болды және басқа пәндерде де жақсы оқыды. Үйінен жақын жердегі украин православие шіркеуі болды, онда ол украин мектебіне қатысты және Rev. П. Маевскийден жақсы кеңес алатын. Курелек 1946 жылы орта мектепті бітіріп, сол жылдың күзінде Манитоба университетінің жалпы өнер курсына түсіп, 1949 жылдың мамырында бітірді. Осы кезде отбасылық шаруашылық сатылып, әкесі отбасын Гамильтон қаласына жақын жердегі Онтарио провинциясының Винемоунт қаласына көшірді. Курелек өнерге ерте қызығушылық танытқан, бірақ оның еңбекқор ата-анасы оны қолдамады. Оған қарамастан, ол Торонтодағы Онтарио өнер колледжіне түсті. Әкесіне түсіндіргені - коммерциялық өнерден ақша табуға болады. Бірақ ол коммерциялық өнерге түсуді жоспарламаған. Осы уақытта ол өзін асырау үшін, мысалы, Университет даңғылындағы автокөлік жуу сияқты уақытша жұмыстар істеді. Онтарио өнер колледжінде ол университет дипломы бар жалғыз студент екенін анықтады. Мұнда ол Мексиканың көрнекті заманауи суретшілерін зерттеді: Диего Ривера, Давид Альфаро Сикейрос, Хосе Клементе Ороско. Оның қабырғаға сурет салуға деген құштарлығы бала кезінде туған болуы мүмкін, әкесі болмағанда бір күні жоғарғы қабатқа көтеріліп, ұлының бөлмесіне кіргенде, қабырғалар әдепсіз суреттермен жабылғанын көргенде қорқып кеткен. Курелектің Онтарио өнер колледжіндегі достары оған Мексиканың Сан-Мигель қаласындағы Көркемсурет мектебі туралы айтты, егер ол лайықты туынды жасаса, оған стипендия берілуі мүмкін. Мексиканың ең танымал қабырға суретшілерінің бірімен оқу мүмкіндігіне қуанған ол өзінің алғашқы автопортретін салды. Торонтодағы Онтарио өнер колледжінде және Мексикадағы Instituto Allende-де оқығанмен, ол негізінен кітаптардан өздігінен білім алды. "Запорожье казақтары" - әкесіне сыйлық. Бұл Курелек Еуропаға алғаш рет сапар шегу алдында салған соңғы суреті және оның жұмысына мексикалық қабырға суретшілерінің әсерін көрсетеді.
Англия
Ол жиырмадан асып қалғанда Англияға көшіп барды. 1952 жылы клиникалық депрессия мен эмоционалдық мәселелерге ұшыраған ол Лондонның Модсли психиатриялық ауруханасына жатты. Сол жерде оған шизофрения диагнозы қойылды. Ауруханада ол "Лабиринт" атты суретін жасады, ол жас кезіндегі азапты өмірін қараңғы түрде бейнелейді. Оның ауруханадағы тәжірибесі 1965 жылы жарық көрген "The Mind" кітабында сипатталған. Осы ауруханада Курелек өмірін өзгертетін маманмен танысты. Маргарет Смит оған католик газетінен жасалған қоршауы бар өлеңдер жинағын сыйлады. "Мен сол кезде берік сенімсіз едім", - деп еске алады Курелек, және оның сенімін білгеннен кейін оны әжуалай берді. Кейін ол одан өзі үшін дұға ететінін сұрады, ал ол: "Иә, дұға етемін", - деп жауап берді. Осыдан бастап олар бірге шіркеуге қатыса бастады. Ол шіркеуден алыс білім беру курсына қатысып, Римдегі ағылшын колледжінде білім алған теолог, отец Эдвард Холлоуэймен кездесті, ол оған соңғы қиындықтарды жеңуге көмектесті. 1957 жылдың ақпанында Курелек шартты түрде крещение рәсімі арқылы Рим-католик шіркеуіне қабылданды. Маргарет Смит және оның досы Дэвид Джон, шіркеу үшін жұмыс істеген мүсінші, оның куәгерлері болды. Ол Модслиден Нетерн ауруханасына ауыстырылды, онда 1953 жылдың қарашасынан 1955 жылдың қаңтарына дейін Эдвард Адамсонмен (1911-1996), сурет терапиясының негізін қалаушысымен жұмыс істеді. Нетернде ол үш шедевр жасайды: "Мен қайдамын?", "Мен кіммін?", "Неге мен?" (Адамсон 1995 жылы ашылған Америкалық көркем өнер мұражайына сыйлады), "I Spit On Life" және "A Ball of Twine and Other Nonsense". 1984 жылы Онтарио өнер галереясы Эдвард Адамсон коллекциясынан таңдамалы туындыларды көрсететін кезде Адамсон Онтарио психиатриялық қауымдастығына Нетерн ауруханасының ішкі көрінісінің үлкен қарындаш суретін, онда демалыс күні науқастар тобы бейнеленген, Курелек салған суретті сыйға берді.
Фреймер
1956 жылдың соңына қарай Курелек Бэкингем сарайының жанында орналасқан әсем рамка жасау шеберханасы F. A. Pollak Limited компаниясында жұмыс істеді. Ол 25 ай бойы жұмыс істеді. Фредерик Поллак, 1930-шы жылдары Германиядан қашып, 1938 жылы Лондонға қоныс аударған австриялық еврей, антиквариатты орнату және қалпына келтіру дүкенін ашқан еді. Ол Лувр үшін де рамкалар жасаған. 1970 жылғы "Күннің сөнген қасиеттерінің айналасындағы жарқыраған шамдар" оның "Табиғат, кедей анасы" сериясының бір бөлігі болып табылады және ол бұл кездегіде танымал суретші болғанымен, өзінің картиналары үшін әлі де рамка жасап тұрғанын көрсетеді.
Канадалық суретші
Курелектің Исаак галереясындағы алғашқы көрмесі 1960 жылдың 26 наурызынан 7 сәуіріне дейін өтті. Көрмеде 20 картина болды. Олардың ішінде оның екі автопортреті (1950); 3 Trompe l'œil, үш жыл қатарынан Корольдік академияның жазғы көрмесіне ілігіп, танымал болған суреттер; ауруханадағы кезеңінен туған өкініш; Брюгельге ұқсас, Батыс Канададағы шаруа балаларының ойындары – оның болашақ балалар суреттерінің белгісі; «Ағаш кескіш» – оның ағаш кескіш болып жұмыс істеген шағы; «Мен үйге келгенде»; «Бабыл мұнарасының заманауи нұсқасы»; «Құдайсыз адам», соңғысы дінге және шіркеуге деген көзқарасының өзгеруінің басталуын көрсетеді. Ол осы уақытқа дейін «Мәсіхтің азаптары» сериясімен айналысса да, бұл діни суреттердің ешқайсысы сатылмағандықтан көрмеге қосылмады. Канадалық ақын Джон Роберт Коломбо, ол үшін Курелек алғашқы поэзия кітабына суреттер салған, ашылуды былай сипаттайды: «Көптеген ерекше адамдар болды, әдеттегі суретшілер емес. Билл өзінің ашылуында өте жаттық көрінді. Оның беті қызыл, ағаш кескіштей көрінеді, дұрыс елде, дұрыс ғасырда, дұрыс жағдайда емес сияқты. Ол осы туынды жасамағандай көрінді!» Айзекстің танымал ашылу кештері қаланың сәнді адамдарын тартты, олар сол заманғы богемдік киімдерді киіп жүрді. Бұл жолы олар Курелек, оның ата-анасы және украиналық достарынан мүлдем өзгеше болды. Дегенмен, бұл галерея тарихындағы ең көп адам жиналған көрме болды. 1961 жылы Онтарио өнер галереясының әйелдер комитеті Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайының беделді директоры Альфред Баррды шақырып, оның коллекциясы үшін канадалық суретті таңдауын сұрады. Сол кезде абстрактілі экспрессионизм басым болды. Барр келді және Курелектің «Альбертадағы дауыл» картинасын таңдап, баршаны таң қалдырды. Әйелдер комитеті Курелекке Баррмен кездесу үшін АГО-ға келуін сұрағанда, ол Ав Айзекстің өзінің суретін конкурсқа ұсынғанын білмеді. Сол кездегі экономикалық жағдайына байланысты Курелек трамвайға отыруды ұсынды, бірақ олар оны таксиге отыруға көндірді. Курелек алғаш рет 1959 жылдың қараша айында Торонтодағы Батурст және Блур көшелеріндегі Католиктік ақпарат орталығына барды. Ол кезде орталықтың басты мақсаты – жаңа дінге өткендерге көмектесу және оларды ынталандыру болды, бұл оның жақындағы дінге өтуімен үйлеседі. Ол көп ұзамай аптасына екі рет қатысып, орталықтың бір комитетіне көмектесе бастады. Осы жерде ол Жан Эндрюспен танысты: «Оның тек сүйкімді күлкісі ғана емес, ол шынымен әдемі әйел еді». Жан медбике, англо-канад, және орталықтағы «Жол бойындағы Біздің Анамыз» президиумының мүшесі болды, «ол проституциямен айналысатын және есірткіге тәуелді адамдарды оңалтуға арналған, мен бағалайтын батыл христиандық қайырымдылық жұмысының бір түрі». Ол одан шамалы үлкен, оның жасында болды, балалы болу және отбасын құруға қызығушылық танытты. Орталық олардың махаббатына қолдау көрсетті және 1962 жылдың 8 қазанында олар үйленді. Ол әйелінің суретін, олар үйленген жылы салған «Канадалық қыстағы Мендельсон» деп атады, өйткені ол Мендельсонның скрипкалық концертін тыңдауды өте жақсы көретін. Суретте әйелі қарапайым шіркеу жертөлесінде отырған, ал бес жылдан кейін ол суреттің аяққы бөлігін қайта бояп, болашақтың күңгірт екенін білдірді, бұл оның дидактикалық жұмысына сәйкес келеді. Бұл сурет оның дидактикалық кезеңінен бұрын болғандықтан, бастапқыда оның атмосферасы «Жасыл жексенбіге» ұқсас болуы мүмкін. Курелектің некесі тез жеміс берді, 1966 жылға дейін үш баласы дүниеге келді. Олар төртінші баланы асырап алды.
Дидактикалық өнер
1963 жылдың мамыр айында Исаак галереясында Курелектің "Дидактикалық өнердегі тәжірибелер" көрмесі ашылды, онда жаңа туындылар қойылды: "Гамильтонға бомба түскен күн", "Тозақ (өлмейтін құрт)", "Күнәнің ақысы – өлім" және "Даладағы кешкі ас". Пол Дюваль "Даладағы кешкі ас" туралы: "Мен Канаданың діни суреттерінің арасында осы суретпен теңесе алатынын еске түсіре алмаймын, оның әсері соншалықты күшті". Джон Роберт Коломбо осы сурет туралы: "Дала мен діни бейнелердің дерлік мінсіз үйлесімі". Элизабет Килборн көрме туралы былай деп жазды: "Егер бұл дидактикалық өнер болса, тіпті дінге өту қаупі болса да, одан көбірек көруге дайынмын". 1964 жылы Стоунволлға және батпаққа сапар барысында Курелектің күнделігінде оның діни ойларын табиғат суреттерімен қалай біріктіру керектігін әлі де ойлап табуға тырысып жатқаны жазылған. Курелек бұл сынды естен шығармады және келесі дидактикалық көрмелерде суреттерін күңгірттеу етіп, оларға ұзақ поэтикалық атаулар берді, мысалы, Фрэнсис Томпсон ақынының "Көктемнің қуғыны" поэмасынан "Табиғат, кедей қарындас" сериясы үшін. Осы сериядағы суреттер оның дидактикалық суреттеріне көбірек поэтикалық көзқарас ұсынады.
Ұлты
Курэлек дидактикалық суреттерімен қатар, дәстүрлі суреттерін де жалғастырды. 1964 жылдың күзінде ол әкесінің құрметіне жиырма картина, ал бірнеше жылдан кейін анасының құрметіне тағы бір картина салған. Бірақ соңғысында ол картиналарға жазған түсіндірмелерінде тікелей уағыз айтудан өзін тыя алмады. Оның ұзақ, қиынға түсетін уағыздары христиан дінін пионер әйелдерінің ауыр тұрмысынан жоғары қойды. "Құдайға шүкір, бұл мәтіндер көп таралмады, ал суреттер осы елді құруға көмектескен пионер әйелдеріне шын құрмет көрсетті". Курэлек өзінің украиндық тегін 1964 жылы, 1949 жылы кеткеннен кейін алғаш рет далаға сурет салу үшін оралғанда сезінді. Оның "Манитобалықтар тобы" картинасы осы кезеңнің бастауындағы туынды (ол өзінің бала кезін, шатыр ішіндегі үстелдің астына тығылған күйін сомдаған). Өзінің ұлттық санасының артуы украин қауымдастығының әлеуметтік санасының өсуімен сәйкес келді. 1965 жылы Канадалық украин әйелдер қауымдастығынан Анна Балан, Ольга Хамара және Стелла Олыник оған 1967 жылғы Канаданың 100 жылдығына арналған серия суреттер салуды ұсынды. Бұл серия украиналық әйелдерді және олардың канадалық пионерлік өмірді қалыптастыруға қосқан үлесін көрсетуге арналған еді. Әйелдер өз қауымдастығын халық өнерінен гөрі жоғары деңгейге көтеруді қалап, Курэлекті көмекке шақырды. Ол сериясын "Канададағы украин пионер әйелі" деп атады. Бұл жолы ол UWAC әйелдеріне жобаны жүзеге асыруға көмектескендері үшін алғыс білдірді. Алғашында украин православиесін ұстанған, кейін қысқа мерзімге атеист болған Курэлек 1957 жылы Рим-католик шіркеуіне қайта оралды. 1959 жылы Мәсіхтің құмарлықтары туралы 160 картинадан тұратын "Матфейдің құмарлықтары" сериясын бастады. Ол оны 1970 жылы аяқтады. Барлық 160 картина 1970 жылдың 26 ақпанында Торонтодағы жаңа Санкт-Владимир институтының ашылуындағы алғашқы көрме ретінде таныстырылды. Ашылуға келген Коланьковскийлер кешкі ас уақытында Курэлектердің үйіне келді. Олар Ниагара шарлауындағы өнер галереясын ашуды жоспарлап, барлық серияны сатып алуды ниеттенді. Бұл картиналарды сатуға ешқандай үміті болмаған Курэлек енді оларға арналған жеке галерея ашылғанын керемет құбылыс деп есептеді. Сол жылы Коланьковскийлер Советтік Украинаға үш апталық саяхат ұйымдастырды, онда олар өнер галереялары мен шіркеулерді аралады. Курэлек олармен бірге барды, және Совет билігі оған әкесінің ауылына барып, оның туған үйін көруге және туыстарымен төрт сағат өткізуге рұқсат берді.
Автор
Курелек 1971 жылғы маусымда Мей Катлермен танысты. Оларды Мира Годар Монреальдегі (Квебек) Marlborough Godard галереясында «Соңғы күндер» сериясының көрмесі кезінде таныстырды. Катлер одан балалар кітабы жаза ма деп ойлады. Осылайша «Дала баласының қысы» кітабы жарық көрді, ол оның жарық көрген алғашқы кітабы болды. Екі жылдан кейін кітапқа арналған жиырма түпнұсқа сурет осы галереяда көрсетілді. Сатуға қойылған он сурет жарты сағаттың ішінде сатылып кетті. Бірін сатып ала алмағандар Торонтоға барып, келесі аптада Isaacs галереясында қалған он суретті де сол жылдамдықпен сатып алды. Осы сәттіліктің арқасында Tundra баспасынан Күрелек кітаптарының бірнешеуі тез арада жарық көрді. Кейін Катлер Роберт Фулфордқа оның Күрелектен кітап жазуды сұраған алғашқы адам болғанын жазды: «Енді бәрі Күрелектен кітап жазуды қалайды». Ол балалар кітаптарының бірнеше сериясын жазып, суреттеді, олардың кейбіреуі қазіргі заманғы классикаға айналды. 1974 жылы ол В. О. Митчеллдің «Кім желді көрді?» кітабының жаңа басылымын суреттеді. 1974 жылы «Дала баласының қысы» және 1976 жылы «Дала баласының жазы» үшін Амелия Фрэнсис Ховард Гиббон суретшілер сыйлығын жеңіп алды. Күрелектың жеке этникалық санасы басқалардың этникалық ерекшеліктерін мойындауға әкелді. 1973 жылы Торонтода өткен этникалық зерттеулер конференциясында Күрелек Абе Арнольдпен танысты, ол «Канададағы еврей өмірі» кітабында оның серігі болды. Торонто Стар газетінің Хелен Уортингтон оларды «Канаданың ерекше жұбы» деп атады. «Бірі – ұялшақ, сезімтал, ішке қарайтын және діншіл украин католігі, екіншісі – батыл, белсенді, әуесқой және адал еврей». Күрелектың әйелінің ирландтық тегі оны ирландтық суреттер сериясымен айналысуға және бейбітшілікті нығайту үмітімен Квебектің француз-канадтық сепаратизмін қолдауға итермеледі. Оның таңғалуы, соңғы екі серияның ешқайсысы баспагер таппағаны, еврей сериясының табысы Абе Арнольдтың зор еңбегі мен оны насихаттауының нәтижесі екенін естен шығарды. Күрелек инуиттер сериясын жасау үшін 1975 жылғы қазан айында сол кездегі Солтүстік-Батыс территорияларындағы (қазіргі Нунавут) Пангниртунгке сапар жасады. Сондай-ақ, Күрелек Мәсіх түрлі канадтық ортада – иглуде, аңшы кабинасында, вагонда, мотельде туғандай бейнеленген 20 суреттен тұратын серия жасады. Ол Онтарионың Комбермер қаласына жақын жерде шағын үй салып, онда «Польшалық канадалықтар» атты суреттер кітабына шабыттанды және жақын маңдағы Madonna House Apostolate-тың досы болды. Оның 1970 және 1977 жылдары Украинаға жасаған сапарлары «Әкемнің ауылына» атты кітапта жарық көрді.
Саяхат
Курелек 1950 жылы Канададан Мексикаға және Сан-Мигельдегі Альенде институтына автостоппен сапар шекті. Бельгия мен Нидерландыда ол Ван Эйктің құрбандық алтарын, сондай-ақ Бош пен Брюгельдің суреттерін көрді. Лондонға келгенде ол көркемсурет галереяларында уақыт өткізді: Тейт галереясы; Винсент ван Гог пен Боштің «Мәсіхті мазақтау» картинасын ұсынған Ұлттық галерея. Дінгіне келгеннен кейін ол 1958 жылы Лурдеске барып, 1959 жылы Киелі жерге сапар жасады, бұл өзіндік бір оқиға болды. Алдымен «Ориент экспрессімен», содан кейін темір перде артында, Югославия мен Түркия арқылы, ол өзін американдық астық тасымалдау кемесімен Ескеменнен Бейрутке дейін Киелі жерге жеткізді. Содан кейін ол ұшақпен Иерусалимге барды. Мұнда ол Голгофа мен Мәсіхтің қабіріне барып, ол кезде Киелі қабір шіркеуіне біріктірілген жерлерді, Соңғы кешкі ас өткен Жоғарғы бөлмені, Гетсиман бағын, Зәйтүн тауының арғы жағындағы Бетаниядағы Лазардың қабірін және туған жері шіркеуі бар Бейт-Лехемді аралады. Ол Киелі отбасы саяхаттаған жолды басып өтетінін сезіне отырып, ешкімнің жері жоқ аймақ арқылы Израильге аяқпен өтті. Киелі жердегі тәжірибесі, оның пікірінше, екі мың жыл бұрынғыдан ешқандай өзгеріс көрмеген, «Мәсіхтің азаптары. Матай бойынша» сериясындағы бейнелерде, орындарда және ландшафттарда көрініс тапты. Ол Рим арқылы Лондонға оралды. 1969 жылы ол әлемді аралап, Оңтүстік Африкада әпкесі Сэндиге, содан кейін Калькуттада Дарджилингтегі миссионерлік мектепке, ал соңында асырап алған баласына Гонконгқа барды. 1970 жылы ол әкесінің украин ауылына екі сапар жасады. Суреттерді аяқтағаннан кейін Курелек кітапты мұқият оқып, Франконың түлкісінің дін қызметкерлерінің киімдерін өзімшіл мақсаттар үшін пайдаланғанына алаңдады. Ол кітаптың жариялануын кейінге шегерді және ол өлгеннен кейін ғана жарық көрді. 1976 жылы автор Глория Купченко Фролик пен оның «Кош адам» повесімен ұқсас жағдай орын алды. Курелек оны суреттеу үшін 15 картина жасады, бірақ кейін ойын өзгертті. «Егер ол оның туындыларын өзінің шығармаларын суреттеу үшін пайдаланғысы келсе, онда мәтінді өзгертіп, абортты білікті емес акушер жасаған түсікке айналдыруы керек». Ол оның нақты оқиғаға негізделгенін білгеніне қарамастан. Автор суретшінің қалауынша әңгімені өзгертті, содан кейін ол жарияланды. 1976 жылдың қаңтарында Курелек Саскатундағы Сент-Томас Мор колледжінің шіркеуіне қабырға суретін салды. Бұл мексикалық фрескалар, Брюгель және оның христиандық сенімдері сияқты көптеген ықпалдардың нәтижесі болды. Биіктіктен қорқыныш сезінгендіктен, оның көмекшісі Гералин Янсен шыңға көтеріліп, күннің бейнесі түрінде Құдайды қабырғаға суреттеді. Курелек Канада Корольдік өнер академиясының мүшесі болды. 1976 жылы ол Канада орденінің мүшесі атанды. 1977 жылы Торонтода қатерлі ісіктен қайтыс болды. Оның мұрағаты және жоғарыда аталған «Азаптар» сериясын қоса алғанда, оның көптеген туындылары Ниагара Falls Art Gallery and Archives Canada-да сақталады.
Танымал мәдениетте
1981 жылы хард-рок тобы Van Halen "Fair Warning" атты төртінші альбомын шығарды, оның обложкасында Уильям Курелектың 1953 жылғы "The Maze" суретінен алынған бірнеше жақыннан түсірілген фрагменттер бейнеленген.
Сату бағасының рекордтық көрсеткіші
Каули Эбботттың маңызды канадалық және халықаралық өнер аукционында, 6 желтоқсан 2023 жылы, #Lot #6, Курелектің «Уортингтегі көшелер және теңіз жағасы» туындысы, шамамен 1957 жыл, гуашь, 76.2 x 54.6 см (30 x 21.5 дюйм), аукциондық бағасы: $25,000.00 - $35,000.00, сатылған бағасы $144,000.00.
Жеке шығармалары
О Торонто (1973). Торонто: Жаңа баспасөз. Біреу менімен: автобиография (1973). Итака, Нью-Йорк: Корнелл университетінің Бакалавриат білімін жетілдіру орталығы. Біреу менімен: автобиография (1980). Торонто, МакКлелланд және Стюарт, 1980. Дала баласының қысы (1973). Ағаш кесуші (1974). Немецше: Die Holzfäller. Аударма. Ильза Стасман. Jungbrunnen, Вена 1982. Дала баласының жазы (1975). Мәсіхтің құмарлығы (1975). Ниагара шарлауы: Ниагара шарлауы өнер галереясы және мұражайы. Курелектің Канадасы (1975). Торонто: Pagurian Press Limited. Арктиканың соңғылары (1976). Торонто: Pagurian Press Limited. Солтүстік туу (1976). Егіздер (1976). Монреаль: "Тундра кітаптары". Біреу менімен: автобиография (1980). (толықтырылған, қысқартылған қайта басылым) Торонто: МакКлелланд және Стюарт. Украиналық пионер (1980). Ниагара шарлауы: Ниагара шарлауы өнер галереясы. 1971 жылғы осы аттас суреттің негізінде. Польшалық канадалықтар (1981). Монреаль: "Тундра кітаптары". Біреумен бірге (қайта басылым) (1988). Ниагара шарлауы: Ниагара шарлауы өнер галереясы. Әкемнің ауылына (1988). Монреаль: "Тундра кітаптары". .
A Prairie Boy's Summer. (1975). The Passion of Christ (1975). Niagara Falls: Niagara Falls Art Gallery & Museum. Kurelek's Canada (1975). Toronto: Pagurian Press Limited. The Last of the Arctic (1976). Toronto: Pagurian Press Limited. A Northern Nativity (1976). Fields (1976). Montreal: Tundra Books. Someone With Me: An Autobiography (1980). (revised condensed reprint) Toronto: McClelland and Stewart. The Ukrainian Pioneer (1980). Niagara Falls: Niagara Falls Art Gallery. Based on the 1971 mural of the same title. The Polish Canadians (1981). Montreal: Tundra Books. Someone with Me (reprint) (1988). Niagara Falls: Niagara Falls Art Gallery. To My Father's Village (1988). Montreal: Tundra Books. .
Бірлесіп жұмыс істеу
Олар жаңа әлемді іздеді (1985) Монреаль: Тундра кітаптары. Маргарет Энгельхарттың мәтіні, суретшінің түсініктемелерінен алынған үзінділер және Энгельхарттың мәтінін бейнелейтін суреттер. Тарихшы Абрахам Арнольдпен бірлесе жазылған. Канададағы еврей өмірі (1976). Эдмонтон: "Хартиг" баспасы. Курелек елі (1999) Торонто: Key Porter Books. Оның өкілі Ав Исаакстың кіріспе сөзі; тарихшы Рамзи Куктың өмірбаяндық мақаласы. Джоан Мюрреймен бірге (1983). Курелектің Канада туралы көзқарасы. Эдмонтон: "Хартиг" баспасы. Көрме каталогы.
Өзінің суреттеген шығармалары
Купченко Фролик, Г. (1989). "Тауық адамы". Стратфорд, Онтарио: Уильямс Уоллес баспасы. Иван Франко. (1978). "Түлкі Микита". Монреаль: "Тундра кітаптары". (72 сурет) Митчелл, В. О. (1976). "Желді кім көрді?". Торонто: Канаданың Макмиллан. Де Марко, Д. (1974). "Аборт перспективада". Цинциннати: Хилц және Хейс баспасы. (Бөлімдердің басындағы суреттер.)
Ол туралы фильмдер мен бейнероликтер
"Артист студиясы" – Халя Кучмидждің фильмі. Уильям Курелектің "Лабиринті" (1969 және 2011). Режиссерлері – Роберт М. Янг пен Дэвид Грубин, продюсерлері – Ник Янг пен Зак Янг. 65 минут. "Машина көздері". Курелек (1967). Режиссері – Уильям Петтигрю. 10 минут 7 секунд, түсті. Канаданың Ұлттық кино басқармасы. "Терристегі бейбітшілік" (1970 ж. шамасында). Режиссері – Джон Гиффин, сценарий авторы – Мюррей Абрахам. 14 минут 23 секунд, түсті. "Кино өнері". "Украиналық пионерлер" (1975). Режиссері – Джон Гиффин, сценарий авторы – Джульетт Маннок. 13 минут 51 секунд, түсті. "Кино өнері".