Кіріспе

Ағылшын суретшісі Бренда Пай (29 қараша 1907 – 26 сәуір 2005), сонымен қатар Бренда Лэндон немесе Бренда Капрон деп те танымал, ағылшын портретшісі және пейзаж суретшісі болған. Ол Корольдік академияда, Париж салонында, Корольдік портретшілер қоғамында, Британ суретшілер қоғамында және Әйел суретшілер қауымдастығында көрмелер өткізді; ол сондай-ақ Сассекс суретшілер қауымдастығының мүшесі де болды.

Ерте өмір

Ол 1907 жылғы 29 қарашада дүниеге келді және 2005 жылғы 26 сәуірде 97 жасында Лондонда қайтыс болды. Ол Уолтер Капрон деген адвокаттың ең кіші баласы болды, ал ол Нортгемптонширдегі Саутвик Холлде отырған помещиктер әулетінің ең кіші ұлы еді. Анасының бойжеткен аты – Уистлер, оның арқасында ол ағылшын суретшісі Рекс Уистлер және оның ағасы, шыны өрнекшісі сэр Лоренс Уистлердің қашық туысы болды; сондай-ақ ол англо-американ суретшісі Джеймс МакНилл Уистлермен де туыс болды. Оның балалық шағы туған жерінде өтті: Shortwood House, Литтон, Сомерсет, оған әкесі Лондоннан зейнетке шыққаннан кейін көшіп келді. 1914 жылдың жазында Shortwood House бағында оның үштен төрт бөлігін қамтитын портретін жақын жерде тұратын, сол кездегі "Spectator" журналының өнер сыншысы Генри Стречи салған. Бірақ 1916 жылдан бастап өмірінің соңына дейін ол Лондон мен Сассексте тұрды.

Білім

Ол жеке оқытылды және Sussex қаласындағы Eastbourne Ladies College колледжінде білім алды, содан кейін Eastbourne College of Art колледжінде оқуға стипендия ұсынылды. 1925 жылғы 24 маусымда "Таймс" газетінде колледждің жылдық көрмесіне жазылған мақалада (8-бет, F бағанасы) Бренда Капронның туындылары "ерекше атауға лайық" деп көрсетілді. Eastbourne College of Art-та оның оқытушыларының арасында Эрик Равилиус болды және ол алтын медаль жеңіп алды. Бұл оған Лондонның Chelsea School of Art мектебінде тағы бір стипендия алуға мүмкіндік берді, онда ол Грэм Сазерленд және басқалардың шәкірті ретінде білімін жалғастырды. Ол сонымен қатар Парижге саяхаттауға стипендия алды.

Алғашқы жұмыстар

Бұл кездегі суреттері негізінен май бояумен мақтаға салған адам бейнелері болды, бірақ ол қарындашпен салынған портреттер мен эскиздерде де шеберлік танытты. Оның алғашқы ірі көрме жұмысы – 1932 жылы Корольдік академияның жазғы көрмесінде көрсетілген қарындашпен салынған әйел бейнесі болды, ол кезде оған 24 жас болған. Ол бұл уақытқа дейін (1929 жылдың 12 қарашасында) өзінің бірінші күйеуі Э.А.Р. Лэндонға үйленген еді, сондықтан ол Корольдік академия көрмелерінің қатысушылары 1905-1970 (1973-82) және Британ суретшілерінің сөздігі 1880-1940 (1976) сияқты жарияланған томдарда үйленген атымен – Бренда Лэндон ретінде тізілген. Неке Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ажырасып кетті. Соғыс жылдары Льюисте тұрған ол миссис Бинг Стамперге олардың үйінің маңрайындағы шабытханада құрылған белгілі сурет галереясында көмектесті. Осы арқылы ол Дункан Грантпен танысып, оның өмірлік сурет салу класында модель болды. Соғыстан кейін ол Фэрдин қыздар мектебінде сурет сабақтарын оқытты, онда гончарлық шеберханасын ашты. Кейін ол Глинд-Плейсте (Глиндборнның жанында) гончарлық шеберханасын құрып, басқарды. Оның гончарлық бұйымдарының көп бөлігі осы кезеңде жасалған.

Бренда Пай ретінде

1961 жылы ол қайтадан үйленді. Екінші күйеуі, ол келесі 33 жыл бойы, 1994 жылы қайтыс болғанға дейін, Сесил Пай, драматург сэр Алан Айкборнның әкесі және Пай радио және теледидар өндірісі бизнесінің негізін қалаушының немере інісі болды. Ол Сассекс қаласының Бакстедтегі Якоб стиліндегі ферма үйінің аумағында оған студия салдырды, ал Бренда Пай (осы кездегідей) суретші ретінде өзінің ең өнімді кезеңіне кірді. Оған көптеген портреттер салу тапсырылды, соның ішінде журналист және диктор Файф Робертсон және Лондон ораториялық мектебінің директоры Джон Макинтош OBE. Оның портреттері Лондонда Портрет суретшілерінің Корольдік қоғамында және Парижде Париж салонында көрсетілді. Дегенмен, оның көп бөлігі енді май бояумен кенепке салған пейзаждар (кейде, бірақ палитралық пышақпен немесе ағашқа) болды, және ол әсіресе Ашдаун орманды жақсы көретін, оны қайта-қайта суреттеді. Ол күйеуімен бірге Шотландия мен Францияға, сондай-ақ Уэльс, Португалия, Италия және Оңтүстік Африкаға саяхаттар жасағанда да сурет салған. Оның стилі соғысқа дейінгі және соғыс кезеңіндегі жұмыстарына қарағанда жұмсақ және импрессионистік болды, бірақ ол сирек таза абстрактілі болды. Оның сүйікті техникасы әрқашан май бояумен жұмыс ілеу болды, бірақ ол сонымен қатар тақтаға немесе ағашқа (көбінесе гүлдерге) және (әсіресе 1970-ші және 1980-ші жылдардың соңында) акварельмен де сурет салған. Екінші некесінен кейін ол соғысқа дейінгіге қарағанда жарқын түстерді және жұмсақ, дәлдігі төмен сурет салуды ұнатты, және ол портреттерді немесе пейзаждарды салғанда өте жылдам жұмыс істеді. Ол әрқашан тікелей табиғаттан сурет салды: ешқашан фотосуреттерден және көбінесе дайындық сызбаларысыз. Оның пейзаждары мен гүлдері Париж салонында, ал Лондонда Британ суретшілерінің Корольдік қоғамы мен Әйел суретшілер қауымдастығында көрсетілді. Ол сондай-ақ Сассексте өзінің жеке көрмесін өткізді.

Соңғы жылдар

Оның соңғы толық көлемдегі портреті, парик және мантия киген жас заңгердің суреті, 1987 жылы салынған. Одан кейін, екі көзіне де катаракта шалдығып, дене күшінің әлсіреуімен бірге ол тікелей үлгіден сурет салуды тоқтатуға мәжбүр болды. Дегенмен, ол акварельмен абстрактілі суреттер салуын жалғастырды.