1582 жылғы Шотландиядағы саяси қастандық: Джеймс VI-ны ұрлау, католиктердің ықпалын шектеу, және Мария Стюарттың қайта оралуын болдырмау мақсатында жасалған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1582 жылы Шотландиядағы саяси қастандық
1582 political conspiracy in Scotland
1582 жылғы 23 тамызда Шотландияда болған Рутвен шабуылы – Шотландия королі Джеймс VI-ны ұрлау саяси қастандығы. Бұл қастандықты Гоуридің 1-ші графы Уильям Рутвен бастаған бірнеше пресвитериандық ақсүйектер жасады. Ақсүйектер Шотландия үкіметін реформалауды, француздық және католик саясатының ықпалын шектеуді, сондай-ақ Мэри, Шотландия королевасының Англиядан ұлымен бірге билік ету үшін "бірлестік" арқылы оралуын болдырмау немесе басқаруды мақсат етті. Олардың шамамен 10 айға созылған билігі "Рутвен" немесе "Гоури режимі" деп белгілі.
The Raid of Ruthven, the kidnapping of King James VI of Scotland, was a political conspiracy in Scotland which took place on 23 August 1582. It was composed of several Presbyterian nobles, led by William Ruthven, 1st Earl of Gowrie, who abducted the king. The nobles intended to reform the government of Scotland and limit the influence of French and pro Catholic policy, and to prevent or manage the return of Mary, Queen of Scots from England to rule with her son in an "association". Their short lived rule of around 10 months is known as the "Ruthven" or "Gowrie Regime".
Рутвен қамалы
1582 жылдың шілдесінде наразы иелер жас корольдің маңындағы католиктердің ықпалын жою мақсатында бірігіп келісім жасады. Олардың тобы "Кәсіпкерлер Лордтары" деп аталды, ал олардың қарсыластары корольдің сүйіктісі, француз Эсме Стюарт, Леннокс герцогы және Джеймс Стюарт, Арран графы болды, олар үкіметті басқару құқығын бөлісті. Джеймс VI 22 (немесе 23) тамызда Пертширдегі Рутвен қамалының жанында аң аулап жүрген кезде қолға түсті. Кейбір дереккөздер, соның ішінде оқиғадан кейін Шотландияға жіберілген ағылшын дипломаты Роберт Боуэстің хаттары, корольдің 23 тамызда Рутвен қамалында тұтқындалғанын көрсетеді. Рутвен иелері корольге 23 тамыздағы күтпеген әрекеттерінің себептерін түсіндіретін ұзақ "тілек" ұсынды. 17 ғасыр тарихшысы Дэвид Кальдервуд Рутвенді шабуылдағандарды Мар және Гоури графтары, Гламис шебері, Истер Вемисс иесі, Льюис Белленден, Бойд лорды, Линдсей лорды, Данфермлин аббаты, Дэвид Эрскин, Дрибург коменданты, Пейсли аббаты, Питтенвин преоры және Данди констеблі деп атады. Осы кезде Джеймс VI жылап жіберді. Гламис шебері: "Сақалдылардан гөрі балалардың жылауы жақсы" деді. ("Жылау" – шотланд тілінде "аза тұту, қайғыру" мағынасын білдіреді.) Леннокс герцогының әскерінің құтқару әрекетіне жол бермеу үшін Мар графы олардың солтүстікке қарай жорығын тоқтату үшін Кинроссқа қарулы күштерді орналастырды. Арран графының інісі Уильям Стюарт Рутвенге жетіп, шабуылдаушылармен шайқасып, екі саусағын жоғалтып, тұтқынға алынды. Арранның өзі келді де тұтқынға алынды. Король Рутвен иелері тарапынан он ай бойы ұсталып, бақыланды, бірақ 1583 жылдың 27 маусымында қашып құтылды. Дэвид Мойзи лордтардың оған Пертте "тілек" ұсынғанын, содан кейін Джеймсті тамыз айының соңында Стирлинг қамалына алып кеткенін жазды. Стирлингте Рутвен тобына Ботуэлл графы Фрэнсис Стюарт, Гленкерн графы және Олифант шебері Лоренс қосылды, ал олардың қызметкерлерінің саны 400-ге жетті. 1582 жылдың қазан айында Джеймс Эдинбургтегі Холируд сарайында болды. Рутвен қамалының атауы 1600 жылы Гоури үйінің қастандығынан кейін ресми түрде Хантингтауэрге өзгертілді. Қамалды Шотландияның тарихи ортасы күтіп ұстап, көпшілыққа ашық.
In July 1582 the discontented lords made a bond to one another in their enterprise to displace Catholic influences around the young king. Their party became known as the "Lords Enterprisers", and their opponents were the King's favourite, the Frenchman Esmé Stewart, 1st Duke of Lennox, and James Stewart, Earl of Arran, who shared control of the government. James VI was seized while he was hunting near the castle of Ruthven in Perthshire on 22 (or 23) August. Some sources, including the letters of Robert Bowes, an English diplomat sent to Scotland after the event, state the King was captured at Ruthven Castle on 23 August. The Ruthven lords presented the King with a lengthy "supplication" to explain the motives of their surprise action, dated 23 August. The 17th century historian David Calderwood named the Ruthven Raiders as the Earls of Mar and Gowrie, the Master of Glamis, the Laird of Easter Wemyss, Lewis Bellenden, Lord Boyd, Lord Lindsay, the Abbot of Dunfermline, David Erskine, Commendator of Dryburgh, the Abbot of Paisley, the Prior of Pittenween and the Constable of Dundee. It was said that James VI started to cry. The Master of Glamis is reported to have said, "Better bairns greet than bearded men". ("Greet" is a Scots word meaning "weep, mourn.") To prevent a rescue attempt by the Duke of Lennox's soldiers, the Earl of Mar stationed an armed force at Kinross to break their march northward. The Earl of Arran's brother, William Stewart, reached Ruthven, fought the raiders, lost two fingers and was captured. Arran himself arrived and was captured. The king was held and controlled by the Ruthven Lords for ten months, until managing to escape on 27 June 1583. David Moysie wrote that the lords had given him their "supplication" at Perth, and James then was taken to Stirling Castle at the end of August. At Stirling, the Ruthven party was swelled by Francis Stewart, Earl of Bothwell; the Earl of Glencairn; and Laurence, Master of Oliphant, and their retainers had now grown 400. In October 1582, James was at Holyrood Palace, in Edinburgh. Ruthven Castle's name was officially changed to Huntingtower in 1600, after the Gowrie House conspiracy. The castle is maintained and opened to the public by Historic Environment Scotland.
Тарихи дереккөздер
Лордтардың 1582 жылғы 23 тамыздағы "тілегі" және Леннокстың наразылығы, "Д'Обанидің өтініші" сияқты қатысты құжаттардың көшірмелерін Джон Колвилл Роберт Боуеске беріп, Англияға жіберді, олар мемлекеттік архивте сақталады.
Copies of relevant papers, such as the Lords's "supplication" of 23 August 1582 and Lennox's protest, "D'Obany's petition", were given by John Colville to Robert Bowes and sent to England, where they remain in the Public Record Office.
Режимге қарсыластар
Гоури графы үкіметтің басында қалды, оған Гламис шебері сияқты тұлғалар көмектесті. Патшаның сүйіктісі, Леннокс герцогы Эсме Стюарт, төңкерістің басты нысаны болған саясаткер, Думбартон қамалына жіберілді; Ротсей қамалында біраз уақыт тұрғаннан кейін Францияға жер аударылды; Бут аралында болды; және 1583 жылдың мамыр айында Парижде қайтыс болды. Тағы бір көрнекті саясаткер, жақында асылданған Джеймс Стюарт, Арран графы, Дюплин, Стирлинг, Рутвен (Аңшылық мұнарасы) түрмелеріне қамалды, содан кейін өзінің Киннел үйіне қамауға алынды. Қалған ақсүйектердің арасында Рутвен режиміне Хантли, Кроуфорд, Мортон (Максвелл) және Сазерленд графтары, сондай-ақ Ливингстон, Сетон, Огилви, Очилтри және Дуун лордтары қарсылық көрсетті, олардың барлығы Арран мен Леннокты қолдағандығы хабарланды.
The Earl of Gowrie remained at the head of the government and was assisted by figures like the Master of Glamis. The king's favourite, Esmé Stewart, Duke of Lennox, the main politician who was targeted by the coup, was sent to Dumbarton Castle; was forced into exile in France after he had lingered at Rothesay Castle; on the Island of Bute; and died in Paris in May 1583. Another prominent politician, the recently ennobled James Stewart, Earl of Arran, was imprisoned at Dupplin, Stirling, Ruthven (Huntingtower) and then confined at his own Kinneil House. Among the rest of the nobility, the Ruthven regime was opposed by the Earls of Huntly, Crawford, Morton (Maxwell) and Sutherland and the Lords Livingston, Seton, Ogilvy, Ochiltree and Doune, all of whom were reported to support Arran and Lennox.
Саясат
Нәтижесінде Гоури режимі ультра-протестанттық режим деп сипатталды және Шотландия шіркеуінің Бас ассамблеясы оны «Шотландия реформасының соңғы актісі» деп бекітті. Шотландия шіркеуінің ықпалды дін қызметкерлері оны мінберден мақұлдады. Бұл шіркеушілер өздерінің өкілі Эндрю Мелвиллдің атымен «мельвиллиандар» деп аталды. Режимнің мәртебелі басшыларының арасында 1581 жылы Джеймс Дугластың құлауынан «күңкіреген» регент Мортон да болды, ал Англияға жер аударылған Дуглас отбасы 1582 жылдың 28 қыркүйегінде қайта орналастырылды. Төңкеріске сонымен қатар сарайдағы артық шығындарды шектеу ниеті түрткі болды. Оның жомарттығының салдарынан Шотландияның Лорд-Гарриі ретінде Гоуриге 48 000 фунт стерлинг қарыз болды. Бұл қарыз ешқашан өтелмеді. Гоури және оның казнашылық әріптестері патшалық үйдің шығындарын үнемдеу үшін бірқатар шаралар ұсынды. Олар «сиялық патшаңыз Джеймс бесіншінің құрметті есімі және сіздің мәртебеңіздің қазіргі кірістеріне құрметпен қараумен» сипатталды, бұл Джеймс V-тің болжамды шаруашылдығына сілтеме жасады. Леннокс өзін әсіресе жақтырмаушылыққа ұшыратқандай көрінеді, өйткені ол Шотландия қалалары мен борыштағы саудадан пайда табу үшін Чемберлен лауазымын пайдаланды. Рутвен режимі оған Шотландиядан кетуді бұйырды. Леннокс 22 желтоқсанға дейін эмиграциясын кейінге қалдырды, содан кейін Францияға аттанды және ешқашан қайтып оралмады.
The resultant Gowrie regime favoured what has been described as an ultra Protestant regime and was approved by the General Assembly of the Church of Scotland as the 'late act of the Scottish reformation'. It was approved by influential ministers of the Kirk of Scotland from the pulpit. These churchmen were called "Melvillians" after their spokesman, Andrew Melville. The noble leaders of the regime also included those who were "discomfited" by the fall of James Douglas, Regent Morton in 1581, and the Douglas family, which had been exiled in England, were re instated on 28 September 1582. The coup was also prompted by an urge to curb excessive spending at court. Because of its extravagance, the Earl of Gowrie as Lord High Treasurer of Scotland was owed £48,000. The debt was never repaid. A number of cost saving measures for the royal household were proposed by Gowrie and his exchequer colleagues. They were described as "havand respect to the order of the hous of your hieness goudsire King James the fifth of worthie memorie and to the of your majesties present rents", a reference to the alleged thriftiness of James V.
Lennox seems to have made himself particularly unpopular by using his office of Chamberlain to profit from merchant trade in the Scottish towns and burghs. The Ruthven Regime ordered him to leave Scotland. Lennox delayef his exile unto 22 December, when he sailed for France and never returned.
Англиядағы жауап
Елизавета I оқиғаларға риза болып, 1582 жылдың қыркүйегінде Роберт Боуеске 1000 фунт стерлинг жіберді, бұл төлем Патшаның күзетшілерінің жалақысы ретінде жарияланды. Осыған жауап ретінде Рутвен режиміне қарсы шыққан Хантли, Аргилл, Атолл, Кроуфорд, Монтроз, Арран, Леннокс және Сазерленд графтары Атоллдың Блэр қамалының жанындағы Дункельдтен Эдинбург қаласына хат жазып, Англия қаржыландыратын бұл күшті 400 ер адамнан тұратын жасақ ретінде сипаттады, олардың мақсаты Джеймсті VI Англиядағы "ескі жауларына" жеткізу еді. Олар Эдинбург тұрғындарын қаруланып, Холирудхауста болған Джеймсті өздері үшін тұтқындауға шақырды. Эдинбург тұрғындары бұл ұсынысты қабылдамады. Франсис Уолсингхэмнің реакциясы сақтықпен болды. Ол Шотландия королевасы Мэридің қамқоршысы Шрусбери графына 1582 жылдың 26 қыркүйегінде Шотландиядағы жағдай туралы хабарлама жіберді. Уолсингхэм "жағдай әлі де қалағандай жақсы емес" деп ойлады. Ол Джеймстің өзінің хаттарын және 14 қыркүйекте Стирлингте Леннокс герцогын қолдаған сөзін тауып алды, бұл жас ханзаданың қаншалықты ерекше қабілеттері бар екенін және егер ол басқа бағытқа бұрылса, Англия үшін қаншалықты қауіпті жау болатынын көрсетті. Қыркүйек айында Мэри өзінің хатшысы Клод Наудың інісі Жан Шампхуонды Гиз герцогына мүмкін жоспарларды талқылау үшін жіберді. Олар Джеймсті VI Францияға алып барып, 600 мушкетермен Шотландияға шабуыл жасауды қарастырды, мүмкін Рим папасының қаржылық қолдауымен. Мэри Думбартон қамалына қонуды және Блэкнес қамалы мен Стирлинг қамалын басып алуды жоспарлады.
Queen Elizabeth I was pleased with events and sent £1000 in September 1582 to Robert Bowes, a payment declared as the wages of the King's Guard. In response, the opponents of the Ruthven Regime, the Earls of Huntley, Argyll, Atholl, Crawford, Montrose, Arran, Lennox and Sutherland, wrote a letter from Dunkeld, near Atholl's Blair Castle, to the town of Edinburgh and described this force, funded by England, as 400 men of est raised to convey James VI to their "auld enemies" in England. They urged the townspeople of Edinburgh to arm themselves and to seize James, who was at Holyroodhouse, on their behalf. The people of Edinburgh did not follow up on the suggestion. The reaction of Francis Walsingham was more circumspect. He wrote to the Earl of Shrewsbury, the keeper of Mary, Queen of Scots, with news of progress in Scotland on 26 September 1582. Walsingham thought that "thinges stand not yet in so good termes as were to be wished". He found James's own letters, and his speech in favour of the Duke of Lennox made at Stirling on 14 September, to demonstrate 'of what rare towardliness that yonge prince is, and howe dangerous an enemye therefore he would prove unto England yf he should happen to runne to any other coorse". In September, Mary sent Jean Champhuon, sieur du Ruisseau, a brother in law of her secretary, Claude Nau, to the Duke of Guise to discuss possible plans. They included taking James VI to France and invading Scotland with 600 musketeers, possibly with papal funding. Mary envisaged a landing at Dumbarton Castle and the capture of Blackness Castle and Stirling Castle.
Француздық реакция және ағылшын дипломатиясы
Франция патшайымы - анасы Екатерина де Медичи Лондондағы француз елшісі Мишель де Кастельнауға Джеймстің тұтқындалуы және Леннокстың елден қуылтуы туралы алаңдаушылығын білдіре хат жазды. Елизавета I-ге Кастельнаудың Шотландия королевасы Мэриге және оның Шотландиядағы қолдаушыларына құпия хаттар жеткізгені хабарланды. Уолсингэм Франциядағы елші Генри Кобхемге Франция королі Генри III және Екатерина де Медичиге жағдайды жеткізіп, Кастельнаудың Мэридің хаттарымен жұмыс істегенде сақтық танытуын сұрады. Елизавета соңғы оқиғалардан кейін Шотландияда одан әрі наразылық тудыруды қаламады.
Catherine de' Medici, the French queen mother, wrote to the French ambassador in London, Michel de Castelnau, with her concerns over the capture of James and the exile of Lennox. Elizabeth I was told that Castelnau had secretly conveyed letters to Mary, Queen of Scots, and to her supporters in Scotland. Walsingham asked the ambassador in France, Henry Cobham, to advise King Henry III of France and Catherine de' Medici of the situation and that Castelnau should be more circumspect in the handling of Mary's letters. Elizabeth had no wish to foment further disquiet in Scotland after the recent disturbances.
Қаржыландыруға арналған өтініштер
Полковник Уильям Стюарт 1583 жылғы сәуір айында Режимнің Англияға елшісі ретінде жіберілді. Ол Леннокстың 4-ші графы Мэтью Стюарттың ағылшын жерлерінен түсетін табыс ретінде 10 000 фунт стерлинг және жыл сайын 5000 фунт стерлинг беруді сұрады, сондай-ақ 1560 жылғы Эдинбург шартының ратификациялануын және жаңаруын талап етті. Стюарт ағылшын тағына кім мұрагер болары туралы сырқатымен білуі тиіс болды. Ағылшын дипломаты Роберт Боуз Эдинбургте қалып, жағдайды қадағалап отырды. Ол Уолсингемнің тапсырмасымен, 1568 жылы королева Мэриді кінәлау үшін қолданылған сандық хаттарды іздеуге кірісті, бірақ Гоури графы оларды беруден бас тартты.
Colonel William Stewart was sent as ambassador by the Regime to England in April 1583 to ask for £10,000 and yearly £5000 as an income from the English lands of Matthew Stewart, 4th Earl of Lennox, and for the ratification and renewal of the 1560 Treaty of Edinburgh. Stewart was to enquire discreetly of the succession to the English throne. Robert Bowes, the English diplomat, stayed in Edinburgh and followed events. As it seemed opportune, he was instructed by Walsingham to seek out the casket letters, which had been used to incriminate Queen Mary in 1568, but the Earl of Gowrie refused to hand them over.
Франция елшілігі
Говрийге Франция да қызығушылық танытты және 1583 жылдың ақпан айында мемлекетке 100 000 крона, жеке өзіне 2000 крона және 10 000 крона біржолғы төлем ұсынылды. Екі француз елшісі – Бертран де Салиньяк де ла Мот Фенелон және Франсуа де Рошероль, Мэнвилл мырзасы, Джеймс VI-ның болашақ әйелін таңдауда француздық ықпалды бекітуді көздеді. Джеймс француз елшілерін Уильям Дэвидсонның куәлігінде қабылдады, ол кейін Мэриге өлім жазасын қол қоятын ағылшын дипломаты еді. Елшілер француздық топ құруға тырысты және оларға көңіл білдіретін ақсүйектерге француз зейнетақысын ұсынған болуы мүмкін. Мэнвилл 1583 жылдың мамырына дейін Шотландияда болды. Оның болуы және жағымсыздығы Рутвен лордтарын бөліп, олардың қолдауын әлсіретті.
Gowrie was also courted by France and received in February 1583 an offer of a yearly pension of 100,000 crowns for the state, 2000 crowns personally and a lump sum of 10,000 crowns. Two French ambassadors, Bertrand de Salignac de la Mothe Fénelon and François de Rocherolles, Sieur de Maineville, hoped to secure French influence over James VIs choice of bride. James gave the French ambassadors an audience in the presence of William Davidson, an English diplomat who would later deliver Mary's death warrant. The ambassadors intended to build a pro French faction and may have offered French pensions to sympathetic nobles. Maineville remained in Scotland until May 1583. His presence and unpopularity divided the Ruthven lords and weakened their support.
Режимнің құлдырауы
Гоуридің режимін Елизавета I мен Уолсингэм тиімді қолдамады. Он айдан кейін, 1583 жылдың шілдесінде Джеймс Сент-Эндрюсте бостандыққа шықты. Ол бастапқыда Сент-Эндрюс қаласындағы жаңа қонақүйлерде тұрды, бірақ Сент-Эндрюс қамалында тұруға көндірілді. Режимге қарсы топ күшейіп, Лордтар-кәсіпкерлер сарайдан шеттетілді, ал олардың жалақы алатын қызметкерлерінен көптегендері лауазымдарынан алынды. Джеймс Стирлингке және Фолкленд сарайына барды, 13 қарашада Киниль үйінде Арранмен бірге банкетке қатысты және Эдинбургке оралды. Арран графы Шотландия саясатында қысқа мерзімге үстемдікке ие болды. Гоури графы кешірілді, бірақ ол әрі қастандық жасады және кейіннен мемлекеттік қасақаналық үшін өлім жазасына кесілді. Алайда, 1585 жылдың қарашасында Арранның өзі қоғамдық істерден шеттетілді. Елизавета Режимнің құлауына наразы болғандықтан, Уолсингэмді 1583 жылдың қыркүйегінде Шотландияға елші ретінде жіберді. Ол Пертте Джеймс VI-мен сөйлесіп, Мэридің Шотландияда үлкен ықпалға ие екеніне және жас Джеймсті жаңылыстырып, шатастырып жатқанына көз жеткізді. Уолсингэм Елизаветаға Мэридің «көп жыл өмір сүре алмайтынын», бірақ оның құлауын көретінін жазды. Джеймс Рутвен үкіметімен ләззаттанған жоқ. Уолсингэм оның шағымдарын жеңіл оймен қабылдамайтынын байқады. Джеймс Уолсингэмге күліп, «денесі ауырсыды». Ол Уолсингэмге өзінің «өзіне ұнайтындай» өкіметін жүргізетін «абсолюттік патша» екенін айтты. Арран мен Кроуфорд графтары Уолсингэмнің сапарын бұзу үшін Кейт сиқыршыны 6 фунт стерлинг және бір метрлік плащпен жалдады. Ол патша сарайларының сыртында тұрып, Англиямен, шіркеумен және ақсүйектермен жасалған бейбітшілікке наразылық білдірді.
Gowrie's regime was ineffectually supported by Elizabeth I and Walsingham. After ten months, James gained his freedom at St Andrews in July 1583. He first stayed at the New Inns of St Andrews but was persuaded to sleep in St Andrews Castle. The faction against the Regime was there in strength, the Lords Enterprisers were dismissed from court and a number of their followers who were salaried court servants were removed from office. James went to Stirling and Falkland Palace, joined Arran for a banquet at Kinneil House on 13 November and returned to Edinburgh. The Earl of Arran gained a brief ascendancy in Scottish politics. The Earl of Gowrie was pardoned, but kept plotting and was later beheaded for high treason. In November 1585, however, Arran himself was removed from public affairs. As Elizabeth was displeased by the fall of the Regime, Walsingham was sent as ambassador to Scotland in September 1583. He spoke to James VI at Perth and was convinced that Mary's influence was dominant in Scotland and working to the young James's confusion. Walshingham wrote to Elizabeth that Mary, "though she cannot live many years", would see his overthrow. James had not enjoyed the Ruthven government. Walsingham found him unable to take his complaints seriously. James laughed at Walsingham, "falling into a distemperture". He told Walshingham of being an "absolute King" who would order his subjects as he would "best lyke himself". Arran and the Earl of Crawford hired Kate the Witch to disrupt Walsingham's visit with £6 and a length of plaid cloth. She stood outside the royal palaces and complained about the amity with England, the kirk and the nobility.
Соңғы олифан
1584 жылы Олифант кланы басшысының үлкен ұлы, Лоренс, Олифант титулының иесі, және оның күйеу інісі Роберт Дуглас, Мортон титулының иесі, елден қуылды. Олар Францияға аттанған кеме теңізде дабылды, ал олардың кемесі голланд кемесіне түскен, содан кейін ұрыста қаза тапқандары немесе кемесімен бірге суға батқандары туралы әңгіме тарады. Кейіннен олар түрік құл саудагерлеріне сатылған деген хабар келді. 1589 жылы шотландтық Джеймс Хадсон, шотланд елшісімен бірге, Франсис Уолсингхемнен Алжир қамалында құлдықта отырған оларды табуға көмектесуін өтінді. 1601 жылы Роберт Олифант туыстарын іздеу үшін Алжирге сапар шекті және сол кездегі патшайым Елизавета I-нің өзінің елшісі Джон Вротты оларды іздеуге жәрдемдесуге шақырған хатын алып барды. Алжирдегі ағылшын шіркеуінде олардың құрметіне ескерткіш тақта орнатылды. 17 ғасыр тарихшысы, Дуглас әулетінің шежірешісі Дэвид Хьюм, Роберттің анасы Агнес Лесли, Мортон графинясы, 1584 жылы оларды Гоури графына қолдау көрсетуден тыюға тырысқаны үшін олардың жоғалуына кінәлады, бұл қателік деп есептелді.
Two of those implicated in the raid, the eldest son of the Chief of Clan Oliphant, Laurence Master of Oliphant, and his brother in law Robert Douglas, Master of Morton, were exiled in 1584. The ship in which they sailed to France was lost at sea, and it was rumoured that their ship had been captured by a Dutch ship and that they had been killed in the fighting or drowned with their ship. Later, there were reports that they had been sold to a Turkish slave ship. In 1589, a Scot, James Hudson, with the Scottish ambassador, appealed to Francis Walsingham for his help finding the men, who were reported to be slaves in the castle of Algiers. In 1601, Robert Oliphant went to Algiers to look for his kinsmen and carried a letter of introduction to Sultan Mehmed III written by Queen Elizabeth, who also recommended her ambassador, John Wroth, to help the search. A plaque to their memory was raised in the English church in Algiers. The 17th century historian of the Douglas family, David Hume of Godscroft, laid the blame for their loss on Robert's mother, Agnes Leslie, Countess of Morton, for her attempt in 1584 to prevent them from supporting the Earl of Gowrie, which was considered misguided.