Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық әскерші және жазушы (1661–1707)
British soldier and author (1661–1707)
Генерал-лейтенант Джон Каттс, 1-ші барон Каттс, Кеңесшілер кеңесінің мүшесі (Ирландия) (1661 – 25 қаңтар 1707), британдық әскерші және жазушы.
Lieutenant General John Cutts, 1st Baron Cutts, PC (Ire) (1661 – 25 January 1707), was a British soldier and author.
Ерте өмір
Каттс 1661 жылы Эссекс графтығының Аркесден ауылында Ричард Катт пен Джоан Эверардтың (сэр Ричард Эверардтың қызы) екінші ұлы болып дүниеге келді. Оның әулеті Генрих VIII-нің үй қазынашысы болған сэр Джон Каттстың ұрпағы еді. Кембридж университетінің Катарина Холл колледжінде қысқа ғана оқығаннан кейін ол отбасылық мүлікті мұраға алды, бірақ сарай және әскери лагерь өміріне көбірек бейімділік танытты.
Cutts was born about 1661 at Woodhall, Arkesden, Essex, the second son of Richard Cutte or Cuttes and Joan Everard (daughter of Sir Richard Everard). The family were descended from Sir John Cutts, who had been Treasurer of the Household to Henry VIII. After a short university career at Catharine Hall, Cambridge, he inherited the family estates, but showed a distinct preference for the life of court and camp.
Мансап
Әскери және әдеби даңққа ұмтылысы оның алғашқы еңбегіне түрткіс болды, ол 1685 жылы «La Muse de cavalier», немесе «Поэзияны кәсіп емес, хобби еткен джентльмендерге кешірім» деген атпен жарық көрді. Келесі жылы Кэттс Венгриядағы Лотарингия герцогының ерікті жауынгері ретінде қызмет етті, және ол Буда қамалында (шілде 1686) императорлық туды қабырғаға алғаш тіккен адам болды деседі. 1687 жылы ол «Поэтикалық жаттығулар» атты кітап жариялады. Келесі жылы ол Голландияда подполковник болып тағайындалды. Генерал Хью Маккей сол кездегі Кэттсты «кейбір бойында биік, денелі және әдемі пішінді, көп ақыл-ойы бар, жағымды, мейірімді және жақын, бірақ мақтан мен өзімшілдікке тым берілген» деп сипаттады. Лейтенант-полковник Кэттс 1688 жылғы ағылшын революциясында III Уильямдың серіктерінің бірі болды, ал 1690 жылы Ирландияға жаяу әскер полкінің командирі ретінде барды, онда ол өзгеше көзге түсті. Ол Бойн шайқасында (1690 жылдың шілдесі) және Лимерик қамалында (1690) (онда ол жараланды) өзгеше көзге түсті. Король Уильям оны 12 желтоқсанда Ирландия пэерлігінде Гоуран бароны Кэттс етіп тағайындады. 1691 жылы Гессен князінің бригадасына қолбасшылыққа ие болды (1691 жылдың шілдесінде Огримде жараланды), Лимерик берілгеннен кейін қала коменданты болып тағайындалды. Келесі жылы ол Фландрияда бригадир болып қызмет етті. Оның Маккей дивизиясының бригадасы 1692 жылдың тамызында Штайнкиркте талқандалды. Бұл шайқаста Кэттс өзі де жараланды. Кейін Лорд Кэттс Уайт аралының лейтенант-губернаторы болды (қызмет еткен жылдар: 1694-1707), бірақ ол 1694 жылы қайтадан активті қызметке оралды, 1694 жылдың маусымында апатты Брест экспедициясында қолбасшылық міндетін атқарды. Ол Камарет шығанағын барлау кезінде Кармартеннің серіктерінің бірі болды және көп ұзамай қайтадан жараланды. Колдстрим гвардиясының полковнигі ретінде Кэттс экспедиция командирі Талмаштың орнына келді, ол жараларынан қайтыс болды. Ол келесі жылы Антверпен банкін реттеу комиссары болып қызмет етті, 1695 жылғы Намур қамалында қайтадан өзін ерекшелендірді, ең ауыр отқа бейжай қарауымен «Саламандр» деген лақап атын иеленді. Цитадельге шабуыл жасағанда басына оқ тиді, бірақ жазылып, әскерін қалаға басып алуға жетектеді. Содан кейін сарай және әскери қызмет кезектесіп болды. Кэтс III Уильямның сенімін артты және 1697 жылғы Рисвик бейбіт шартына әкелген келіссөздерде дипломатиялық агент ретінде әрекет етті. Уайтхоллдағы үлкен өрт кезінде (1698) Колдстримдердің басында Кэтс «Саламандр» деген құрметті лақап атын қайтадан иеленді. Кейін капитан Ричард Стил оның жеке хатшысы болды. 1702 жылы генерал-майор ретінде Кэтс 1701-1714 жылдардағы Испания мұрагерлігі соғысының бастапқы науқанында Марлбороның қол астында қызмет етті, ал 1702 жылғы Венло қамалында әдеттегідей батылдығымен көзге түсіп, Форт-Сен-Михаилға шабуыл жасағандарды жетектеді. Оның жаулары, тіпті шабуылдан аман қалғандар, көңілсіз көрінетін кәсіптің табысқа ие болуына таң қалды. Бірақ, қазір үлкен және алуан тәжірибе жинаған Кэтс, өз сыншыларынан гөрі табыс пен сәтсіздік факторларын жақсы бағалады. Осы оқиғаға байланысты Свифт генерал-лейтенантты «Саламандрға арналған ода» атты өлеңінде пародиялады. Кэтс 1703 жылы Фландрияда наурыз жасады, ал 1704 жылы Англияға сапардан кейін Дунай жағалауында Марлбороға қосылды. Бленхаймде (1704 жылдың тамызында) ол үшінші қолбасшы болды, және оның дивизиясы шайқасқа атын берген ауылдағы қаһарлы шайқастың ең ауыр соққысын қабылдады. Бленхайм Кэтстің соңғы шайқасы болды. 1705 жылдың 23 наурызында ол Ирландияның бас қолбасшысы болып тағайындалды, бұл оның соңғы лауазымы болды. Ол өмірінің соңына дейін Ирландия армиясының ресми қолбасшысы болып қалды.
The double ambition for military and literary fame inspired his first work, which appeared in 1685 under the name La Muse de cavalier, or An Apology for such Gentlemen as make Poetry their Diversion not their Business. The next year saw Cutts serving as a volunteer under the Duke of Lorraine in Hungary, and it is said that he was the first to plant the imperial standard on the walls at the storming of Buda (July 1686). In 1687 he published a book of Poetical Exercises. The following year he was serving as lieutenant colonel in Holland. General Hugh Mackay described Cutts about this time as "pretty tall, lusty and well shaped, an agreeable companion with abundance of wit, affable and familiar, but too much seized with vanity and self conceit". Lieutenant Colonel Cutts was one of William III's companions in the English Revolution of 1688, and in 1690 he went in command of a regiment of foot in Ireland, where he served with distinction. He served with distinction at the Battle of the Boyne (July 1690), and at the siege of Limerick (1690) (where he was wounded), and King William created him Baron Cutts, of Gowran, in the Peerage of Ireland, on 12 December 1690. In 1691 he succeeded to the command of the brigade of the prince of Hesse (wounded at Aughrim in July 1691), and on the surrender of Limerick was appointed commandant of the town. In the following year he served again in Flanders as a brigadier. His brigade of Mackay's division had been almost destroyed at Steinkirk in August 1692. At this battle Cutts himself was wounded. For some time after this, Lord Cutts was lieutenant governor of the Isle of Wight (in office: 1694 1707), but he returned to active service in 1694, holding a command in the disastrous Brest expedition of June 1694. He was one of Carmarthen's companions in the daring reconnaissance of Camaret Bay, and was soon afterwards again wounded. As colonel of the Coldstream Guards Cutts succeeded Talmash, commander of the expedition, who died of his wounds. He served as a commissioner for settling the bank of Antwerp in the following year, distinguishing himself again at the famous Siege of Namur (1695), winning the name "Salamander" by his indifference to the heaviest fire. Though shot in the head while leading an attack against the citadel, he recovered to lead his men to the capture of the works. Thereafter court service and war service alternated. Cutts was deep in the confidence of William III, and acted as a diplomatic agent in the negotiations which ended in the Peace of Ryswick of 1697. On the occasion of the great fire in Whitehall (1698) Cutts, at the head of the Coldstreamers, earned afresh the honourable nickname of "the Salamander". Later Captain Richard Steele worked as his private secretary. In 1702, as a major general, Cutts served under Marlborough in the opening campaign of the War of the Spanish Succession of 1701 1714, and at the 1702 siege of Venlo, conspicuous as usual for romantic bravery, he led the stormers at Fort Saint Michael. His enemies, and even the survivors of the assault, were amazed at the success of a seemingly hare brained enterprise. Probably, however, Cutts, who was now a veteran of great and varied experience, measured the factors of success and failure better than his critics. On this occasion Swift lampooned the lieutenant general in his Ode to a Salamander. Cutts made the campaign of 1703 in Flanders, and in 1704, after a visit to England, he rejoined Marlborough on the banks of the Danube. At Blenheim (August 1704) he was third in command, and it was his division that. bore the brunt of the desperate fighting at the village which gave its name to the battle. Blenheim was Cutts's last battle. On 23 March 1705 he was appointed Commander in Chief, Ireland, his last appointment. He retained formal command of the Irish army until his death.
Кейінгі жылдар
Қалған өмірін ол үйде өткізді, ал қайтыс болған кезде оның қолында сегіз түрлі саяси және әскери лауазым болды. Ол Кембридж графтығы үшін бес парламентте отырды, ал Анна патшайымның алғашқы Парламентіне Уайт аралындағы Ньюпорт округінен сайланды және өмірінің соңына дейін сол жерде өкілдік етті. Ол екі рет үйленді, бірақ баласы болған жоқ. Каттстың Кембридждегі бұрынғы колледжі, Сент-Катарина, 2007 жылдың қаңтар айында оның қайтыс болғанына үш жүз жыл толуына арналған кешкі ас ұйымдастырды.
His remaining years were spent at home, and, at the time of his death, he was the holder of eight distinct political and military offices. He sat in five parliaments for the county of Cambridge, and in Queen Anne's first Parliament he was returned for Newport in the Isle of Wight, for which he sat until the time of his death. He was twice married, but left no issue. Cutts' old Cambridge college, St Catharine's, organised a dinner to commemorate the tercentenary of his death, held in January 2007.