Джон Генри Тунсталл: Нью-Мексико шеңбері және қақтығыс тарихы
John Tunstall
Джон Генри Та́нстолл (1853-1878) – ағылшын-американдық фермер, Нью-Мексикодағы Линкольн округіндегі саяси және экономикалық күрестің құрбаны. Линкольн округі соғысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын-американдық ранчо иесі (1853–1878)
ағылшын-американдық ранчо иесі
English American rancher (1853–1878)
the English American rancher
Джон Генри Тунсталл (6 наурыз 1853 – 18 ақпан 1878) – АҚШ, Нью-Мексико штатының Линкольн округіндегі ағылшын туған ранчо иесі және саудагер. Ол Линкольн қаласы мен округті басқаратын ирландтық католик саудагерлерімен, заң қызметкерлерімен және саясаткерлермен бәсекелесті. Республикалық партияның мүшесі Тунсталл ирландтарды ығыстырып, округтің жаңа басшысы ретінде байлыққа ие болуды жоспарлаған. Ол Линкольн округі соғысында, экономикалық және саяси қақтығыста, қарсылас ковбойлердің және ранчо иелерінің, заң қызметкерлерінің, бұйрық берген саясаткерлердің арасындағы қарулы соғысқа әкелген алғашқы қаза тапқан адам болды.
John Henry Tunstall (6 March 1853 – 18 February 1878) was an English born rancher and merchant in Lincoln County, New Mexico, United States. He competed with the Irish Catholic merchants, lawmen, and politicians who ran the town of Lincoln and the county. Tunstall, a member of the Republican Party, hoped to unseat the Irish and make a fortune as the county's new boss. He was the first man killed in the Lincoln County War, an economic and political conflict that resulted in armed warfare between rival gangs of cowboys and the ranchers, lawmen, and politicians who issued the orders.
Ерте өмір және білім
Тунсталл 1853 жылы Лондонның Хакни қаласында дүниеге келген. Тунсталл әдебиетте ағылшын дворяны ретінде бейнеленгенімен, шындығында оның отбасы жоғарғы орта тапқа жатқан. Бұдан әрі, Тунсталлдың әкесі "саудамен айналысты", Канада мен Ұлыбританияда бизнес мүдделері болған, осы себепті ол әдепті қоғамда сыйланбаған және қабылдамаған. Тунсталл балалық шағының бір бөлігін Белсайз паркінде өткізді. Джон Тунсталл әрқашан агностицизмге ұмтылған, есейген сайын "ұйымдастырылған дінге" және оның "этикалық шектеулеріне" көзқарасы одан да теріс болды.
Tunstall was born in 1853 in Hackney, London. Although Tunstall has often been depicted in fiction as a member of the English nobility, his family were in reality upper middle class. Furthermore, Tunstall's father "worked in trade", with business interests in both Canada and in the United Kingdom, and would, for this reason, have been looked down on and excluded from polite society. Tunstall lived some of his childhood in Belsize Park. John Tunstall was always inclined toward agnosticism and, as he entered manhood, "grew increasingly contemptuous of organized religion" and its "ethical restraints."
Мақсаттар
1872 жылдың тамызында Тунсталл 19 жасында Британдық Колумбияға көшіп барды. Ол Turner, Beeton & Tunstall фирмасында кеңсе қызметкері болып жұмыс істеді, ал бұл фирмада оның әкесі серіктес болып еді. Роберт М. Утлидің сөзінше, Ванкувердегі әкесінің серіктестері үшін "үш жағымсыз және қаңғыбас жылдар" кеңседе жұмыс істеу Тунсталды "байлық коммерциялық әлемде емес" деген "қатты сенімге" жеткізді. Утлидің айтуынша, Тунсталл өз қиялында "үлкен жер иелігінде жайылатын қой немесе мал империясын" көріп, онда оның малдары көбейіп, банктік шоты да одан сайын толысатынын елестететін. Үйіне жазған хатында Тунсталл "ашық ауадағы өмірдің" қиындықтары болатынын білсе де, "ақ жейдеге тығылып, кең матадан киім кигеннен гөрі, азын-аулақ ақшасы бар, білімі мен тәрбиесі жетілмеген әйелдерге ұсақ-түйек сатудан гөрі әлдеқайда бақытты боламын" деп болжады. Осыны ойлай келе, Тунсталл 1876 жылдың ақпан айында кеңседегі жұмысын тастап, Канададан Калифорнияға кетті. Ол алты ай бойы қой шаруашылығының пайдасын зерттеді, содан кейін Нью-Мексиконың астанасы Санта-Феге көшті. Сол жерде Тунсталл "ескі испандық және мексикалық жерлерге" қатысты "құқықтық таластарды бұрмалау" арқасында "арнайы заңгерлік мамандық пайда болғанын" білді. Бірақ, келмес бұрын бір жылдан астам уақыт бойы Тунсталл "бар күшін жұмсап" әкесін "егер тұқымдық ақша берсе, мол өнім алуға болатынына" көндіруге тырысты. Оның әкесі, Джон Партридж Тунсталл, "сақты күмәнданушы" еді, ол отбасын сауда арқылы жақсы жағдайда қамтамасыз еткен және инвестициялауға жеткілікті қаржысы болса да, "ұлының кез келген мүмкіндікке деген ынта-қуатына ортақ болған жоқ".
In August 1872, Tunstall emigrated to British Columbia, Canada, at age 19, to work as a clerk for Turner, Beeton & Tunstall, a store in which his father owned a partnership. According to Robert M. Utley, "Three miserable and penurious years of clerking" for his father's partners in Vancouver produced in Tunstall a "firm conviction" that, "the road to riches did not lie in the mercantile world." According to Utley, Tunstall, in his "dreams pictured an empire of sheep or cattle pastured on a great landed estate", where his herds multiplied and his bank account similarly swelled with ever more and more money. In a letter home, Tunstall wrote that although he knew that "a rugged outdoor life" would have its challenges, he predicted, "I shall be far happier than cuffed in white linen & coated in broadcloth, pedalling trifles to women with slim purses & slimmer education & refinement." With this in mind, Tunstall quit his clerking job in February 1876 and left Canada for California. He spent six months investigating the profits of sheep ranching before he decided instead to shift his inquiries to Santa Fe, the capital of the Territory of New Mexico. There, Tunstall had learned, "a specialized legal profession had grown up around the manipulation of title" to "old Spanish and Mexican land grants." For more than a year before his arrival, however, Tunstall had "dedicated himself single mindedly" to persuading his father "of the certainty of a rich harvest, if only he would provide the seeds." His father, John Partridge Tunstall, was "a shrewd sceptic", who had done very well for his family in the mercantile world and, although he had plenty of capital to invest "did not share his son's explosive enthusiasm for every opportunity that came along."
Санта-Фе
Тунсталл 15 тамыз күні 1876 жылы Сан-Францискодан бір апталық, шаршатарлық сапардан кейін Санта-Фе қаласына келді. Алдымен пойызбен, содан кейін аттың арқасындағы қиын жолмен, "дүркі" деп аталатын көлікпен келді. Ол Санта-Фе жолының соңғы 220 милі бойы бетіне шаң тозатын болды. Тунсталл әкесіне жазған хатында: «Оның неге «дүркі» деп аталатынын тез білерсіз», - деп жазды. Соңында ол Санта-Федегі ең жақсы қонақ үйге, Санта-Фе алаңындағы «Exchange» қонақ үйіне жетті, ол тікелей Губернаторлар сарайының қарсысында орналасқан. Бірақ «ақшасы азайып бара жатқандықтан» Тунсталл Сан-Франциско көшесімен батысқа қарай жүріп, «екінші сыныпты» Херлоу қонақ үйінде үш есе арзанға орналасты. Алайда, Херлоудағы тағам Тунсталдың күтілгенінен төмен болды, сондықтан ол көбінесе «Exchange» қонақ үйінде тамақтанды. Санта-Феде Тунсталл шотланд-канадтық заңгер Александр Максуинмен танысты, ол Линкольн округінде жылдам дамитын үлкен пайда табу мүмкіндігі туралы айтты. Максуин ірі мал фермасының иесі және 100 мыңнан астам малға ие болған Джон Чизуммен байланыста болды. Максуин Тунсталдың серіктесі болды және олар екеуі де Чизумның қолдауын іздеді. Жас ағылшын Линкольн қаласынан оңтүстікке қарай шамамен 48 шақырым жерде Рио-Фелиз өзені бойындағы ферманы сатып алып, мал шаруашылығымен айналыса бастады. Қалада ол Мерфи мен Доланның сауда және банк операцияларынан кейін дүкен мен банк ашты. Оны бірнеше жыл бұрын Джеймс Долан, Лоуренс Мерфи және Джон Х. Райли құрған, олардың барлығы ирланд иммигранттары еді. Мерфи-Долан дүкені халық арасында «Үй» деп белгілі болды. Мерфи мен Долан Линкольн қаласын және оны қоршаған округті өздерінің иелігіндегідей басқарды. Округтегі барлық маңызды мәмілелер олардың бақылауында болды. Олар соттарды бақылады. Линкольн округінің шерифі Уильям Брейди Каван округынан келген ирланд иммигранты және «Үймен» байланыста болды. Тунсталл Линкольн округінде ақша табуға құштар еді. Дүкенінде лайықты бағалар мен адал сауда жасағандықтан, Мерфи мен Доланға қарсылас іздеген жергілікті тұрғындарды тартты. Лондондағы отбасына жазған хаттарында Тунсталл Мерфи мен Доланды ығыстырып қана қоймай, Линкольн округіндегі әрбір доллар табысының жартысы оның қалтасына түсетінін айтты. Сондай-ақ, Тунстоллдарды орта таптан британдық жоғары қоғамының ең жоғары деңгейіне көтеретінін жазды.
Tunstall arrived in the territorial capital of Santa Fe on August 15, 1876, following a weeklong and exhausting journey from San Francisco, first by railroad and then from a painful post atop a horse drawn "jerky", which kicked dust in his face all the way down the last 220 miles of the Santa Fe Trail. In a letter to his father, Tunstall griped, "I can assure you that one soon discovers why it is called a jerky." The jerky finally pulled up before Santa Fe's best lodgings, the Exchange Hotel on Santa Fe Plaza, directly opposite from the Palace of the Governors. Prompted, however, by "a dwindling reserve of cash", Tunstall walked to the west on San Francisco Street and instead took lodgings at Herlow's, "a very second class hotel", for a third less the cost. The food at Herlow's, however, fell so far short of Tunstall's expectations that he usually chose to dine at the Exchange. In Santa Fe, Tunstall met Scottish Canadian lawyer Alexander McSween, who told him of the potentially big profits to be made in Lincoln County, which was being rapidly settled. McSween was allied with John Chisum, the owner of a large ranch and over 100,000 head of cattle. McSween became a business partner of Tunstall, and they both sought Chisum's support. The young Englishman bought a ranch on the Rio Feliz, some 30 mile (48 km) nearly due south of the town of Lincoln, and went into business as a cattleman. In the town he also set up a mercantile store and bank down the road from the Murphy & Dolan mercantile and banking operation. It had been established a few years earlier by James Dolan, Lawrence Murphy and John H. Riley, all of whom were Irish immigrants. The Murphy Dolan store was known colloquially as "The House." Murphy and Dolan ran the town and surrounding county of Lincoln as though the area were their fiefdom. Any business transaction of consequence in the county passed through them. They controlled the courts. The Sheriff of Lincoln County, William J. Brady, was an Irish immigrant from County Cavan and was allied to the House. Tunstall was eager to make money in Lincoln County. Offering decent prices and reasonable dealings at his store, he attracted locals eager to find a competitor to Murphy and Dolan. In his letters to his family in London, Tunstall said that he intended to not only unseat Murphy and Dolan, but to become so powerful that half of every dollar made by anyone in Lincoln County would end up in his pocket. He also wrote about how he would soon raise the Tunstalls from the middle class to the highest levels of British polite society.
Өлім
Тунсталдың сауда-саттық қызметі оны Нью-Мексико аумағын басқаратын күшті саяси, экономикалық және сот жүйесімен қақтығысқа түсірді. Бұл топ Санта-Фе шайқабы деп танылды. Шайқаптың мүшелерінің арасында Нью-Мексико аумағының бас прокуроры және саяси басшысы Томас Катрон болды. Катрон көптеген жерлерге иелік етті және АҚШ тарихындағы ең ірі жер иелерінің бірі еді. Катронның әріптестерінің қатарында 19-шы президент Рутерфорд Б. Хейс тарапынан жемқорлық үшін қызметтен босатылған аумақтық губернатор Сэмюэл Бич Акстелл, аумақтық судья Уоррен Генри Бристол және Нью-Мексиконың бас судьясы Джон П. Слоуды өлтірген және қылмысы үшін жазадан құтылған округ прокуроры Уильям Л. Райнерсон болды. Катрон "Үйдің" ипотекасын ұстады және Линкольндегі оның табысына тікелей мүдделі болды. Линкольн тұрғындарының көпшілігі өздерінің бизнесін Тунсталдың дүкеніне ауысқанда, Мерфи Долан банкротқа ұшырады, ал Катронның кірісі төмендеді. Мерфи мен Долан Тунсталды бизнестен шығаруға тырысты, бірінші кезекте оны заңмен мазалады, содан кейін оны атысқа итермелеуге әрекеттенді. Олар сондай-ақ қарулы адамдарды жалдады, олардың көпшілігі "Жесси Эванс тобының" мүшелері болды, олар "Жігіттер" деп те белгілі болды. Тунстал өзінің қарулыларын жалдады, Брэйди, Мерфи және Доланды ұнатпайтын жергілікті шаруалар мен ковбойлардың шамамен алтысын. Бұл адамдар Тунсталдың ранчосында жұмыс істеді және Мерфи/Доланмен болған қақтығыста оның бұйрықтарын орындады. Тунсталдың қызметкерлерінің бірі 18 жасар Уильям Бонни (шынайы аты Генри Маккарти, сондай-ақ Уильям Генри Энтрим, немесе Эль Чивато) болды, кейіннен ол өз тобын басқарғанда "Билли Кид" деп аталды. 1877 жылдың көктемінде шериф Брэйдиді Джон Тунсталдың бұйрығымен әрекет еткен деген күдікпен екі батыр Линкольннің басты көшесінің ортасында ұрып-сапалады. 1878 жылдың 18 ақпанында Тунстал, Ричард М. Брюер, Джон Миддлтон, Генри Ньютон Браун, Роберт Виденман, Фред Уэйт және Уильям Бонни Тунсталдың Рио Фелиздегі ранчосынан Линкольнге тоғыз жылқыны айдап әкелді. Линкольн шерифі Брэйдидің жасағы Тунсталдың ранчосына оның малын ұстап алу үшін келді, бұл бұйрық оның серігі Максуинге қарсы шығарылған еді. Тунстал мен Максуиннің іскерлік байланыстарының қаншалықты тығыз екенін көрсететін нәрсе, жасақ Максуиннің қарызы үшін кепіл ретінде Тунсталдың малын ұстауға келді. Тунстал, оның қолы және жылқылары жоғалып кеткеннен кейін, жасақтың бір бөлігі негізгі жасақтан бөлініп, оларды қуалауға шықты. Алайда, бұл жылқыларға ешқандай заңдық шара қолданылмады. Джесси Эванс, Генри Хилл, Мортон (және мүмкін Фрэнк Бейкер) Тунсталдан кейін алға жылжыды. Эванс, Мортон және Хилл Тунстал мен оның серіктерін Линкольннен бірнеше шақырым қашықтықтағы бұталы ағаштармен жабылған жерде қуып жетеді. Тунстал, тоғыз жылқысы және оның жалдаған қарулылары тар жол бойына тарап кеткен. Бонни басқаларын ескертті. Округтың қызметкерлері ескертусіз оқ атып бастады. Тунсталдың серіктері бұталардың арасынан жолға қарап тұрған төбеге қашты. Тунстал бастапқыда жылқыларымен бірге қалды, содан кейін қашып кетті, бірақ үш орынбасар оны қуды. Келесі қақтығыстан тек үш орынбасар ғана аман қалды. Тарихшы Роберт Утли Тунстал берілген болуы мүмкін, немесе ол өзінің қаруын алып, Мортон, Хилл және Эванстан өзін қорғауға тырысқан болуы мүмкін деп жазады. Қалай болғанда да, атыс басталды және Тунстал бірден екі мылтық оғынан қайтыс болды, бірі кеудесіне, екіншісі миына тиді. Осыдан кейін Тунсталдың жақтастары "оның қанды қырғынмен өлтірілгенін" мәлімдеді. Алайда, "Үйдің" жақтастары "оның Линкольн округінің заңды түрде тағайындалған шерифінің орынбасары ұстауға қарсылық көрсеткенде атып түсірілгенін" айтты. Тунстал 24 жаста болды.
Tunstall's mercantile business put him into conflict with the powerful political, economic, and judicial structure that ruled New Mexico Territory. This group of men was known as the Santa Fe Ring. Ring members included Thomas Catron, the attorney general and political boss of New Mexico Territory. Catron owned of land and was one of the largest land holders in the history of the United States. Among Catron’s colleagues were Samuel Beach Axtell, the Territorial governor, who was fired for corruption by 19th President Rutherford B. Hayes, Warren Henry Bristol, a territorial judge, and William L. Rynerson, a district attorney who had assassinated John P. Slough, the Chief Justice of New Mexico, and escaped punishment for the crime. Catron held the mortgage on "The House” and had a direct interest in its success in Lincoln. When too many of the residents of Lincoln switched their business to Tunstall's store, Murphy Dolan began a slide into bankruptcy, and Catron's bottom line was affected. Murphy and Dolan tried to put Tunstall out of business, first harassing him legally, then trying to goad him into a gunfight. They also hired gunmen, most of whom were members of the Jesse Evans Gang, also known as "The Boys." Tunstall recruited gunfighters of his own, half a dozen local ranchers and cowboys who disliked Brady, Murphy, and Dolan. These men worked Tunstall's ranch and did his bidding during his conflict with Murphy/Dolan. One of Tunstall's employees was the 18 year old William Bonney (née Henry McCarty, aka William Henry Antrim, aka El Chivato), who was later dubbed "Billy the Kid" when leading a gang of his own. In the Spring of 1877, Sheriff Brady was beaten up by two bravados, who were believed to be acting on John Tunstall's orders, in the middle of the main street of Lincoln. On February 18, 1878, Tunstall, Richard M. Brewer, John Middleton, Henry Newton Brown, Robert Widenmann, Fred Waite, and William Bonney were driving nine horses from Tunstall's ranch on the Rio Feliz to Lincoln. A posse deputized by Lincoln Sheriff Brady went to Tunstall's ranch on the Feliz to attach his cattle on a warrant that had been issued against his business partner, McSween. It was a testament to how completely entangled the business affairs of Tunstall and MacSween had become that the posse came to attach Tunstall's cattle as collateral for MacSween's debts. Finding Tunstall, his hands, and the horses gone, a sub posse broke from the main posse and went in pursuit. However, these horses were not covered by any legal action. Deputies Jesse Evans, Henry Hill, Morton (and probably Frank Baker) rode ahead after Tunstall. Evans, Morton, and Hill caught up with Tunstall and his men in an area covered with scrub timber a few miles from Lincoln. Tunstall, the nine horses, and his hired guns were spread out along the narrow trail. Bonney, who was riding drag, alerted the others. The deputies began firing without warning. Tunstall's hands galloped off through the brush to a hilltop overlooking the trail. Tunstall first stayed with his horses, then rode away but was pursued by the three deputies. Only the three deputies survived the following confrontation. The historian Robert Utley writes that Tunstall may have surrendered or he may just as easily have drawn his sidearm and tried to defend himself from Deputies Morton, Hill, and Evans. Either way, the shooting began and Tunstall died instantly when hit by two rifle bullets, one in the chest and another that ripped through his brain. In the aftermath, Tunstall's supporters "claimed that he was murdered in cold blood". Supporters of the House, however, "insisted that he had been shot down while resisting arrest by a lawfully commissioned deputy sheriff of Lincoln County." Tunstall was 24 years old.
Салдары
Тунсталдың қазасы Линкольн округінің соғысын бастады. Оған жауап ретінде Уильям Бонни, Ричард М. Брюер, Чавес и Чавес, Док Скёрлок, Чарли Боудре, Джордж Ко, Фрэнк Ко, Джим Френч, Фрэнк МакНаб және Тунсталдың басқа да қызметкерлері мен достары Линкольн округінің бейбіт судьясы, "Сквайр" Джон Уилсонға барды. Ол олардың ісіне көңіл бөлді және барлығын арнайы констебльдер ретінде антқа қабылдады, Тунсталдың өлтірушілерін әкелу үшін. Бұл жасақ заңды болды және Тунсталдың бригадирі болып жұмыс істеген, құрметті жергілікті шаруа Ричард "Дик" Брюер басқарды. Жаңадан құрылған заң сақшылары өздерін "Регуляторлар" деп атады және бірінші болып Эванс, Мортон, Хилл және Бейкерді, сондай-ақ Тунсталдың өліміне қатысы бар барлық адамдарды іздеді. Осылайша, екі топ заң сақшысы Линкольн округінің айналасында бір-бірімен соғысып жүрді. Регуляторлар 6 наурызда Мортон мен Бейкерді ұстап алды. Бұл өш алу үшін жасалған өлтіру болуы мүмкін, бірақ екеуі де қашып кетуге тырысқанда өлтірілді. Линкольнге оралғаннан кейін Регуляторлар Мортон мен Бейкер Регуляторлардың МакКлоскиін де өлтіргенін мәлімдеді. Сонымен қатар, Линкольн округінің шерифінің орынбасарлары Джесси Эванс пен Том Хилл қой ұрлап, осы кезеңде Хилл қаза тапты, ал Эванс қой шаруасының қолынан жараланды. Одан кейін Регуляторлар мен Мерфи Долан жалдаған қарақшылар жасаған бірнеше өш алу қылмыстары орын алды. 1878 жылдың 1 сәуірінде Регуляторлар Линкольн округінің шерифі Уильям Брэди мен орынбасары Джордж Хиндеманды атып өлтірді. Бонни, Джим Френч және Фрэнк МакНаб сияқты бірнеше Регуляторлар осы өлтіруге қатысты. Регуляторлар Блейзердің Миллсте, Линкольннің оңтүстік-батысында, қазіргі Мескалеро апачи резервациясының аумағында Бакшот Робертсті өлтірді. Олардың басшысы Ричард Брюер де осы атыста қаза тапты. 1878 жылдың 15-19 шілдесі аралығындағы Линкольн шайқасы "Бес күндік шайқас" деп танылды. Жақын маңдағы Форт-Стентоннан келген АҚШ армиясы, полковник Натан Дадлидің басшылығымен, шайқасқа араласып, Регуляторларды жеңді. Дадли Регуляторларды қорқытты, ал Доланның жақтастары Линкольн көшелерімен мақтанышпен жүрді. 1878 жылы Конгресс Демократиялық көпшілігі қабылдаған жаңа федералды заң, бұрынғыда оңтүстік штаттарда босатылғандарға қарсы зорлық-зомбылықты басу үшін әскери күштерді қолдануға қарсылық ретінде, армияның азаматтық қақтығыстарға араласуына тыйым салды. Бес күндік шайқаста Долан күштеріне жеңілгеннен кейін Регуляторлар мен олардың жақтастары қаладан тез кетуге мәжбүр болды. Бонни Нью-Мексикода қалды, Форт-Самнерге, Нью-Мексикоға, Тексас Панхендлінің батысына қарай 160 миль қашықтықтағы Пекос өзеніне көшті. Бонни өзінің тобымен аймақта қарақшылықпен айналысты және 1881 жылдың 14 шілдесіне дейін тірі қалды, сол күні Линкольн округінің шерифі Пэт Гарретт Форт-Самнерде оны атып өлтірді. Гарретке Билли Кид пен оның тобын жою міндеті жүктелген.
Tunstall's murder ignited the Lincoln County War. In response, William Bonney, Richard M. Brewer, Chavez y Chavez, Doc Scurlock, Charlie Bowdre, George Coe, Frank Coe, Jim French, Frank McNab and other employees and friends of Tunstall's went to the Lincoln County Justice of the Peace, "Squire" John Wilson. He proved sympathetic to their cause and swore them all in as special constables to bring in Tunstall's killers. This posse was legal and led by Richard "Dick" Brewer, a respected local rancher who had worked as Tunstall's foreman. The newly minted lawmen dubbed themselves The Regulators and went first in search of Deputies Evans, Morton, Hill, and Baker and all the others implicated in Tunstall's death. Thus, two groups of lawmen rode throughout Lincoln County at war with each other. The Regulators tracked down and arrested Deputies Morton and Baker on March 6. In what may or may not have been a calculated revenge killing, both Deputies were killed soon after, officially while attempting to escape. After returning to Lincoln, the Regulators further claimed that Deputies Morton and Baker had also killed McCloskey of the Regulators. Meanwhile, Lincoln County Deputies Jesse Evans and Tom Hill were rustling sheep during which Hill was killed and Evans was wounded by the sheep farmer. Several other revenge killings, committed by both the Regulators and the gunmen hired by Murphy Dolan, soon followed. On April 1, 1878, the Regulators ambushed and fatally shot Lincoln County Sheriff William Brady and Deputy George Hindemann. Half a dozen Regulators, including Bonney, Jim French, and Frank McNab carried out the revenge killings. The Regulators killed Buckshot Roberts at Blazer's Mills, southwest of Lincoln in area now within the Mescalero Apache Reservation. Their man Richard Brewer also died in this shootout. The period of July 15 through July 19, 1878, Battle of Lincoln became known as "The Five Day Battle." The U. S. Army from nearby Fort Stanton, under the command of Colonel Nathan Dudley, intervened in the fight and defeated the Regulators. Dudley threatened the Regulators while the Dolanites strutted along Lincoln's street. A new federal law of 1878, passed by a Democratic majority of Congress and in reaction to the former use of military forces in southern states to suppress violence targeting freedmen during the Reconstruction era, prohibited the Army from intervening in civilian conflicts. After their loss to the Dolan forces in the Five Day Battle, the Regulators and their supporters quickly left town. Bonney remained in New Mexico, moving to Fort Sumner, New Mexico, 160 miles west of the Texas Panhandle on the Pecos River. Bonney operated as a bandit in the area with his own gang and survived until July 14, 1881, when he was shot and killed at Fort Sumner by Sheriff Pat Garrett of Lincoln County. Garrett had been given a mandate to get rid of Billy the Kid and his gang.
Мұра
Джон Тунсталл Линкольн қаласында шамамен 18 ай тұрғаннан кейін Мортон, Хилл және Эванс атты орынбасарлардың қолынан қаза тапты. Осы кезеңде ол Лондондағы отбасымен үнемі хат алмасып тұрды. Фредерик Нолан осы хаттарды жинап, «Джон Генри Тунсталдың өмірі мен өлімі» деген атпен жариялады, бұл еңбек Линкольн округі соғысы тарихын зерттеудегі маңызды жұмыс саналады. Тунсталдың хаттары оның жоғары мақсаттарын, көзқарастарын, жастық шағының мақтандығы мен көтеріңкі рухын көрсетеді. Олар сонымен қатар сол заманғы экономикалық, мәдени, әлеуметтік және саяси жағдайларды да бейнелейді. Тунсталдың мылтығы қазір Ұлыбританияның Лидс қаласындағы Корольдік қару-жарақ мұражайында сақтаулы.
John Tunstall had lived in Lincoln for about 18 months before being killed by Deputies Morton, Hill, and Evans. During this period, he regularly corresponded with his family in London. Frederick Nolan collected these letters and published them as The Life and Death of John Henry Tunstall, a basic work in the historiography of the Lincoln County War. Tunstall's letters reflect his ambition, biases, and youthful arrogance and high spiritedness. They also reflect the economic, cultural, social, and political realities of the time and place. Tunstall's gun is held by the Royal Armouries Museum in Leeds, UK.