Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз шіркеу тарихшысы (1688 – 1761) Реми (немесе Реми) Сейльер (1688 – 17 қараша 1761) – Сент-Ванн Лотарингия қауымының бенедиктин монахы. Ол көрнекті француз теологы және шіркеу тарихын зерттеуші болған.
French ecclesiastical historian (1688 – 1761)
Rémy (or Rémi) Ceillier (1688 – November 17, 1761) was a Benedictine monk of the Lorraine Congregation of St. Vanne. An eminent French theologian, he was an ecclesiastical historian.
Өмірбаян
Реми Сейльер Бар-ле-Дюк қаласында дүниеге келген. Алғашқы білімін Бар-ле-Дюк иезуит колледжінде алған. Гуманитарлық ғылымдар мен риторика курсын аяқтағаннан кейін, 1705 жылы Сент-Ванн және Сент-Гидульф бенедиктин конгрегациясына жататын Вогез тауларындағы Моенмутье монастырына кірді. Кейіннен ол осы монастырда профессор болып тағайындалды және алты жыл бойы осы қызметте болды. 1716 жылы ол Моенмутье деканы, 1718 жылы Сен-Жак-де-Нойфшато монастырының приоры, 1724 жылы Флавинни-сюр-Мозель монастырында Шарль де Вассимонттың көмекшісі, ал 1733 жылы соңғысы қайтыс болғаннан кейін осы монастырдың приоры болды. Оның сарабды басқаруымен бұл монастырь гүлденді.
Rémy Ceillier was born in Bar le Duc. He received his early education at the Jesuit College at Bar le Duc. After completing the course of humanities and rhetoric, he entered, in 1705, the monastery of Moyenmoutier in the Vosges, belonging to the Benedictine congregation of St Vannes and St Hydulphe. Later he was appointed professor in the same monastery, a position which he held for six years. In 1716 he was made dean of Moyenmoutier, in 1718 prior of the monastery of Saint Jacques de Neufchâteau, in 1724 assistant to Charles de Vassimont at the priory of Flavigny sur Moselle, and on the latter's death in 1733 prior of that monastery. Under his wise administration this monastery flourished.
Шығармалары
Моенмутьеде профессор болған кезде ол "Әкелердің моралінің қорғанысы, Лозаннадағы құқық және тарих профессоры мырза Жан Барберактың әділетсіз айыптауларына қарсы" (Париж, 1718) атты еңбегін жазды. Бұл шіркеу әкелерінің билігін орнататын қырық беттік диссертация болды; кейін автор Барберактың аргументтерін қадам сайын зерделеп, ол шабуылдаған әкелерді жеке-жеке қорғады – Афинагор, Александриялық Климент, Августин және басқалар. Кейінірек жаңартылған 14 томдық басылым 1858 жылы Парижде жарық көрді. Селлиердің тағы бір еңбегі – "Шіркеу әкелерінің моралінің қорғанысы" (Париж, 1718) – де танымал болды. Селлиердің "Histoire généale des auteurs sacrés et ecclésiastiques" еңбегінің ең құнды бөлігі – алғашқы алты ғасырдағы шіркеу әкелері туралы мәліметтер. Мұнда автор Луи Себастьен Ле Найн де Тиллемонның еңбектерін пайдаланып, шіркеу әкелерінің бенедиктин басылымдарын қолданды. Селлиерге қарсы жасалған жансенизм айыптаулары оның өмірінде де, содан кейін де жазбаларында расталмады, ал Папа Бенедикт XIV авторға және оның еңбектеріне көрсеткен қарым-қатынасы папаның оның ортодоксалдығына күмәнданбағанын көрсетеді.
While a professor at Moyenmoutier, he wrote an "Apologie de la morale des Pères, contre les injustes accusations du sieur Jean Barbeyrac, professeur en droit et en histoire à Lausanne" (Paris, 1718). This was a dissertation of forty pages establishing the authority of the Fathers of the Church; afterwards the author follows step by step the arguments of Barbeyrac, and defends individually those Fathers whom he had attacked — Athenagoras, Clement of Alexandria, Augustine, and others. A later and improved edition in 14 volumes was produced in Paris in 1858. Ceillier's other work, Apologie de la morale des Pères de l'Église (Paris, 1718), also won fame. The most valuable portion of Ceillier's Histoire généale des auteurs sacrés et ecclésiastiques is that dealing with the Church fathers of the first six centuries. Here the author was able to draw upon the writings of Louis Sébastien Le Nain de Tillemont and use the scholarly Benedictine editions of the Church fathers. Charges of Jansenism made against Ceillier in his lifetime and afterwards find no substantiation in his writings, and the treatment accorded to the author and his works by Pope Benedict XIV shows that the pope had no doubts as to his orthodoxy.