Пьер Алликс: Француздық протестант пасторы және жазушысы

Кіріспе

Француз протестант пасторы және жазушысы Пьер Аликс (1641 – 3 наурыз 1717) – француз протестант пасторы және жазушысы. 1690 жылы Кембридж университетінің Эммануэль колледжі оған дінтану докторы дәрежесін берді, ал епископ Гилберт Бернет оған Солсбери соборында қазынашылық және каноник лауазымын сыйлады. Ол "Ефраим кодексінің" палимпсест екенін ашты.

Өмір

1641 жылы Францияның Аленсон қаласында дүниеге келген ол, алдымен Сен-Агобиль-Шампаньде, содан кейін Париж маңындағы Шарентонда пастор болып қызмет етті. 1685 жылы Нант жарлығының жойылғандығы оны Лондонға қашуға мәжбүр етті. Ол онда Jewin Street, Aldersgate көшесінде шіркеу құрды. Ол 1680-ші жылдарда Англиядағы ең танымал гугенот уағыздаушысы болды, Чарльз Ле Сенемен жақын қарым-қатынаста болды және діни төзімділікті қолдаушы ретінде белгілі болды. 1690 жылы Аликс Кембридж университетінің Эммануэль колледжінен діни ғылымдарының докторы дәрежесін алды, ал епископ Гилберт Бернет оған Солсбери соборында қазынашы және каноник лауазымдарын берді.

Шығармалары

Аликстің көптеген еңбектері француз, латын және ағылшын тілдерінде жазылған. Олар негізінен апологетикалық сипатқа ие. Жак Бенни Босуеге қарсы ол Пьемонттың ежелгі шіркеулерінің тарихы туралы бірнеше ескертулерді (1690 ж.) және Альбигендердің ежелгі шіркеулерінің тарихы туралы ескертулерді (1692 ж.) жариялады, мұнда Альбигендердің манихейлер емес, тарихи тұрғыдан вальденстермен сабақтас екенін көрсету мақсаты көзделген. Олардың арасында:

Бертрам мен Жан Скотт, немесе Эригеннің диссертациясына жауап, 1670 ж. Ратрамме, немесе Бертрам дін қызметкері; Иеміздің денесі мен қаны туралы, 1672 ж. Триссагияның шығу тегі туралы диссертация, 1674 ж. Иеміз Иса Мәсіхтің қаны туралы диссертация. Тертуллианның өмірі мен жазбалары туралы диссертация. Жауыздықтың азаптары, жас уағыз, Нақыл сөздер 1:24–28, 1675 ж. Шарентонда айтылған. Киелі қызмет міндеттері, құлшылыққа арналған уағыз, Тит 2:7, 8, 1676 ж. Шарентонда айтылған. Кеңестердің кез келген анықтамаларын тексеруге қайтару туралы диссертация, 1680 ж. Анастасий Синайлықтың Хексаемерон бойынша анагогикалық ойлар кітабы, XII кітап, 1682 ж. Реформацияны қорғау, Иеремия 5:16 бойынша уағыз, 1682 ж. Шарентонда айтылған. П.А.-ның әртүрлі мәтіндерге арналған он екі уағызы, 1685 ж. Altar құрбанындағы Иса Мәсіхтің денесінің болу тәсілі туралы F. Иоанн Парисскийдің анықтамасы, 1686 ж. (Рим шіркеуі Трент соборына дейін трансбұйымдастыруды ұстанбағанын дәлелдеді). Шынайы христианның қағидалары, 1687 ж. Қасиетті Пауылдың Ефестіктерге қоштасуы, 1688 ж. Бұл уағыз шіркеу жабылатын күні Шарентонда айтылуы тиіс еді. Қайырымдылық туралы әңгіме, 1688 ж. Жақсы амалдың құндылығы туралы әңгіме, 1688 ж. Татулықты беруде діни қызметкердің ниетінің қажеттілігі туралы тарихи әңгіме, 1688 ж. Христиан дінінің шындығын бекіту үшін Киелі кітаптардың кітаптарына қатысты ойлар, екі томдық (біріншісі 1687 ж. француз тілінде, екіншісі 1688 ж. ағылшын тілінде жарық көрді). Иеміздің кешкі асы үшін дайындық, 1688 ж. Ант беруден бас тартушылардың күмәнін тексеру, 1689 ж. Пьемонттың ежелгі шіркеуінің тарихы туралы бірнеше ескертулер, 1690 ж. Альбигендердің шіркеу тарихы туралы ескертулер, 1692 ж. (Осы екі кітабында Аликс вальденстер мен альбигендердің елшілер заманынан бері шындықты өзгертпей сақтап келгенін дәлелдеуге тырысты). Ежелгі еврей шіркеуінің унитариандарға қарсы үкімі, 1689 ж. (Ол еврейлер әрдайым күткен Мәсіхтің құдайлығын ұстанғанын айтады). Мәсіхтің екі рет келуі туралы. (Екінші келу 1720 ж. немесе ең кеш 1736 ж. болады деп айтады). Хилл мырзаның Гилберт діни қызметкеріне қарсы алғашқы ата-бабаларды қорғауына қатысты сын, 1695 ж. Татианға қатысты диссертация. Забурларға кіріспе және аргументтер, 1701 ж. Нектарий Иерусалим Патриархының Папаның билігіне қарсы айқайы, 1702 ж. Августин Герман Франке [Галле] SS-қа оқуға нұсқаулық. P. A., 1706 ж. Иеміздің туған жылы мен айы туралы диссертация, 1707 ж. Еврейлердің үміттерін жоққа шығару, 1707 ж. Уистон мырза қолданған пайғамбарлықтар және т.б., қарастырылды, 1707 ж. Бірнеше Киелі кітаптардағы пайғамбарлықтарды зерттеу: М. В. осы пайғамбарлықтарды Мәсіх келгеннен кейінгі уақытқа қолданды, 1707 ж. Онда Аликс протестанттардың еврейлерді Палестинаға қайтаруын қолдауы негізсіз деп мәлімдейді. Shirkeden туындаған дау туралы сындық және теологиялық ойлар (күні көрсетілмеген).

Reponse à la Dissertation par Bertram, et Jean Scott, ou Erigene, 1670. Ratramme, ou Bertram Prêtre; du corps et du sang du Seigneur, 1672. Dissertatio de Trisagii origine, 1674. Dissertatio de Sanguine Domini Nostri Jesu Christi. Dissertatio de Tertulliani vita et scriptis. Les Malheurs de l'impenitence, sermon de jeune, sur Proverbes i. 24–28, prononcé à Charenton en 1675. Les devoirs du Saint Ministère, sermon de consecration, sur Tit. ii. 7, 8, prononcé à Charenton en 1676. Dissertatio de Conciliorum quorumvis definitionibus ad examen revocandis, 1680. Anastasii Sinaiticæ anagogicarum contemplationum in Hexahemeron lib. xii. 1682. Défense de la Réformation, sermon sur Jeremie v. 16, prononcé à Charenton en 1682. Douze Sermons de P. A. sur divers textes, 1685. Determinatio F. Joannis Parisiensis de modo existendi corporis Christi in sacramento altaris, 1686 (arguing that the Church of Rome did not hold transubstantiation before the Council of Trent). Les maximes du vrai Chrétien, 1687. L'Adieu de St. Paul aux Ephesiens, 1688. This sermon was intended to be preached at Charenton on the day on which the church was closed. A Discourse concerning Penance, 1688. A Discourse concerning the Merit of Good Works, 1688. An Historical Discourse concerning the Necessity of the Minister's Intention in administering the Sacrament, 1688. Reflections upon the Books of the Holy Scripture to establish the Truth of the Christian Religion, two vols. (the first published in French, 1687, the second in English, 1688). Preparation for the Lord's Supper, 1688. An Examination of the Scruples of those who refuse to take the Oaths, 1689. Some Remarks upon the Ecclesiastical History of the ancient Church of Piedmont, 1690. Remarks upon the Ecclesiastical History of the Albigenses, 1692. (In these two books Allix tried to prove that the Waldenses and Albigenses had preserved the truth unchanged from apostolic times.) The Judgment of the ancient Jewish Church against the Unitarians, 1689. (He argues that the Jews always held the divinity of their expected Messiah.) De Messiæ duplice Adventu. (Argues that the Second Coming would be in 1720, or at latest 1736.) Animadversions on Mr. Hill's Vindication of the Primitive Fathers against Reverend Gilbert, 1695. Dissertatio in Tatianum. Preface and Arguments on the Psalms, 1701. Nectarii Patriarchæ Hierosolymitani Confutatio Imperii Papæ, 1702. Augustini Hermanni Franche [of Halle] Manuductio ad lectionem SS. edita studio P. A., 1706. Dissertatio de Domini Nostri anno et mense natali, 1707. A Confutation of the Hopes of the Jews, 1707. Prophecies applied by Mr. Whiston, &c., considered, 1707. An Examination of Several Scripture Prophecies: Which the Reverend M. W. Hath Applyed to the Times After the Coming of the Messiah, 1707. In it Allix argues that Protestant support for the Restoration of the Jews to Palestine is ill founded. Reflexions critiques et théologiques sur la controversie de l'Eglise (no date).