Шарль Ансийон: Француз юрисі мен дипломатының өмірі мен қызметі
Charles Ancillon
Шарль Ансийон: француз заңгері, дипломат, гугеноттар қатарынан шыққан. Едікт таратылғаннан кейін Берлинге көшіп, король сарайындағы құқық қорғаумен айналысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз заңгері және дипломаты Шарль Анкильон (28 шілде 1659 – 5 шілде 1715) – француз заңгері және дипломаты.
French jurist and diplomat
Charles Ancillon (28 July 16595 July 1715) was a French jurist and diplomat.
Өмір
Анкильон Мец қаласында гугеноттардың беделді отбасында дүниеге келді. Оның әкесі, Дэвид Анкильон (1617–1692), Нант эдиктің күшін жою салдарынан Францияны тастап, Берлиндегі француз протестант қауымының пасторы болды. Анкильон Марбург, Женева және Париж қалаларында құқық білімін оқыды, содан кейін адвокаттық практикамен айналысты. Мецтегі гугеноттардың өтінішімен ол король Людовик XIV-нің алдында олардың мәселесін қоздып, Нант эдиктің күшін жоюдан қаланың алынып тасталуын талап етті, бірақ оның күш-жігері нәтижесіз аяқталды, ол Берлинде әкесіне қосылды. Ол бірден сайлаушы Фредерик III-тің «берлиндік колонияның судьясы және директоры» лауазымына тағайындалды. Сонымен қатар, ол Берлиндегі Француз гимназиясының алғашқы директоры болды. Бұрын ол Нант эдиктің күшін жою және оның салдары туралы бірнеше еңбек жариялаған еді, бірақ оның әдеби қабілеті орташа, стилі қатал және салқын болды. Оның жазушы ретінде емес, жеке қасиеттері сайлаушының сенімін жеңіп алды. 1687 жылы Анкильон мемлекеттің басты білім беру орталығы – Асылзаттар академиясының басшысы болып тағайындалды. Кейіннен, елшілік кеңесшісі ретінде ол сайлаушының «Пруссия королі» атағын қабылдауына әкелген келіссөздерге қатысты. 1699 жылы ол Самуэль Пуфендорфтың орнын басып, сайлаушының тарихшысы болды, сондай-ақ сол жылы өзінің інісі Джозеф Анкильонды Бранденбург маркграфындағы француз босқындарының судьясы қызметінен ауыстырды. Анкильон Бранденбург-Пруссиядағы білім беру саласындағы еңбектерімен және Готфрид Лейбницпен бірлесіп Берлин академиясын құруға қатысқаны үшін еске алынады. Оның көптеген еңбектерінің ішінде ең құндысы – 1690 жылы Берлинде жарық көрген «Бранденбург штаттарында француз босқындарының орналасу тарихы».
Ancillon was born in Metz into a distinguished family of Huguenots. His father, David Ancillon (1617–1692), was obliged to leave France on the revocation of the Edict of Nantes, and became pastor of the French Protestant community in Berlin. Ancillon studied law at Marburg, Geneva and Paris, where he was called to the bar. At the request of the Huguenots at Metz, he pleaded its cause at the court of King Louis XIV, urging that it should be excepted in the revocation of the Edict of Nantes, but his efforts were unsuccessful, and he joined his father in Berlin. He was at once appointed by Elector Frederick III "juge et directeur de colonie de Berlin." He also became the first headmaster of Französisches Gymnasium Berlin. Before this, he had published several works on the revocation of the Edict of Nantes and its consequences, but his literary capacity was mediocre, his style stiff and cold, and it was his personal character rather than his reputation as a writer that earned him the confidence of the elector. In 1687 Ancillon was appointed head of the so called Academie des nobles, the principal educational establishment of the state; later on, as councillor of embassy, he took part in the negotiations which led to the assumption of the title of "King in Prussia" by the elector. In 1699 he succeeded Samuel Pufendorf as historiographer to the elector, and the same year replaced his uncle Joseph Ancillon as judge of all the French refugees in the Margraviate of Brandenburg. Ancillon is mainly remembered for what he did for education in Brandenburg Prussia, and the share he took, in co operation with Gottfried Leibniz, in founding the Academy of Berlin. Of his fairly numerous works the one of the most value is the "Histoire de l'etablissement des Francais refugies dans les etats de Brandebourg" published in Berlin in 1690.