Коуэс су сорпасының сипаттамасы және таралуы

Кіріспе

Cricetidae тұқымдасына жататын жартылай сулы кеміргіш – Oryzomys couesi, сондай-ақ Куэстің күріш тышқаны деп те аталады. Бұл Cricetidae тұқымдасына жататын жартылай сулы кеміргіш, Техастың оңтүстігінен бастап Мексика және Орталық Америка арқылы Колумбияның солтүстік-батысына дейін таралған. Ол көбінесе батпақтар сияқты ылғалды ортада кездеседі, бірақ құрғақ орман мен бұталы жерлерде де өмір сүреді. О. couesi шамамен салмағы 150 грамм болатын орташа және ірі тышқан. Жүні жоғары жағы қызғылт сары, ал төменгі жағы ақтан қызғылт сарыға дейін болады. Артқы аяқтары суда өмір сүруге бейімделген, мысалы, саусақтарының төңірегіндегі шаштың мөлшері азайған. Оның 56 хромосомасы бар. Мөлшері, пропорциясы, түсі және бас сүйегінің құрылысы бойынша географиялық айырмашылықтар бар. Ол түнгі уақытта белсенді болады және жерден шамамен бір метр биіктіктегі қамыстар арасына өсімдіктерден ұя салады. Ол өте жақсы жүзеді және суға жақсы шомылады, сонымен қатар өсімдіктерге де көтеріле алады. Бұл – барлық жейтін жануар, өсімдік және жануар тағамдарын жейді, оның ішінде тұқымдар мен жәндіктерді. Ол жыл бойы көбейеді; аналығы 21-28 күнге жүкті болғаннан кейін шамамен төрт бала туады. Бұл түр бірнеше түрлі паразитке және екі хантавирусқа шалдығуы мүмкін. Алғаш рет 1877 жылы сипатталған, бұл аймақтағы көптеген туысқан түрлердің біріншісі болды, олар 1910 жылдарға дейін сипатталды. 1918 жылы Эдвард Альфонсо Голдман көптеген түрлерді Oryzomys couesi түріне біріктірді, ал 1960 жылы Реймонд Холл бұл таксонды АҚШ-тағы туысы – батпақты күріш тышқанымен (O. palustris) біріктіріп, кең таралған бір түр етіп қарастырды. Кейіннен Голдман сақтап қалған көптеген туысқан, жергілікті түрлер де осы таксонға қосылды. 1979 жылы Техастағы O. couesi және батпақты күріш тышқаны кездесетін аймақ туралы зерттеулер жарияланды және екеуінің ерекшелігін көрсеткеннен кейін, олар қайтадан жеке түрлер деп саналды. Содан бері топтың кейбір шеткі түрлері, мысалы, Ямайкадан Oryzomys antillarum және Баха Калифорния түбегінен Oryzomys peninsulae түрлері қайтадан жаңа түрлер ретінде қарастырылды. Дегенмен, қазіргі кездегі O. couesi құрамы бірнеше түрдің жиынтығы болуы мүмкін; 2010 жылғы ДНК тізбегін пайдалана отырып жасалған зерттеулер O. couesi таралуының Тынық мұхиты және шығыс жағында, сондай-ақ Панама мен Коста-Рикадан табылған екі қосымша түрді жеке түрлер ретінде тануға дәлелдер келтірді. Жалпы, Oryzomys couesi кең таралған және оны қорғау қажеттілігі жоқ, тіпті кейбір жерлерде зиянкес түр деп есептеледі, бірақ кейбір популяцияларына қауіп төніп тұр.

Semiaquatic rodent in the family Cricetidae

Oryzomys couesi, also known as Coues's rice rat, is a semiaquatic rodent in the family Cricetidae occurring from southernmost Texas through Mexico and Central America into northwestern Colombia. It is usually found in wet habitats, such as marshes, but also lives in drier forests and shrublands. Weighing about , O. couesi is a medium sized to large rat. The coarse fur is buff to reddish above and white to buff below. The hindfeet show some specializations for life in the water, such as reduced ungual tufts of hair around the digits. It has 56 chromosomes. There is much geographic variation in size, proportions, color, and skull features. Oryzomys couesi is active during the night and builds nests of vegetation that are suspended among reeds about above the ground. It is an excellent swimmer and dives well, but can also climb in vegetation. An omnivore, it eats both plant and animal food, including seeds and insects. It breeds throughout the year; females give birth to about four young after a pregnancy of 21 to 28 days. The species may be infected by several different parasites and by two hantaviruses. The species was first described in 1877, the first of many related species from the region described until the 1910s. In 1918, Edward Alphonso Goldman consolidated most into the single species Oryzomys couesi and in 1960 Raymond Hall united this taxon with its United States relative, the marsh rice rat (O. palustris), into a single widespread species; subsequently, many related, localized species retained by Goldman were also included in this taxon. After studies of the contact zone in Texas, where O. couesi and the marsh rice rat meet, were published in 1979 and underscored the distinctness of the two, they were again regarded as separate. Since then, some of the peripheral forms of the group, such as Oryzomys antillarum from Jamaica and Oryzomys peninsulae from the Baja California Peninsula, have been reinstated as species. Nevertheless, O. couesi as currently constituted is likely a composite of several species; a 2010 study, using DNA sequence data, found evidence to recognize separate species from the Pacific and eastern sides of the distribution of O. couesi and two additional species from Panama and Costa Rica. Generally, Oryzomys couesi is common and of no conservation concern, and it is even considered a plague species in places, but some populations are threatened.

Таксономия

Oryzomys couesi және кем дегенде алты тарырақ тараған, шеткерлік ареалға ие түрлер бірге Oryzomys туысының ішінде O. couesi тобын құрайды. Туыстың сегізінші түрі – батпақты күріш тышқаны (O. palustris) – өз тобының жалғыз өкілі болып табылады (егер батыс популяциялары жеке түр ретінде, O. texensis деп жіктелмесе). Oryzomys бұрын көптеген басқа түрлерді де қамтыды, бірақ олар түрлі зерттеулерде қайта жіктеліп, 2006 жылы Марсело Векслер және оның әріптестерінің жұмыстары нәтижесінде туыстан қырықтан астам түр алынып тасталды. Барлығы жүзден астам түрді біріктіретін Оризомини тайпасына ("күріш тышқандары") және Cricetidae тұқымдастығының Sigmodontinae қосалқы тұқымдастығының жоғары таксономиялық деңгейлеріне, басым көпшілігі кішкентай кеміргіштердің жүздеген басқа түрлерімен бірге жатқызылады.

Тарих

Эдвард Алстон алғаш рет 1877 жылы Мексика мен Гватемаладан алынған үш мысалды пайдаланып, Oryzomys couesi сипаттады. Ол жануарды Hesperomys couesi деп атады, оны қазір қолданылмайтын Hesperomys туысына жатқызып, батпақ күріш тышқанымен (бұрын Hesperomys palustris деп аталған) және қазір Tylomys туысына жатқызылған екі түрмен ұқсастығын атап өтті. Couesi деген атау американдық табиғат зерттеушісі Эллиот Куестің құрметіне берілген, ол Солтүстік Америка кеміргіштерін зерттеуде көп еңбек еткен. 1890 жылдардың басында Эдвард Альфонсо Голдман 1918 жылы Солтүстік Америка Oryzomys-ін қайта қарастырып, көптеген түрлерін бір түрге – Oryzomys couesi-ге біріктірді. Бұл түр Оңтүстік Техас пен Батыс Мексикадан Оңтүстік Коста-Рикаға дейін таралған он түршеге ие болды. Ол оны Oryzomys palustris тобына, батпақ күріш тышқанымен және O. couesi-ге жақын деп саналған, бірақ жеке түрлер ретінде жіктелетін бірнеше түрлермен бірге жатқызып, жіктеді. 1930 жылдары O. couesi-ге жақын бірнеше түрлер сипатталды. Басқа зерттеушілер осы біріктіруді жалғастырды, және 1971 жылға қарай Голдман O. palustris тобына жатқызған барлық басқа түрлер 1937 жылы түр ретінде сипатталған Панамадан алынған Oryzomys azuerensis-пен бірге батпақ күріш тышқаны ретінде жіктелді. 1979 жылы Техастағы palustris–couesi байланыс аймағын зерттеу, көбірек мысалдар мен белгілерді пайдалану арқылы, екі түрдің шын мәнінде оңай ажыратылатынын көрсетті; сондықтан O. couesi батпақ күріш тышқанынан ерекше түр ретінде қарастырыла бастады. Кейіннен O. couesi немесе O. palustris синонимі ретінде жіктелген басқа түрлер бөлек түрлер ретінде қайта жаңғыртылды – Marías аралдарынан (Батыс Мексика) Oryzomys nelsoni және Ямайкадан Oryzomys antillarum. 2009 жылы Майкл Карлтон мен Хоакин Арройо Кабралес Батыс Мексика Oryzomys-ін қарап шығып, O. nelsoni-дің ерекшелігін растады және Баха Калифорния түбегінің төменгі бөлігінен O. peninsulae және ішкі Мексикадан O. albiventer түрлерін қайта жаңғыртты. О. couesi 22 синонимді қамтыды, ал Карлтон мен Арройо Кабралес O. couesi және оған жақын түрлерді зерттеу нәтижесінде қосымша түрлерді тануға мүмкіндік беретінін жазды. 2010 жылы Делтон Хансон және оның әріптестері митохондриялық ген цитохром b (Cytb) және екі ядролық маркер – интерфоторецепторлы ретиноидты байланыстыратын белок генінің (Rbp3) 1-экзоны және алкоголь дегидрогеназасының 1-генінің (Adh1 I2) 2-интронынан алынған ДНК реттілік деректерін пайдаланып, батпақ күріш тышқаны мен O. couesi популяциялары арасындағы қарым-қатынасты зерттеді. Cytb деректері O. couesi-дің барлық зерттелген мысалдары батпақ күріш тышқанының бауырлас кладына жатқызылды; екі топ арасындағы орташа генетикалық қашықтық 11,30% құрады. Rbp3 және Adh1 I2 ядролық маркерлерінен алынған деректер де Oryzomys мысалдарының екі негізгі кладаға жатқанын көрсетті, бірақ O. couesi-дің батыс және шығыс топтарын жеке кладалар ретінде анықтамады. Сонымен қатар, Adh1 I2 Коста-Рика популяциясын батпақ күріш тышқан кладына жатқызып, кейбір батыс O. couesi мысалдары O. couesi тобына қарағанда батпақ күріш тышқанына жақын болды. Біріктірілген деректер жиынтығы O. couesi ішіндегі батыс және шығыс кладаларды растады және Коста-Рика популяциясын O. couesi-ге қарағанда батпақ күріш тышқанына сәл жақын орналастырды. Генетикалық түрлер тұжырымын қолдана отырып, авторлар O. couesi-де табылған төрт топты бөлек түрлер ретінде тануды ұсынды. Егер бұл ұсыныс қабылданса, шығыс топшасы Oryzomys couesi атауын сақтайды, батыс тобы Oryzomys mexicanus деп аталады, ал Панама мен Коста-Рика түрлерінің тиісті атаулары әлі белгісіз.

Edward Alston first described Oryzomys couesi in 1877, using three specimens from Mexico and Guatemala. He named the animal Hesperomys couesi, placing it in the now defunct genus Hesperomys, and noted similarities to the marsh rice rat (then called Hesperomys palustris) and two species now placed in Tylomys. The specific name, couesi, honors American naturalist Elliott Coues, who had done much work on North American rodents. Several other related species were described from the early 1890s onwards

Edward Alphonso Goldman revised North American Oryzomys in 1918 and consolidated many forms into a single species Oryzomys couesi, with ten subspecies distributed from southern Texas and western Mexico south to Costa Rica. He placed it in an Oryzomys palustris group with the marsh rice rat and several species with more limited distributions, which he regarded as related to O. couesi but distinctive enough to be classified as separate species. In the 1930s, a few more forms related to O. couesi were described. Other workers continued this lumping and by 1971 all other species Goldman had placed in the O. palustris group were classified under the marsh rice rat, together with Oryzomys azuerensis from Panama, described as a species in 1937.]] Additional studies of the palustris–couesi contact zone in Texas published in 1979, using more specimens and characters, indicated that the two species are in fact easily distinguishable there; therefore, O. couesi has since been regarded as a species distinct from the marsh rice rat. Afterward, some of the other forms synonymized under O. couesi or O. palustris were resurrected as separate species—Oryzomys nelsoni from the Marías Islands, western Mexico, and Oryzomys antillarum from Jamaica. In 2009, Michael Carleton and Joaquin Arroyo Cabrales reviewed western Mexican Oryzomys, reaffirmed the distinctness of O. nelsoni, and reinstated O. peninsulae from the tip of the Baja California Peninsula and O. albiventer from interior Mexico as species. Still, O. couesi included 22 synonyms, and Carleton and Arroyo Cabrales wrote that further research on O. couesi and related species would certainly result in the recognition of additional species. A 2010 study by Delton Hanson and colleagues used DNA sequence data from the mitochondrial gene cytochrome b (Cytb) and two nuclear markers, exon 1 of the interphotoreceptor retinoid binding protein gene (Rbp3) and intron 2 of alcohol dehydrogenase gene 1 (Adh1 I2) to study relationships among populations of the marsh rice rat and O. couesi. The Cytb data placed all studied specimens of O. couesi in a clade sister to the marsh rice rat; the mean genetic distance between the two groups was 11.30%, Data from both of the slower evolving nuclear markers Rbp3 and Adh1 I2 also placed examples of Oryzomys in two main clades, but did not recover the western and eastern groups of O. couesi as separate clades. In addition, Adh1 I2 placed the Costa Rican population within the marsh rice rat clade and placed some western O. couesi specimens closer to the marsh rice rat than to the O. couesi group. The combined dataset supported the western and eastern clades within O. couesi and placed the Costa Rican population marginally closer to the marsh rice rat than to O. couesi. Using the genetic species concept, the authors suggested that the four groups they found within O. couesi should be recognized as distinct species. If this suggestion is followed, the eastern subclade would retain the name Oryzomys couesi, the western group would be named Oryzomys mexicanus, and the appropriate names for the Panamanian and Costa Rican species remain unclear.

Бас сүйегі

Көп суреттер|оңға турала|ені 100|көлденең бағыт|төменгі жазу: Гондурас, Ярукадан алынған Oryzomys бас сүйегі (couesi Alston, 1877). Жығары жақ сүйегінің пластинасы, жығары жақ сүйегінің жалпақ алдыңғы бөлігі, кең және алдыңғы ұшында ойыққа айналады. Пластинаның артқы жиегі бірінші жоғарғы азу тісінің алдында орналасқан. Жығары жақ сүйегі, жығары жақ сүйегі аркасының бөлігі, оризоминдердегідей әдетте қысқарады. Сфенопалатин тесігі, азу тістерінің үстіндегі бас сүйегінің бүйіріндегі тесік (ашылу), кішкентай; ол батпақ күріш егесінде әлдеқайда үлкен. Көз ұясы аймағының ең тар бөлігі алға қарай және жиектері айқын тіреулермен шектеледі. Бас сүйектері ми сауытының екі жағына дейін созылады. Қас-қауырсын аралық сүйек тар және үшбұрышты пішіндес, сондықтан бас сүйектері мен сквамоздық сүйектер кеңінен жанасады. Инцизив тесіктері, таңдайдағы алдыңғы бөлігіндегі тесіктер, азу тістері арасында артқа қарай жетеді. Артқы бөлігі, үшінші азу тістерінің жанында, әдетте, айқын артқы-жанама таңдай шұңқырларымен тесіледі, олар шұңқырларға (тереңдіктерге) батып кіреді. Сфенопалатин қуыстары көбінесе жоқ, бірақ кейбір популяцияларда кездеседі. Алисфеноидтық тіреуіш жоқ, алисфеноидтық сүйектің кеңеюі, кейбір оризоминдерде бас сүйегіндегі екі тесікті бөліп тұрады. Бастағы артериялардың жағдайы жоғары деңгейде дамыған. Субсквамоздық терезе, бас сүйегінің пішінімен анықталатын бас сүйегінің артқы бөлігіндегі тесік бар. Сквамоздық сүйекте оризоминдерге тән тегмен тимпанимен, тімпаноз қуысының төбесімен байланысатын ілмек тәрізді өскі жоқ. Мастоидтық сүйекте бірнеше тесіктер бар. Төменгі жақта, бірінші азу тісінің алдындағы тесік, жақтаулы тесік, басқа оризоминдердегідей жоғары емес, жанына қарай ашылады. Жығары және төменгі массетерикалық тізбектер, шайнау бұлшықтарының бір бөлігін бекітетін, бірінші азу тісінің астындағы нүктеде бірігіп, одан әрі созылмайды. Капсулалық өскі, инцизивтің артқы ұшын қамтитын төменгі жақтың артқы бөлігіндегі сүйектің көтерілуі үлкен.

multiple image|align=right|width=100|direction=horizontal|footer=Skull of Oryzomys from Yaruca, Honduras (couesi Alston, 1877) The zygomatic plate, the flattened front part of the zygomatic arch, is broad and develops a notch at its front end. The plate's back margin is located before the first upper molar. The jugal bone, part of the zygomatic arch, is reduced, as usual in oryzomyines. The sphenopalatine foramen, a foramen (opening) at the side of the skull above the molars, is small; it is much larger in the marsh rice rat. The narrowest part of the interorbital region is towards the front and the edges are lined by prominent shelves. The parietal bones extend to the sides of the braincase. The interparietal bone is narrow and wedge shaped, so that the parietal and squamosal bones meet extensively. The incisive foramina, openings in the front part of the palate, reach backward between the molars. The back part, near the third molars, is usually perforated by prominent posterolateral palatal pits, which are recessed into fossae (depressions). Sphenopalatine vacuities are usually absent, but have been reported in some populations. There is no alisphenoid strut, an extension of the alisphenoid bone that in some oryzomyines separates two foramina in the skull. The condition of the arteries in the head is highly derived. The subsquamosal fenestra, an opening in the back part of the skull determined by the shape of the squamosal bone, is present. The squamosal lacks a suspensory process that contacts the tegmen tympani, the roof of the tympanic cavity, a defining character of oryzomyines. There are some openings in the mastoid bone. In the mandible (lower jaw), the mental foramen, an opening just before the first molar, opens sidewards, not upwards as in a few other oryzomyines. The upper and lower masseteric ridges, which anchor some of the chewing muscles, join at a point below the first molar and do not extend forward beyond that point. The capsular process, a raising of the bone of the back of the mandible that houses the back end of the incisor, is large.

Тіс

Тіс формуласы (бір жоғарғы және бір төменгі кескіш, және әр жаққа үш жоғарғы және үш төменгі моляр), жоғарғы кескіштері опстодонт, шайнау жиегі тістердің тік жазықтығының артында орналасқан. Молярлары бунодонт, оның шығырлары жалғау қыртысынан биік, және брахидонт, көптеген басқа оризоминелердегідей төмен тақырышты. Жоғарғы молярлардағы мезолоф және төменгі молярлардағы мезолофид сияқты көптеген қосымша қырқалар бар, бұл O. couesi-дің көптеген, бірақ барлық емес, басқа оризоминелермен ортақ қасиеті. Молярлардың лабиальдық (сыртқы) жағындағы флексилер мен флексидтер (шығырлар мен қырқалар арасындағы ойыстар) цингулалармен (тізімдермен) жабылады. Жоғарғы бірінші молярдың алдыңғы шығыры – антерокон, алдыңғы жағындағы ойыспен (антеромедиан флекс) екіге бөлінбеген. Лабиальдық шығырдың артында антеролоф деп аталатын қырқа бар. Көптеген оризоминелердегідей, жоғарғы молярлардың барлығында ішкі (тілдік) жағында бір тамыр, ал сыртқы (лабиальдық) жағында екі тамыр болады; сонымен қатар, бірінші жоғарғы молярда көбінесе тағы бір кішкентай лабиальдық тамыр кездеседі. Екінші төменгі молярда протоконид пен метаконид деп аталатын екі шығырдың алдында антеролофид деп аталатын қырқа орналасқан, бұл қырқа кейбір басқа оризоминелерде молярдың алдыңғы шетін құрайды. Молярдың сыртқы алдыңғы (антеролабиальдық) шетінде, протоконидтің алдында айқын тізім (антеролабиальдық цингулум) бар. Бірінші төменгі молярдың тістің алдыңғы және артқы бөлігінде үлкен тамырлар, ал арасында лабиальдық және лингвальдық жағында екі кішкентай тамыр орналасқан. Екінші және үшінші төменгі молярларда екі үлкен тамыр бар, біреуі алдыңғы, екіншісі артқы жағында. Бешенші бел омыртқасында анафиздер (омыртқаның артқы бөлігіндегі өсінділер) жоқ. Екінші және үшінші құйрық омыртқаларының арасында тікенекті артқы жиегі бар гемальдік доғалар (кішкентай сүйектер) кездеседі. Энтепикондилярлық тесік Sigmodontinae тұқымдасының барлық өкілдерінде жоқ; егер ол болса, кейбір басқа кеміргіштерде бұл тесік иық сүйегінің (жоғарғы қол сүйегінің) дистальдық (алыс) бөлігін тесіп өтеді.

The dental formula is (one upper and one lower incisor and three upper and three lower molars on each side of the jaws), The upper incisors are opisthodont, with the chewing edge located behind the vertical plane of the teeth. The molars are bunodont, with the cusps higher than the connecting crests, and brachydont, low crowned, as in most other oryzomyines. Many accessory crests, including the mesoloph on the upper molars and the mesolophid on the lower molars, are present, another trait O. couesi shares with most but not all other oryzomyines. The flexi and flexids (valleys between the cusps and crests) at the labial (outer) side of the molars are closed by cingula (ridges). The anterocone, the front cusp of the upper first molar, is not divided in two by an indentation at its front (anteromedian flexus). A crest, the anteroloph, is present behind the labial cuspule. As in most oryzomyines, the upper molars all have one root on the inner (lingual) side and two on the outer (labial) side; in addition, the first upper molar usually has another small labial root. The second lower molar bears a crest, the anterolophid, before the two cusps, the protoconid and metaconid, that form the front edge of the molar in some other oryzomyines. There is a distinct ridge (anterolabial cingulum) at the outer front (anterolabial) edge of the molar, before the protoconid. The first lower molar has large roots at the front and back of the tooth and two smaller ones in between, at the labial and lingual side. The second and third lowers molars have two large roots, one at the front and one at the back. Anapophyses, processes at the back of a vertebra, are absent from the fifth lumbar. Between the second and third caudal vertebrae, hemal arches (small bones) are present with a spinous back border. The entepicondylar foramen is absent, as in all members of the Sigmodontinae; if present, as in some other rodents, this foramen perforates the distal (far) end of the humerus (upper arm bone).

Экология және мінез-құлық

Oryzomys couesi таралуы Оңтүстік Техас пен орталық Сонорадан, бірақ Мексиканың орталық жазықтарынан емес, Орталық Америка арқылы Оңтүстікке және Шығысқа, Солтүстік-Батыс Колумбияға дейін созылады; ол сулы орталарда, мысалы, батпақтар мен кішкентай арналарда көп кездеседі, сонымен қатар жеткілікті жамылғысы бар орман мен бұталы жерлерде де кездеседі. Қосымша, ол қант құмыры мен күріш далаларында табылған. Веракрус штатында құрғақ жағалау жазығында бұталардың арасында да кездеседі. Козумель күріш егесіктері жолдарды сирек кесіп өтеді, бұл аралдағы топтардың оқшаулануына себеп болуы мүмкін. Oryzomys couesi жерде тіршілік етеді және жартылай сулы, көп уақытын суда өткізеді, бірақ сонымен қатар жақсы көтеріледі. Коста-Рикада жүргізілген зерттеулер O. couesi өте жақсы жүзуге шешімді екенін, жақсы суға сүңгіп, қозғалыс үшін құйрығын пайдаланатынын көрсетті. Ол су астында азық іздеуге қабілетті, бұл оның экологиялық тұрғыдан ұқсас Sigmodon hirsutus мақталы егесіктерінен нишасын ажыратуға көмектеседі, ол жақсы жүзеді, бірақ суға сүңгі алмайды. О. couesi мазаланғанда суға кіріп, жүзіп кетеді. Oryzomys couesi судан немесе жерден жоғары, қамыстар арасында тоқыма өсімдіктерден шар тәрізді ұялар салады; Техаста ірірек дарақтар ірірек ұялар салады. Ол әдетте өсімдіктерде өз жолдарын жасамайды, бірақ басқа кеміргіштердің, мысалы, мақталы егесіктердің жолдарын пайдалана алады. Мексиканың батысындағы бір зерттеуде бұлтты орманның әр гектарына 3 дарақ (1.2 акр) және бұзылған аймақта 1 дарақ (0.4 акр) тығыздық анықталды. 24 сағат ішінде ата Техас O. couesi дейін, ал аналықтары дейін жылжиды. Диетаға өсімдік материалдары, соның ішінде тұқымдар мен жасыл бөліктер, сондай-ақ жануарлар кіреді, оларға шағын балықтар, қабықшалылар, құрттар, құмырсқалар мен қоңыздар сияқты жәндіктер және басқа да омыртқасыздар жатады. Ол жыл бойы көбейеді және 21-28 күндік жүктіліктен кейін, аналық Reid's Mammals of Central America & Southeast Mexico мәліметінше, екіден жетіге дейін бала туады, орташа есебінде 3.8 бала туады. Козумельдегі Oryzomys couesi-ден Polygenis odiosus блохасы табылды. Сан-Луис-Потосидегі он O. couesi-нің бесеуі Hassalstrongylus musculi және H. bocqueti нематод құрттарымен жұқтырылған, әр егесікте шамамен 25 құрт болған, ал екеуі Raillietina тұқымдасына жататын бір немесе екі цестодамен жұқтырылған. Eubrachylaelaps circularis және Gigantolaelaps boneti мителері Оахакадағы Oryzomys couesi, Никарагуада Hoplopleura oryzomydis сорғыш құйрығы, Laelaps oryzomydis, Echinonyssus microchelae, Ornithonyssus bacoti, Prolistrophorus frontalis және Prolistrophorus bakeri мителері Колимада және Мексикада Eimeria couesii апикомплексі табылды. Бұл түр екі хантавирустан жұқтырған - Гондурастағы Катакамас вирусы және Мексиканың батысындағы Плайя-де-Оро вирусы, олар Баю вирусына байланысты, ол батпақты күріш егесіктерін жұқтырады және АҚШ-та хантавирустық инфекцияның жиі кездесетін себебі болып табылады. Алайда, адамдардағы хантавирустық инфекциялар O. couesi хантавирустарымен байланысты емес. Чиапастағы O. couesi бірнеше арбовирустармен, соның ішінде Венесуэлалық жылқы энцефалиті вирусымен тәжірибелік инфекциядан оңай аман қалады, бұл түр осы вирустың резервуары ретінде қызмет ете алады.

The distribution of Oryzomys couesi extends from southern Texas and central Sonora, but not the central plateau of Mexico, through Central America south and east to northwestern Colombia; It is common in watery habitats, such as marshes and small streams, but also occurs in forests and shrublands with sufficient cover. In addition, it is found in sugarcane and rice fields. and in Veracruz, it has even been found on the dry coastal plain among shrubs. Cozumel rice rats rarely cross roads, which may isolate subpopulations on the island. Oryzomys couesi lives on the ground and is semiaquatic, spending much time in the water, but is also a good climber. A study in Costa Rica found that O. couesi is an excellent swimmer, diving well and using its tail to propel itself. It is probably able to forage underwater, which may help differentiate its niche from that of the ecologically similar cotton rat Sigmodon hirsutus, which also swims well, but does not dive. When disturbed, O. couesi will enter the water and swim away. Oryzomys couesi builds globular nests of woven vegetation suspended among reeds, about above the water or the ground; in Texas, larger individuals make larger nests. It does not usually make its own runways in vegetation, but may use those of other rodents, such as cotton rats. In western Mexico, one study found densities of 3 per ha (1.2 per acre) in cloud forest and 1 per ha (0.4 per acre) in a disturbed area. In 24 hours, male Texas O. couesi move up to and females up to The diet includes both plant material, including seeds and green parts, and animals, including small fish, crustaceans, snails, insects like ants and beetles, and other invertebrates. It probably breeds around the year and after a pregnancy of 21 to 28 days, the female produces litters of two to seven young, with an average of 3.8, according to Reid's Mammals of Central America & Southeast Mexico. The flea Polygenis odiosus was found on an Oryzomys couesi from Cozumel. Out of ten O. couesi in San Luis Potosí, five each were infected by the nematode worms Hassalstrongylus musculi and H. bocqueti, with about 25 worms per rat, and two were infected by one or two cestodes of the genus Raillietina. The mites Eubrachylaelaps circularis and Gigantolaelaps boneti have been found on Oryzomys couesi in Oaxaca, the sucking louse Hoplopleura oryzomydis in Nicaragua, the mites Laelaps oryzomydis, Echinonyssus microchelae, Ornithonyssus bacoti, Prolistrophorus frontalis, and Prolistrophorus bakeri in Colima, and the apicomplexan Eimeria couesii in Mexico. The species is infected by two hantaviruses—Catacamas virus in Honduras and Playa de Oro virus in western Mexico—which are related to the Bayou virus infecting the marsh rice rat, a common cause of hantavirus infections in the United States. No hantavirus infections in humans have been linked to O. couesi hantaviruses, however. Chiapas O. couesi easily survive experimental infection with several arboviruses, including the Venezuelan equine encephalitis virus, suggesting that the species may serve as a reservoir for that virus.

Қорғау мәртебесі

IUCN Oryzomys couesi-ді "Қауіпсіз" деп санайды, себебі ол кеңінен таралған, көптеген қорғалған аумақтарда кездесетін, кең мекендеу ортасына төзімді, көптеген түрлердің бірі. Батпақтарды кептіру сияқты мекендеу ортасын жою кейбір популяцияларға қауіп тудыруы мүмкін. Дегенмен, Техас штатында бұл түрдің таралуы өте шектеулі болғандықтан, мекендеу ортасының жоғалуына байланысты қауіпті түрлер тізіміне енгізілген. 1979 жылы Бенсон мен Гельбах Техас штатындағы популяцияның шамамен 15 000 екенін бағалаған. 2001 жылғы зерттеу климаттың өзгеруі Техас штатындағы популяцияның жойылуына әкелуі мүмкін екенін болжады, себебі қолайлы мекендеу ортасы болмайды. Козумель аралындағы популяция 1980-жылдардың ортасынан бері айтарлықтай азайды, бұл мекендеу ортасының бұзылуы және жаңадан келген түрлердің жыртқыштығына байланысты болуы мүмкін.

Дәйексөз келтірілген әдебиеттер

Аллен, Дж. А. 1891. Солтүстік Америка сүтқоректілерінің жаңа немесе жақсы белгілі емес түрлері туралы жазбалар, Америка табиғи тарих мұражайының сүтқоректілер коллекциясына жақында қосылғандар негізінде. Америка табиғи тарих мұражайының бюллетені 3:263–310. Аллен, Дж. А. 1897. Доктор Одли С. Буллер Мексикада жинаған сүтқоректілер туралы қосымша жазбалар, жаңа түрлердің сипаттамаларымен. Америка табиғи тарих мұражайының бюллетені 9:47–57. Аллен, Дж. А. 1910. Никарагуадан қосымша сүтқоректілер. Америка табиғи тарих мұражайының бюллетені 28:87–115. Аллен, Дж. А. және Чэпман, Ф. М. 1897. Мексиканың Вера-Круз штатындағы Жалапа және Лас-Вигастан алынған сүтқоректілер коллекциясы туралы. Америка табиғи тарих мұражайының бюллетені 9:197–208. Алстон, Э. Р. 1877 ["1876"]. Екі жаңа Hesperomys түрі туралы. Лондон зоологиялық қоғамының мәліметтері 1876(4):755–757. Алстон, Э. Р. 1882. Орталық Америка биологиясы. Сүтқоректілер. Р. Х. Портер, 220 б. Бейкер, Р. Х. 1951. Мексиканың Тамаулипас штатынан сүтқоректілер. Канзас университетінің басылымдары, Табиғи тарих мұражайы 5:207–215. Барнард, В. П., Эрнст, Дж. В. және Стивенс, Р. О. 1971. Eimeria palustris sp. n. және Isospora hammondi sp. n. (Coccidia: Eimeriidae) – батпақты күріш тышқанынан, Oryzomys palustris (Harlan). Паразитология журналы 57(6):1293–1296. Бенсон, Д. Е. және Гелбах, Ф. Р. 1979. Техастағы күріш тышқанының (Oryzomys couesi) экологиялық және таксономиялық жазбалары. Journal of Mammalogy 60(1):225–228. Боле, Б. Дж. Кiшi, 1937. Азуэро түбегіндегі Мариато өзені ауданындағы сүтқоректілердің тізімі. Кливленд табиғи тарих мұражайының ғылыми басылымдары 7:140–196. Бёрт, В. Х. 1934. Мексиканың Сонора штатынан жаңа күріш тышқаны (Oryzomys). Вашингтон биологиялық қоғамының мәліметтері 47:107–108. Бёрт, В. Х. және Стиртон, Р. А. 1961. Сальвадордың сүтқоректілері. Мичиган университетінің зоология мұражайының түрлі басылымдары 117:1–69. Кэмерон, Г. Н. және Шель, Д. Жылыну: Техастағы кеміргіштердің таралуына жаһандық климаттың өзгеруінің әсері. Journal of Mammalogy 82(3):652–680. Карлтон, М. Д. және Арройо Кабралес, Дж. 2009. Батыс Мексикадағы Oryzomys couesi кешенін (Rodentia: Cricetidae: Sigmodontinae) шолу. Америка табиғи тарих мұражайының бюллетені 331:94–127. Карлтон, М. Д. және Муссер, Г. Г. 1984. Муроидты кеміргіштер. pp. 289–379 - Андерсон қаласында. С. және Джонс, Дж. К. (ред.). Әлемдегі соңғы сүтқоректілердің топтары мен отбасылары. Джон Уайли және ұлдары, Нью-Йорк, 686 б. Чу, Ю. К., Оуэн, Р. Д., Санчес Эрнандес, К., Ромеро Алмарес, М. де Л. және Джонсон, К. Б. 2008. Батыс Мексикадан хантавирустың генетикалық сипаттамасы және филогенезі. Вирусты зерттеу 131:180–188. Кук, В. М., Тимм, Р. М. және Хайман, Д. Е. 2001. Коста-Риканың үш құрғақ орман кеміргішінде жүзу қабілеті. Revista de Biología Tropical 49(3–4):1177–1181. Далвест, В. В. және Рот, Э. 1970. Мексиканың Тамаулипас штатындағы үңгірден табылған Плейстоцен кезеңінің соңғы кезеңіндегі сүтқоректілер. Оңтүстік-батыс натуралисті 15(2):217–230. Деардорф, Е. Р., Форрестер, Н. Л., Травассос да Роза, А. П., Эстрада Франко, Дж. Г., Наварро Лопес, Р., Теш, Р. Б. және Уивер, С. К. 2009. Мексикадағы Венесуэлалық жылқы энцефалиті вирусымен әлеуетті резервуарлық иесі бар жануарларды эксперименттік инфекциялау. Жаңадан пайда болатын жұқпалы аурулар 15(4):519–525. Деардорф, Е. Р., Форрестер, Н. Л., Травассос да Роза, А. П., Эстрада Франко, Дж. Г., Наварро Лопес, Р., Теш, Р. Б. және Уивер, С. К. 2010. Қысқаша баяндама: Мексикадан симпатрикалық арбовирустармен Oryzomys couesi-нің эксперименталды инфекциялары. Американдық тропикалық медицина және гигиена журналы 82(2):350–353. Дикинсон, Э. К. 2005. Лондон зоологиялық қоғамының мәліметтері, 1859–1900: жарияланғанының күнтізбелік жылдарының арасындағы үзілістерді зерттеу. Зоология журналы 266(4):427–430. Дафф, А. және Лоусон, А. 2004. Дүниежүзілік сүтқоректілер: тексеру тізімі. Нью-Хейвен: А & C Black, 312 б. Экерлин, Р. П. 2005. Юкатан түбегіндегі (Кампече, Кинтана-Роо және Юкатан) Мексикадағы блохалар (Siphonaptera). Caribbean Journal of Science 41(1):152–157. Эллиот, Д. Г. 1904. Сүтқоректілердің жаңа түрлері мен тұқымдарының сипаттамалары және жаңа тұқымдық атау ұсынылды. Колумбиялық музейдің зоологиялық сериясы 3:263–270. Эллиот, Д. Г. 1905. Солтүстік Америка құрлығының, Батыс Үндістанның және көршілес теңіздердің сүтқоректілерінің тізімі. Колумбиялық музейдің зоологиялық сериясы 6:1–761. Эмерсон, К. С. 1971. Никарагуалық сүтқоректілердің Mallophaga және Anoplura коллекциясының жазбалары. Канзас энтомологиялық қоғамының журналы 44(3):332–334. Энгстром, М. Д., Шмидт, К. А., Моралес, Дж. С. және Доулер, Р. К. 1989. Мексиканың Кинтана-Роо штатындағы Козумель аралындағы сүтқоректілердің жазбалары. Оңтүстік-батыс натуралисті 34(3):413–415. Эстебанес Гонсалес, М. Л. және Сервантес, Ф. А. 2005. Мексикадағы кейбір шағын сүтқоректілерге байланысты кенелер және масалар. Халықаралық кенелер журналы 31(1):23–37. Эстебанес Гонсалес, М. Л., Санчес Эрнандес, К., Ромеро Алмарес, М. де Л. және Шнелль, Г. Д. 2011. Колима, Мексикадағы Playa de Oro-дан алынған кеміргіштердің паразиттік кенелері. Acta Zoológica Mexicana 27(1):169–176 (испан тілінде). Фуэнтес Монтемайор, Э., Куарон, А. Д., Васкес Домингес, Э., Бенитес Мальвидо, Дж., Валенсуэла Гальван, Д. және Андресен, Э. 2009. Қауіпті жағдайда өмір сүру: жолдар мен шағын сүтқоректілер популяцияларына әсер ететін шеткі эффектілер. Journal of Animal Ecology 78:857–865. Геновайс, Х. Х. және Джонс, Дж. К. Кiшi, 1971. Oryzomys dimidiatus-тың екінші мысалы. Journal of Mammalogy 52:833–834. Голдман, Э. А. 1912. Панамадан алынған он екі жаңа сүтқоректілер түрі мен түршесінің сипаттамалары. Смитсониандық түрлі жинақтар 56(36):1–11. Голдман, Э. А. 1915. Орталық Америкадан Oryzomys туысының бес жаңа күріш тышқаны. Вашингтон биологиялық қоғамының мәліметтері 27:127–130. Голдман, Э. А. 1918. Солтүстік Американың күріш тышқандары. Солтүстік Америкалық фауна 43:1–100. Хайдук, М. В., Бикхэм, Дж. В. және Шмидли, Д. Дж. 1979. Мексика мен Орталық Америкадан алты Oryzomys түрінің кариотипі. Journal of Mammalogy 60(3):610–615. Холл, Э. Р. 1960. Oryzomys couesi тек субспецификалық түрде Oryzomys palustris-тен өзгеше. Оңтүстік-батыс натуралисті 5(3):171–173. Холл, Э. Р. және Далвест, В. В. 1963. Вера-Круз штатының сүтқоректілері. Канзас университетінің басылымдары, Табиғи тарих мұражайы 14:165–362. Хэндли, С. О. Кiшi, 1966. Панаманың сүтқоректілерінің тізімі. pp. 753–795 - Венцель, Р. Л. және Типтон, В. Дж. (ред.). Панаманың эктопаразиттері. Чикаго: Табиғи тарих мұражайы, xii + 861 б. Хансон, Дж. Д., Индорф, Дж. Л., Свиер, В. Дж. және Брэдли, Р. Д. 2010. Oryzomys palustris кешенінің ішіндегі молекулалық айырмашылықтар: бірнеше түрдің дәлелі (тек абстракт). Journal of Mammalogy 91(2):336–347. Харрис, В. П. Кiшi, 1943. Коста-Рикадан алынған сүтқоректілердің тізімі. Мичиган университетінің зоология мұражайының эпизодтық басылымдары 476:1–15. Хершковиц, П. 1987. Куэстың батпақты күріш тышқаны, Oryzomys couesi-нің Оңтүстік Америкадағы алғашқы жазбасы. Journal of Mammalogy 68(1):152–154. Хупер, Э. Т. және Муссер, Г. Г. 1964. Жаңа тропикалық крикетиндегі (Muridae отбасы) гланс пенисі, муроидты кеміргіштердің жіктемесіне түсініктемелермен. Мичиган университетінің зоология мұражайының түрлі басылымдары 123:1–57. Джонс, Дж. К. Кiшi және Энгстром, М. Д. 1986. Никарагуаның күріш тышқандарының (Oryzomys туысы) синопсисі. Техас Технологиялық университетінің мұражайының эпизодтық басылымдары 103:1–23. Джонс, Дж. К. Кiшi және Лоулор, Т. Э. 1965. Мексиканың Козумель аралынан сүтқоректілер, жаңа егін тышқанының сипаттамасымен. Канзас университетінің басылымдары, Табиғи тарих мұражайы 16:409–419. Джонс, Дж. К. Кiшi, Картер, Д. С. және Вебстер, В. Д. 1983. Мексиканың Идальго штатынан сүтқоректілердің жазбалары. Оңтүстік-батыс натуралисті 28(3):378–380. Кейс, Р. В. және Вилсон, Д. Э. 2000. Солтүстік Америка сүтқоректілері. Принстон және Оксфорд: Принстон университетінің баспасы, 240 б. Купман, К. Ф. 1959. Батыс Үндістанның зоогеографиялық шектері. Journal of Mammalogy 40(2):236–240. Медельин, Х. Л. және Медельин, Р. А. 2006. Oryzo...

Allen, J. A. 1891. Notes on new or little known North American mammals, based on recent additions to the collection of mammals in the American Museum of Natural History. Bulletin of the American Museum of Natural History 3:263–310. Allen, J. A. 1897. Further notes on mammals collected in Mexico by Dr. Audley C. Buller, with descriptions of new species. Bulletin of the American Museum of Natural History 9:47–57. Allen, J. A. 1910. Additional mammals from Nicaragua. Bulletin of the American Museum of Natural History 28:87–115. Allen, J. A. and Chapman, F. M. 1897. On a collection of mammals from Jalapa and Las Vigas, state of Vera Cruz, Mexico. Bulletin of the American Museum of Natural History 9:197–208. Alston, E. R. 1877 ["1876"]. On two new species of Hesperomys. Proceedings of the Zoological Society of London 1876(4):755–757. Alston, E. R. 1882. Biologia centrali americana. Mammalia. R. H. Porter, 220 pp. Baker, R. H. 1951. Mammals from Tamaulipas, Mexico. University of Kansas Publications, Museum of Natural History 5:207–215. Barnard, W. P., Ernst, J. V. and Stevens, R. O. 1971. Eimeria palustris sp. n. and Isospora hammondi sp. n. (Coccidia: Eimeriidae) from the marsh rice rat, Oryzomys palustris (Harlan). The Journal of Parasitology 57(6):1293–1296. Benson, D. E. and Gehlbach, F. R. 1979. Ecological and taxonomic notes on the rice rat (Oryzomys couesi) in Texas. Journal of Mammalogy 60(1):225–228. Bole, B. J. Jr. 1937. Annotated list of the mammals of the Mariato River District of the Azuero Peninsula. Scientific Publications of the Cleveland Museum of Natural History 7:140–196. Burt, W. H. 1934. A new rice rat (Oryzomys) from Sonora, Mexico. Proceedings of the Biological Society of Washington 47:107–108. Burt, W. H. and Stirton, R. A. 1961. The mammals of El Salvador. Miscellaneous Publications of the Museum of Zoology, University of Michigan 117:1–69. Cameron, G. N. and Scheel, D. Getting warmer: Effect of global climate change on distribution of rodents in Texas. Journal of Mammalogy 82(3):652–680. Carleton, M. D. and Arroyo Cabrales, J. 2009. Review of the Oryzomys couesi complex (Rodentia: Cricetidae: Sigmodontinae) in Western Mexico. Bulletin of the American Museum of Natural History 331:94–127. Carleton, M. D. and Musser, G. G. 1984. Muroid rodents. pp. 289–379 in Anderson. S. and Jones, J. K. Jr. (eds.). Orders and families of Recent mammals of the world. John Wiley and Sons, New York, 686 pp. Chu, Y. K., Owen, R. D., Sánchez Hernández, C., Romero Almarez, M. de L. and Jonsson, C. B. 2008. Genetic characterization and phylogeny of a hantavirus from Western Mexico. Virus Research 131:180–188. Cook, W. M., Timm, R. M. and Hyman, D. E. 2001. Swimming ability in three Costa Rican dry forest rodents. Revista de Biología Tropical 49(3–4):1177–1181. Dalquest, W. W. and Roth, E. 1970. Late Pleistocene mammals from a cave in Tamaulipas, Mexico. The Southwestern Naturalist 15(2):217–230. Deardorff, E. R., Forrester, N. L., Travassos da Rosa, A. P., Estrada Franco, J. G., Navarro Lopez, R., Tesh, R. B. and Weaver, S. C. 2009. Experimental infection of potential reservoir hosts with Venezuelan equine encephalitis virus, Mexico. Emerging Infectious Diseases 15(4):519–525. Deardorff, E. R., Forrester, N. L., Travassos da Rosa, A. P., Estrada Franco, J. G., Navarro Lopez, R., Tesh, R. B. and Weaver, S. C. 2010. Short report: Experimental infections of Oryzomys couesi with sympatric arboviruses from Mexico. American Journal of Tropical Medicine and Hygiene 82(2):350–353. Dickinson, E. C. 2005. The Proceedings of the Zoological Society of London, 1859–1900: an exploration of breaks between calendar years of publication. Journal of Zoology 266(4):427–430. Duff, A. and Lawson, A. 2004. Mammals of the World: A checklist. New Haven: A & C Black, 312 pp. Eckerlin, R. P. 2005. Fleas (Siphonaptera) of the Yucatan Peninsula (Campeche, Quintana Roo, and Yucatan), Mexico. Caribbean Journal of Science 41(1):152–157. Eliot, D. G. 1904. Descriptions of apparently new species and subspecies of mammals and a new generic name proposed. Field Columbian Museum Zoological Series 3:263–270. Eliot, D. G. 1905. A checklist of mammals of the North American continent, the West Indies and the neighboring seas. Field Columbian Museum Zoological Series 6:1–761. Emerson, K. C. 1971. Records of a collection of Mallophaga and Anoplura from Nicaraguan mammals. Journal of the Kansas Entomological Society 44(3):332–334. Engstrom, M. D., Schmidt, C. A., Morales, J. C. and Dowler, R. C. 1989. Records of mammals from Isla Cozumel, Quintana Roo, Mexico. The Southwestern Naturalist 34(3):413–415. Estébanes González, M. L. and Cervantes, F. A. 2005. Mites and ticks associated with some small mammals in Mexico. International Journal of Acarology 31(1):23–37. Estébanes González, M. L., Sánchez Hernández, C., Romero Almaraz, M. de L. and Schnell, G. D. 2011. Ácaros parásitos de roedores de Playa de Oro, Colima, México Acta Zoológica Mexicana 27(1):169–176 (in Spanish). Fuentes Montemayor, E., Cuarón, A. D., Vázquez Domínguez, E., Benítez Malvido, J., Valenzuela Galván, D. and Andresen, E. 2009. Living on the edge: roads and edge effects on small mammal populations. Journal of Animal Ecology 78:857–865. Genoways, H. H. and Jones, J. K. Jr. 1971. Second specimen of Oryzomys dimidiatus. Journal of Mammalogy 52:833–834. Goldman, E. A. 1912. Descriptions of twelve new species and subspecies of mammals from Panama. Smithsonian Miscellaneous Collections 56(36):1–11. Goldman, E. A. 1915. Five new rice rats of the genus Oryzomys from Middle America. Proceedings of the Biological Society of Washington 27:127–130. Goldman, E. A. 1918. The rice rats of North America. North American Fauna 43:1–100. Haiduk, M. W., Bickham, J. W. and Schmidly, D. J. 1979. Karyotypes of six species of Oryzomys from Mexico and Central America. Journal of Mammalogy 60(3):610–615. Hall, E. R. 1960. Oryzomys couesi only subspecifically different from the marsh rice rat, Oryzomys palustris. The Southwestern Naturalist 5(3):171–173. Hall, E. R. and Dalquest, W. W. 1963. The mammals of Veracruz. University of Kansas Publications, Museum of Natural History 14:165–362. Handley, C. O. Jr. 1966. Checklist of the mammals of Panama. pp. 753–795 in Wenzel, R. L. and Tipton, V. J. (eds.). Ectoparasites of Panama. Chicago: Field Museum of Natural History, xii + 861 pp. Hanson, J. D., Indorf, J. L., Swier, V. J. and Bradley, R. D. 2010. Molecular divergence within the Oryzomys palustris complex: evidence for multiple species (abstract only). Journal of Mammalogy 91(2):336–347. Harris, W. P. Jr. 1943. A list of mammals from Costa Rica. Occasional Papers of the Museum of Zoology, University of Michigan 476:1–15. Hershkovitz, P. 1987. First South American record of Coues' marsh rice rat, Oryzomys couesi. Journal of Mammalogy 68(1):152–154. Hooper, E. T. and Musser, G. G. 1964. The glans penis in Neotropical cricetines (Family Muridae) with comments on classification of muroid rodents. Miscellaneous Publications of the University of Michigan Museum of Zoology 123:1–57. Jones, J. K. Jr. and Engstrom, M. D. 1986. Synopsis of the rice rats (genus Oryzomys) of Nicaragua. Occasional Papers, The Museum, Texas Tech University 103:1–23. Jones, J. K. Jr. and Lawlor, T. E. 1965. Mammals from Isla Cozumel, México, with description of a new species of harvest mouse. University of Kansas Publications, Museum of Natural History 16:409–419. Jones, J. K. Jr., Carter, D. C. and Webster, W. D. 1983. Records of mammals from Hidalgo, Mexico. The Southwestern Naturalist 28(3):378–380. Kays, R. W. and Wilson, D. E. 2000. Mammals of North America. Princeton and Oxford: Princeton University Press, 240 pp. Koopman, K. F. 1959. The zoogeographical limits of the West Indies. Journal of Mammalogy 40(2):236–240. Medellín, X. L. and Medellín, R. A. 2006. Oryzomys couesi (Alston, 1877). pp. 709–710 in Ceballos, G. and Oliva, G. (eds.). Los mamíferos silvestres de México. Mexico City: Comisión Nacional para el Conocimiento y Uso de la Biodiversidad and Fondo de Cultura Económica, 986 pp. Merriam, C. H. 1901a. Six new mammals from Cozumel Island, Yucatan. Proceedings of the Biological Society of Washington 14:99–104. Merriam, C. H. 1901b. Synopsis of the rice rats (genus Oryzomys) of the United States and Mexico. Proceedings of the Washington Academy of Sciences 3:273–295. Milazzo, M. L., Cajimat, M. N., Hanson, J. D., Bradley, R. D., Quintana, M., Sherman, C., Velásquez, R. T. and Fulhorst, C. F. 2006. Catacamas virus, a hantaviral species naturally associated with Oryzomys couesi (Coues' oryzomys) in Honduras. American Journal of Tropical Medicine and Hygiene 75(5):1003–1010. Murie, A. 1932. A new Oryzomys from a pine ridge in British Honduras. Occasional Papers of the Museum of Zoology, University of Michigan 245:1–3. Murie, A. 1935. Mammals from Guatemala and British Honduras. Miscellaneous Publications of the Museum of Zoology, University of Michigan 26:1–30. Musser, G. G. and Carleton, M. D. 2005. Superfamily Muroidea. pp. 894–1531 in Wilson, D. E. and Reeder, D. M. (eds.). Mammal Species of the World: a taxonomic and geographic reference. 3rd ed. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 2 vols., 2142 pp. Platt, S. G., Rainwater, T. R., Miller, B. W. and Miller, C. M. 2000. Notes on the mammals of Turneffe Atoll, Belize. Caribbean Journal of Science 36(1–2):166–168. Poole, A. J. and Schantz, V. S. 1942. Catalog of the type specimens of mammals in the United States National Museum, including the Biological Surveys collection. Bulletin of the United States National Museum 178:1–705. Reid, F. 2006. A Field Guide to Mammals of North America, North of Mexico. 4th ed. Houghton Mifflin Harcourt, 579 pp. Reid, F. 2009. A Field Guide to the Mammals of Central America and Southeast Mexico. 2nd edition. Oxford University Press US, 346 pp. Sánchez H., J., Ochoa G., J. and Voss, R. S. 2001. Rediscovery of Oryzomys gorgasi (Rodentia: Muridae) with notes on taxonomy and natural history. Mammalia 65:205–214. Schmidly, D. J. and Davis, W. B. 2004. The mammals of Texas. 2nd edition. University of Texas Press, 501 pp. Schmidt, C. A. and Engstrom, M. D. 1994. Genic variation and systematics of rice rats (Oryzomys palustris species group) in southern Texas and northeastern Tamaulipas, Mexico. Journal of Mammalogy 75(4):914–928. Thomas, O. 1893. Notes on some Mexican Oryzomys. Annals and Magazine of Natural History (6)11:402–405. Underwood, H. T., Owen, J. G. and Engstrom, M. D. 1986. Endohelminths of three species of Oryzomys (Rodentia: Cricetidae) from San Luis Potosi, Mexico. The Southwestern Naturalist 31(3):410–411. Vázquez, L. B., Medellín, R. A. and Cameron, G. N. 2000. Population and community ecology of small rodents in montane forest of western Mexico. Journal of Mammalogy 81(1):77–85. Vega, R., Vázquez Domínguez, E., Mejía Puente, A. and Cuaro, A. D. 2004. Unexpected high levels of genetic variability and the population structure of an island endemic rodent (Oryzomys couesi cozumelae). Biological Conservation 137:210–222. Weksler, M. 2006. Phylogenetic relationships of oryzomyine rodents (Muroidea: Sigmodontinae): separate and combined analyses of morphological and molecular data. Bulletin of the American Museum of Natural History 296:1–149. Weksler, M., Percequillo, A. R. and Voss, R. S. 2006. Ten new genera of oryzomyine rodents (Cricetidae: Sigmodontinae). American Museum Novitates 3537:1–29. Woodman, N. 1995. Morphological variation between Pleistocene and Recent samples of Cryptotis (Insectivora: Soricidae) from the Yucatan Peninsula, Mexico. Journal of Mammalogy 76(1):223–231. Woodman, N. and Croft, D. 2005. Fossil shrews from Honduras and their significance for late glacial evolution in body size (Mammalia: Soricidae: Cryptotis). Fieldiana Geology 51:1–30.