Маврикийдің эхо попугайы

Кіріспе

Маврикийге тән попугайлар түрлері

Эхо-парикит (Psittacula eques) – Маврикийдің Маскарин аралдарында және бұрынғы Реюньон аралдарында мекендейтін попугайлар түрі. Бұл Маскарин аралдарындағы жалғыз тірі бауырсақ; қалғандарының барлығы адамның әрекетінен жойылды. Екі түр танылды: жойылған Реюньон парикиті (ұзақ уақыт бойы тек сипаттамалар мен суреттерден ғана белгілі) және қазіргі эхо-парикит, кейде Маврикий парикиті деп те аталады. Екі топ арасындағы қарым-қатынас бұрын нақты болмаған, бірақ 2015 жылғы ДНК зерттеуі, эхо-парикиттердің ДНК-сын Реюньон парикитіне жататын бір терімен салыстыру арқылы, оларды бір түрдің екі асты түрі деп анықтады. Дегенмен, олар ерекше асты түрлерді құрамайды деген пікір де бар. Алғаш аталғандықтан, Реюньон парикитінің биномдық атауы түр үшін қолданылады; Реюньон асты түрі P. eques eques, ал Маврикий асты түрі P. eques echo болып белгіленді. Олардың ең жақын туысы – Родригес аралының құрып кеткен Ньютон парикиті, және осы үш түр Азия мен Африканың қызыл сақиналы парикитінің (олардан тараған) асты түрлеріне жатады. Эхо-парикитінің ұзындығы , салмағы , қанаттарының ені . Ол көбінесе жасыл түсті (аналықтары әдетте қараңғырақ) және мойнында екі сақинасы бар; аталықтарында біреуі қара, екіншісі қызғылт сақина, ал аналықтарында біреуі жасыл, екіншісі анық емес қара сақина болады. Аталықтарының үстіңгі мүсізі қызыл, ал төменгісі қара қоңыр; аналықтарының үстіңгі мүсізі қара. Көздерінің айналасындағы тері қызғылт сары, ал аяқтары сұр. Жастардың мүсізі қызыл-сары, ұшқаннан кейін ол қара түске айналады, ал ересек құстар аналықтарға ұқсас. Реюньон парикитінің мойнында толық қызғылт сақина болған, ал Маврикий асты түрінде ол артқа қарай жіңішкерейеді. Маврикийге әкелінген қызыл сақиналы парикит оған ұқсас, бірақ түсі сәл өзгеше және кішірек. Эхо-парикитінің әртүрлі дыбыстары бар, ең көп кездесетіні – "chaa chaa, chaa chaa" сияқты. Бұл түр тек жергілікті өсімдіктер өсетін ормандармен шектелгендіктен, ол негізінен Маврикийдің оңтүстік-батысындағы Black River Gorges ұлттық паркінде кездеседі. Ол ағаштарда тіршілік етеді, ағаштардың жоғары жағында тамақтанады және демалады. Ескі ағаштардың табиғи ойықтарына ұя салады, әдетте ұяларында екі-төрт ақ жұмыртқа болады. Аналық жұмыртқаларды жатыр, ал аталық оны тамақтандырады, ал жас балапандарды аналық бағады. Барлық жұптар моногамды емес, себебі аналықтар мен "қосымша аталықтар" арасында көбейіп отыру белгілі. Эхо-парикиті негізінен жергілікті өсімдіктердің жемісімен және жапырақтарымен қоректенеді, бірақ кейде әкелінген өсімдіктермен де қоректенгені байқалған. Реюньон парикиті, мүмкін, аң аулау мен орманды жою салдарынан жойылды, соңғы рет 1732 жылы тіркелген. Эхо-парикиті де Маврикийге келген алғашқы саяхатшылармен ауланды, ал оның табиғи ортасының жойылуы мен өзгеруі салдарынан 20-шы ғасырда оның саны азайды, 1980-ші жылдары сегізден он екіге дейін жетті, сол кезде ол "дүниедегі ең сирек попугай" деп аталды. 1990 жылдары тұтқында өсіруге белсенді күш салу құсты жойылудан сақтап қалды; түр 2007 жылы жойылу қаупі төңкерілген түрден қауіпті түрге дейін төмендетілді, ал 2019 жылға қарай популяция 750 құсқа жетті, содан кейін ол осал деп саналды.

The echo parakeet (Psittacula eques) is a species of parrot endemic to the Mascarene Islands of Mauritius and formerly Réunion. It is the only living native parrot of the Mascarene Islands; all others have become extinct due to human activity. Two subspecies have been recognised, the extinct Réunion parakeet (for a long time known only from descriptions and illustrations) and the living echo parakeet, sometimes known as the Mauritius parakeet. The relationship between the two populations was historically unclear, but a 2015 DNA study determined them to be subspecies of the same species by comparing the DNA of echo parakeets with a single skin thought to be from a Réunion parakeet, but it has also been suggested they did not constitute different subspecies. As it was named first, the binomial name of the Réunion parakeet is used for the species; the Réunion subspecies thereby became P. eques eques, while the Mauritius subspecies became P. eques echo. Their closest relative was the extinct Newton's parakeet of Rodrigues, and the three are grouped among the subspecies of the rose ringed parakeet (from which they diverged) of Asia and Africa. The echo parakeet is long, weighs , and its wingspan is It is generally green (the female is darker overall) and has two collars on the neck; the male has one black and one pink collar, and the female has one green and one indistinct black collar. The upper bill of the male is red and the lower blackish brown; the female's upper bill is black. The skin around the eyes is orange and the feet are grey. Juveniles have a red orange bill, which turns black after they fledge, and immature birds are similar to the female. The Réunion parakeet had a complete pink collar around the neck, whereas it tapers out at the back in the Mauritius subspecies. The related rose ringed parakeet which has been introduced to Mauritius is similar, though slightly different in colouration and smaller. The echo parakeet has a wide range of vocalisations, the most common sounding like "chaa chaa, chaa chaa". As the species is limited to forests with native vegetation, it is largely restricted to the Black River Gorges National Park in the southwest of Mauritius. It is arboreal and keeps to the canopy, where it feeds and rests. It nests in natural cavities in old trees, and clutches usually consist of two to four white eggs. The female incubates the eggs, while the male feeds her, and the young are brooded by the female. Not all pairs are strictly monogamous, as breeding between females and "auxiliary males" is known to occur. The echo parakeet mainly feeds on the fruits and leaves of native plants, though it has been observed to feed on introduced plants. The Réunion parakeet probably went extinct due to hunting and deforestation, and was last reported in 1732. The echo parakeet was also hunted by early visitors to Mauritius and due to destruction and alteration of its native habitat, its numbers declined throughout the 20th century, reaching as few as eight to 12 in the 1980s, when it was referred to as "the world's rarest parrot". An intensive effort of captive breeding beginning in the 1990s saved the bird from extinction; the species was downgraded from critically endangered to endangered in 2007, and the population had reached 750 birds by 2019, whereafter it was classified as vulnerable.

Таксономия

Жасыл көкпарғалар Реюньон мен Маврикий Маскарин аралдарына алғашқы саяхатшылардың есептерінде кездеседі. Олар алғаш рет 1674 жылы Реюньонда француз саяхатшысы Сиер Дюбуа, ал 1732 жылы Маврикийде француз инженері Жан Франсуа Шарпентье де Коссиньи баяндаған. Реюньонның жасыл көкпарғалары француз натуралистері Матурин Жак Бриссон (1760), 1770–1783 жылдары Конт де Бюффон және Франсуа Левалян (1801–1805) Францияға жеткен үлгілерден сипаттаған. 1783 жылы голланд натуралисі Питер Боддарт француз суретшісі Франсуа Николас Мартинеттің суретіне сүйене отырып, *Psittacus eques* ғылыми атауын берді, бұл сурет Бюффонның Реюньон құсы туралы еңбегіне қоса берілген. *Eques* латын тілінен аударғанда "атты" деген мағынаны білдіреді және француз атты әскерінің әскери түстерімен байланысты. Мартинеттің суреті Париждегі Кабинет Обри коллекциясындағы үлгіден салынған, ал сурет – түпкі иллюстрация. Бұл суреттер тірі немесе сақталған үлгілерге негізделгені белгісіз; алайда, олардың барлығы әртүрлі позаларды көрсеткендіктен, егер олар орнатылған болса, бірнеше үлгі болған болуы мүмкін. Франциядан алынған сипаттамалар әртүрлі немесе бірдей импортталған үлгілерге негізделгені және қаншасы Еуропаға жеткені де белгісіз. Левалян екі үлгіні білген, ал бес үлгі болған болуы мүмкін. 1876 жылы британдық орнитологтар және ағайындылар Альфред пен Эдвард Ньютон Реюньон мен Маврикийдің құс фаунасының әдетте ерекшеленетінін, демек, бұл көкпарғаларға да қатысты болуы мүмкін екенін атап өтті. Олар Маврикий түріне *Palaeornis echo* деген жаңа атау берді (грек мифологиясындағы нимфа Эхоға сілтеме жасай отырып), бірақ ол сол кезде жойылған Реюньон түріне (атауы *Palaeornis eques* сақталды) өте ұқсас екенін атап өтті. Америкалық орнитолог Джеймс Л. Петерс 1937 жылы Маврикий көкпарғасын қызыл шақталған көкпарғаның (*Psittacula krameri*) бір түрі деп санады – *P. k. echo*. Осылайша ол *Palaeornis* туысын *Psittacula* туысымен ауыстырды, сонымен қатар Азия мен Африканың басқа да тірі көкпарғаларын жіктеді. 1967 жылы американдық орнитолог Джеймс Гринвей Маврикий мен Реюньон көкпарғаларын қызыл шақталған көкпарғаның тұқымдары деп қарастырды және Реюньондағы құстар жай ғана енгізілмесе, олар бір-бірінен ерекшеленетінін тапты, бірақ қалай екені белгісіз. 1987 жылы британдық эколог Энтони Шек Маскарин құстары туралы кітабында Маврикий мен Реюньон көкпарғалары бір түрге жататын сияқты екенін жазды. 2008 жылы Чек пен Хьюм бұл топтың бірнеше рет аймаққа енген болуы мүмкін екенін болжады, өйткені көптеген түрлер соншалықты маманданған, олар Маскарен аралдары теңізден шыққанға дейін ыстық нүктелер аралдарында бөлініп кеткен болуы мүмкін. 2011 жылы британдық биолог Самит Кунду және оның әріптестерінің ДНК зерттеуі эхо-көкпарға үлгілерін қызыл шақталған көкпарғаның екі түрінің арасында топтастырды – *P. k. krameri* және *P. k. borealis*. Олар Үнді мұхитындағы арал түрлерінің кейбіреулері өздерінің кладтарында ертерек бөлініп кеткенін, соның ішінде *P. krameri* ішіндегі эхо-көкпарға, Африка мен Азия басқаша емес, сол жерден отарланған болуы мүмкін деп болжады. Олар эхо-көкпарғаның 3,7 және 6,8 миллион жыл бұрын бөлініп кеткенін анықтады, егер бұл дұрыс болса, онда Маврикийдің пайда болуынан бұрын түрленудің орын алғанын білдіруі мүмкін. Бұл зерттеушілер Эдинбургтегі үлгіден ДНК ала алмады. 2015 жылы британдық генетик Хейзел Джексон және оның әріптестері Эдинбург үлгісінің аяқ жапсырмасынан ДНК алуға және оны Маврикий үлгілерімен салыстыруға қолға алды. Олар *P. krameri* кладының ішінде Ньютонның Родригестегі көкпарғасы Маврикий мен Реюньон көкпарғасының ата-бабасы екенін, олардан 3,82 миллион жыл бұрын бөлініп кеткенін және соңғы екеуі 0,61 миллион жыл бұрын бөлініп, бір-бірінен 0,2% айырмашылықты көрсеткенін анықтады. Зерттеушілер Маврикий мен Реюньон популяцияларының арасындағы аз айырмашылық олардың субтүр деңгейінде ерекшеленетіндігімен сәйкес келеді деп қорытындылады. Төменде Джексон және оның әріптестерінің (2015) зерттеуіне сәйкес Маврикий мен Реюньон субтүрлерінің филогенетикалық орны көрсетілген кладограмма: 2018 жылы американдық орнитолог Кая Л. Провост және оның әріптестері Маскаренді попугай (*Mascarinus mascarinus*) және *Tanygnathus* түрлерін *Psittacula* ішінде топтастырды, бұл туысты парафилетикалық (табиғи емес топтастыру) етіп, соңғы туысты бұзуға негіз болды. Мәселені шешу үшін неміс орнитологы Майкл П. Браун және оның әріптестері 2019 жылы *Psittacula*-ны бірнеше туысқа бөлуді ұсынды. Олар эхо-көкпарғаны оның ең жақын туыстарымен бірге жаңа *Alexandrinus* туысына қосты. Чек пен голланд орнитологы Джастин Дж. Ф. Дж. Янсен 2016 жылы Эдинбург үлгісінің нақты шығу тегі туралы ақпарат жоқ екенін және оның Маврикийден алынған болуы мүмкін екенін (Дюфресненің басқа құс үлгілерінің тек бірі Реюньоннан болса, бірнешесі Маврикийден болған) айтты. Олар қазіргі Маврикий үлгілерінен айырмашылығы, Эдинбург үлгісінің қызғылт мойын сақинасы мойынның артқы жағына дейін үздіксіз жалғасқандығын, бұл Бюффон мен Левалян сипаттаған нәрсеге ұқсас екенін, бірақ Левалян сипаттаған үлгі қайдан алынғаны белгісіз екенін атап өтті. Олар үлгілер арасындағы генетикалық айырмашылықтар міндетті түрде субтүрлік емес екенін, бірақ Маврикий үлгілері Эдинбург үлгісінен әлдеқайда жаңа болғандықтан, бұрынғы үлгілердің ұқсастығы 19 ғасырда Маврикий популяциясының күрт төмендеуінен туындаған генетикалық тартылудың салдары болуы мүмкін екенін айтты. Олар бұл үлгі Реюньоннан алынған деген болжамды негізгі деп санайды. Олар сондай-ақ француз суретшісі Поль Филипп Сангвин де Жоссиньнің 1770 жылға дейінгі, жалатылмаған суретіне назар салды, онда мойнына сақинасы бар көкпарға бейнеленген, олар бұл сурет екі аралдың бірінен алынған болуы мүмкін деп ойлады. 2017 жылы Хьюм Эдинбург үлгісі Маврикийден алынған болуы мүмкін екенімен келісті. Ол генетикалық айырмашылықтар ондағы популяцияның өзгеруіне байланысты болуы мүмкін екенін және Маврикий мен Реюньон арасында кейбір басқа құс түрлерінің көшіп жүретінін атап өтті. Сондай-ақ 2017 жылы австралиялық орнитолог Джозеф М. Форшоу Маврикий мен Реюньон популяциялары субтүрлік деңгейде ерекшеленетінімен және Эдинбург үлгісі Реюньоннан алынғанымен келісті, сонымен қатар оны *P. eques* түрінің неотипі деп белгілеу керек екенін айтты. 2021 жылы Янсен мен Чек Маврикийдегі еркектердегі қауырсынның әртүрлілігі Реюньоннан алынған сипаттамалар, суреттер және тері үлгілерінде белгілі болғанға жеткілікті екенін анықтады. Осылайша олар екі популяция бір түрге жататынын, субтүрлері жоқ екенін қорытындылады. Олар Эдинбург терісі қай аралдан алынғанын сенімді түрде растауға дәлелдер жоқ екенін және француз энциклопедияшыларына эхо-көкпарға Маврикийде де өмір сүретіні белгісіз болғандықтан, олардың сипаттамаларына сәйкес құстарды Реюньонға жатқызғанын атап өтті. 2022 жылы бразилиялық орнитолог Алешандре П. Селватти және оның әріптестерінің генетикалық зерттеуі бұрынғы зерттеулердегі *Psittacula*, Маскаренді попугай және *Tanygnathus* арасындағы қарым-қатынасты растады. Олар *Psittaculinae* Гондвана суперконтинентінің бөлігі болған Австрало-Тынық мұхиты аймағында пайда болғанын және *Psittacula–Mascarinus* туысының аталықтары Африкаға Миоценнің соңында (8–5 миллион жыл бұрын) алғаш келгенін және содан кейін Маскарен аралдарын отарлағанын болжады.

Green parakeets were mentioned in the accounts of early travelers to the Mascarene Islands of Réunion and Mauritius. They were first recorded on Réunion in 1674 by the French traveler Sieur Dubois, and on Mauritius in 1732 by the French engineer Jean François Charpentier de Cossigny. The green parakeets of Réunion were referred to as perruche à double collier ("double collared parakeet") by the French naturalists Mathurin Jacques Brisson, in 1760, Comte de Buffon, in 1770–1783, and François Levaillant, in 1801–1805, who described them from specimens that reached France. In 1783, the Dutch naturalist Pieter Boddaert coined the scientific name Psittacus eques, based on a plate by the French artist François Nicolas Martinet, which accompanied Buffon's account of the Réunion bird in his work Histoire Naturelle. The specific name eques is Latin for "horseman", and refers to the military colours of a French cavalryman. Martinet's plate was drawn after a specimen that was part of the collection in the Cabinet Aubry in Paris, and the plate is the type illustration. Whether the contemporary illustrations were based on live or stuffed specimens is unknown; though as all show different poses, this suggests several specimens existed if they were mounted. Neither is it clear if the descriptions from France were based on different or the same imported specimens nor how many reached Europe. Levaillant knew of two specimens, and as many as five may have existed. In 1876, the British ornithologists and brothers Alfred and Edward Newton pointed out that the avifauna of Réunion and Mauritius were generally distinct from each other, and that this might, therefore, also be true of the parakeets. They suggested the new name Palaeornis echo for the Mauritian species (referring to Echo, a nymph in Greek mythology), while noting that it was very similar to the by then extinct Réunion species (which retained the name Palaeornis eques). The American ornithologist James L. Peters listed the parakeet of Mauritius as a subspecies of the rose ringed parakeet (Psittacula krameri) in 1937; P. k. echo. He thereby replaced the genus name Palaeornis with Psittacula, wherein he also classified other extant parakeets of Asia and Africa. In 1967, the American ornithologist James Greenway considered the parakeets of both Mauritius and Réunion to be subspecies of the rose ringed parakeet, and found it probable that they differed from each other, unless the birds on Réunion had simply been introduced, though how was unknown. In a 1987 book about Mascarene birds, the British ecologist Anthony S. Cheke stated that the parakeets of Mauritius and Réunion apparently belonged to the same species. In 2008, Cheke and Hume suggested that this group may have invaded the area several times, as many of the species were so specialised that they may have diverged on hot spot islands before the Mascarenes emerged from the sea. A 2011 DNA study by British biologist Samit Kundu and colleagues found the echo parakeet samples grouped between two subspecies of the rose ringed parakeet, P. k. krameri and P. k. borealis. They suggested that since some of the Indian Ocean island species had diverged early within their clades, including the echo parakeet within P. krameri, Africa and Asia may have been colonised from there rather than the other way around. They found the echo parakeet to have diverged between 3.7 and 6.8 million years ago, which, if correct, could imply that speciation had occurred before the formation of Mauritius. These researchers were unable to extract DNA from the Edinburgh specimen. In 2015, British geneticist Hazel Jackson and colleagues managed to obtain DNA from a toe pad of the Edinburgh specimen and compare it with specimens from Mauritius. They found that within the P. krameri clade, Newton's parakeet from Rodrigues was ancestral to the Mauritius and Réunion parakeets, diverging from them 3.82 million years ago and that the latter two had diverged just 0.61 million years ago, differing by 0.2% from each other. The researchers concluded that the low level of divergence between the Mauritius and Réunion populations was consistent with them being distinct at the subspecific level. The following cladogram shows the phylogenetic position of the Mauritius and Réunion subspecies, according to Jackson and colleagues, 2015:

In 2018, the American ornithologist Kaiya L. Provost and colleagues found the Mascarene parrot (Mascarinus mascarinus) and Tanygnathus species to group within Psittacula, making that genus paraphyletic (an unnatural grouping), and stated this argued for breaking up the latter genus. To solve the issue, the German ornithologist Michael P. Braun and colleagues proposed in 2019 that Psittacula should be split into multiple genera. They placed the echo parakeet in the new genus Alexandrinus, along with its closest relatives, Newton's parakeet and the rose ringed parakeet. Cheke and the Dutch ornithologist Justin J. F. J. Jansen stated in 2016 that the Edinburgh specimen has no clear provenance information, and that it may have been collected from Mauritius (only one of Dufresne's other bird specimens was from Réunion, while several were from Mauritius). They noted that, unlike modern Mauritian specimens, the pink neck ring of the Edinburgh specimen continued uninterrupted around the back of the neck, similar to what Buffon and Levaillant described, but that from where the specimen Levaillant described was, was unclear. They stated that the genetic differences between the specimens were not necessarily subspecific, but because the Mauritian specimens were much more recent than the Edinburgh specimen, the similarity of the former specimens could have been due to a genetic bottleneck, resulting from a severe decline of the Mauritian population in the 19th century. They concluded that the default assumption should be that it came from Réunion. They also called attention to a usually overlooked, unlabelled sketch from around 1770 by French artist Paul Philippe Sanguin de Jossigny of a ring necked parakeet with a collar encircling the neck, which they thought could have been from either island. In 2017, Hume agreed that the Edinburgh specimen could have come from Mauritius. He stated that the genetic differences could be due to variation within the population there, and pointed out that some other bird species migrate between Mauritius and Réunion. Also in 2017, Australian ornithologist Joseph M. Forshaw agreed that the Mauritius and Réunion populations were subspecifically distinct and that the Edinburgh specimen was from Réunion, and should be designated the neotype of P. eques. In 2021, Jansen and Cheke found that the variation in plumage seen in males in Mauritius is wide enough to encompass that known from the descriptions, illustrations and skin from Réunion. They therefore concluded that the two populations belonged to a single species with no subspecies. They also found that there was no evidence to reliably confirm what island the Edinburgh skin was collected from, and that since it was unknown to the French encyclopaedists that echo parakeets also lived on Mauritius, birds matching their descriptions were assigned to Réunion by default. A 2022 genetic study by the Brazilian ornithologist Alexandre P. Selvatti and colleagues confirmed the earlier studies in regard to the relationship between Psittacula, the Mascarene parrot, and Tanygnathus. They suggested that Psittaculinae originated in the Australo–Pacific region (then part of the supercontinent Gondwana), and that the ancestral population of the Psittacula–Mascarinus lineage were the first psittaculines in Africa by the late Miocene (8–5 million years ago), and colonised the Mascarenes from there.

Сипаттама

Эхо-парикиттің ұзындығы мен салмағы – 0,7 кг, бұл оны басқа, қазір жойылып кеткен Маврикий популяциясынан кішірек етеді. Қанаттарының ұзындығы: , әр қанаты ұзын, құйрығы: , тұмсығы: , тарсысы: Әйелдер еркектерге қарағанда орташа есеппен кішірек. Жалпы алғанда, жасыл түсті, арқасы қараңғырақ, ал құрсағы сарғыш. Аталықтары ашық, ал аналықтары қараңғырақ. Оның мойнында екі сақина тәрізді жағасы бар, олар толық емес, артқы жағында бірікпейді. Аталықтарының бірі қара, екіншісі қызғылт жағасы бар, олар жарты ай пішіндеске көрінеді және оның үстінде көк түсті рең бар. Аналықтарында көрінеусіз қара жағасы мен жасыл жағасы бар, ол беттерінде қара жасыл, ал мойнының артқы жағында сары жасыл түсті болады. Аталықтарының көзіне дейін, тұмсығынан қара, жіңішке сызығы жүреді. Кейбір аталықтарының сыртқы қауырсындары көк түсті болады. Ересекті аталықтарының жоғарғы тұмсығы қызыл, төменгі тұмсығы қара қоңыр, ал аналықтарының жоғарғы тұмсығы қара, қараға жуық. Ирисі сары, сарғыштан жасылға дейін өзгеріп тұрады, бірақ қызғылт немесе ақ ирисі бар жекелеген особдар да кездеседі. Көз айналасындағы терісі қызғылт сары, ал аяқтары сұр, жасылдан қараға дейін өзгереді. Бір ғана белгілі үлгі мен қазіргі заманғы мәліметтерге сүйене отырып, жойылған Реюньон түршесінің еркегі Маврикий түршесіне ұқсас болған деп есептеледі, бірақ сәл ірілеу болған, әр қанаты ұзын және тұмсығы . Қызғылт жағасы мойнының айналасын толығымен қоршап тұрған, ал Маврикий түршесінде ол созылып, мойынның артқы жағында кеңістік қалдырады. Реюньон түршесінің төменгі жағы да қараңғырақ болған көрінеді. Эхо-парикиттің туысы – роза тәрізді сақиналы парикитке (Маврикийге әкелінген, шатастыруға мүмкіндік береді) өте ұқсас, бірақ оның жасыл қауырсыны қараңғырақ және бай, мойны көкшіл реңге боялған, ал құйрығы жоғарыдан жасыл және қысқа. Аналықтары роза тәрізді сақиналы парикитке ұқсас, бірақ қараңғырақ және зәңгір жасыл. Эхо-парикиттен айырмашылығы, роза тәрізді сақиналы парикитте тұмсықтың түсі жыныстық диморфизмді көрсетпейді. Эхо-парикит роза тәрізді сақиналы парикиттен денесі де ірілеу, ал дене көлемі мен салмағы 25%-ға артық. Эхо-парикиттің қанаттары басқа Psittacula түрлеріне қарағанда салыстырмалы түрде қысқа, кең және дөңгелек, сондай-ақ құйрығы қысқа және кең.

The echo parakeet is long and weighs , which makes it smaller than the other, now extinct, Mauritian parrots. The wingspan is , each wing is long, the tail is , the culmen is , and the tarsus is The female is somewhat smaller than the male on average. It is generally green, with a darker back and yellowish underside. The male is lighter and the female darker overall. It has two ring collars on the neck, which are incomplete, failing to meet at the back. The male has one black and one pink collar, which appears crescent shaped in side view, and has blue suffusion above it. The female has an indistinct black collar and a green collar, which becomes dark green across the cheeks and yellow green at the back of the neck. The male has a black, narrow line running from the cere to the eye. The outer primary feathers of some males are tinged with blue. The upper bill of the adult male is bright red, the lower blackish brown, while the upper bill of the female is dark, almost black. The iris is yellow, varying from pale to greenish, but individuals with pink or white irides have also been noted. The skin around the eyes is orange, and the feet are grey, varying from greenish to blackish. Based on the single known specimen and contemporary accounts, it is believed the male of the extinct Réunion subspecies was generally similar to that of Mauritius, but differed in being slightly larger, each wing being long and the culmen The pink collar entirely encircled its neck, whereas it tapers out and leaves a gap at the back of the neck in the Mauritius subspecies. The Réunion subspecies also appears to have had darker lower parts. The echo parakeet is very similar to the related rose ringed parakeet (which has been introduced to Mauritius, making confusion possible), though the green plumage of the former is darker and richer, its nape has a bluish wash, and its tail is greener above, and shorter. The female is similar to that of the rose ringed parakeet though darker, and more emerald green. Unlike the echo parakeet, the rose ringed parakeet does not display sexual dimorphism in beak colour. The echo parakeet is also stockier, and about 25% larger in body size and weight than the rose ringed parakeet. The echo parakeet has comparatively shorter, broader, and more rounded wings than other Psittacula species, as well as a shorter and broader tail.

Мінез-құлық және экология

Эхо-парикит ағаш өміріне бейімделген (ағаштарда тіршілік етеді) және тамақтанатын және демалатын кезде орманның шатырынан түспейді. Ол көбінесе жалғыз немесе шағын топта қозғалады, ал қызыл шағалдаққа қарағанда қоғамдыққа бейімдеуі аз. Ұшқанда эхо-парикиттер жоталар мен жартастардан ұшқанда, көтерілетін ауа ағымдарын тиімді пайдаланады. Ол қызыл шағалдақтан баяу ұшады және қанат соғуы да баяу. Ұшуға шебер, бірақ тек қысқа қашықтыққа және шатырдың аралықтарында жылдам маневр жасай алады. Маврикийдің басқа құстары сияқты, эхо-парикиттер де жабайы, әсіресе қыста, азық аз болғанда; жаз айларында азық жеңіл қолжетімді болғанда олар көбірек сақтанады, сондықтан адамдарға жақындау қиындайды. Ұя салған құстарға жақын жердегі көліктердің шуы да, ұяларын тексеру де бөгет бола алмайды. Эхо-парикиттер көбінесе жазда қауырсындарын жаңартады, бірақ бұл процесс жеке құстар мен жылдар бойынша өзгереді. Денеде қауырсын алмасуы кейінгі қыста басталып, бірнеше айға созылады, ал негізгі қауырсындар қараша мен қаңтар аралығында, құйрық қауырсындары наурыз немесе сәуірде жаңарудан бұрын басталады. Көптеген эхо-парикиттер маусымның соңына қарай толық жаңа қауырсынға ие болады. Бұл түрдің қанша ұзақ өмір сүретіні белгісіз, бірақ кем дегенде сегіз жылға жете алады. Тейлор мен Паркиннің 2009 жылғы алдын ала генетикалық зерттеуі "қосымша аталықтардың" көбейіп жатқан жұптың аналықтарымен жұптасуы мүмкін екенін көрсетті, демек эхо-парикиттер қатаң түрде моногамды емес. Мұндай жұптасу жүйесі түрді сақтауға көмектеседі, себебі ол генетикалық әртүрлілікті арттырады, бірақ мұндай топтардың қалыптасу себебі әлі анық емес.

Тамақ және тамақтандыру

Эхо-парикит негізінен Маврикийдің жергілікті өсімдіктерімен қоректенеді, бірақ кішкентай мөлшерде енгізілген өсімдіктер де жейді және жемістер (53%), жапырақтар (31%), гүлдер (12%), бүршіктер, жас сабақтар, тұқымдар, бұтақтар және қабық немесе шырын (4%) сияқты бөліктерін жейді. Ол ағаштарда азықтанады және жерге сирек немесе ешқашан түспейді, кейде ұрпақтар бойы қолданылып келген сүйікті ағаштарға қайта оралады. Бір зерттеуге сәйкес, алынған өсімдік түрлерінің 25% -дан астамы Calophyllum tacamahaca, Canarium paniculatum, Tabernaemontana mauritiana, Diospyros sp., Erythrospermum monticolum, Eugenia sp., Labourdonnaisia sp., Mimusops maxima, Mimusops petiolaris, Nuxia verticillata және Protium obtusifolium түрлерін құрайды. Кейбір түрлер, мысалы, Calophyllum parviflorum, басқаларына қарағанда маңыздырақ, ал Syzygium contractum және Sideroxylon cinereum жемістері көбінесе назардан тыс қалды. Адамдар аралға келгеннен кейін Маврикийдің көптеген басқа эндемикалық түрлері жоғалып кетті, соның ішінде додо (Raphus cucullatus, ол қазірде жойылудың символына айналды), сондықтан аралдың экожүйесі ауыр зардап шекті және оны қайта құру қиын. Эндемикалық фаунаның қалған бөлігі әлі де қауіпті жағдайда. Адамдар келгенге дейін Маврикийдің барлық жері орманмен жабылған, содан бері олардың көп бөлігі жоғалып кетті. Реюньонды попугайы туралы соңғы хабарлама 1732 жылы француз отаршысы Жозеф Франсуа Шарпентье де Коссиньи жасаған есептеме болды, ал Юм адамдар келгеннен кейін популяцияның осылай тез жоғалып кеткеніне таңырқады, өйткені ол өмір сүруге қолайлы ортасы мен Маврикийдегі популяцияның аман қалғанын ескерді. Юм Реюньонды попугайының 1730-50 жылдары аң ауру мен орманды жою салдарынан жойылғанын болжады. 1754 және 1756 жылдары Д. де Ла Мотт Маврикийде эхо-парикеттердің көптеп кездесетінін және оларды тамақ ретінде пайдалануын сипаттады:

Цитата|Мұнда [Маврикийде] көптеген ұзын құйрықты жасыл тотықтарды жейді, олардың еті қара және өте дәмді. Бір аңшы күніне үш-төрт ондаған құсты өлтіре алады. Жылдың белгілі бір мезгілінде бұл құстар тұқым жеп, етін ащы, тіпті қауіпті ететін уақыт болады. Зерттеу көрсеткендей, үш-төрт жұмыртқадан тұратын ұядан әдетте бір ғана балапан ұшып кетеді, сондықтан команда артық балапандарды алып жатты; ата-аналар қалған балапандарды оңайрақ өсіре алады, ал артық балапандар жұмыртқаларынан шыға алмаған жұптарға беріледі. Көптеген артық балапандар да сәтті өсірілген асыл тұқымды орталыққа жеткізілді, ал тұтқында өсірілген алғашқы үш құс 1997 жылы жабайы табиғатқа жіберілді. Бұл және кейінірек қолмен өсірілген құстар тым қолға үйренген және тәжірибесіз екені анықталды; олар адамдардың иығына немесе мысықтар мен мангустардың жанына қонатын, олар кейіннен оларды өлтіретін. Джонс тұтқында өсірілген құстарды он жеті емес, тоғыз-он аптадан кейін, ұшу кезінде босатуға шешім қабылдады, ал бұл жас құстар жабайы құстармен бірігуге және әлеуметтік және тіршілік ету дағдыларын үйренуге жақсырақ бейімделді. Тұтқында тамақтануға арналған ыдыстарды пайдалануды үйренген құстар бұл қабілетті жабайы құстарға берді, ал команда ұсынған тамақ ыдыстарынан тамақтанатын және ұя қораптарын пайдаланған құстардың саны келесі жылдары артты. Құстар 2001 жылға дейін ұя қораптарын пайдаланбаған, содан кейін олардың дизайны жақсартылды. 1998 жылы 59-73 құс болды, оның ішінде 1997 жылдан бері тұтқында өсірілген 14 құс бар еді. 2015 жылы Джексон және әріптестері жақын генетикалық байланысы бар эхо-парикетті жойылған Реюньон парикиті мен Ньютонның Родригес парикитінің экологиялық орнына пайдалануға болатынын, бұл эхо-парикетті одан әрі қорғауға мүмкіндік беретінін ұсынды. Маскарен аралдарындағы кейбір эндемикалық ағаштар мен тотықтардың бірге дамысқаны болжамдалады, сондықтан эхо-тотықты қайта енгізу тұқымдарды таратуға көмектеседі, бұл функция бұрын жойылған туыстарымен орындалған. Джексон және әріптестері Родригесте қызыл шақталған көкпаршықтың егістік зиянкесі ретінде қарастырылатынын және жергілікті қоғамдастықтардың жаңа ортада дәл осындай әрекет ететін өте ұқсас эхо көкпаршықты енгізуге алаңдаушылық танытуы мүмкін екенін ескертті.

Quotation|One eats here [in Mauritius] a good number of long tailed green parrots called perruches whose flesh is black and very good. A hunter can kill three or four dozen in a day. There is a time of year when these birds eat a seed that makes their flesh bitter and even dangerous. It was discovered that from clutches of three or four eggs, only one chick would usually fledge, so the team began to take the surplus; the parents could more easily raise the brood they were left with, and such surplus chicks would be given to pairs that had failed to hatch their eggs. Many surplus chicks were also taken to the breeding centre where they were reared successfully, and the first three birds bred in captivity were released into the wild in 1997. These and later hand reared birds were found to be too tame and naive; they would land on people's shoulders, or near cats and mongooses, which subsequently killed them. Jones decided to release the captive bred birds after nine to ten weeks when fledging would normally occur, instead of seventeen, and these young birds were better at integrating with wild birds, and learning social and survival skills. Captive bred birds who had learned to use feeding hoppers in captivity passed on this ability to wild birds, and the number of birds that fed at food hoppers and used nest boxes provided by the team increased in the following years. The birds had not used the nest boxes before 2001, after which they were improved in design. By 1998, there were 59–73 birds, including 14 that had been captive bred since 1997. In 2015, Jackson and colleagues suggested that, due to their close genetic relatedness, the echo parakeet could be used as ecological replacements of the extinct Réunion parakeet and Newton's parakeet of Rodrigues, which would also secure the echo parakeet further. Since it has been suggested that some endemic trees and parrots on the Mascarenes co evolved, reintroducing the echo parakeet could aid in seed dispersal, a function previously carried out by its extinct relatives. Jackson and colleagues cautioned that the rose ringed parakeet is seen as a crop pest on Rodrigues and that local communities may, therefore, be apprehensive towards the introduction of the very similar echo parakeet, which may act the same way in a new environment.

Қауіптер

Бұл түрге ең басты қауіп – оның табиғи ортасының жойылғандығы мен өзгеруі, оның салдарынан тамақтанатын жерлер азайып, құстарды азық іздеу үшін алысқа ұшуға мәжбүр етеді. Тамақ тапшы болған кезде аналыққа аталықтан жеткілікті мөлшерде тамақ жетпей, жем іздеу үшін ұядан кетуге, кейде тіпті оны тастап кетуге мәжбүр болады. Егер ұялары жойылса немесе басқа құстармен бәсекелесіп алынса, парақайлардың жаңа ұя табуы қиынға соғады, ал ұялау үшін пайдаланылатын көптеген ескі ағаштар циклоннан зардап шеккен; циклон құстарды өлтіреді және ағаштардан жемістерді жояды. Ұя қуыстарында аралар, есекқұмырсқалар, аққұйрықты тропик құстары, қызыл шатырлы көкпарғақтар, қарапайым миналар (Acridotheres tristis) және егеуқұйрықтар кездеседі. Егеуқұйрықтар мен краб жейтін макакалар парақайлардың жұмыртқаларымен және балапандарымен қоректенеді (тіпті ұядағы ата-аналар да олардың шабуылынан қаза табады), ал маймылдар да тамақ үшін ең қауіпті бәсекелес, себебі олар жемістерді піспей тұрып ағаштардан жұлып алады. Жабайы шошқалар мен руса оясы (Rusa timorensis) сияқты басқа да келген түрлер де парақайларды алаңдатады. Темпл 1970 жылдардағы популяцияның күрт төмендеуіне аурулар себеп болды деп болжағанмен, мұны қолдайтын ешқандай дәлел жоқ. 1970 жылдары тексерілген құстардың нәжісінен ешқандай паразит табылмады.