Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ахмад ибн Исмаил (احمد سامانی; 24 қаңтар 914 жылы қайтыс болды) – Саманидтер әмірі (907–914 жылдары). Ол Исмаил Саманидің ұлы болған. Ол «Шеһит әмір» деп белгілі болды.
Ahmad ibn Ismail (احمد سامانی; died 24 January 914) was amir of the Samanids (907–914). He was the son of Ismail Samani. He was known as the "Martyred Amir".
Өмірбаян
Ахмад алғаш рет 900-шы жылдардың басында, Гурганның губернаторы болып тағайындалған кезде есімдерінде кездеседі. Бірақ Ахмад, Дайламның Юстанидтеріне қарсы соғыс ашпағандықтан, губернаторлық қызметінен тез алынды. Ахмад 907 жылдың соңында әкесі қайтыс болғаннан кейін әмір атанды. Біраз уақыттан кейін, халифа әл-Мұқтадир оған Саффарлар мемлекетінің орталығы – Систанға құқық берді. Саффарлардың ішкі тартыстары оның міндетін жеңілдетті. Ахмадтың әскері Фарахтан Бустқа жол тартты, онда олар аз ғана қарсылыққа тап болды. Сонымен қатар, Ахмадтың түркі генералы Симжур әл-Дауати, әл-Муадалдан Зарангты бағындырып алды. Саффарларды толық жаулап алғаннан кейін (911 ж.), Ахмад келесі жылы өзінің туысы Әбу Салих Мансурды Систанның губернаторы етіп тағайындады. Саманидтер сондай-ақ халифалық бүлікші, түрік сардары Себүк эриді тұтқындап, Бағдатқа жіберді. Мансурдың зорлықпен салық салу саясаты, оның тағайындалғаннан бір жыл өтпей Систанда көтеріліске алып келді. Заранждағы гарнизон қиратылды, Әбу Салих Мансур тұтқынға алынды. Саффарид Амр ибн Якуб, біріншіде көтерілісшілердің құрылығы ретінде, содан кейін өз әмірі ретінде орнатылды. Алайда Хусейн ибн Әли Марваррудхи басқарған Саманид әскері, аймақта Саманид билігін қайта орнатты. Амр Самарқанға жіберілді, ал қалған көтерілісшілер өлтірілді. Содан кейін Симжур әл-Дауати Систанның губернаторы болып тағайындалды. Бірақ Табаристан мен Гурган да Саманид билігіне қарсы көтерілді, және Ахмад олармен күресуге үлкермей қайтыс болды. Ол Бухараның жанындағы шатырында ұйықтап жатқанда, түркі құлдарының қолынан (24 қаңтар 914 ж.) бас кесілді. Ол қайтыс болғаннан кейін Бұхараға әкелініп, Науканда жерленді. Әмірді өлтірген құлдардың бір бөлігі ұсталып, жазаланды, ал қалғаны Түркістанға қашып кетті. Ол "Шехид Әмір" деп аталады. Ахмадтың, әкімшілік тілін парсыдан араб тіліне өзгерту туралы бұйрығы оның халқы арасында наразылық тудырған болуы мүмкін; алайда бұл бұйрық көп ұзамай күшін жойды. Оның орнын жас ұлы Наср II басты.
Ahmad is first mentioned in the early 900s, when he was appointed as the governor of Gurgan. However, Ahmad was soon removed from the governorship because of his failure to wage war against the Justanids of Daylam. Ahmad became amir upon his father's death in late 907. Some time afterwards, he was granted the rights to Sistan, the heart of the Saffarid realm, by Caliph al Muqtadir. The Saffarids' infighting made the job much easier. Ahmad's army travelled from Farah to Bust, where they met little resistance. At the same time, Ahmad's Turkic general Simjur al Dawati received the surrender of Zarang from al Mu'addal. The conquest of the Saffarids complete (911), Ahmad appointed his cousin Abu Salih Mansur as governor of Sistan in the following year. The Samanids also captured a Caliphal rebel, Turkic warlord Sebük eri, and sent him to Baghdad. Mansur's oppressive taxation policies sparked a revolt in Sistan within a year of his appointment. The garrison at Zaranj was destroyed, and Abu Salih Mansur was captured. Amr ibn Ya'qub, a Saffarid, was installed, first as a puppet for the leader of the rebellion, then as amir in his own right. A Samanid army, however, under the control of Husain ibn 'Ali Marvarrudhi restored Samanid control to the region. 'Amr was sent to Samarkand; the other rebel leaders were killed. Simjur al Dawati was then installed as governor of Sistan. Tabaristan and Gurgan, however, soon revolted against Samanid authority as well, and Ahmad was killed before he could deal with them. He was decapitated while sleeping in his tent near Bukhara by some of his Turkic slaves (24 January 914). After his death, he was brought to Bukhara and buried in Naukanda. Some of his slaves who had killed the Amir were caught and executed, while others fled to Turkestan. He was designated as the "Martyred Amir". Ahmad may have become unpopular among his subjects for his order to change the language of the court from Persian to Arabic; this order was soon rescinded. He was succeeded by his young son Nasr II.