Кіріспе

Skarnsund көпірі (Skarnsundet bru немесе Skarnsundbrua) – Норвегияның Трёнделаг графтығындағы Индерой муниципалитетіндегі Скарнсунд бұғазы арқылы өтетін ұзын бетонды кабельдік көпір. 1991 жылы құрылысы аяқталып, ол Vangshylla–Kjerringvik паромын алмастырды және Мосвик және Лексвик муниципалитеттерінің тұрғындарына Иннхерредтің орталық аймақтарына оңай қол жеткізуге мүмкіндік берді. Көпір Тронхеймсфьордтың жалғыз автомобильдік көпірі болып табылады және Норвегияның 755 аймақтық тас жолының бойында орналасқан. Көпірдің ең ұзын тірегі 1065 метрді құрайды, бұл оны екі жыл бойы әлемдегі осындай типтегі ең ұзын көпір етіп белгіледі. Екі биік тіреуі батыс жағындағы Кьеррингвик және шығыс жағындағы Вангшиллада орналасқан. Ашылғаннан кейін, инвестицияның 30% құрамын қаржыландыру үшін 17 жыл бойы жол төлемі жиналды. 2007 жылы көпір мәдени мұра ретінде тіркелді. 2012 жылы көпірдің екі жағында орналасқан Мосвик және Индерой муниципалитеттері бірігіп, үлкен Индерой муниципалитетін құрды.

Өмірбаян

2012 жылы Индероймен бірігуге дейін Мосвик Фосен түбегіндегі жеке муниципалитет және бұрынғы Норд-Трёнделаг округінің бір бөлігі болды. Мосвиктен Иннерредтің көбірек халқы бар аймағына алғашқы автомобиль тасымалы 1958 жылы басталды, сол кезде Innherredsferja паром компаниясы Левангер–Хокстад–Вангшилла–Кьеррингвик–Веннешамн бағытын іске қосты. 1964 жылы Мосвиктегі Кьеррингвик пен Веннешам арасындағы жол ашылды және жаңа паром сатып алынып, Вангшилла–Кьеррингвик паромдық қызметі құрылды. Паром, және кейіннен көпір, Скарнсундеттің ең тар бөлігінде, Кьеррингвик және Вангшилла ауылдарының арасында орналасқан. Мосвикке қоса, көпір сондай-ақ фьордтың төменгі жағында орналасқан, ірі Лексвик муниципалитетіне (қазір Индре Фосен муниципалитетінің құрамында) да қызмет көрсетеді. Бұл көпір – Тронхеймсфьордты кесіп өтетін жалғыз көпір.

Тарих

Көпір құру үшін жергілікті коммерциялық және саяси мүдделердің алғашқы кездесуі 1972 жылы өтті. Норвегия Парламенті 1986 жылы жоспарды бекітті, ал құрылыс екі жылдан кейін басталды. Бас мердігер – Акер болды, ал көпір аяқталғаннан кейін күтіп ұстау жұмыстарын Норд-Трёнделаг облыстық жолдар басқармасы өз міндетіне алды. Көпірдің құны 19 желтоқсан 1991 жылы король Харальд V фьорд арқылы соңғы пароммен өткеннен кейін ашылды. Мосвик жағында корольдің қолтаңбасы бар "Король тасы" ескерткіші орналасқан. "Көрікті жолдар" сыйлығы (1994); және халықаралық FIP сыйлығы (1994). 2008 жылы Норвегияның Мәдени мұра басқармасы көпірді қорғалатын мәдени мұра ретінде тізімге енгізді. 2010 жылы көпір Teknisk Ukeblad өткізген Норвегияның ең әдемі көпірін анықтау конкурсында екінші орын алды.

Сипаттамалар

Көпір – әлемдегі ең ұзын кабельді көпірлердің бірі. Оның ұзындығы ал эми аралықтың ұзындығы , ал екі мұнара теңіз деңгейінен жоғары орналасқан. Қақпасы терең және кең, екі қатарлы автомобильдер және жаяу жүргіншілер мен велосипедтер үшін бір қатар жолақтары бар. Бұл ең ұзын бетонды кабельді аралық. Кеме өту биіктігі . Көпір аяқталған кезде, негізгі аралық ұзындығы бойынша әлемдегі ең ұзын кабельді көпір болды, бірақ кейіннен бұл атағын жоғалтты. Бастапқы құрылыс жұмыстарына Мосвик жағында демалыс алаңы бар жаңа жолдың құрылысы кірді. Көпірді салуда бетон қолданылды, ал жалпы ұзындығы болатын 208 кабельдің салмағы , кабельдердің диаметрі арасында өзгереді және қажет болған жағдайда оларды жеке ауыстыруға болады. Көпірдің негізі әрбір мұнараның астындағы теңіз түбіндегі тақта тас. Көпір сағаттық желге (ғасырлық дауылдар) төзуге арналған және жер сілкінісіне төзуге жобаланған. Құнының 70 пайызы мемлекеттік бюджеттен, ал 30 пайызы жол ақысы арқылы қаржыландырылуға тиіс болды. Индерой жағындағы жол ақысын жинауға концессия алған жеке компания бұл қарызды алды. Пайызымен қоса, 80 миллион норвегиялық крона жиналды және көпір жоспардан үш жыл бұрын толығымен төленді. Ванвикан қаласындағы компания алаң жабылғаннан кейін таратылды. Жабылуға дейін бірнеше жылға дейін ол Солтүстік Трёнделагтағы жалғыз жол ақысы болып келді. Жол ақысы алынатын кезеңде баға бірнеше рет өсті. Көпір жаяу жүргіншілер мен велосипедшілер үшін тегін болды, бірақ барлық автокөліктерге ақы төленді, бірақ жиі саяхаттайтындарға жеңілдіктер қарастырылды. Алаңда штаттық қызметкерлер жұмыс істеді және көптеген басқа алаңдар сияқты Autopass жүйесі қолданылмады.