Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың суық соғыс кезеңіндегі ауыр артиллериясы
Cold War era American heavy artillery
Негізгі тану белгілері
Ұзын, жіңішке ұңғы, түтін шығару құрылғысы немесе ұңғы тежегіші жоқ. Мылтық, корпустың арт жағында қорғалмаған тіреуде орналасқан, ал арт жағында саяхаттау кезінде көтерілетін үлкен кескіш бар. Шасси M110 өздігінен жүретін гаубицасының шассиімен бірдей, әр жағында бес үлкен жол доңғалағы, алдыңғы жетек доңғалағы және рельс қайтарым роликтері жоқ.
Long thin barrel without a fume extractor or muzzle brake. Gun is in an unprotected mount towards the rear of the hull with a large spade at the rear that is raised for traveling. Chassis is same as M110 self propelled howitzer with five large road wheels on each side, a drive sprocket front wheel and has no track return rollers.
Пайдалану және техникалық қызмет көрсету
M107, M109 гаубицасы сияқты өздігінен жүретін артиллерияның жабық кеңістігіне қарағанда үлкен ашық жұмыс кеңістігіне ие. Бұл оқтарды жылдам қайта жүктеуге мүмкіндік береді, ал жоғары маневрлік жылдамдығы мен жылдам қайта жүктелу уақыты M107-ге оқ атып, дереу орналасуын өзгертуге мүмкіндік береді, осылайша ату позициясы анықталмас бұрын қайта орналасады. M107-нің бір кемшілігі – қаруды орнату үшін бүкіл машинаны өте ұқыпты жылжыту қажет. Оқшылар қол сигналдарын жүргізушіге береді, ол сол жақ көріп тұру айнасынан көреді және рульді оңға немесе солға бұрып машинаны жылжытады. Басқа артиллерияшылар ("Gun Bunnies" деп те атайды) ұшқыш пен нысананы, оқшының басшылығымен орнатады. Оның қарулы машинасымен бірге тек екі оқ "жүк тиеу табақтарында" тасымалданады. Бұл оқтарды бес адамнан тұратын экипаж (секция бастығы, жүргізуші, оқшы, көмекші оқшы, бірінші артиллерияшы) атып, жалпы экипаж саны он үш адамды құрайды. Қалған оқ-дәрі мен экипаж M548 оқ-дәрі тасымалдау машинасымен келеді. Егер қару жау артиллериясына қараса, оқ атып, экипаж жаңа орында оқтарды қайта жүктейді, жаудың қарсы батареялық отынан қашу үшін орналасады. M107 экипажының әрбір мүшесінің көлік ату кезінде нақты міндеттері бар. Секция бастығы гидравликалық жүктеме мен бағытталғышты, "Оқшының төртбұрышы" арқылы тексеруді, сондай-ақ артқы және сол жақ тіреуіштерді босатуды басқарады. Жүргізуші позициялық тіреуішті және стволдың жылжуын тоқтату құрылғысын басқарады. Оқшы бұрылысты (қару бағытталған көлденең бағытты) басқарады. Көмекші оқшы биіктікті басқарады. Бірінші артиллерияшы қақпаны ашып-жабып, оқтың дұрыс салынуын тексеріп, ұнтақтың жануын қамтамасыз етеді (ұнтақ кері қойылмағанын тексеру үшін қызыл тұтандырғыш жапсырманы көреді). Осылайша, ол өзінің тиімділігін дәлелдеді, өйткені Солтүстік Вьетнамдағы соғыс театрында қолданылған мобильді артиллерия құралдарының арасында ең ұзақ қашықтықта атуға қабілетті болды, Солтүстік Вьетнам Халық Армиясы (PAVN) қолданған 130 мм M46 ауыр далалық қаруларынан асып түсті. M437A2 немесе M437A1 снарядымен максималды қашықтық шамамен ... құрайды. Бұл ұзақ қашықтықта ату артықшылығы, оның бұрынғы орнынан жылдам қозғалу қабілетімен бірге, Солтүстік Вьетнам армиясы мен Вьетконгтың басқару және бақылау орындарын, байланыс нысандарын және жабдықтау колонналарын жою үшін тиімді қару етті, сонымен қатар Солтүстік Вьетнамдағы кеңестік артиллериядан қашып жүрді. Бұл 1968 жылы Кхе Санх шайқасында дәлелденді, онда американдық әскерлер Солтүстік Вьетнам әскерлерінің ұзақ және қарқынды қоршауына ұшырап, артиллерия отына ұшырады. M107-нің де кемшіліктері болды. Ол ұзақ қашықтықта салыстырмалы түрде дәл еместігімен танымал болды. Қару корпустық деңгейдегі артиллерия бөлімшелеріне берілді және бірнеше M107/M110 аралас бөлімшелері құрылды, бұл ұзақ қашықтықтағы M107 немесе дәлірек M110-ты пайдалануға мүмкіндік берді. Сонымен қатар, жоғарыда айтылғандай, M107 қаруының стволды алғашқы нұсқаларында жиі ауыстыру қажет болды. Жеке батареяларда стволды ауыстыру үшін қажетті жабдық пен бөлшектер болмағандықтан, жоғары деңгейдегі техникалық қызмет көрсету қажет болды, бұл тасымалдау уақытына қоса екі сағатқа созылды. M107 минутына екі оқтан аспайтын өте төмен ату жылдамдығына ие болды. Оқтардың үлкен өлшеміне байланысты, көлік ішіндегі оқ-дәрі қоймасында тек екі оқ сақталады. Қосымша оқ-дәрілерді M548 оқ-дәрі тасымалдау машиналары жеткізді. Вьетнам соғысы кезінде M107 көп шығынға ұшырады, олардың көпшілігі Солтүстік Вьетнам әскерлері тарапынан жойылды. Солтүстік Вьетнам армиясы (NVA) сонымен қатар бірнеше M107-ні басып алды, көбінесе ARVN күштерінен. 1972 жылдың сәуір айында Куанг Три шайқасында төрт M107 басып алынды, ал тағы 12-сі 1975 жылы Вьетнам соғысының соңында Орталық таулы аймақтар шабуылы кезінде басып алынды. Бұл басып алынған M107-ні PAVN 1975 жылдың наурыз және сәуір айлары аралығында Вьетнам Республикасына (Оңтүстік Вьетнам) қарсы соңғы шабуылдарында қолданды. Осы M107 мылтықтарымен PAVN соғыстан кейін стратегиялық артиллерия батальонын құрды. Бұл қарулар Тирден келген зымырандардан асып кеткен кезде, олар кеңейтілген қашықтыққа, толық ату оқ-дәріге және Джеральд Буллдың Ғарыш зерттеу корпорациясы ұсынған жаңа ұнтақпен жаңартылды. Бұл операцияларды жоғары дәлдікпен жүргізуге мүмкіндік берді. IDF 200-ден астам көлік сатып алды. IDF қызметінде M107 "Ромах" (жасақ немесе найза) деп аталады.
The M107 has a larger open working space than the closed space of tank like self propelled artillery such as the M109 howitzer. This allows for faster reload times and its high maneuvering speed and fast reload time allows the M107 to practice shoot and scoot, redeploying before the firing position can be zeroed in on. One drawback of the M107 in combat was that laying the gun involves skilled minute movements of the entire vehicle. The gunner uses hand signals to the driver, who views them in the left rear view mirror and moves the vehicle left or right by tapping on the steering bar. The other cannoneers (aka "Gun Bunnies") set the collimator and aiming stakes under the direction of the gunner. Only two rounds are carried with its gun tractor on "loading trays". These rounds can be fired by the onboard crew of five (Section chief, driver, gunner, assistant gunner, Number one cannoneer) out of a total crew of thirteen. The rest of the ammunition and crew follow in the M548 Ammunition Carrier. If the gun was facing hostile artillery, the gun would fire and relocate where these crewmen would reload the M107 at the new location to avoid enemy counter battery fire. Each member of the M107 crew has specific duties when the vehicle is firing. The Section chief operates the hydraulic load and ram, verification with "Gunner's Quadrant", as well as operating the rear spade and left spade unlock. The driver operates the positions spade and the barrel travel lock. The gunner controls deflection (the horizontal direction in which the gun is pointing). The Assistant gunner controls elevation. The Number one cannoneer opens and closes the breech, verifies ramming of the round with ram rod and powder load red on the rag (which means he can see the red igniter patch to verify that the powder is not put in backwards), There, it proved its effectiveness by having one of the longest ranges of any mobile artillery piece operated during that theater of combat in the Cold War, outranging the Soviet 130mm M46 heavy field guns employed by the People's Army of Vietnam (PAVN). Maximum range with M437A2 or M437A1 projectile is approximately This long range advantage, along with its ability to rapidly move from its previous position, made it an effective weapon for destroying North Vietnamese Army and Viet Cong command and control sites, communications facilities and supply columns, while evading counter battery fire from its Soviet counterparts in service with North Vietnam. This was proven in 1968 at the Battle of Khe Sanh, where American forces came under a long and intense siege by North Vietnamese troops and were constantly bombarded by accompanying artillery fire. The M107 also had its disadvantages. It was noted for its relative inaccuracy at longer ranges. The gun was assigned to corps level artillery units and a number of M107/M110 composite formed units were created, allowing the option of responding with the longer ranged M107 or the more accurate M110. In addition, as noted above, the gun barrel on the M107 required frequent changing on early versions of the weapon. Individual batteries did not have the necessary equipment and parts for changing the barrel, so higher level maintenance support was required, taking two hours in addition to the transportation time. The M107 had an extremely low rate of fire of two rounds per minute. Due to the enormous size of the shells, the ammunition storage inside the vehicle only contained two rounds. Additional ammunition was supplied by the M548 ammunition transporter vehicles. The M107 suffered losses during the Vietnam War, with a considerable number of them destroyed by North Vietnamese troops. The North Vietnamese Army (NVA) also captured several M107s, mainly from ARVN forces. Four M107s were captured during the battle at Quảng Trị in April 1972 and another 12 were taken during the Central Highlands offensive in 1975 towards the end of the Vietnam War. These captured M107s were used by the PAVN during their last offensives against the Republic of Vietnam (South Vietnam) between March and April 1975. With these M107s, the PAVN established a strategic artillery battalion after the war. When these guns were outranged by rocket fire from Tyre, they were upgraded with the addition of extended range, full bore ammunition and new powder supplied by Gerald Bull's Space Research Corporation. This allowed operations over with increased accuracy. The IDF acquired over 200 vehicles. In IDF service, the M107 is known as the Romach (spear or lance).