Ранульф де Блондевиль: Англо-норманд аристократы және крест жорығының батыры
Ranulf de Blondeville, 6th Earl of Chester
Ранулф де Блондевиль, Честер және Линкольн графы – Англия тарихындағы маңызды тұлға. Magna Carta қайта жариялаудағы рөлі, сарайдағы ықпалы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ранулф де Блондевилл, 6-шы Честер графы және 1-ші Линкольн графы (1170 – 26 қазан 1232), кейбір деректерде 4-ші Честер графы ретінде танылған (алғашқы отбасылық желі 2-ші графтан кейін үзілгеннен соң, титулдың екінші тармағында), англо-нормандық барондардың "ескі мектебінен" шыққан, Анжу әулетіне адалдығы тұрақты болған, бірақ оның игіліктеріне байланысты болды. Ол "Норманд басқыншылығының ұлы феодалдық аристократиясының соңғы өкілі" деп сипатталған.
Ranulf de Blondeville, 6th Earl of Chester and 1st Earl of Lincoln (1170 – 26 October 1232), known in some references as the 4th Earl of Chester (in the second lineage of the title after the original family line was broken after the 2nd Earl), was one of the "old school" of Anglo Norman barons whose loyalty to the Angevin dynasty was consistent but contingent on the receipt of lucrative favours. He has been described as "almost the last relic of the great feudal aristocracy of the Conquest".
1217 жылғы жорық
Джон қайтыс болғанға дейін, бүлікші барондар Англия тағын Луиге, дофинге ұсынды. Луи 1216 жылғы жазда елге басып кірді және Винчестерді басып алды. Де Блондевилл 1216 және 1217 жылдары Магна Хартаны қайта жариялауға саяси ықпалын жұмсады; оның әскери тәжірибесі 1217 жылы Линкольнде көтерілісшілерді жеңуге пайдаланылды. Ранульф солтүстік-орталық аймақта орналасқан және солтүстік барондардың оңтүстіктегі Луимен байланысуына кедергі келтіруге міндеттелді. Граф жеке мүдделерін елдің мүдделерімен біріктіруді жөн көрді, ол Лестерширдегі Монтсоррелдегі Винчестер графының 1-ші графы Саэр де Куинсидің қамалын шабуылға алды, онда Винчестер графының алдыңғылары Ранульфтың атасы Ранульф де Герноннан құтылған еді. Луи Винчестер графынан қамалға көмекші күш жіберуді сұрады. Олар келген кезде, де Блондевилл мен роялистердің әскері жоғалып кеткен. Шындығында, олар Линкольндегі қамалға шабуыл жасап тұрған француз әскерін тоқтату үшін Линкольнге бет бұрған еді. Вильям Маршал өзінің басты әскерімен Нортгемптоннан да сол қалаға келді, және Линкольнде Вильям Маршалл мен де Блондевилл бастаған роялистер мен француз әскері және олардың одақтастары арасында шайқас болды. Шайқас роялистердің пайдасына шешілді, олар қырық алты баронды, Винчестер және Херефорд графтарын, сондай-ақ француз королі Людовик жақында құрған Линкольн графының өзін тұтқындады. Шабуылдан кейін, қолдауының иесі ретінде, Ранульф 23 мамыр 1217 жылы Англия королі Генрих III тарапынан Линкольн графы атанды.
Before John's death, rebel barons had offered the throne of England to Louis, the dauphin. Louis had invaded the country during the summer of 1216 and had taken Winchester. De Blondeville put his political weight behind re issuing Magna Carta in 1216 and 1217; his military experience was used in defeating the rebels at Lincoln in 1217. Ranulph was based in the north midlands and was charged with stopping the northern barons from linking up with Louis in the south. The Earl chose to combine personal concerns with those of the country by attacking Saer de Quincy, 1st Earl of Winchester's castle at Mountsorrel in Leicestershire—from which the Earl of Winchester's predecessors had ousted Ranulph's grandfather, Ranulf de Gernon. Louis was persuaded by the Earl of Winchester to send a relief force to the castle. When they arrived, de Blondeville and the Royalist force were gone. In fact, they had headed to Lincoln to deal with a French force besieging the castle there. William Marshal with his main army at Northampton also made for the city, and at Lincoln a battle was fought between the Royalists headed by William Marshal and de Blondeville and the French forces and their allies. The battle went in favour of the Royalists, and they captured forty six Barons and the Earls of Winchester and Hereford and the Earl of Lincoln, recently created by Louis the French king. Following the battle in recognition of his support, Ranulf was created Earl of Lincoln by King Henry III of England on 23 May 1217.
Бесінші крест жорығы
1218 жылы де Блондевилл үш жыл бұрын берген крест жорығына қатысуға берген уәдесін орындауға шешім қабылдады және шығысқа сапар шекті. Ол Генуяда Дерби, Арундел және Винчестер графтарымен бірге Неверс және Ла Марке графтарымен кездесті. Содан кейін олар Мысырға және Нілге қарай жол тартты. Лагерьдегі суық қыстан кейін, крестоносшылардың көңіл-күйіне қатты әсер ететін қауыпты жаз келді. 1219 жылдың қыркүйегінде Дамиетта маңындағы қақтығыстан қорқып, Сұлтан крестоносшыларға таңғажайып ұсыныс жасады: егер крестоносшылар Мысырдағы соғыстан бас тартса, Бейт-Лехем, Назарет, Иерусалим, сондай-ақ Орталық Палестина мен Ғалилея олардың қарамағына беріледі. Эрл Ранулф осы ұсынысты қабылдауды қолдаған көптеген адамдардың бірі болды және оны ағылшын әріптестері де қолдады. Алайда, Иерусалим патриархы епископ Пелагий және әскери ордендер бұған келіспеді. Олар ұсыныстан бас тартты және 5 қарашада Дамиетта қабырғаларының нашар қорғалғанын байқап, шабуыл жасап, қаланы басып алды. Қыс келгенде әскерде наразылық күшейді. Эрл Ранулф 1220 жылдың қыркүйегінде ағылшын графтарымен бірге Дамиеттадан кетіп, епископ Пелагий мен әскери ордендердің басшылығындағы белгісіз күшті қалдырды. Крест жорығы сәтсіз аяқталғаннан кейін ол Англияға оралды, онда өзінің қарсыласы Уильям Маршалдың қайтыс болғанын және үкіметтің Хьюберт де Бургтың қолында екенін білді.
In 1218, de Blondeville decided to honour the crusading vow he had made three years previously, and he journeyed eastwards. He met up with the counts of Nevers and La Marche in Genoa, accompanied by the earls of Derby, Arundel and Winchester. They then sailed on towards Egypt and the Nile. An icy winter in camp was followed by a burning summer which affected the morale of the crusaders greatly. During September 1219, the Sultan, wary of the conflict outside Damietta, offered the crusaders a startling bargain—Bethlehem, Nazareth, Jerusalem, and central Palestine and Galilee, so long as the Crusaders gave up their war in Egypt. Earl Ranulph was one of many voices in support of taking the offer, and was supported by his English peers. However, Bishop Pelagius, the Patriarch of Jerusalem and the military orders would have none of it. They finally refused the offer and on 5 November they found the walls of Damietta poorly manned, so they attacked and secured the city. When winter came the army was smouldering with discontent. Earl Ranulf left Damietta in September 1220, with his fellow English earls, leaving behind an indecisive force under the command of Bishop Pelagius and the Military Orders. Upon the crusade's failure, he returned to England to find his rival, William Marshal dead and the government in the hands of Hubert de Burgh.
Соңғы жылдар
1220–1224 жылдары үкімет шенеуніктері мен король Иоаннның бұрынғы адал қолдаушылары арасында шиеленіс күшейді. Бұл 1223–1224 жылдардың қысында ашық қақтығысқа ұласты, сол кезде Ранулф және басқалар де Бургтың шерифтіктер мен корольдік қамалдарды қайтару саясатына қысқа мерзімге қарсы тұруға тырысты. Ранулф 1220 жылдары Линкольнширдегі Спилсби маңында Болингброк қамалын, кейіннен король Генрих IV-нің туған жерін, сондай-ақ Стаффордширдегі Чартли қамалын және Чеширдегі Бистон қамалын салғызды. Ранулф қысқа мерзімге Уоллингфорд қамалының кастеляны болып тағайындалды. Ол Ұлы Льюэлинмен одақ құрды, оның қызы Елен шамамен 1222 жылы Ранулфтың туған інісі және мұрагері, шотландтық Джонға үйленді. Де Блондевиллдің өмірінің соңғы жылдарында ол 1225 жылы Магна Картаны қайта жариялауға куә болды, 1227 жылы Орман заңдарына қатысты дауға белсенді қатысты және 1230–1231 жылдарғы сәтсіз Поиту жорығында Генрих III армиясын жетектеді. Ол Уильям Маршалдың (кіші) қазасынан кейін жорықты басқаруға келді. Ол белсенділік танытып, Анжуға шабуыл жасады, бірақ маусымның соңына қарай француздар Бретон шекарасына жетті. Ранулф Франция королімен үш жылға бітімге келісім жасап, 1234 жылы жорықты аяқтады. Граф Ранулф өзінің жеке мүддесін ең бастысы деп санады. 1220 жылы оның кейбір иеліктері карукаж салығынан босатылды; 1225 жылы Чеширде көмек алынбады; ал 1229 жылы ол шіркеу салығын жинаушыға қарсылық көрсетті. Оның қарт жасындағы жалғыз үлкен сәтсіздігі – 1232 жылы жерінен қырықтан салық алудан қашпауы болды.
From 1220 to 1224, tensions grew between government officials and old loyalists of King John. This flared into open conflict in the winter of 1223–4 when Ranulf among others briefly tried to resist de Burgh's policy of resumption of sheriffdoms and royal castles. Ranulf built Bolingbroke Castle near Spilsby in Lincolnshire around 1220, later the birthplace of King Henry IV, as well as Chartley Castle in Staffordshire, and Beeston Castle in Cheshire. Ranulf was briefly made castellan of Wallingford Castle. He made an alliance with Llywelyn the Great, whose daughter Elen married Ranulf's nephew and heir, John the Scot, in about 1222. De Blondeville's final years saw him acting as an elder statesman, witnessing the 1225 re issue of Magna Carta, playing a prominent role in the dispute in 1227 over Forest Laws and, as a veteran, leading Henry III's army on the ill fated Poitou expedition of 1230–1. He came to lead the campaign after the death of William Marshal (the younger). He showed vigour and made a thrust into Anjou, but by the end of June, the French had reached the Breton border. Ranulf concluded the campaign with a truce with the King of France for three years, to end in 1234. Earl Ranulf kept in sight his personal advantage. In 1220 some of his estates avoided carucage; in 1225 aid was not levied in Cheshire; and in 1229 he successfully resisted the ecclesiastical tax collector. His only major failure, in old age, was not avoiding the 1232 levy of the fortieth on his lands.