Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Украинада туған израильдік ақын Якоб Штайнберг (1 қыркүйек 1887 – 22 маусым 1947) – Мандатты Палестинадағы маңызды украин ақыны болған.
Ukrainian born Israeli poet
Jacob Steinberg (September 1, 1887– June 22, 1947) was a major Ukrainian born poet in Mandatory Palestine.
Өмірбаян
Якоб Штайнберг Била Церквада дүниеге келді, бірақ 14 жасында Одессаға қашып кетті, онда Bialik және еврей әдеби ортасының басқа да зиялыларымен бірге болды. 1903 жылы Штайнберг Варшаваға көшіп, Перецтің әдеби үйірмесіне қатысты. 1910 жылы Швейцарияға көшіп, Берн мен Люцерндегі университеттерде оқыды. Бірақ көп ұзамай Варшаваға қайтып келді. Сол жылдары ол еврей және идиш тілдерінде шығармалар жариялады, әсіресе идиш тіліндегі "Der Fraind" (דער פֿרײַנד) газетінде. Еуропада тұрғанда бір тіс дәрігеріне үйленіп, бір ұлы болған соң ажырасты. 1914 жылы Штайнберг Палестинаға көшіп, содан бері тек еврей тілінде жазады. 1929 жылы музыкант Лиза Арлосоровқа, Хайм Арлосоровтың қарындасына үйленді, кейіннен Хайм Арлосоровтың еңбектерін редакциялады. 1920 жылдары ол қысқа мерзімге Берлинде тұрса да, өмірінің соңына дейін Тель-Авивте тұрды. 1937 жылы Белик сыйлығына ие болды.
Jacob Steinberg was born in Bila Tserkva, but ran off to Odessa when he was 14, joining Bialik and other Jewish intellectuals of the Hebrew literary circle there. In 1903 Steinberg moved to Warsaw, and participated in Peretz's literary circle. In 1910 he moved to Switzerland, studying in university at Bern and Lucerne. He soon returned to Warsaw. During those years, he published works in Hebrew and Yiddish, especially in the Yiddish newspaper "Der Fraind" (דער פֿרײַנד). While still in Europe, he married and divorced a dentist with whom he had one son. In 1914, Steinberg immigrated to Palestine, and wrote exclusively in Hebrew ever since. In 1929, he married Liza Arlosoroff, a musician, and sister of Haim Arlosoroff, and later edited Haim Arlosoroff's writings. He remained in Tel Aviv for the rest of his life, though he briefly lived in Berlin in the 1920s. He received the Bialik Prize in 1937.
Әдеби стилі
Ол екі маңызды тұрғыда бағытқа қарсы шықты: оның поэзиясы ұлттық емес, жеке тұлғалық сипатта болды, ал ол Израиль иврит тілінің қалыпты нормасы болған сефард диалектісі емес, ашкеназ диалектісінде жазды. Оның ең танымал өлеңдері – "Жабық бақ емес" және "Мүмкіндік". Оның алғашқы жарияланымдары 1901 және 1903 жылдардағы "Олам Катан" апталығында балаларға арналған өлеңдер болды. 1903 жылдан бастап ол "ХаШилоа" және басқа да иврит тіліндегі мерзімді басылымдарда өлеңдерін жариялады. Варшавада ол екі поэзия жинағын шығарды: "Бидут" ("Жалғыздық", 1906) және "Сефер ха-сатирот" ("Сатиралар кітабы", 1910). Сонымен қатар, ол идиш тілінде өлеңдер мен әңгімелер жариялады, олар "Гезамлтте Фонт" ("Таңдамалы", Варшава, 1909) кітабына жиналды. Идеологиялық себептермен Израильге көшкеннен кейін ол идиш тілінде жазуды тоқтатты. Оның иврит тіліндегі жалғыз поэмасы – "Маса Авшалом" ("Авшаломның саяхаты", 1914-1915), ол көбінесе автобиографиялық болды. Штайнбергтің ерте туындыларында Бялик пен орыс романтизмінің ықпалы анық көрінеді. Оның кейінгі туындыларында орыс және француз символизмінің белгілерін табуға болады. Яков Штайнберг бастапқыда екі тілді жазушы болған, бірақ кейін идеологиялық себептермен идишті тастап, тек иврит тілінде жазды. Оның әңгімелерінің тұрақты тақырыбы – қатаң тыйымдармен басылатын шамасыз құмарлық. Дәстүрлі еврей отбасыларындағы неке мәселесі жиі көтеріледі, ал әйел персонаждар маңызды рөлде. Суретшінің ең танымал туындылары – "Соқыр әйел" (1913) және "Раввиннің қызы" (1914) әңгімелері.
He defied trends in two significant ways: his poetry was individualistic rather than nationalistic, and he wrote in the Ashkenazic dialect rather than the Sephardic dialect, which became the accepted norm of Israeli Hebrew. His two most famous poems are "Not an enclosed Garden" and "Confession". His first publication was poems for children in the weekly Olam Katan (1901, 1903). Since 1903, he published poems in HaShiloah and other periodicals in Hebrew. In Warsaw he published two poetry collections: "Bidut" ("Solitude", 1906) and "Sefer ha satirot" ("The Book of Satires", 1910). He also simultaneously published poems and short stories in Yiddish, which were collected in the book Gezamltte font ("Selected", Warsaw, 1909). After moving to Israel for ideological reasons, he stopped writing in Yiddish. His only poem in Hebrew is Masa Avshalom (The Journey of Absalom, 1914 1915), which was largely autobiographical. Steinberg's early works clearly show the influence of Bialik and Russian Romanticism. In his later works, features of Russian and French symbolism can be traced. Yaakov Steinberg was originally a bilingual writer, but later abandoned Yiddish for ideological reasons and wrote only in Hebrew. The constant motif of his stories is a tireless passion that is suppressed by strict prohibitions. The problems of marriage in traditional Jewish families are often raised, and female characters are quite significant. The most famous works of the artist's oeuvre are the stories "The Blind Woman" (1913) and "The Rabbi's Daughter" (1914).
"Көр соқыр әйел"
1913 жылы идиш тілінде жазылған және 1923 жылы еврей тілінде алғаш рет жарияланған қысқа әңгіме. Оқиға дәстүрлі еврей отбасынан шыққан, белгісіз ер адамға үйленген соқыр қыздың тағдыры төңірегінде өрбиді. Отбасы басты кейіпкерге болашақ күйеуі туралы жалған айтады, оны жас жесір және темекі сатушы деп сипаттайды. Бірақ шындығында ол қартайған қабір қазушы, сондай-ақ қабақты және қатыгез адам болып шығады. Баласы дүниеге келгеннен кейін көп ұзамай, қыз көршілес ауданда қорқынышты эпидемия тарағанын біледі, сосын баласының ауырғанын түсінеді. Қартайған қабір қазушы қыздың көмек сұрауын елемейді, нәтижесінде бала қайтыс болады.
A short story written in Yiddish in 1913 and first published in Hebrew in 1923. The story centers on the fate of a blind girl from a traditional Jewish family who marries an unknown man. The family tells the heroine a lie about her future husband, describing him as a young widower and a tobacco dealer. In fact, he turns out to be an elderly gravedigger, and a rude and cruel man. Soon after the birth of her child, the girl learns about a terrible epidemic raging in the neighborhood, and then realizes that her child is sick. The old gravedigger ignores the girl's pleas for help, and the child dies.
"Раббидің қызы"
Бұл 1914 жылы жазылған қысқа әңгіме. Әңгіменің басты кейіпкері – раввиннің қызы Сара. Оның отбасы темекі дүкенінің иесі Берлге үйлендіруді жоспарлайды. Жас жігіт пен қыз бірден терең сезімге бөленеді және үйленуге дейін махаббатқа беріледі. Сара ата-анасын үйленуді кейінге қалдыруға көндіруге тырысады, содан кейін баласыз шаруа Ульянаға өзінің қорланғанын айтады, ол Сараны сенбі күні түстен кейін үйіне шақырады. Сара Берлден оны гойлар тұратын ауданнан Ульянаның үйіне дейін бірге жетелеп беруін өтінеді, бірақ ол жалған сылтаумен қаладан шығып кетеді. Достас емес балалар мен қатыгез иттілерге толы ауданнан өзі жеке өтуден қорқып, Ульяна өмірден қол жұмсауға шешім қабылдайды.
This is a short story written in 1914. The protagonist of the story is Sarah, the daughter of a rabbi, for whom the family chooses a suitable groom, Berl, the owner of a tobacco shop. The young man and the girl immediately develop intense feelings, and they have an affair long before the wedding. Sara tries to persuade her parents to postpone the wedding to an earlier date, and then tells her childless peasant Ulyana about her disgrace, who invites Sara to come to her house on Saturday afternoon. Sara asks Berl to accompany her through the goyish neighborhood to Ulyana's house, but he leaves town on a false pretext. Afraid to walk alone through the neighborhood full of unfriendly boys and vicious dogs, Ulyana decides to commit suicide.