Кіріспе

Еврей-американдық жазушы (1903–1991) американдық өнертапқыш Исаак Башевис Сингер (1904 – 24 шілде 1991) – Польшада туған еврей-американдық романист, әңгімеші, мемуаршы, эссеші және аудармашы. Оның кейбір шығармалары театрға бейімделген. Ол алдымен идиш тілінде жазып, жариялаған, кейін редакторлар мен әріптестердің көмегімен өз туындыларын ағылшын тіліне аударған. 1978 жылы әдебиет бойынша Нобель сыйлығына ие болды. Оның туған шағындағы есімінің польша тіліндегі түрі – Ицек Херш Зингер. Туған күні нақты белгісіз, бірақ көптеген дереккөздер 11 қараша күніне сай келеді, бұл күнді Сингер өзінің ресми өмірбаяны үшін Пол Крешке, хатшысы Двора Телушкине және раввин Уильям Берковицке берген. 1903 жылғы деректер оның ағасы балалық шақтағы естеліктерінде айтылған тарихи оқиғалармен, соның ішінде Теодор Герцльдің қайтысымен сәйкес келеді. Көптеп айтылатын 14 шілде 1904 жылғы туған күні – автордың жастығында, әскери қызметтен қашу үшін жасаған ойдан шығармасы болуы мүмкін. Оның әкесі – хасидтік раввин, ал анасы Батшеба – Бильгорай раввинінің қызы болған. Кейін Сингер өзінің әдеби псевдонимі ретінде анасының есімін – Изаак Башевис қолданды, одан әрі кеңейтті. Оның үлкен әпкесі Эстер Крейтман (1891–1954) және ағасы Израиль Джошуа Сингер (1893–1944) де жазушылар болды. Эстер отбасының ішінде алғаш әңгіме жазған адам болды. 1907 жылы отбасы Радзимин раввинінің сарайына көшіп, әкесі Ешиваның басшысы болды. 1908 жылы Ешива ғимараты өртенгеннен кейін отбасы Варшаваға, Крохмальна көшесі, 10-шы үйге көшті. 1914 жылдың көктемінде Сингерлер 12-ші үйге көшті. Сингер өскен көше Варшаваның кедей, идиш тілінде сөйлейтін еврей ауданында орналасқан. Онда оның әкесі раввин қызметін атқарды, сонымен қатар еврей қауымында судья, төреші, діни билік және рухани жетекші ретінде танылды. Соғысқа дейінгі Крохмальна көшесінің ерекше атмосферасын Сингердің балалық шағынан әңгімелейтін Варшавский әңгімелер жинағында, сондай-ақ соғысқа дейінгі Варшавада орын алатын романдар мен әңгімелерде кездестіруге болады.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

1917 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыстың ауыртпалығынан отбасы тарап кетті. Сингер анасы мен кіші інісі Мошемен бірге анасының туған қаласы Бильгорайға, дәстүрлі штетлге көшіп барды, онда анасының ағалары әкесінің ізімен раввиндер болған. 1921 жылы әкесі тағы да ауыл раввині болған соң, Сингер Варшаваға қайтып келді. Ол Тахемони раввиндік семинариясына түсті, бірақ көп ұзамай оның оқу орны да, мамандығы да оған қолайсыз екенін түсінді. Ол Бильгорайға оралып, еврей тілінен сабақ беріп өмір көрісін жасауға тырысты, алайда көп ұзамай одан бас тартып, ата-анасына қосылды, өзін сәтсіздікке ұшыраған сезінді. 1923 жылы үлкен ағасы Израиль Джошуа оны Варшаваға көшіріп, еврей журналы «Литерарише Блетер» редакторы болып жұмыс істеуге мүмкіндік берді.

Америка Құрама Штаттары

1935 жылы, нацистердің басып кіруінен төрт жыл бұрын Сингер Польшадан АҚШ-қа көшіп барды. Ол көрші Германиядағы қауіптің күшейіп бара жатқанын сезді. Осы көші-қон авторды заңды әйелі Руния Понтч пен ұлы Израиль Замирден (1929–2014) бөліп жіберді; олар Мәскеуге, содан кейін Палестинаға көшіп кетті. Үшеуі 1955 жылы қайта кездесті. Сингер Нью-Йорк қаласына қоныстанды, онда еврей тіліндегі «The Jewish Daily Forward» (פֿאָרװערטס) газетінде журналист және бағанашы болып жұмыс істеді. Жақсы бастағанмен, ол көңілсіздікке ұшырап, бірнеше жыл бойы «Америкада жоғалған» (1974 жылы идиш тілінде, 1981 жылы ағылшын тілінде жарық көрген естеліктерінің атауы) сезімін басынан өткерді. 1938 жылы ол Мюнхеннен келген неміс-иудей босқыны Алма Вассерманн Хаиманн (1907–1996)мен танысты. Олар 1940 жылы үйленді, олардың одағы оған жаңа күш берді; ол жемісті жазуға және «Форвардқа» үлес қосуға қайта оралды. «Башевис» псевдонимдерімен қатар, ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде «Варшавский» (прон. Варшавский) және «Д. Сегал» аттарымен де жарияланды. Олар Манхэттеннің Үстіңгі Батыс бөлігіндегі Белнорд пәтер үйінде көп жылдар бойы тұрды. 1981 жылы Сингер Олбани университетінде бітірушілер алдында сөз сөйледі және құрметті докторлық дәрежесімен марапатталды. Сингер 1991 жылдың 24 шілдесінде Флорида штатының Сурфсайд қаласында бірнеше инсульттан кейін қайтыс болды. Ол Нью-Джерси штатының Парамус қаласындағы Седар-парк зиратында жерленді. Флорида штатының Сурфсайд қаласындағы Исаак Сингер бульвары, Польшаның Люблин қаласындағы қала алаңы және Тель-Авивтегі көше оның құрметіне аталған. Майами университетінің студенттеріне арналған толық академиялық стипендия да оның есімімен аталады.

Әдеби мансап

Сингердің "Oyf der elter" ("Қартайғанда", 1925) атты алғашқы жарияланған әңгімесі "Литерарише Блеттер" әдеби конкурсында жеңіске ие болды, онда ол түзеуші болып жұмыс істеді. Оның "әдебиеттің асханасындағы" қалыптасу жылдарының көрінісі оның көптеген келесі туындыларында кездеседі. Сингер өзінің алғашқы романы "Горайдағы Шайтанды" 1935 жылы өмір бойы досы, идиш ақыны Аарон Цайтлинмен бірге құрған "Глобус" әдеби журналында бөлім-бөлім жариялады. Оқиға 1648 жылдан кейінгі оқиғаларда өрбуде, сол кезде ең үлкен еврей апаттарының бірі саналатын Хмельницкий қырғындары болған. Бұл әңгіме Горай ауылында пайда болған еврейлердің мессиандық культін сипаттайды. Онда Шаббатай Цви есімді алыстағы жалған мессияның жергілікті халыққа тигізген әсері зерттеледі. Соңғы тарауы ортағасырлық идиш жылнамасының стилін имитациялайды. Қиын жағдайдың салдарынан құлатылған әділдікті ашып көрсететін роман, алдағы қауіптің алғышары болып көрінеді. Кейінгі "Құл" (1962) туындысында Сингер 1648 жылғы оқиғалардың салдарына, еврей еркегі мен басқа ұлт өкілі арасындағы махаббат оқиғасы арқылы қайта оралады. Ол тарихи апаттан зардап шеккен, күйзеліске ұшыраған және үмітсіз жандарды одан да тереңірек түсінікпен бейнелейді.

Отбасылық москат

1944 жылы ағасы Израиль қайтыс болғаннан кейін ғана Сингер «The Jewish Daily Forward» газетіне әдеби мақалалар жасай бастады. Сол жылы Сингер ағасының құрметіне «Отбасылық Москат» романын жариялады. Оның өзгеше стилі әрекеттері мен кейіпкерлерінің күтпеген бұрылыстарында көрінді, оның ішінде еврейлердің ең қасиетті түні – Йом Кипур кешінде жасалған екі реттен асылған ізгілік (1945 жылы еврей отбасылық газетінде жарияланған болатын). Бас редакторы Абрахам Кахан оны романды жазудан тоқтатуға тырысты, бірақ оқырмандардың тілегімен ол сақталды. Осыдан кейін оның бұрын идиш тіліндегі әдеби газеттерде жарияланған әңгімелері «Форвард» газетінде де жарияланды. 1940 жылдары Сингердің атағы артты. Сингер ана тілінің күшіне сенді және Нью-Йорк қаласында да, басқа да жерлерде идиш тілінде оқығысы келетін көптеген оқырмандар бар деп ойлады. «Encounter» журналына берген сұхбатында (1979 жылдың ақпаны) ол Польша еврейлері өлгенімен, «бір нәрсе – оны рух десің немесе басқаша атасаң да, әлі де ғаламда бар. Бұл мистикалық сезім, бірақ мен онда шындық бар деп сезінемін» деді. Оның кейбір әріптестері мен оқырмандары адам табиғатына қатысты оның кең көзқарасынан таң қалды. Ол әйелдердің лесбияндығы («Zeitl and Rickel», «Tseytl un Rikl») туралы, «The Seance and Other Stories» жинағында, трансвестизм («Yentl the Yeshiva Boy» in Short Friday) және шейтанның ықпалына түскен раввиндер («Zeidlus the Pope» in Short Friday) туралы жазды. Өз өмірінен алынған оқиғаларды көрсететін романдары мен әңгімелерінде ол өзін өзіне бейім, бірақ басқалардың қайғы-қасіретіне сезімтал суретші ретінде (шамалы дәлдікпен) бейнелейді.

Әдебиетке әсері

Сингердің әдебиетке көптеген әсері болды. Ол зерттеген діни мәтіндерден басқа, еврей халық ертегілерімен және «Макс Шпицкопф» және оның көмекшісі «Фукс» туралы идиш тіліндегі детективтік әңгімелермен өсті. Ол он төрт жасында Достоевскийдің «Қылмыс және жаза» романын қоса алғанда, орыс тілінде оқыды. Билгорайда жасөспірім кезінде Америкадан келген кітап жәшіктеріндегі идиш тіліндегі аудармалардың маңыздылығы туралы естеліктерінде былай деп жазды: «Мен әртүрлі нәрселерді оқыдым: әңгімелер, романдар, пьесалар, эсселер. Мен Райзенді, Стриндбергті, Дон Каплановичті, Тургеневті, Толстойды, Мопассанды және Чеховты оқыдым». Ол Спиноза, Артур Шопенгауэр және Отто Вайнингер сияқты философтарды зерттеді. Еврей замандастарының ішінде Сингер ағасын ең көрнекті көркем үлгі деп есептеді. Ол сонымен қатар жазушы және ақын Аарон Цайтлинмен өмір бойы дос болып, оны құрметтеді. Оның кейбір сыншылар ең маңызды туындылары деп санайтын қысқа әңгімелеріне Антон Чехов пен Ги де Мопассанның ықпалы зор болды. Мопассаннан Сингер драмалық шиеленісті сезіну қабілетін дамытты. Француз жазушысының туындылары сияқты, Сингердің әңгімелері де бірнеше бетте зор эмоционалдық күшті сыйлай алады. Чеховтан Сингер кейіпкерлерді ең қысқа аралықта да терең және қадірлі етіп бейнелеу дағдысын үйренді. Жеке таңдаған үздік әңгімелер жинағының алғы сөзінде Сингер Чеховты, Мопассанды және «Жаратылыс кітабындағы Жүсіп туралы әңгіменің шеберін» қысқа әңгіме жанрының шеберлері деп сипаттады. Идиш тілінде жазбайтын замандастарының ішінде Кнут Хамсунның шығармалары оған үлкен әсер етті, оның көптеген туындыларын кейіннен аударды. Ал Томас Маннға қатысты көзқарасы сыншылдық болды, оның жазу стилі өзінікінен өзгеше деп есептеді. Хамсуннан айырмашылығы, Сингер өзінің әлемін кейіпкерлерінің жеке басымен ғана емес, сонымен қатар әкесінің бейнесіндегі еврей моральдық дәстүрімен де қалыптастырды. Оның кейіпкерлерінің өмірі мен олардың қалай өмір сүргісі келетіні арасында қақтығыс болды, бұл оның өнеріне алдыңғы буын жазушыларында кездеспеген заманауилықты сыйлады. Сингердің әңгімелерінде көбінесе жеке пікірлі және қоғамға қарсы тұратын кейіпкерлер жеке күшпен күреседі. 197 жылғы сұхбатында Сингер «әрбір адам, егер ол шынайы, сезімтал болса, өзін оқшауланған сезінеді. Тек жеке басы шамалы адамдар ғана өзінің бір орында екенін сезінеді» деді. Ол былай деп қосты: «Мен әдебиеттің мақсаты – жеке тұлғаны бағалау деп санаймын, сондықтан адамның жалғыздығын да бағалаймын». Сингердің сиқыр, құпия және аңыз туралы тақырыптары дәстүрлі көздерден алынған, бірақ олар заманауи және ирониялық санамен қарама-қарсы келеді. Олар сонымен қатар ерекше және гротесктік нәрселерге де қызығушылық танытады. Оның өнерінің маңызды бір бөлігі – отбасылық жанжалдар, оны анасы мен кіші інісімен Бильгорайдағы ағасының үйіне қашқанда бастан өткерді. Бұл Сингердің «Отбасы Москат» (1950), «Қонақ үй» (1967) және «Мал мүлігі» (1969) сияқты отбасылық хроникаларының орталық тақырыбы болып табылады. Кейбір сыншылар бұл Томас Маннның «Будденбруктар» романының ықпалынан туындағанын айтады; Сингер жас кезінде Маннның «Солғай тау» романын идиш тіліне аударған.

Тіл

Сингер әрқашан идиш тілінде жазған және жариялаған. Оның романдары газеттерде бөлім-бөлім жарияланған, сонымен қатар оның қысқа әңгімелері де сол газеттерде жарық көрген. Ол романдары мен әңгімелерін ағылшын тілінде өңдеп, басып шығарды, бұл басқа тілдерге аудару үшін негіз болды. Сингердің кейбір әңгімелері мен романдары әлі аударылмаған.

Суретшілер

Сингердің романдары, әңгімелері және балалар кітаптарын суреттеген суретшілер қатарында Рафаэль Сойер, Морис Сендак, Ларри Риверс және Айрин Либлих бар. Сингер Нью-Йорктегі Artists Equity көрмесінде оның суреттерін көргеннен кейін, «Үш тілек туралы әңгіме» және «Нұрдың күші: Ханукаға арналған сегіз әңгіме» атты екі балалар кітабының суреттерін салу үшін Либлихті жеке таңдады. Холокосттан аман қалған Либлих Польшаның Замоск қаласынан шыққан, бұл қала Сингер өскен аймаққа жақын болған. Екеуінің де шетль өмірінен естеліктері ұқсас болғандықтан, Сингер Либлихтің суреттерін өзінің мәтіндерін суреттеуге ең лайықты деп санады. Оның стилі туралы Сингер: «Оның туындылары еврей халық ауыз әдебиетіне қатысты және еврей өмірі мен еврей рухына адал» деп жазды.

Қорытынды

Сингер кем дегенде 18 роман, 14 балалар кітабы, көптеген естеліктер, очерктер және мақалалар жариялады. Ол оннан астам жинақта жарық көрген әңгімелер жазушысы ретінде ең жақсы танымал. Сингердің ағылшын тіліндегі әңгімелер жинағының алғашқысы – «Ақымақ Гимпель» 1957 жылы жарық көрді. Басты әңгімені Саул Беллоу аударды және 1953 жылғы мамыр айында «Partisan Review» журналында жариялады. Сингердің «Daily Forward» газетіндегі «Варшавский әңгімелерінен» таңдамалары кейін «My Father's Court» (1966) сияқты антологияларда жарияланды. Келесі жинақтарының ішінде «Құйрық тәжін» (1973) кітабы бар, сондай-ақ «Базар көшесінің Спинозасы» (1961) және «Кафканың досы» (1970) сияқты көрнекті туындылары да бар. Оның әңгімелері мен романдары оның өскен Шығыс Еуропалық еврей қауымының әлемін көрсетеді. Америкада көп жылдар өткен соң, оның әңгімелері иммигранттардың өмірін және олардың қол жеткізуге тырысқан, бірақ көбінесе қолдан шығып кететін америкалық арманды бейнеледі. Сингер Нобель сыйлығын алғанға дейін, оның ондаған әңгімелері «The New Yorker», «Playboy» және «Esquire» сияқты әдеби туындылар жариялайтын танымал журналдарда ағылшын тілінде жарық көрді. Сингерге 1978 жылы Нобель сыйлығы табысталды. 1981 және 1989 жылдар аралығында Сингер америкалық еврей қауымының өміріне арналған тәуелсіз «Moment» журналына мақалалар жазды.

Киноға бейімделу

Оның "Дұшпандар, махаббат тарихы" романы сол атпен фильмге бейімделді (1989) және кең танымал болды, оның туындыларына жаңа оқырмандарды тартты. Фильмде Холокосттан аман қалған адамның түрлі құштарлықтарымен, күрделі отбасылық қарым-қатынастармен және сенімінен айырылуымен күресі туралы айтылады. Сингердің "Йешивалық бала Йентл" әңгімесі Леа Наполинмен (Сингердің қатысуымен) сахналық қойылымға айналдырылып, Барбра Стрейзандтың басты рөлде ойнаған және режиссерлік еткен "Йентл" (1983) фильмінің негізі болды. Алан Аркин "Люблин сиқыршысы" (1979) фильмінің нұсқасында Яшаның басты рөлін сомдады, онда сонымен қатар Шелли Винтерс, Луиза Флетчер, Валери Перрин және Лу Якоби де ойнады. Фильмнің соңғы сахнасында Яша өмір бойы армандаған ұшу қабілетіне қол жеткізеді, бірақ бұл бастапқыда жоспарлаған сиқырлы трюк емес. Мүмкін, Сингердің туындыларынан жасалған ең қызықты фильм – Брюс Дэвидсонның (Сингердің көршісі болған танымал фотограф) режиссерлік еткен "Мистер Сингердің қорқынышы және миссис Пупкос шашы" (1974) фильмі. Бұл ерекше фильм – жарты сағаттық деректі және фантастикалық фильмнің қоспасы, сценарийін Сингер жазып, басты рөлді өзі сомдады. 2007 жылы Ото Таусигтің қатысуымен түсірілген "Love Comes Lately" фильмі Сингердің бірнеше әңгімесі негізінде жасалған.

Иудаизм

Сингердің иудаизммен қарым-қатынасы күрделі және дәстүрлі емес еді. Ол өзін күмәнданушы және жалғызбасты ретінде таныстырды, бірақ православиелік тамырларымен байланысты екенін сезінді. Соңында ол "жеке мистика" деп атаған дін мен философияға қатысты көзқарасын қалыптастырды. Оның айтуынша: "Құдай толығымен белгісіз және мәңгілік үнсіз болғандықтан, Оған қалауынша кез келген қасиеттерді тағайындауға болады". Сингер православиелік тәрбиеде өсті, еврейлердің барлық дұғаларын жаттап, иврит тілін оқып, Тора мен Талмудты үйренді. "Әкемнің сарайында" атты автобиографиялық әңгімесінде айтқандай, ол жиырма жасына жеткенде ата-анасынан ажырады. Кенеттен өзінің үлкен ағасының ықпалымен, ол Варшавадағы дінсіз богемдік суретшілермен уақыт өткізе бастады. Сингер дәстүрлі иудаизмдегідей Құдайға сенсе де, тіпті қасиетті күндерде де еврейлердің діни қызметтеріне қатысуды тоқтатты. Өмір бойы мейірімді және қайырымды Құдай айналасындағы зор қайғыны, әсіресе бала кезінен көрген поляк еврейлерінің Холокост құрбандарын қолдамайтынына күресті. Фотограф Ричард Капланмен сұхбатта ол: "Мен бауырларыма болған оқиғаға Құдайға ашуланып тұрамын", - деді. Сингердің үлкен ағасы 1944 жылдың ақпанында Нью-Йоркте тромбоздан кенеттен қайтыс болды; кіші ағасы 1945 жыл шамасында Кеңес Ресейінде, Сталиннің тазалауларында анасы мен әйелімен бірге Оңтүстік Қазақстанға жер аударылғаннан кейін қайтыс болды. Дінге қатысты көзқарасының күрделілігіне қарамастан, Сингер өмір бойы еврей қауымының арасында өмір сүрді. Ол, әсіресе Еуропадан шыққан еврейлердің арасында болса, өзін ыңғайлы сезінді. Ағылшын, иврит және поляк тілдерін еркін меңгерсе де, ол идишті өзінің туған тілі деп санады. Ол әрқашан идиш тілінде жазды және осы тілде жазған соңғы танымал американдық автор болды. Нью-Йоркте жазушы ретінде жетістікке жеткеннен кейін, Сингер және оның әйелі қыста Майамидегі еврей қауымымен, олардың көпшілігі нью-йорктықтармен уақыт өткізе бастады. Соңында, қарт жаста, олар Майамиге көшіп барды. Олар Ашкенази еврей қауымымен тығыз байланыста болды. Сингер қайтыс болғаннан кейін, оны Нью-Джерси штатының Парамус қаласындағы еврей зиратында дәстүрлі еврей рәсімдерімен жерледі.

Вегетариандық

Сингер өмірінің соңғы 35 жылында белгілі еврей вегетарианшысы болды және оның шығармаларына көбінесе вегетариандық тақырыптар енгізді. Ол "Союшы" атты қысқа әңгімесінде жануарларға деген қайраттылығын оларды өлтіру жұмысымен келістіруге тырысатын тағайындалған союшының күйзелісін сипаттады. Ол ет жеуді барлық идеалдар мен діндерді жоққа шығару деп есептеді: «Кінәсіз жаратылысты алып, оның қанын төккенде, қалайша дұрыс пен әділдік туралы айта аламыз?» Ол денсаулығы үшін вегетарианшы болған ба деп сұрағанда: «Мен мұны тауықтардың денсаулығы үшін істедім», – деп жауап берді. Вегетариандық Сингердің «Дұшпандар, махаббат очеркі» романында жиі кездесетін тақырып. Холокосттан аман қалған бір кейіпкер: «Құдайдың өзі ет жейді – адам етін. Вегетарианшылар жоқ – мүлде жоқ. Егер мен көргендерді сіз де көрсеңіз, Құдай союды мақұлдайтынын білер едіңіз», – деп мәлімдейді, ал тағы бір кейіпкер: «Нацистер еврейлерге не істегенін, адамдар жануарларға соны істеп жатыр», – деп атап көрсетеді. «Хабар жазушыда» Сингер: «Жануарларға қатысты барлық адам – нацист; жануарлар үшін бұл мәңгілік Треблинка», – деп жазды, бұл жануарларды пайдалануды Холокостпен салыстырудың классикалық мысалына айналды. Стивен Розеннің «Рухқа тағам: Вегетариандық және әлемдік діндер» (1986) кітабының алғы сөзінде Сингер: «Адам тамақ үшін жануарды өлтіргенде, ол әділдікке деген өзінің аштығын елемейді. Адам мейірімділік тілеп дұға етеді, бірақ оны басқаларға көрсетуге дайын емес. Онда адам Құдайдан мейірімділік күтуі мүмкін бе? Сіз бергіңіз келмейтін нәрсені күту әділетсіз. Бұл сәйкессіздікке келеді. Мен ешқашан тұрақсыздық пен әділетсіздікті қабылдамаймын. Тіпті ол Құдайдан келсе де. Егер Құдайдан: «Мен вегетариандыққа қарсымын!» деген дауыс келсе, мен: «Мен оны қолдаймын!» деймін. Мен осы мәселеде осылай терең сезінемін», – деп жазды.

Саясат

Сингер өзін "консервативті" деп сипаттап, "халыққа әрдайым жағымпаздық жасау арқылы біз көп нәрсеге жете алмаймыз деп ойлаймын" деп қосты. Оның консервативті көзқарастары идиш тіліндегі жазуларында және журналистикасында ең анық байқалды, онда ол марксистік әлеуметтік-саяси идеологияға ашық қарсы тұрды. "Форвертс" газетінде бірде былай деп жазды: "Бұл қорқынышты апикорс [ерестік] сияқты көрінуі мүмкін, бірақ Америка, Англия, Франциядағы консервативті үкіметтер еврейлерге либералды үкіметтерден де нашар қатысқан жоқ. Еврейлердің ең жаман жауы әрдайым қазіргі еврейдің өзін-өзі сендірген (немесе гипноздаған) достары деп ойлаған адамдар болды."

Сионизм

Исак Башевис сионизм мәселесіне қатысты екіұшты пікірде болды және еврейлердің Палестинаға көшіп келуіне сынды көзқараспен қарады. Варшавалық поляк еврейі ретінде ол нацистік қудалау кезінде еврей халқының тағдыры туралы мәселеге тарихи тұрғыдан қатысты. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Еуропа мен Америка еврейлерінің Израильге көшіп келуіне қатысты әлеуметтік жауапкершілікті жүзеге асырды. Оның бұрынғы серіктесі Руния Понтч және ұлы Израиль Замир саясат пен социализмден гөрі еврей отбасылық дәстүріне сүйене отырып, 1938 жылы Палестинаға көшіп, кибуцта өмір сүруді жөн көрді. "Сертификат" (1967) атты, өмірбаяндық сипатқа ие әңгімесінде ол 1920 жылдардың ортасында Британдық мандатты Палестинаға көшуді ойлаған кезін естелік ретінде бейнелейді. Алайда, әңгіменің басты кейіпкері Палестинаны тастап, өз шетліне қайта оралуға шешім қабылдайды. Осылайша, Сингер үшін сионизм – "таңдалмаған жол" болды. Бірақ 1955 жылдың соңында журналистік тапсырмалармен Израильге алғашқы сапарын жасады, оған әйелі Алма да бірге болды. Бұл саяхатты идиш тіліндегі оқырмандарына баяндап, ол әлемге жас Израиль мемлекетін таныстырды. Пікірін өзгертіп, Исраил жерін "шындыққа айналған, күнделікті өмірдің бір бөлігі" деп сипаттады. Қызығы, Неапольден Хайфаға кемемен сапар кезінде және жаңа мемлекетте сефард және ашкеназ еврейлері арасындағы мәдени шиеленістерді байқады. Жаңа жердегі еврейлердің көшіп келгендер лагерьлерін сипаттап, Израильде туындауы мүмкін қиындықтар мен әлеуметтік-экономикалық шиеленістерді болжады, соның салдарынан сионизмге қатысты сынды көзқарасына қайта оралды. Ол бұл идеологияны одан әрі зерттей келе, сыншыл сионизм идеясын дамытты.

Жарияланған еңбектер

Ескертпе: Басылым күндері ағылшын тіліндегі басылымдарға қатысты, идиш тіліндегі түпнұсқаларға емес. Түпнұсқалар аударма нұсқаларынан 10-20 жылға дейін ертерек болуы мүмкін.

Қысқа әңгімелері

Please provide the English text you want me to translate. I need the content of the "English text" section to perform the translation. I will use the "Existing translation reference" only as a guide for terminology, prioritizing accuracy to the original English meaning.

Жинақталған шығармалары

Please provide the English text you want me to translate. I need the content of the "..." to begin the translation process. I will use the existing translation reference you provided *only* as a guide for terminology, prioritizing accuracy to the original English meaning.

Жалпы және келтірілген сілтемелер

. Ричард Бергин. Айзек Башевис Сингермен әңгімелер. Нью-Йорк: Даблдей, 1985 жыл. Лестер Горан. Сурфсайдтың жарқын көшелері: Айзек Башевис Сингермен достық туралы естеліктер. Кент, Огайо штаты: Кент штатының университеті баспасы, 1994 жыл. Роберта Солцман. Айзек Башевис Сингер: оның идиш және ағылшын тілдеріндегі еңбектерінің библиографиясы, 1960–1991 жылдар. Ланхам, МД: Scarecrow Press, 2002 жыл. Доротея Штраус. Қақпақтың астында. Нью-Йорк: Джордж Бразиллер, 1982 жыл. Флоренс Новиль. Айзек Б. Сингер, Өмір, Farrar, Straus and Giroux, 2006 жыл. Олидорт, Шошана. "Айзек Башевис Сингердің шығармаларындағы мақал-мәтелдер мен әдеби шындық". Prooftexts 38, № 3 (2021): 510–531. Агата Тушинская. Жоғалған ландшафттар: Айзек Башевис Сингерді және Польша еврейлерін іздеу. Нью-Йорк: Morrow, 1998 жыл. Қатты мұқаба. Google Кітаптары арқылы алдын ала шолу. Израиль Замир. "Әкемне саяхат", Айзек Башевис Сингер. Нью-Йорк: Arcade, 1995 жыл. Александра Зилковска Боэм. Тамырлар поляк. Торонто: Канадaлық поляк зерттеу институты, 2004 жыл.