Кіріспе
Бастер Китон мен Джон Г. Блайстонның 1923 жылғы режиссерлік фильмі "Қонақжайлылық" – Бастер Китон мен Джон Г. Блайстонның 1923 жылғы американдық үнсіз комедиялық фильмі. Басты рөлдерді Китон, Джо Робертс және Натали Талмадж сомдаған, ал Metro Pictures Corporation компаниясы таратып шығарған бұл фильмде Уилли Маккейдің тағдыры баяндалады. Ол әйгілі "Кенфилд-Маккей" жанжалының ортасында қалады, бұл нақты Хатфилд-Маккой жанжалының айқын пародиісі. Бұл комедиялық фильм жанры үшін жаңаша қадам болды, себебі Китон "көңіл көтеруші элементтерді драматикалық тұтас сюжетке ұқыпты енгізуді", "кезеңнің егжей-тегжейіне ерекше назар аударуды" және көркем операторлық жұмысты, сондай-ақ кең ауқымды түсірілімдерді" сол заманғы басқа комедиялық фильмдерден ерекшелей білді. Turner Classic Movies "Қонақжайлылық" фильмін "қазіргі көрермендерден өтініш сұраудың қажеті жоқ үнсіз фильм" деп сипаттайды.
Our Hospitality is a 1923 American silent comedy film directed by Buster Keaton and John G. Blystone. Starring Keaton, Joe Roberts, and Natalie Talmadge and distributed by Metro Pictures Corporation, it uses slapstick and situational comedy to tell the story of Willie McKay, caught in the middle of the infamous "Canfield–McKay" feud, an obvious satire of the real life Hatfield–McCoy feud. It was a groundbreaking work for the comedy film genre, as Keaton included "careful integration of gags into a dramatically coherent storyline", "meticulous attention to period detail" and beautiful cinematography and extensive location shooting"—in considerable contrast to the era's other slapstick comedies. Turner Classic Movies describes Our Hospitality as a "silent film for which no apologies need be made to modern viewers."
Сюжет
Кенфилдтер мен Маккейлер отбасылары ұзақ жылдар бойы араздыққа түсіп келеді, ешкімнің осы араздықтың қалай басталғанын есінде жоқ. 1810 жылы бір дауылды түні Маккей отбасының бастығы Джон Маккей мен оның қарсыласы Джеймс Кенфилд бір-бірін өлтіріседі. Әйелі күйеуінің қайтысынан кейін ұлы Вилли де сондай тағдырға ұшырамасын дейді. Ол Нью-Йоркке қарындасымен бірге көшіп барады, анасы қайтыс болғаннан кейін оны өсіреді, бірақ оған араздықтың бар екенін айтпайды. Жиырма жыл өткен соң Виллиге әкесінің мүлігі енді оның меншігіне өтетіні туралы хат келеді. Тәтесі оған араздықты айтады, бірақ ол өзінің мүлігін алу үшін Оңтүстікке қайтуға шешім қабылдайды. Пойызбен келе жатып ол Вирджиния атты қызбен танысады. Басында бірін-бірі ұялады, бірақ пойыз сапарындағы түрлі оқиғалар арқасында жақындасады. Олар келген жерде оны әкесі мен екі бауыры күтеді; ол, әйтпелі, Кенфилдтің қызы. Вилли бауырлардың біреуінен Маккейдің мүлігі қайда екенін сұрайды. Бауыры оған жол көрсетуге уәде береді, бірақ әрбір дүкенге тоқтап, күдіксіз Виллиді ату үшін тапанша іздейді. Ол тапанша тапқан кезде Вилли қашып үлгереді. Вилли Маккейдің "мүлігі" өзінің ойлағандай сәнді үй емес, ескі, құлаған үй екенін білгенде қатты көңілі қалады. Кейін ол Вирджиниямен кездеседі, ол оны кешкі асқа шақырады. Ол келгенде бауырлар оны атуға тырысады, бірақ әкесі оған рұқсат бермейді, өйткені ол олардың үйінде қонақ болып отыр, бұл олардың "қонақжайлылығы" екенін айтады. Вилли бауырлардың сөзін естіп, өзінің қандай қауіпті жағдайда екенін түсінеді. Кешкі асқа дін қызметкері де келеді, бірақ ол кетпек болғанда сыртта қатты жаңбыр жауып тұрғанын байқайды. Кенфилдтің бастығы дін қызметкерінің түнімен қалуын талап етеді, ал Маккей де солай істеуге шақырылады. Таңертең Маккей үйде қалады, ал Кенфилдтер оның кетуін күтеді. Маккей әйел киімін киіп, қуғын-сүргінге ұшырайды. Соңында ол тік жардан төмен түседі, бірақ түбін таба алмайды. Кенфилдтердің бірі арқанды төмен түсіреді (жақсырақ ату үшін), Вилли өзін арқанға байлайды, бірақ Кенфилд суға түсіп, Виллиді де сүйреп кетеді. Ақырында Вилли пойыздың локомотивін және тендерін ұрлап алады, бірақ тендер рельстен шығып, оны өзенге лақтырып, ағысқа қарай итеріп жібереді. Вирджиния оны көріп, қайықпен оның артынан жүреді; ол суға құлап, үлкен сарқыраманың шетінен өтеді. Маккей арқанмен трапецияшыдай секіріп, оның қолын ұстап, қауіпсіз жерге қояды. Қараңғы түскенде Кенфилдтер келесі күні де іздеуді жалғастыруға шешім қабылдайды. Үйге келгенде олар Вилли мен Вирджинияны құшақтасқан күйде көреді; Джозеф Кенфилд қолында қарумен бөлмеге ашуланып кіреді. Ол дін қызметкерінің сұрауымен тоқтатылады, ол оған келіншегін сүйгісі келе ме деп сұрайды. "Қоңсыңды сүй" деген тізімді көріп, әке олардың одағын баталап, араздықты тоқтатуға шешім қабылдайды. Кенфилдтер пісталеттерін үстелге қояды; Вилли содан кейін олардың қару шкафынан алған көптеген қаруларынан құтылады.
Өндіріс
Кейбір сыртқы түсірілімдер Калифорния штатындағы Трукки қаласының жанында, Трукки өзені мен Орегон штатында жүзеге асырылды. Атақты сарқырамадан құтқару көрінісі Китонның голливуд студиясында арнайы декорацияда түсірілді. Time журналы да оң пікір білдірді: «Китондар – төртеуі бірігіп, осы фильмді өте күлкілі етеді». Сан-Франциско Call газеті Китонды «комик, драмалық актер және акробат» деп сипаттады, ал The New York Times газетінің Мордаунт Холл Талмедждің актерлік шеберлігін жоғары бағалады. «Қонақжайлылығымыз» Китонның ең танымал туындыларының бірі болып қала берді, Rotten Tomatoes сайтында 96% оң пікірмен 9.0 орташа рейтингке ие. Дейв Кехр былай деп жазды: «Осы жұмысымен Китон өзінің комедиялық сезімталдығын толықтыратын драмалық қабілетін көрсетті. «Генерал» сияқты, ол жоғары деңгейдегі оқиғаның тұтастығымен салынған. Әрине, Китон әлі де өзіне тән көріністер мен сүйікті гаджеттеріне орын берді, оның ішінде Пенсильвания төбелерінде сүйкімді рептилия сияқты икемділікпен жоғары-төмен қозғалатын вагондық локомотив бар». Леонард Мальтин оны «тамаша үнсіз комедия, Бастердің ең жақсы туындыларының бірі, шынымен шашын тік тұрғызатын финалмен» деп атады (төрт/төрт жұлдыз). Джим Эмерсон былай деп жазды: «Қонақжайлылығымыз» – Китонның автор ретіндегі дебюті және оның алғашқы шедеврі. Бұл оның ең жылдам, күлкілі немесе ең таңғажайып фильм емес, бірақ мен үшін ең жақсысы, себебі оның тыныш, ностальгиялық сұлулығы – 1830 жылдар шамасындағы Американың шаттыққа толы әлемінің көрінісі, ол 1923 жылғы стандарттар бойынша әзілге толы ескі заман еді». «Қонақжайлылығымыз» (Китон мен Джек Блайстоунның бірлескен режиссерлік жұмысы) Джон Фордқа лайық керемет көркемдік композицияларды ұсынады. Фрейм арқылы көрінетін нәрсе әрқашан көзге көрінетіндей болмайды. Бірақ бұл жай ғана трюктер немесе көрініс қалжыңдары емес (дегенмен олар көбінесе өте күлкілі), олар Китонның үнемі өзгеріп отыратын әлемінің өзінің құрамдас бөлігі. Бұл қандай керемет орын!» Trains журналы «Қонақжайлылығымыз» фильмін 100 ең үздік пойыз туралы фильмдер тізімінде 61-орынға қойды.
Бейімделулер
"Қонақжайлылық" көптеген үнді фильмдеріне бейімделді, алғашқысы – 2002 жылғы каннада тіліндегі "Балагалиту Олаге Ба" фильмі. 2010 жылы "Мариада Раманна" атты телугу тіліндегі фильм шықты. Бұл фильм хинди тілінде "Сардаардың ұлы" (2012) және каннада тілінде "Мариаде Раманна" болып қайта түсірілді. Содан кейін ол бенгал тілінде "Фанде Пория Бога Канде Ре" (2011) фильміне бейімделді. 2014 жылы "Валлаванкуку Пуллум Айюдам" атты тамил тіліндегі фильм қайта түсірілді. Сондай-ақ, ол 2015 жылы малаялам тілінде "Иван Мариадараман" деген атпен қайта түсірілді.