Жапон саяхатшысы Казуо Аоки өмірі мен қызметі

Кіріспе

Жапон саясаткері Кадзуо Аоки (青木一男) – Жапония империясының бюрократы және кабинет министрі, Қаржы министрі және Үлкен Шығыс Азия министрі болған.

Өмірбаян

Аоки Нагано префектурасының Сарашина ауданында (қазіргі Нагано қаласының бөлігі) шаруа отбасында дүниеге келді және заңгер мамандығын меңгерді, 1916 жылы Токио императорлық университетінің заң факультетін бітірді. Бітірген соң Қаржы министрлігіне қызметке орналасты. Жылдам өрлеп, Такахаси Корекионың Қаржы бюросының бастығы болды. Корекио оның заңгерлік білімін пайдаланып, Аокиге 1933 жылы Жапония диетасы қабылдаған Сыртқы валюталық операцияларды басқару туралы заң жобасын дайындауды тапсырды. Осыған дейін Жапония сыртқы валютаға толық мемлекеттік бақылау орнатуға тырыспаған. Аоки осы заңды Күрішті бақылау туралы заңмен (1933) және Мұнайды бақылау туралы заңмен (1934) толықтырды, бұл экономиканың стратегиялық салаларына мемлекеттік бақылауды күшейтуге мүмкіндік берді. Ол сондай-ақ екінші қытай-жапон соғысы басталғаннан кейін жапон экономикасын соғыс экономикасына көшірген Ұлттық қызмет туралы жарлық жобасын жасаған комиссия мүшесі болды. 1937 жылы премьер-министр Фумимаро Коноэ Аокиді Кабинет жоспарлау кеңесінің орынбасары қызметіне шақырды, ал 1939 жылы кеңестің төрағасы болды. Сол жылы Аоки Жоғарғы палатаға депутаттыққа үміткер болды. Премьер-министр Абэ кезінде Аоки 1939 жылы Қаржы министрі болды, сонымен қатар Кабинет жоспарлау кеңесінің төрағасы лауазымын сақтап қалды. Абэ үкіметі құлағаннан кейін Аоки Қытайдың қайта ұйымдастырылған Ұлттық үкіметіне экономикалық саясатты бағыттау үшін арнайы елші ретінде тағайындалды. 1942 жылы қарашада Тоджо үкіметі кезінде Жапонияға қайта шақырылып, жаңадан құрылған министрлік лауазымына тағайындалды. Аоки 1943 жылы мамыр айында жапондықтар басып алған Батавияға сапар шегіп, Мохаммад Хаттамен кездесті, ол индонезиялық ұлтшылдардың өкілі ретінде, егер Жапония Индонезияға тәуелсіздік беру саясатын өзгертпесе (Бирма мен Филиппинге бергендей), Жапонияға халықтың қолдауын сақтау қиын болады деп кеңес берді. Аоки бұл мәселені Тоджомен талқылауға уәде берді, ол 1943 жылғы маусым айындағы парламенттік сөйлесінде Малайя, Суматра, Ява, Борнео және Сулавесиге бір жыл ішінде тәуелсіздік беру ниетін білдірді. Жапония капитуляциялағаннан кейін Аоки (барлық бұрынғы үкімет мүшелері сияқты) одақтас күштердің Жоғарғы қолбасшысы тарапынан тұтқындалды және соғыс қылмыстары бойынша Сугамо түрмесінде қамалды. Алайда, ол 1948 жылы сотқа тартылмай босатылды. Кейіннен Аоки жеке заңгерлік практикасын ашты. 1953 жылы Либералдық партияның қолдауымен бүкіл ел бойынша Кеңесшілер палатасына үміткер болды. Кейіннен ол Либералды демократиялық партияның (ЛДП) мүшесі ретінде сол орынға тағы үш рет қайта сайланды. 1960 жылы ол ЛДП ішіндегі оңшыл фракцияға қосылды, ол Жапонияның Қытай Халық Республикасымен қарым-қатынасын жақсартуға қатысты қарсы болды және Жапонияның Тайваньдағы Қытай Республикасын мойындауын қолдады. Ол сонымен қатар Жапониядағы автомобиль жолдарының, әсіресе Чюо тас жолының бүкіл елдік желісін салуды ынталандырды. Саясаттан кеткеннен кейін Аоки "Шинэцу" телерадиокомпаниясы директорлар кеңесіне кірді және 1968 жылы "Нагано" телерадиокомпаниясын құрушылардың бірі болды. 1971 жылы ол 1-дәрежелі "Күннің шығысы" орденімен марапатталды. 1981 жылы, 1982 жылы қайтыс болғанға дейін, ол өзінің естеліктерін жариялады.

Aoki was born to a farming family in Sarashina District, Nagano prefecture (now part of the city of Nagano), and was trained as a lawyer, graduating from the Law School of Tokyo Imperial University in 1916. On graduation, he entered the Ministry of Finance. Rising rapidly through the ranks, Aoki became chief of the Financial Bureau under Takahashi Korekiyo, who made use of his legal background to have Aoki draft a Foreign Exchange Management Act, which was passed by the Diet of Japan in 1933. Up until that time, Japan had not attempted to implement comprehensive state control over foreign exchange. Aoki followed up on this law with the Rice Control Act (1933) and the Petroleum Control Act (1934), which set the stage for increasing state control over strategic sectors of the economy. He was also on the committee which drafted the National Service Draft Ordinance, which placed the Japanese economy on a war economy footing after the start of the Second Sino Japanese War. Prime Minister Fumimaro Konoe asked Aoki to become deputy director of the Cabinet Planning Board in 1937, and he became its chairman in 1939. The same year, Aoki was nominated to a seat in the Upper House in the Diet. Under Prime Minister Abe, Aoki was Minister of Finance in 1939, while retaining his post as chairman of the Cabinet Planning Board. After the fall of the Abe administration, Aoki was assigned as a special envoy to the Reorganized National Government of China to guide economic policy. He was recalled to Japan under the Tōjō administration to the newly created cabinet post of Minister of Greater East Asia In November 1942, in which position he oversaw the Greater East Asia Conference. Aoki visited Japanese occupied Batavia in May 1943, meeting with Mohammad Hatta, who as representative for the Indonesian nationalists, advised him that unless there was a shift in Japanese policy towards granting independence for Indonesia (as it had for Burma and the Philippines), it would be increasingly difficult to maintain popular support for Japan. Aoki promised to raise the issue with Tōjō, who mentioned his intent to grant independence to Malaya, Sumatra, Java, Borneo and Sulawesi within a year in his June 1943 parliamentary speech. After the surrender of Japan, Aoki was arrested (as were all former government members) by the Supreme Commander of the Allied Powers and held in Sugamo Prison on charges of war crimes. However, he was released in 1948 without coming to trial. Afterwards, Aoki established a private legal practice. In 1953, he ran for a seat in the House of Councilors with the support of the Liberal Party on a nationwide ticket. He was subsequently reelected to the same seat three more times as a member of the Liberal Democratic Party (LDP). He joined a right wing faction within the LDP in 1960 which was adamantly opposed to Japan’s normalization of relations with the People’s Republic of China and supported Japan’s continued recognition of the Republic of China on Taiwan. He was also a strong supporter of building a nationwide network of highways in Japan, especially the Chūō Expressway. After his retirement from politics, Aoki joined the Board of Directors of Shin etsu Broadcasting, and in 1968 was one of the founders of the Nagano Broadcasting Systems. In 1971, he was awarded the Order of the Rising Sun, 1st class. He published his memoirs in 1981, shortly before his death in 1982.