Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Карл Фредерик (1728 жылы 22 қараша - 1811 жылы 10 маусым) - 1738 жылдан өлімге дейін Баденнің маркграфы, курфюрст және кейіннен Баденнің ұлы герцогы (алғашқыда Баден Дурлахтың маркграфы).
Charles Frederick (22 November 1728 – 10 June 1811) was Margrave, Elector and later Grand Duke of Baden (initially only Margrave of Baden Durlach) from 1738 until his death.
Өмірбаян
Карлсруэ қаласында туған ол Баден Дюрлахтың мұрагерлік князі Фредерик пен Нассау Дицтің Амалиясының (1710 жылдың 13 қазаны - 1777 жылдың 17 қыркүйегі), Нассау Дицтің Йохан Виллем Фризоның қызының ұлы. Ол 1738 жылы бабасының орнын басып, Баден Дюрлахтың маркграфы болды және 1746 жылдан 1771 жылға дейін, Баден Баденді өзінің отбасысының католик желісінен мұра етті. Бұл оны басым көпшілігі католик болған мемлекеттің протестанттық билеушісі етті, алайда Императорлық диета бұған рұқсат берді, өйткені Саксонияның электоры лютерандықтан католицизмге айналды және Императорлық диетаның протестанттық органын басқаруға рұқсат етілді. Соңғы маркграфты мұра еткеннен кейін Баденнің бастапқы жері қайта біріктірілді. Ол мектептерді, университеттерді, заңгерлікті, мемлекеттік қызметті, экономиканы, мәдениетті және қалаларды дамытуды қолдаған ағартылған деспоттың жақсы үлгісі ретінде қарастырылды. Ол 1767 жылы азаптауды, ал 1783 жылы крепостнойлықты заңсыз етті. Ол 1747 жылы Корольдік қоғамның Корольдік мүшесі болып сайланды. 1803 жылы Карл Фредерик Баденнің курфюрсты болды, ал 1806 жылы Баденнің бірінші Ұлы герцогы болды. Министр Зигмунд Фрайхерр фон Райтзенштейннің саясаты арқылы Баден Констанс епископтығын және Базель епископтығының, Страсбург епископтығының және Шпейер епископтығының Рейннің оң жағалауында орналасқан аумақтарын, сонымен қатар Брайсгау мен Ортанауды иеленді. 1806 жылы Баден Рейн конфедерациясына қосылды. Карл Фредерик өзінің архитекторы Фридрих Вайнбренермен бірге Карлсруэді ерекшелендіретін классикалық ғимараттардың әдемі жиынтығын салуға жауапты болды. Ол 1811 жылы қайтыс болды, Наполеон дәуірінде қайтыс болған Германияның бірнеше билеушілерінің бірі болды.
Born at Karlsruhe, he was the son of Hereditary Prince Frederick of Baden Durlach and Amalia of Nassau Dietz (13 October 1710 – 17 September 1777), the daughter of Johan Willem Friso of Nassau Dietz. He succeeded his grandfather as Margrave of Baden Durlach in 1738 and ruled personally from 1746 until 1771, when he inherited Baden Baden from the Catholic line of his family. This made him the Protestant ruler of a state that was overwhelmingly Catholic, however the Imperial Diet permitted this because the Elector of Saxony had converted to Catholicism from Lutheranism and had been permitted to retain control of the Protestant body of the Imperial Diet. Upon inheriting the latter margraviate, the original land of Baden was reunited. He was regarded as a good example of an enlightened despot, supporting schools, universities, jurisprudence, the civil service, the economy, culture, and urban development. He outlawed torture in 1767, and serfdom in 1783. He was elected a Royal Fellow of the Royal Society in 1747. In 1803, Charles Frederick became Elector of Baden, and in 1806 the first Grand Duke of Baden. Through the politics of minister Sigismund Freiherr von Reitzenstein, Baden acquired the Bishopric of Constance, and the territories of the Bishopric of Basel, the Bishopric of Strassburg, and the Bishopric of Speyer that lay on the right bank of the Rhine, in addition to Breisgau and Ortenau. In 1806, Baden joined the Confederation of the Rhine. Together with his architect, Friedrich Weinbrenner, Charles Frederick was responsible for the construction of the handsome suite of classical buildings that distinguish Karlsruhe. He died there in 1811, and was one of the few German rulers to die during the Napoleonic era.