Маульбронн монастыры – Германиядағы ЮНЕСКО мұрасы. 1147 ж. құрылған, Еуропадағы ең жақсы сақталған цистерлік монастырь кешендерінің бірі. Тарихы, архитектурасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Германиядағы монастырь және Әлемдік мұра орны
Monastery and World Heritage Site in Germany
Маулбронн монастыры (link=no) – Баден-Вюртемберг жеріндегі Маулбронн қаласында орналасқан Киелі Рим империясының бұрынғы цистерциандық аббаттығы және діни мемлекеті. Еуропадағы ең жақсы сақталған кешендердің бірі саналатын бұл монастырь 1993 жылы ЮНЕСКО-ның Әлемдік мұра тізіміне енгізілді. Монастырь 1147 жылы негізі салынды, 12 ғасырда қарқынды экономикалық және саяси өркендеуді басынан өткерді, бірақ 13 ғасырдың соңы мен 14 ғасырда қиындықтарға тап болды. 15 ғасырда қайта гүлденіп, 1504 жылы Вюртемберг герцогтығына қосылғанға дейін дамыды. 16 ғасырда цистерциандық монастырь таратылып, оның орнына протестанттық семинария ашылды. Бұл кешен сонымен қатар Герцогтықтың және кейін Вюртемберг Корольдігінің маңызды әкімшілік аймағының орталығына айналды. Мұнаралы қабырғалармен және мұнаралы қақпалармен қоршалған кешенде бүгінде Маулбронн қалалық әкімдігі, басқа да әкімшілік кеңселер мен полиция бөлімі орналасқан. Ал монастырьдің ішінде евангелистік семинария және пансион мектеп жұмыс істейді.
Maulbronn Monastery (link=no) is a former Cistercian abbey and ecclesiastical state in the Holy Roman Empire located at Maulbronn, Baden Württemberg. The monastery complex, one of the best preserved in Europe, was named a UNESCO World Heritage Site in 1993. The monastery was founded in 1147 and experienced rapid economic and political growth in the 12th century, but then hardship in the late 13th century and the 14th century. Prosperity returned in the 15th century and lasted until Maulbronn was annexed by the Duchy of Württemberg in 1504. Over the 16th century, the Cistercian monastery was dissolved and replaced with a Protestant seminary. It also became the seat of an important administrative district of the Duchy and later Kingdom of Württemberg. The complex, surrounded by turreted walls and a tower gate, today houses the Maulbronn town hall and other administrative offices, and a police station. The monastery itself contains an Evangelical seminary and a boarding school.
Тарих
1138 жылы Вальтер фон Ломерсхайм атты еркін рыцарь, жаңа монастырь құру үшін Цистерциан орденіне Экенвейхердегі (қазіргі Мюхлакер) жерді сыйға берді. Бұл сыйлықты Нойбург аббаттығы қабылдады және 12 монахтан тұратын топты жіберді. Олар 1138 жылы келді, бірақ Экенвейерде су мен жайылымдық жердің жетіспейтінін анықтады. 1147 жылы Экенвейер монахтарын Шпейер епископы көшірді. Мюленбруннен деген бұл жаңа орын, Экенвейерден шамалы алыс болды және Цистерциандықтар үшін өте қолайлы еді. Төбелі Стромберг аймағында орналасқан бұл жер суға бай болды және Шпейерден Каннштаттқа дейінгі Рим жолына жақын болғанымен, оқшауланған еді. Маулбронн монастырының құрылысы одан кейін көп ұзамай басталды және шамамен 1200-1201 жылдар аралығында аяқталды; аббат шіркеуі 1178 жылы Трир архиепискобы Арнольд I-ге бағышталды. Маулбронндағы жаңа аббаттық, Цистерциандықтарды және сол кездегі Киелі Рим империясының билеушілері болған Гогенштауфендерді қолдаған епископ Хеннебергтің қолдауымен тұрақты экономикалық өсім мен құқықтық кепілдік кезеңін бастады. 1148 жылы епископ Хеннеберг, монахтарының тазалауға тиіс болған үлкен ормандық аумақ үшін Маулброннның салық төлеу міндетін алып тастады, ал Папа Евгений III монастырьға меценаттық құқық берді. Осы уақытта Маулбронн жаңа территорияларды иемденуге белсенді түрде кірісті. 1151 жылы Маулбронн Броннбах монастырын құрды, содан кейін 1152 және 1153 жылдары Фуллменбахер және Эльфингер шаруашылықтарын сатып алды, ал 1157 жылы Шонталь аббаттығын құрды. Маулбронн оннан бір бөлігін төлеуден босатылды және 1156 жылы император Фредерик I оны императорлық аббаттыққа айналдырды. Бұл құжатта Маулброннның меншігінде он бір шаруашылық, сегіз ауылдың бөліктері және көптеген жүзімдіктер бар екені тізілген. Монастырь иелігін 1177 жылы Папа Александр III қайта растады; сол кезде Маулброннның он жеті шаруашылығы болды. 13 және 14 ғасырлар Маулбронн үшін қиын кезеңдер болды, бірақ 13 ғасырдың екінші жартысында Папа Александр IV оған өз территориялары бойынша заңдық юрисдикция берді. Цистерциан орденінің ережелеріне сәйкес, оның жерлерін өздерінің шөл бауырлары өңдеуі керек еді. Алайда, 13 ғасырда Маулбронндағы шөл бауырлардың саны азайды, себебі олар мен монахтар арасында қақтығыстар болды, нәтижесінде монастырь жерін өңдеу үшін жалдамалы жұмысшыларға көбірек сүйенді. 1236 жылы Энцберг (Адельшхехт) Маулброннның қамқоршысы және вогт, яғни қорғаушысы болды. Алайда Энцбергтермен тұрақты қақтығыстар болды, ал 1270 жылы болған бір дау тіпті монастырьды уақытша тоқтатып тастады. Император Карл IV 1372 жылы Маулбронн вогттығын Палатинатқа ауыстырды, бірақ бұл әрекет монастырьды Палатинат пен кеңейіп келе жатқан Вюртемберг графтығы арасындағы билік күресіне тартты. Маулброннға 15 ғасырда өркендеу оралды. Оның аббаттары 1450 жылы монастырь байлығын көрсетті, ол сол жылы орденнің штаб-квартирасы болған Сите абаттығына барлық Цистерциандық аббаттықтардың арасында ең үлкен үлес қосты. 1464 жылы Маулбронн Эльзастағы Пейрис абаттығының борышын өз мойнына алып, оны монастырь ретінде бекітті. Маулбронн сонымен қатар Мариенталь, Рехтшенхофен, Лихтенштерн, Хайлсбрук және Кенигсбрук монастырларын бақылауға алды. Маулбронндағы монахтардың саны 1460 жылдары жүз отыз бесеуге жетті және ғасырдың соңында жүзден төмен түсті. 1492 жылы император Максимилиан I Маулбронн вогттығын Палатинаттан алып тастады. Максимилиан I аббаттықты одан әрі нығайтуға тыйым салды және оның қолданыстағы құрылыстарын бұзуға бұйырды.
In 1138, a free knight named Walter von Lomersheim donated an estate at Eckenweiher (now Mühlacker) to the Cistercian Order for the establishment of a new monastery. The donation was received by Neubourg Abbey, which dispatched a party of 12 monks. They arrived in 1138, but found Eckenweiher to be lacking in water and pasture space. In 1147, the Eckenweiher monks were moved to a new site near the source of the Salzach river by the Bishop of Speyer, de. This site, Mulenbrunnen, about from Eckenweiher, was ideal for the Cistercians. Located in the hilly Stromberg region, it was rich in water and, though it was also near the Roman road running from Speyer to Cannstatt, was isolated. Construction of the Maulbronn Monastery complex began soon thereafter and was largely completed by 1200–01; the abbey church was consecrated in 1178 by Arnold I, Archbishop of Trier. The new abbey at Maulbronn soon began a period of steady economic growth and legal security with the backing of both Bishop Henneberg, a supporter of the Cistericans and the Hohenstaufen, who were at the time the rulers of the Holy Roman Empire. In 1148, Bishop Henneberg waived Maulbronn's obligation to pay levies for the large amount of forest its monks had to clear and Pope Eugene III granted the monastery the right of patronage. Meanwhile, Maulbronn aggressively pursued the acquisition of new territory. In 1151, Maulbronn established Kloster Bronnbach, then acquired the lt=Füllmenbacher and Elfinger farmsteads in 1152 and 1153 respectively, and then established Schöntal Abbey in 1157. Maulbronn has exempted from paying tithes and was made an Imperial Abbey by Emperor Frederick I in a 1156 that listed Maulbronn's possessions as comprising eleven farmsteads, portions of eight villages, and numerous vineyards. The monastery's holdings were again confirmed by Pope Alexander III in 1177; by then, Maulbronn owned seventeen farmsteads. The 13th and 14th centuries were periods of strife for Maulbronn, though in the second half of the 13th century it was granted legal jurisdiction over its territories by Pope Alexander IV. Per the rules of the Cistercian Order, its lands had to be worked by its lay brothers. However, the number of lay brothers at Maulbronn dwindled over the 13th century, owing to conflict between them and the monks, and as a result the monastery increasingly relied on hired laborers to work its land. Around 1236, the Enzberg (Adelsgeschlecht) became Maulbronn's patrons and vögte, or protectors. There was persistent conflict with the Enzbergs, however, and one dispute in 1270 even saw the monastery temporarily suppressed. Emperor Charles IV transferred the vogtei of Maulbronn to the Electoral Palatinate in 1372, but this act drew the monastery into the power struggle between the Palatinate and the expanding County of Württemberg. Prosperity returned to Maulbronn in the 15th century. Its abbots demonstrated the monastery's wealth in 1450, when it made easily the largest contribution of any Cistercian abbey that year to Cîteaux Abbey, the order's seat. In 1464, Maulbronn assumed the debts of Pairis Abbey in Alsace and incorporated it as a priory. Maulbronn also came to control the convents of lt=Mariental, lt=Rechtenshofen, Lichtenstern, lt=Heilsbruck, and Koenigsbruck. The number of monks at Maulbronn peaked at one hundred thirty five in the 1460s and only dipped below one hundred again at the end of the century. In 1492, Emperor Maximilian I withdrew the vogtei of Maulbronn from the Palatinate. Maximilian I additionally forbade any further fortification of the abbey, and ordered its existing works demolished.
Вюртембергтің қосылуы
1504 жылы Ландшут мұрагерлік соғысы кезінде Вюртемберг герцогы Ульрих жеті күндік қоршаудан кейін Маулброннды басып алды. Ульрих кейіннен Маулброннның вогтейін өзіне ауыстырды, осылайша монастырды және оның аумақтарын Вюртемберг герцогтігіне қосып алды. 1525 жылы монастырды 1525 жылғы неміс шаруалар соғысына қатысқан шаруалар басып алды және монахтар қуылды. Герцог Ульрих 1534 жылы лютерандық дінді қабылдады, содан кейін Вюртемберг аумағындағы барлық монастырларды таратуға бұйрық берді және олардың мүліктерін тартып алды. Алайда, Маулбронн бұл бұйрықтан ерекше жағдай ретінде қалды, себебі ол басқа монастырлардан қуылған монахтарды қабылдауға тиіс болды. 1536 жылы Маулбронн аббаты Пейриске көшіп кетті, ал келесі жылы монастырды қайтару үшін сот процесі басталды. Киелі Рим империясының рейхстагы 1548 жылғы Аугсбург келісімінде цистерциандардың пайдасына шешім шығарды, бұл Ульрих пен басқа протестант княздарының Шмалькальдия соғысында жеңіліске ұшырауынан кейін болды. Ульрихке Вюртембергтің монастырлары мен шіркеулерін қалпына келтіру тапсырылды, және ол олардың қалпына келтіруін кешіктіруге тырысса да, цистерциандар 1548 жылы Маулброннга оралды. 1555 жылғы Аугсбург бейбіт шарты империяда діни тыныштықты қалпына келтіргеннен кейін, Вюртемберг герцогы Кристоф герцогтікті толыққанды реформалауға мүмкіндік алды. 1556 жылы Кристоф монастырларды реформалады. Оның кеңесшілерінің бірі Иоганнес Бренц жасаған бағдарлама бойынша, ол Вюртембергтің он үш монастырында протестант семинарияларын құрды. Маулброннның иеліктері герцогтікке қосылып, жаңа әкімшілік округке ұйымдастырылды. 1558 жылы Маулбронндағы бұрынғы монах болған протестант декон аббаттыққа тағайындалды, осылайша Маулбронн семинариясының басшысы болды. Маулброннда 1564 және 1576 жылдары екі лютерандық диспут өтті. Отыз жылдық соғыс монастырлық мектепті 1656 жылға дейін жабуға мәжбүр етті. Тоғыз жылдық соғыс кезінде Маулбронн 1695 жылдан 1697 жылға дейін Баден-Баден маркграфы Людовик Вильгельм салған Эппинген қорғаныс желісінің бөлігі болды. XVII ғасырдың соңында герцог Людовик III өзінің сарай архитекторы Георг Берге семинария үшін монастырды жаңартуды тапсырды. Сол кезде Людовик III монастырь аумағында, әрине, Бердің жобасымен аң аулау үйін салған.
In 1504, during the War of the Succession of Landshut, Ulrich, Duke of Württemberg took Maulbronn after a seven day siege. Ulrich subsequently had Maulbronn's vogtei transferred to him, effectively annexing the monastery and its territories into the Duchy of Württemberg. In 1525, the monastery was occupied by peasants participating in the German Peasants' War in 1525 and the monks were expelled. Duke Ulrich adopted the Lutheran faith in 1534, and subsequently ordered the dissolution of all monasteries within Württemberg's territories, and seized their properties. Maulbronn was the sole exception to this order, as it was to host monks expelled from other monasteries. In 1536, Maulbronn's abbot relocated to Pairis and the next year began legal action to reclaim Maulbronn. The Imperial Diet of the Holy Roman Empire decided in the Cistercians' favor at the 1548 Augsburg Interim, which followed the defeat of Ulrich and the other Protestant princes in the Schmalkaldic War. Ulrich was ordered to restore the Württemberg's monasteries and convents and, though he tried to delay their restoration, the Cistercians returned to Maulbronn in 1548. After the 1555 Peace of Augsburg restored religious peace in the Empire, however, Christoph, Duke of Württemberg was able to fully reform the Duchy. In 1556, Christoph reformed the monasteries. Following a program created by one of his advisors, Johannes Brenz, he established Protestant seminaries in thirteen of Württemberg's monasteries. Maulbronn's holdings were absorbed into the Duchy and organized into a new administrative district. A Protestant de, a former monk at Maulbronn, was appointed abbot and thus the head of Maulbronn's seminary in 1558. Two Lutheran colloquys were held at Maulbronn, in 1564 and 1576. The Thirty Years' War forced the monastery school to close until 1656. During the Nine Years War, Maulbronn was part of the defensive network of the Eppingen lines, built from 1695 to 1697 by Louis William, Margrave of Baden Baden. In the later years of the 17th century, Duke Louis III tasked his court architect, lt=Georg Beer, with renovating the monastery for the seminary. In that time, Louis III had a hunting lodge built on the monastery grounds, likely designed by Beer.
Секуляризация және сақтау
Маулбронн монастыры 1806 жылы король Фридрих I таратылды. Монастырь кешенінің ортағасырлық мінезін сақтау және қалпына келтіру жұмыстары 1840 жылы басталды. 1941 жылы монастырь мектебін нацистік партия басып алды. Ол 1945–46 жылдары қайта ашылды.
Maulbronn Monastery was finally secularized by King Frederick I in 1806. Efforts to preserve and restore the medieval character of the monastery complex began in 1840. The monastery school was taken over by the Nazi Party in 1941. It was reopened in 1945–46.
Туризм
2013 жылғы Германияның Bundesländer сериялы 2 еуро монетасында Жұмақ пен лаваториядағы фонтан бейнеленген. Осы монеталардың 30 миллионы Берлин, Мюнхен, Штутгарт, Карлсруэ және Гамбург қалаларында таңқыбалды. 2019 жылғы мәліметтер бойынша, монастырды жыл сайын шамамен 235 000 адам барып көреді.
The Paradise and the fountain in the lavatorium appear on the 2013 German Bundesländer series 2 euro coin. 30 million of these coins were minted in Berlin, Munich, Stuttgart, Karlsruhe, and Hamburg. An average of 235,000 persons visit the monastery each year as of 2019.
Жері мен сәулеті
Мольбронн монастырының сәулет тарихы әлі толыққанды түсіндірілген жоқ. Монастырь 12 ғасырда роман стилінде салынған, алайда 12 ғасырға тән портал мен оның бастапқы есіктерінің көбі сақталмаған. "Хирсау стилі" деп аталатын бұл ерекше стиль Швабияға тән болды және біркелкі бағаналармен, сондай-ақ романдық аркалардың төртбұрышты жақтауларымен ерекшеленеді. 12 ғасырдың соңына қарай цистерциандық сәулетке готикалық сәулет ықпал етті, және бұл тәртіп оны Францияның солтүстік-шығысынан таратуды бастады. 1210-1220 жылдар аралығында Парижде білім алған белгісіз сәулетші Маулброннның нартексінде, монастырьдің оңтүстік бөлігінде және монахтардың асханасында Германиядағы готикалық сәулеттің алғашқы үлгісін салды. Кейінгі готика Маулбронға 13 ғасырдың соңынан 14 ғасырдың ортасына дейін, сондай-ақ 19 ғасырдың соңындағы неміс романтикалық дәуірінде келді. Маулбронндағы Ренессанс сәулеті өте сирек кездеседі, оның негізгі өкілі – герцог Людвигтің аң аулау сарайы. Монастырьдің толығымен сақталуы Вюртемберг герцогтарының арқасында мүмкін болды. Монастырь тас қабырға, көтергіш көпірлі қақпа және бес мұнарамен қоршалған. Бұл құрылыстардың пайда болуы 13 ғасырға дейін барып жетеді.
The architectural history of the Maulbronn Monastery complex is still not fully understood. The monastery was constructed in the 12th century in a Romanesque style, though little of the 12th century work – the portal and its original doors – has been preserved. The specific style used, called the "Hirsau style", was native to Swabia and is characterized by uniform pillars and the rectangular frames around the Romanesque arches. Near the end of the 12th century the architecture of the Cistercians became influenced by Gothic architecture, and the order began disseminating it from northeastern France. From 1210 to 1220, an anonymous architect trained in Paris erected the first example of Gothic architecture in Germany at Maulbronn's narthex, the southern portion of its cloister, and the monks' refectory. The Late Gothic came to Maulbronn from the late 13th century to the mid 14th century, and again in the German Romantic era of the late 19th century. There is a very limited amount of Renaissance architecture at Maulbronn, represented primarily by Duke Ludwig's hunting manor. The monastery as a whole survives due mostly to the Dukes of Württemberg. The monastery was protected by a stone wall, a drawbridge gate, and five towers. The origins of these structures is in the 13th century.
Батыс ауласы
Кешенге әлі күнге дейін оның оңтүстік-батыс бұрышында орналасқан қақпа ғимараты арқылы кіріледі, бірақ көпір енді жоқ. Қақпаның артқы жағындағы жартылай ағаштан салынған ғимарат 1600 жылы, ал шатыры 1751 жылы салынған. Қақпаның артында бастапқыда қонақүй болған дәріхана және монастырь қонақтарына таңертеңгі құлшылықты өткізуге жауапты монахтың резиденциясы орналасқан. Ғимараттың ішкі жағы үлкен, ашық ошақ пен кіреберіс залына бөлінген. Дәріханаға 19 ғасырдағы ат қорасы, қазір мұражай, 1480 жылы салынған шағираттың үстінде тұр. Ат қорасының артында шағираттың хорының іргетастары әлі де сақталған, сондай-ақ 1813 жылы бұзылған романдық қақпаның қалдықтары да бар. Бұл жерде табылған қорғасын құбыр жақын маңда құдық болғанын көрсетеді. Қақпадан шығысқа қарай Фрухткастен орналасқан, қазір концерт залы болып табылады. Ол 13 ғасырда салынған, содан кейін 1580 жылы шарап жасау жабдықтарын сақтау және пайдалану үшін толығымен қайта салынған және кеңейтілген. Қақпаның солтүстігінде монастырьдың әкімшілік және шаруашылық ғимараттары орналасқан. Монастырьдың батыс қабырғасы бойында бұрын теміршілік және дөңгелек жасау шеберханалары болған. Теміршінің шығысында 19 ғасырдың басынан бері Маульбронн қаласының мэриясы орналасқан бұрынғы ат қорасы бар. Ғимарат 1600 жылы өзінің бастапқы готикалық түрінен қазіргі Ренессанс стиліне өзгертілген. Қалалық ғимараттың солтүстігінде Хаберкастен орналасқан, ол астық сақтауға пайдаланылған, ал оған іргелес монастырьдың бас наубайшысының жұмыс орны мен тұрақты жері орналасқан. Соңында үш жартылай ағаштан салынған ғимарат бар. Біріншісі – Speisemeisterei, арақ зауытының жанында, ал үшіншісі – Bursarium, 1742 жылы зират кеңсесі ретінде салынған, бірақ 2019 жылдан бері полиция бөлімі және нотариус кеңсесі ретінде пайдаланылуда. 1550 жылы салынған ортаңғы ғимарат қызметшілерге арналған бөлме болған.
The complex is still entered through the gatehouse, at its southwest corner, though the drawbridge is no longer present. The half timber building on the back of the gatehouse was built around 1600 and the roof in 1751. Just behind the gatehouse are the pharmacy, originally an inn, and the residence of the monk responsible for giving early morning mass to guests at the monastery. The interior of the building is divided into a large, open fireplace and the entrance hall. Attached to the pharmacy is a 19th century carriage house, now a museum, that stands on top of a chapel built around 1480. The foundations of the chapel's choir are still extant behind the carriage house, as are the remains of a Romanesque gate demolished in 1813. A lead pipe found here suggests that there used to be a well nearby. East of the gate is the Fruchtkasten, today a concert hall. It was built in the 13th century and then totally rebuilt and enlarged in 1580 for the storage and use of wine making equipment. To the north of the gate is the monastery's administrative and economic buildings. Along the western wall of the monastery are what used to be the blacksmithy and wheelwright's workshops. East of the blacksmith is the former mews, which has been Maulbronn's city hall since the early 19th century. The building was converted in 1600 from its original Gothic appearance into the present Renaissance style structure. Just north of the city hall is the Haberkasten, used as a granary, and adjacent to that is the workplace and residence of the monastery's chief baker. Finally, there are three half timber buildings. The first is the Speisemeisterei, next to the sawmill, and the third is the Bursarium, built in 1742 as the cemetery office but used as a police station and notary as of 2019. The middle building, built in 1550, was a servant's quarters.
Аббатхана
Монастыр кешенінің ортасында аббатхана орналасқан, онда монахтар мен лайықты бауырлар тұрып, дұға ететін. Монастырда екі топ арасында қатаң бөлініс болды. Бұл тіпті шіркеуде де көрінеді, ол хор қабырғасымен екі бөлікке бөлінген – бірі монахтарға, екіншісі лайықты бауырларға арналған. Хор қабырғасының екі жағында безендірілген цибориумдар (қозы, кесіртке, бас сүйектермен) және ортағасырлық көптеген туындылар бар. Осы қабырғаның алдында, лайықты бауырлар жағында, 1473 жылы бір тас блоктан қашалған айқышқа шегеленген Мәсіхтің үлкен бейнесі тұр. Лайықты бауырлар бөлімінің соңында 2013 жылы орнатылған орган орналасқан. Хорда 1307 және 1317 жылдар аралығында жасалған Маулбронн Мадоннасы – Мадонна мен Бала бейнесі сақталған. Төмендегі ғибадатханада игуменнің креслосы және 92 монахты сыйлайтын хор орындары орналасқан. Олар 1450 жыл шамасында белгісіз шебер, мүмкін Ханс Мюльшер жасаған, киелі жазбалар мен мифтік жандармен безендірілген. Шіркеудегі фрескалар Магтардың Мәсіхке табынуын, Маулброннның негізін қалаушы Вальтер фон Ломерсхаймның лайықты бауыр ретінде монастырға кіруін бейнелейді. Сондай-ақ, монастырь құрылысына қаржы жұмсаған ақсүйектердің гербтері де көрсетілген. Шіркеудің ішінде салынған донорлық шапкіштер мен түпнұсқадағы жалпақ ағаш шатырдың орнына келтірілген қапталған готикалық шатыр 15 ғасырдың соңында шіркеу жөнделген кезде қосылды. Алтарь, оңтүстік германиялық шеберлердің туындысы болуы мүмкін, Исаның азап шегуін бейнелейді және бір кезде алтынмен қапталған, боялған. 1978 жылдан бері сақталған бөліктері шіркеудегі құмтас тақтада тұр. Шіркеудің нартексі Германиядағы ең көне готикалық сәулет үлгісі – 1220 жыл шамасында салынған "Жәннәт". Лайықты бауырлар шіркеуіне кіретін қақпаларда 1178 жылы шырша ағашынан жасалған Германиядағы ең көне есіктер орналасқан. Есіктер темірмен қапталған, пергаментпен әшекейленген, есікке жабыстырылып, қызыл түспен боялған. Аббат шіркеуінің солтүстігінде монастырь орналасқан, оның оңтүстік бөлігі 1210-1220 жылдары "Жәннәт шеберінің" шеберханасымен салынған. Лайықты бауырлар монастырьге кіру және шығу үшін батыс жағындағы дәлізді пайдаланатын. Бұл дәліз баспалдақ арқылы лайықты бауырлардың жатақханасына және жер қабатындағы асханаға жетеді. Ауыс күмбездері 1869 жылы орнатылған жеті жұқа қос бағанамен демеленген. Асханадан монастырьге қарайтын дәліздің қарсы жағындағы жертөледе қазір тас қалаушылардың құрал-жабдықтары көрсетілген. Монастырдың солтүстік жағында монахтар тамақ ішу алдында және тазару үшін жуынатын лаваторий орналасқан. Су бұрқағының көп бөлігі 1878 жылы салынған, тек негізгі ыдыс ғана түпнұсқа. 1340-1350 жылдары бес готикалық терезе қосылды, ал лаваторийдің үстіндегі жартылай ағаш құрылым 1611 жыл шамасында де-Арне стиліне ұқсас стильде салынған. Лаваторийдің қақпалары Маулброннның негізін қалау мифін бейнелейтін суреттермен боялған. Су бұрқағы үйінің қарсы жағында монахтардың асханасы орналасқан, онда толыққанды монахтар тамақ ішіп, Киелі кітап оқылатын. Бұл ғимаратты, мүмкін, "Жәннәт шебері" салған, себебі оның ішкі бөлмелерінде ерте готикалық элементтер бар. 16 ғасырда күмбездердің қабырғалары қызыл түске боялған. Екі асхананы қамтамасыз ететін асхана олардың арасында орналасқан, бірақ түтін мен иіс монастырьдің қалған бөлігінен алыс ұстау үшін жасалған. Цистерциандық тәртіп жылытылатын бөлмелерге тыйым салғанмен, Маулброннда жылу фабрикасы бар, ол жылу фабрикасының астындағы күмбезді бөлмеде от жағу арқылы жылытылған. Түтін сыртқа шығарылып, жылу едендегі 20 тесік арқылы жылу фабрикасына көтерілген. Бұл монастырьдегі жалғыз жылытылатын бөлме болды. Монастырдың шығыс жағының ортасына қосылған бөлме – капелла, онда монахтар үндемеу антын бұза алатын. 1517 жылы салынған қызыл фрескалармен әшекейленген бөлменің жұлдызды күмбездерін үш бағана ұстап тұр. Бағаналардың бірінің тасы сегіз бүркіт бейнесін бейнелейді, бұл ерекше жағдай. Күмбездердің кілті Төрт Евангелист, Құдайдың Тоқтысы және керней тартқан періште бейнеленген. Капелланың оңтүстік-шығыс бұрышында шағын шіркеу бар. Монастардың жатақханасына шығыс жағындағы баспалдақ алып барады. Монастырьге қарайтын дәліз, лайықты бауыр Конрад фон Шмие салған, монастырь ауруханасына, Эфоратқа жетеді. Дәлізді Нурсиялық Бенедикт пен Клерволық Бернардың Мәриям ана алдында тізе бүгіп отырған суреті бейнеленген қабырғалық суреттермен әшекейленген. Символикасынан бұл орын Мариан шіркеуі, скрипторий немесе кітапхана ретінде пайдаланылған деп есептеледі. Вюртемберг герцогтары Маулброннды сатып алғаннан кейін аурухана игуменнің резиденциясы ретінде қайта жаңартылды және игуменнің лауазымынан "Эфорус" деген атау алды.
At the center of the monastery complex is the abbey, where the monks and lay brothers lived and prayed. The monastery had strict divisions between the two groups. This was so even in the church, which is divided into sections for the former and the latter by a choir wall. There are two ciboriums, decorated with toads, lizards, and skulls and a number of medieval works on both sides of the choir wall. In front of this wall on the lay brother's side is a large image of Christ crucified, carved around 1473 from a single block of stone. At the end of the lay brother's section is the organ, installed by de in 2013. In the choir is a Madonna and Child, the Maulbronner Madonna, crafted somewhere between 1307 and 1317. In the chancel below is the abbot's chair and a set of choir stalls for seat 92 monks. They were carved around 1450 by an unknown master, possibly Hans Multscher, who covered them in biblical scenes and mythical creatures. The frescoes within the church depict the Adoration of the Magi, the entrance of Maulbronn's founder Walter von Lomersheim into the monastery as a lay brother. Also present are the coats of arms of nobles who donated to the monastery's construction. The donor chapels, built within rather than outside the church, and vaulted Gothic roof, replacing the original flat and timber roof, were added when the church was renovated in the late 15th century. The altar, likely of South German make, depicts the Passion of Jesus and was once gilded and painted. Those pieces of the set that remain have since 1978 sat on a sandstone slab in the chapel. The church's narthex is Germany's oldest example of Gothic architecture – the "Paradise", built around 1220. The portal into the lay brothers' church contain the oldest datable doors in Germany, fashioned from fir wood in 1178. The door was decorated with wrought iron and parchment that would have been glued onto the door and painted red. Immediately north of the abbey church is the cloister, the southern portion of which was built by the Master of the Paradise's workshop from 1210 to 1220. Lay brothers could enter or leave the cloister from a corridor on its west side. This leads to a flight of stairs to the lay brothers' dormitory, and the lay refectory on the ground floor. The groin vaults are supported by seven slender double column pillars installed in 1869. Opposite the corridor to the cloister from the lay refectory is the cellarium, now a display of stonemasonry paraphernalia. On the north side of the cloister is the lavatorium, where monks washed before meals and for ablution. The majority of the fountain within dates to 1878; only the base bowl is original. The five Gothic windows were added from 1340 to 1350 and the half timber structure above the lavatorium was built around 1611 in a style similar to that of de. The vaults of the lavatorium were painted with a depiction of Maulbronn's founding myth. Across from the fountain house is the monks' refectory, where the full brothers ate their meals and listened to a reading of the Bible. This building was possibly also built by the Master of the Paradise, as evidenced by the Early Gothic elements of its interior. The ribbing of the vaults was painted red in the 16th century. The kitchen that supplied the two refectories is located between them, but arranged such to keep smoke and odors away from the rest of the monastery. Although the Cistercian Order banned heated rooms, Maulbronn has a calefactory that was heated by lighting a fire in a vaulted chamber underneath the calefactory. Smoke was funneled outside and the heat rose into the calefactory through the 20 holes in its floor. It was the only heated room in the monastery. Attached to the center of the eastern side of the cloister is the chapter house, where monks could break their oaths of silence. Three pillars hold up the room's star vaults, which are clad in red frescoes from 1517. One of the captstones for the pillars depicts, unusually, eight eagles. The keystones of the vaults depict the Four Evangelists, the Lamb of God, and an angel blowing a trumpet. At the southeast corner of the chapter house is a small chapel in a bay window. A staircase on the east side of the cloister leads to the monks' dormitory. A corridor on the eastern side of the cloister goes to a Late Gothic connecting building, built by lay brother Conrad von Schmie, leading to the monastery hospital, the Ephorat. The connecting building is decorated with a mural depicting Benedict of Nursia and Bernard of Clairvaux kneeling before the Virgin Mary. From the symbolism, it is thought this space was used as a Marian chapel, a scriptorium, or a library. After Maulbronn's acquisition by the Dukes of Württemberg, the hospital was renovated as the abbot's residence and gained its name from the abbot's title, "Ephorus".
Шығыс ауласы
1588 жылы герцог Людовик III бұрынғы ғимараттың жертөлесіне, әббаттың резиденциясы болуы мүмкін, lustschloss салды. Людовик III-тің lustschloss-ының бар болған кезеңінде ол әкімшілік кеңсесі болып қызмет еткен. Жақын жерде монастырьдан өмір бойы зейнетақы алған қайырымды адамдар тұратын Пфрундхаустың қираған жерлері бар. Ғимарат 1430 жылы тұрғызылған және 19 ғасырда кедейлер үйі ретінде пайдаланылған, 1892 жылғы қаңтарда өртеніп жойылғанға дейін солай болды. Кешеннің оңтүстік-шығыс бұрышында 1516 жылы монастырда болған кезде Иоганн Георг Фауст тұрған деген Фаусттурм мұнарасы орналасқан.
In 1588, Duke Louis III built a lustschloss over the cellar of an earlier building, likely the abbot's residence. During the existence of the de, Louis III's lustschloss was its administrative office. Nearby are the ruins of the Pfründhaus, where donors who had bought a life pension from the monastery resided. The building was erected in 1430 and used as a poorhouse in the 19th century until it was destroyed by fire in January 1892. In the southeast corner of the complex is the Faustturm, the tower where Johann Georg Faust is alleged to have lived while staying at the monastery in 1516.
Су жүйесі
Систерциандық монастырьлар үшін қалыпты болғандай, Маулбронн күрделі су басқару жүйесінің үстінде орналасқан. Монастырдың төңірегіндегі батпақты жерлерді кептіріп, бірнеше каналдар қазып, монахтар шамамен 20 тоған мен көл жасады. Жергілікті Сальцах өзені монастырь астынан бұрылып өтіп, оның канализациясын құрады. Бұл көлдердегі су деңгейін реттеуге болады, бұл Маулбронн монахтарына диірмендерін іске қосуға, сондай-ақ балық және шабақ өсіруге мүмкіндік берді. Осы көлдердің бірінде, Аалкистензееде, монахтар 5000-ға дейін сазан өсіре алды. Жүйенің көп бөлігі бүгінге дейін қолданылып келеді және Маулброннның ЮНЕСКО тізіміне енгендігінің бір бөлігі болып табылады. Су жүйесі 1989 жылдан бері Баден-Вюртембергтің ескерткіштерді сақтау басқармасы тарапынан зерттеліп келеді.
As was customary with Cistercian monasteries, Maulbronn stands on top of a sophisticated water management system. By draining the wetlands around the monastery and digging a series of canals, the monks created some 20 ponds and lakes. A local stream, the Salzach, was diverted to flow under the monastery to form its sewerage. The water levels in these lakes could be controlled, allowing Maulbronn's monks to power their mill, but also to raise fish and eels. In one of these ponds, the Aalkistensee, the monks could raise up to 5000 carp. Much of the system remains in use and is part of Maulbronn's UNESCO inscription. The water system has been under study by Baden Württemberg's lt=Office for the Preservation of Monuments since 1989.
Мұражайлар
Қақпаның жанында орналасқан құймахана келушілер орталығы болып табылады. Бірінші қабатта монастырь кешенінің диорамасы, ал екінші қабатта Маулбронндағы монастырьдан кейінгі өмірді толық көрсететін музей орналасқан. Жақын жердегі Фрюмсерхаус (Frühmesserhaus) Маулбронн монахтары жасаған үш бөлімдік тақталар жиынтығын ұсынады, ол монастырьдың негізі мен оның құрылуына байланысты жағдайларды көрсетеді. Монастырь кешенінде Баден-Вюртемберг штаты басқаратын "Besuchen Bilden Schreiben" атты үш бөлімді әдеби мұражай бар. Бірінші бөлімі "Көру" Маулброннның әдебиеттегі бейнесін көрсетеді. Екіншісі "Оқу", монастырьдің протестант семинариясы ретінде пайдаланылуына арналған, және Иоганн Кеплер, Фридрих Хёльдерлин және Герман Гессе сияқты семинария түлектеріне назар аударады. Соңғысы "Жазу" Маулбронн монахтарының еңбектерін, сондай-ақ 800 жылдық тарихы бар кітапхананы және 50 автордың шығармаларын ұсынады. Аббатхананың қоймасында лапидарий және Маулброннда қолданылған құрылыс әдістерін көрсететін көрме орналасқан.
The cooperage, near the gatehouse, is the visitor center. On the ground floor is a diorama of the monastery complex and on the second floor is a museum room detailing post monastic life at Maulbronn. The nearby Frühmesserhaus displays a three panel display made by the monks of Maulbronn documenting its foundation and attached circumstances. Within the monastery complex is a three part literary museum, "Besuchen Bilden Schreiben", operated by the state of Baden Württemberg. The first of these, "Visit" exhibits Maulbronn's image in literature. Next is "Learn", dedicated to the monastery's use as a Protestant seminary and with a focus on alumni of the seminary such as Johannes Kepler, Friedrich Hölderlin, and Herman Hesse. Finally, "Write" showcases the works of the monks at Maulbronn and a library spanning 800 years and 50 writers. The abbey's cellarium houses a lapidarium and exhibit detailing the construction methods used at Maulbronn.
Мектеп
Ежелгі аудандарда қазір Вюртемберг евангелистік лютеран шіркеуі басқаратын Maulbronn евангелистік семинариясы орналасқан.
The ancient quarters now house a boarding school, the Evangelische Seminar Maulbronn, operated by the Evangelical Lutheran Church in Württemberg.