Майк "Pinky" Хиггинс: Америкалық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Америкалық бейсболшы және менеджер

Майкл Фрэнклин "Пинки" Хиггинс (27 мамыр 1909 – 21 наурыз 1969) – американдық үшінші база ойыншысы, менеджер, клубтың басшы қызметкері және Бейсболдың Бас лигасының скауты. Ол үш команда үшін ойнаған және 1955-1965 жылдар аралығында «Бостон Ред Сокс» командасының менеджері немесе бас менеджері болған. Ойыншы болып ойнаған кезінде ол оң қолмен соққы беріп, лақтырған, ал бойы 6 фут (2 метр) деп тіркелген.

Ойын мансабы

Хиггинс Техас штатының Ред-Ок қаласында дүниеге келген. Бала кезінде оны "Пинки" деп лақаптап атаған, бірақ кейбір мәліметтерге сүйенсек, ол бұл лақапты ұнатпаған. Кейде оны өз атымен де атаған. Ол кейбір автографтарға Фрэнк Хиггинс деп қол қойған, бірақ көбінесе Майк деп танылған, әсіресе карьерасының соңғы жылдарында. Хиггинс Далластағы У. Х. Адамсон орта мектебін бітірген, онда 1926 жылы штаттық чемпионатта екінші орын алған командада ойнаған. 1930 жылдың 25 маусымында Филадельфия Атлетикс командасымен карьерасын бастамас бұрын Остин қаласындағы Техас университетінде оқыған. Сол жылы 24 рет соққы бергеннен кейін, ол 1933 жылға дейін үлкен лигада ойнамаған. 1933 жылы дебюттік маусымында ол .314 орташа соққы көрсеткішімен 13 хоум-ран және 99 RBI (реалданудың ұпай саны) жинаған. 3 тамызда Вашингтон Сенаторларына қарсы өткен ойында 12–8 есебімен жеңіске жеткен кезде циклдік соққы жасаған. Сол жылы "Атлетикс" командасы Америка лигасында үшінші орынды иеленді. 1938 жылы, үшінші базадан ойнайтын Билли Верберге алмастырылып, Бостон Ред Сокс командасына өткен кезде, ол лигадағы ең жақсы соққышылардың бірі саналды және 1933 және 1934 жылдары соққы орташа көрсеткіші бойынша командасын жетектеген. "Бостон Ред Сокс" командасымен өткізген алғашқы екі жылында (1937 және 1938) ол әр жылы 300-ден астам соққы беріп, мансабындағы ең жоғары көрсеткіш – 106 RBI жинаған. 1938 жылдың маусым айында ол қатарынан 12 соққы жасап, үлкен лига рекордын орнатқан (әлі де сақталып тұр), бұл жетістікті 14 рет табаққа шығу арқылы орындаған, себебі ол сол кезеңде екі рет базаға да шыққан. 1952 жылы Уолт Дропо оның рекордын қайталады, ол 12 рет табаққа шығып, арасында базаға шықпаған. Одан кейін ол Детройт Тайгерс командасына су астыдан лақтыратын питчер Элден Аукерге алмастырылып, карьерасының көп бөлігін өткізген. Сонымен қатар, оның соққы көрсеткіштері төмендеген, бірақ күштілік көрсеткіштері сақталған, бірақ 1935 жылы Филадельфиядағы 23 хоум-ран сияқты жоғары деңгейде емес. 1946 жылдың ортасында Бостон Хиггинсті команданың тұрақты үшінші базасы ретінде қайта алды, нәтижесінде команда AL лигасында 12 ойынмен жеңіске жетті (бірақ 1946 жылғы әлем чемпионатын Кардиналс командасына жеті ойында ұтырды). Содан кейін "Ред Сокс" оны босатты, ол зейнеткерлікке шығып, "Ред Сокс" командасының фермалық жүйесінде менеджер болды. Оның соңғы көрсеткіштері: .292 орташа соққы көрсеткіші, 140 хоум-ран және 1,802 ойында 1,075 RBI. Ол 6,636 соққыда 931 ұпай, 374 қос, 51 үш база, 61 ұрланған база және 800 базаға шығу көрсеткішін жинады, сондай-ақ үш рет All-Star командасына (1934, '36, '44) шақырылды.

Higgins was born in Red Oak, Texas. He was nicknamed "Pinky" as a baby, and according to some reports detested it. Alternatively, he was called by either of his given names. He signed some autographs as Frank Higgins, but was predominantly known as Mike, especially later in his career. Higgins graduated from W. H. Adamson High School in Dallas, where he played on the 1926 state championship runner up team. He attended the University of Texas at Austin before beginning his career with the Philadelphia Athletics on June 25, 1930. After only 24 at bats that year, he did not play in the majors again until 1933, when he began to play full time for the A's. In his rookie season of 1933, he batted .314 with 13 home runs and 99 RBIs. He hit for the cycle on August 3 in a 12–8 win over the Washington Senators. The A's of that year finished third in the American League. By 1938, when he was traded to the Boston Red Sox for fellow third baseman Billy Werber, he was not only considered one of the better hitting third basemen in the league but led them in batting average in 1933 and 1934. In his first two years with the Bosox (1937 and 1938), he hit over .300 with a career high 106 RBIs in both years. In June 1938, he set (and still holds) a major league record with base hits in 12 consecutive at bats, accomplishing the feat over 14 plate appearances because he also received two bases on balls during that streak. His mark was tied by Walt Dropo in 1952, who made his 12 straight knocks in 12 appearances, with no bases on balls in between. He would next head to the Detroit Tigers in a trade for submarine pitcher Elden Auker, where he would spend the majority of his playing career. It was also where his hitting numbers dropped while his power numbers still stayed fairly strong, but not in the same realm as his career high of 23 homers with Philadelphia in 1935. Boston got Higgins back in mid 1946 as the team's regular third baseman, winning the AL pennant by 12 games (but losing the 1946 World Series to the Cardinals in seven). The Red Sox then released him, and he retired to become a manager in the Red Sox farm system. His final numbers included a .292 batting average with 140 home runs and 1,075 RBIs in 1,802 games. He accumulated 1,941 career hits in 6,636 at bats, with 931 runs, 374 doubles, 51 triples, 61 stolen bases and 800 bases on balls and made the All Star team three times (1934, '36, '44).

Маусымнан кейін

Хиггинс екі әлем сериясында ойнады: 1940 жылы Детройт сапында және 1946 жылы Бостон сапында. Екеуін де жеті ойындық серияда ұтырды, бірақ сериядағы соққысының орташа көрсеткіші .271 болды, 1 хоум-ран (Детройт үшін), 8 RBI (6 Детройт үшін және 2 Бостон үшін) және 48 соққы жасауда 13 хит жинады.

Басқарушы

Хиггинс басқарушылық карьерасын 1947 жылы Пьемонт лигасының B класындағы «Роанок Ред Сокс» командасымен «Ред Сокс» жүйесінде бастады. Кіші лигаларда сегіз маусым басқарғаннан кейін, оның ішінде төрт маусым (1951–54) «Ред Сокс» командасының AAA лигасындағы «Луисвилл Колонелс» филиалының басшысы болды, ол 1955 жылы «Бостонның» бас жаттықтырушысы болды. «Ред Сокс» командасының жақсаруына дейін ол «Балтимор Ориолс» командасының басты менеджерлігіне үміткер болып қарастырылды, онда техастық және бұрынғы «Тайгерс» командасының ойыншысы Пол Ричардс 1954 жылдың қыркүйегінде «Ориолс» командасының бас менеджері және алаңдағы менеджері болып тағайындалды. Хиггинстің алғашқы командасы шілде және тамыз айларында жақсы өнер көрсетті, бірақ қыркүйек айында сәтсіздікке ұшырап, төртінші орынды иеленді. 1958 жылға дейін ол жеңіске жеткен бірінші дивизион командаларын басқарды және Тед Уильямс тағы екі соққылау титулын жеңіп алды (1957–58), бірақ «Ред Сокс» командасы ешқашан бірінші орынға таласпады – «Нью-Йорк Янкис» командасынан 12 ойыннан кем емес қалып қойды. 1959 жылы 40 жастағы Уильямс жарақат алды (және мансабындағы жалғыз .300-ден төмен көрсеткішті тіркеді), «Ред Сокс» командасы алғашқы 73 ойынының 42-інде жеңіліске ұшырады, ал 3 шілдеде Хиггинс «Вашингтон Сенаторс» командасының жаттықтырушысы (және 1930 жылдары «Кабс» командасының бұрынғы жұлдызды қорғаушысы) Билли Джурджеспен алмастырылды. Алайда Хиггинс «Босокс» командасының иесі Том Яукидің жеке кеңесшісі ретінде ұйымда қалды. 1959 жылғы маусымның сәтті аяқталуынан кейін, Джурджестің «Ред Сокс» командасы 1960 жылғы маусымның алғашқы апталарында соңғы орынға түсті. 1960 жылдың 10 маусымында Джурджес жұмыстан босатылды. Содан кейін, жаттықтырушы Дел Бейкер «Ред Сокс» командасын жеті ойынға басқарғаннан кейін, Хиггинс қайтадан бас жаттықтырушы болып тағайындалды, бірақ нашар ойнаған «Ред Сокс» командасы жеңіліске ұшырауын жалғастырды. Дегенмен, 1960 жылдың 30 қыркүйегінде ол үш жылдық келісімшартты жаңартты және «Бостон» ұйымындағы барлық ойыншыларға жауапкершілікті алды – бұл оның басқарушылық қызметіне бас менеджердің міндеттерін (ресми атағы жоқ) қосты. Ол формасын шешіп, 1962 жылғы маусымнан кейін «Бостонның» бас кеңсесіне атқарушы вице-президент және бас менеджер ретінде толық уақытқа қосылды, өзінің басқарушылық карьерасын 1119 ойында 560–556 (.502) есебімен аяқтады. 2009 жылы Терри Франкона одан озысқанға дейін ол «Ред Сокс» тарихындағы ең көп жеңіске жеткен екінші бас жаттықтырушы болды. Оның ең жақсы нәтижесі 1957 және 1958 жылдары үшінші орын болды, бірақ оның ең жақсы жеңіс көрсеткіші 1955 және 1956 жылдары 84–70 (.545) есебімен төртінші орынға ие болды. Ол басқарушылық қызметтен 53 жасында зейнетке шықты. Бас жаттықтырушы ретінде Хиггинс ойыншылар арасында жақсы қарым-қатынас жасаған және өте жайлы болғандығымен белгілі болды. Ол питчерімен сөйлесу үшін жиі алаңға шықпайтын және бірде былай деді: «Питчер қиын жағдайға түскен сайын алаңға шығудың қажеті жоқ деп санаймын. Оған жаңа ештеңе айта алмайсыз».

Higgins started his managing career with the Class B Roanoke Red Sox of the Piedmont League in the Red Sox farm system in 1947. After eight seasons of managing in the minors — including four (1951–54) at the helm of the Red Sox' Triple A affiliate, the Louisville Colonels of the American Association — he became Boston's skipper in 1955. Before taking the Red Sox promotion, he was under consideration as manager in waiting for the Baltimore Orioles, where fellow Texan and former Tiger teammate Paul Richards had just been installed as the O's general manager and field manager in September 1954. Higgins' first team saw a hot July and August but a September debacle and a fourth place finish. Although he had winning first division teams through 1958 and Ted Williams won two more batting titles (1957–58), the Red Sox never seriously contended — never finishing less than 12 games in arrears of the first place New York Yankees. In 1959, with the 40 year old Williams injured (and turning in the only sub .300 season of his career), the Red Sox lost 42 of their first 73 games, and on July 3, Higgins was replaced as manager by Billy Jurges, a coach with the Washington Senators (and former star shortstop of the Cubs in the 1930s). However, Higgins stayed in the organization as special assistant to Bosox owner Tom Yawkey, a personal friend. After a promising end to the 1959 season, Jurges' Red Sox plummeted into last place in the opening weeks of the 1960 campaign. Jurges was fired on June 10, 1960. Then, after coach Del Baker handled the Red Sox for seven games, Higgins was re installed as manager, but the pitching poor Red Sox continued to lose. Nonetheless, on September 30, 1960, he was signed to a three year contract extension as field manager and given control of all player personnel in the Boston organization — effectively adding the responsibilities of general manager (without the formal title) to his managerial role. He hung up his uniform and joined Boston's front office full time as executive vice president and general manager after the 1962 campaign, finishing his managerial career with a record of 560–556 (.502) in 1,119 games. He was the second winningest manager in Red Sox history until Terry Francona passed him in 2009. His best finish was third place, in 1957 and 1958, although his best winning percentage was achieved in both 1955 and 1956 with 84–70 (.545) fourth place finishes. He was 53 when he retired from managing. As a skipper, Higgins was known for being well liked by players and very easygoing. He would not go out to the mound to talk to his pitcher very often and in fact once said, "I don't believe in that business of walking out to the mound every time a pitcher's in trouble. You can't tell him anything new."

Бас менеджер

Хиггинстің бас менеджер ретіндегі көрсеткіші, оның басқарушылық көрсеткіші сияқты, орташа деңгейде болды. 1960 жылғы маусымнан кейін ол 6 фут 6½ дюйм (1.99 м) биіктігіндегі бастаушы ойыншы Фрэнк Салливанды Филадельфия Филлиз клубына, тағы бір ұзын бойлы оң жақтан тастайтын, 6 фут (2 м) биіктігіндегі Джин Конлиге айырбастады; Конли сонымен қатар Бостон Селтикс командасының Билл Расселдің резервтік орталық ойыншысы болды. Конли Хиггинске екі жақсы маусым сыйлады және 1962 жылы 15 ойын жеңіп алды. Бірақ Пол Ричардстың «Хьюстон Колт .45» командасымен шортстоп ойыншыларын алмастырудан және Эдди Брессоудты Дон Баддинге сатып алудан басқа, Хиггинс екі жылдық (1961–62) мерзімінде басқарушы және ойыншы құрамын бақылаушы ретінде маңызды айырбастар жасаған жоқ. 1962 жылдың күзінде толық уақытты бас менеджер болып тағайындалғаннан кейін, ол бірнеше ірі айырбас жасады, соның бірі Питтсбург Пиратс клубынан күшті соққы беруге қабілетті Дик Стюартты әкелді, бірақ бұл клубтың алаңдағы көрсеткіштерін айтарлықтай жақсартпады. 1964 жылғы маусымнан кейін ғана ол Стюартты Филадельфия Филлиз клубына, қол ауруына шалдыққан сол жақтан тастайтын бастаушы ойыншы Деннис Беннеттке айырбастады, ол «Бостон» формасында 2 ½ маусымда 286 1/3 иннингте 12 ойын жеңіп (13 ойында жеңіліске ұшырады). Хиггинс сондай-ақ өзінің басқарушы орынбасары Джонни Пескимен де келіспеді, оны Яуки жеке таңдаған еді. 1964 жылғы маусымның соңында Хиггинс Пескиді қызметтен шеттетуге мәжбүр болды және оның орнына өзінің адамы Билли Херманды қойды. «Ред Сокс» командасы жоғары лига деңгейінде күресін жалғастырды, ал 1965 жылы Яуки дәуірінде тұңғыш рет 100 ойынға жеңіліске ұшырады, бұл питчерлердің жетіспеуінен болды. Бірақ осы уақытта Нил Махони басқарған жас ойыншыларды дайындау жүйесінде талантты жас ойыншылар (оның ішінде аутфилдер Реджи Смит, бірінші бассмен Джордж Скотт және үшінші бассмен Джо Фой сияқты афроамерикалық ойыншылар) жиналды, олар 1967 жылы 22 ойын жеңімпазы Джим Лонборг және «Үштік тәж» жеңімпазы Карл Ястремскидің көмегімен және қолдауымен АЛ чемпионатын жеңіп алды. Алайда, Хиггинс 1965 жылдың 16 қыркүйегінде Яуки тарапынан қызметтен босатылды, танысы болған және бірге ойнаған Ричардс оны скаут ретінде Хьюстон клубына шақырды. Бұл бейсболдағы оның соңғы жұмысы болды.

Higgins' record as a general manager, like his managing record, was mediocre. During the 1960 offseason, he traded 6 ft 6½ in (1.99 m) starting pitcher Frank Sullivan to the Philadelphia Phillies for another tall right hander, 6 feet (2 m) Gene Conley, who was also Bill Russell's backup center for the Boston Celtics; Conley would give Higgins two healthy seasons and win 15 games in 1962. But apart from swapping shortstops with Paul Richards' Houston Colt .45s, acquiring Eddie Bressoud for Don Buddin, Higgins made no other significant trades during the remainder of his two year (1961–62) tenure as both manager and supervisor of playing personnel. Once he was named full time general manager, in the autumn of 1962, he did make a few major trades, one of them netting slugger Dick Stuart from the Pittsburgh Pirates, but they did not materially improve the club on the field. He made no further major deals until after the 1964 campaign, when he sent Stuart to the Phillies for left handed starting pitcher Dennis Bennett, who suffered from a sore arm and would win only 12 games (losing 13) in 286 1/3 innings over 2 1/2 seasons in a Boston uniform. Higgins also clashed with his managerial successor, Johnny Pesky, who had been personally chosen by Yawkey. By the end of the 1964 season, Higgins had pushed Pesky aside, replacing him with his own man, Billy Herman. The Red Sox continued to struggle at the major league level, and in 1965 they lost 100 games for the only time during the Yawkey era for lack of pitching. But meanwhile, in their farm system directed by Neil Mahoney, they were amassing talented young players (including African American players such as outfielder Reggie Smith, first baseman George Scott and third baseman Joe Foy) who would lead them to an improbable AL pennant in 1967, aided and abetted by 22 game winner Jim Lonborg and Triple Crown winner Carl Yastrzemski. Higgins, however, was finally ousted by Yawkey on September 16, 1965, ironically the same day 21 year old Boston righthander Dave Morehead threw a no hitter. He then joined Houston as a scout, hired by old friend and teammate Richards. It would be his last job in baseball.

Расизм

Ред Сокс тарихшылары клубтың нәсілдік интеграцияға қарсы тұру беделінің тамырын талқылағанда, көбінесе Хиггинсті Яукимен бірге есімдерін атайды. Ред Сокс сол кездегі 16 үлкен лига командасының арасында (1959 жылы) қара терілі ойыншыны алаңға шығарған соңғы команда болды және Джеки Робинсонның 1947 жылы «Бруклин Доджерс» құрамында дебют жасаған сәтінен бастап Хиггинстің алғашқы басқару мерзіміне дейін толығымен ақ құрамды ұстады. Бостондық бейсбол жазушысы Ал Хиршберг оның сөзін келтірді: «Мен сөйлесе алсам, бұл командада қаралар болмайды». Ол сондай-ақ спорт журналисі Клифф Кинді, Минни Миносоның талантын мақтағанын естігеннен кейін, «қараларды жақсы көретін қатыгез» деп атады. Миносо – кубалық, африкалық тегі бар ойыншы және «Уайт Сокс» командасының шабуылшысы еді. Ред Сокс командасының алғашқы афроамерикалық ойыншысы, универсал инфилдер Пумпси Грин, 1959 жылдың шілде айында Юргестің қысқа мерзімдік басқару кезеңінде екінші лигадан шақырылды. Бірақ Хиггинс 1955 жылы Ред Сокс бас бапкері болғанға дейін үлкен лига құрамын бақылауға алмады, ал клубтың түрлі-түсті ойыншыларды қабылдаудан бас тарту саясаты Яуки мен оның кеңсе басшылары Эдди Коллинз бен Джо Крониннің кезінде бұрыннан қалыптасқандай көрінеді. Хиггинс басқарушылық лауазымына оралғаннан кейін, 1960 жылдың ортасынан 1965 жылдың соңына дейін ойыншылар құрамын қадағалап, интеграцияланған тізімді басқарды және бірнеше түрлі-түсті ойыншыларды (шабуылшылар Роман Мехиас, Ленни Грин, Ал Смит және Уилли Тасби, инфилдерлер Грин, Билли Харрелл және Феликс Мантилья) сатып алды. Тасби 1960 жылдың соңында Бостон газетінде берген сұхбатында Хиггинс үшін ойнауға ынталы екенін айтты. (Ол 1960 жылғы Үлкен бейсбол лигасының кеңейту таңдауында таңдалғанға дейін Red Sox құрамында жарты жыл ғана өтті.)

Басқарушылық жазба

Команда Жыл Регулярлық маусым Плей-оффОйындарЖеңісЖеңіліс%ЖеңісОрын – – – –BOS 15484700.545 4-ші AL – – – –BOS 15484700.545 4-ші AL – – – –BOS 15482720.532 3-ші AL – – – –BOS 15479750.513 3-ші AL – – – –BOS 7331420.425 Позиция өзгертілді – – – –BOS 10548570.457 7-ші AL – – – –BOS 16276860.469 6-шы AL – – – –BOS 16076840.475 8-ші AL – – – –Барлығы 1116 560 556 0.502 0 0 –

Өлім

1968 жылдың ақпан айында Хиггинс бір адамды өлтіріп, үш адамды көлікпен жарақаттағандықтан тұтқындалды. Сот тағайындалғанға дейін екі рет жүрек талмасы (инфаркт) болды. Ол мас күйде көлік жүргізгенін мойындады және төрт жылға сотталды, бірақ екі ай өте салысымен шартты түрде босатылды. Шартты түрде босатылғаннан кейін бір күн өткен соң, 59 жасында Далласта жүрек талмасынан қайтыс болды.