Кіріспе
Консервативті ирандық шиит ұйымы Anjoman e Hojjatieh, сондай-ақ The Hojjatie Society (انجمن خیریه حجتیه مهدویه, hojjatiya деп те жазылады) деп аталады, ол дәстүрлі ирандық шиит діни ұйымы. Ол 1950 жылдары Машхад қаласындағы дін қызметкері Махмуд Халаби құрған. Hojjatieh Ирандағы діни мұсылмандар арасында Бахаи дініне қарсы күшті ұстаным танытқан жалғыз ұйым емес (оның қудалауы ондаған адамның өліміне, Бахаи қауымдастығы мен жеке мүліктерінің жойылғанына және қорланғанына әкелді). Hojjatieh мүшесі Махмуд Садри, ұйым Бахаи дінін зорлықсыз жоюға бейім екенін мәлімдейді. Оның сөзіне қарағанда, ұйым жетекшісі Халаби өзінің ізбасарларын Бахаилерді қудалаудан қайта-қайта ескерткен: "Бұл дұрыс жол емес, біздің жолымыз да осы емес". Алайда, ұйым мүшелерінің және Hojjatieh тарапынан физикалық шабуылға ұшыраған Бахаилердің баяндамалары Hojjatieh-тің зорлыққа бейім екенін көрсетеді. Hojjatieh қоғамы Бахаилерді қорқыту және қудалауда маңызды рөл атқарды. Рухолла Хомейни Hojjatieh қоғамын сатқындық пен реакциялық көзқараспен айыптағаннан кейін, ұйым өздігінен тарады. 1979 жылғы революциядан кейін Ислам Республикасында билікке келген бірнеше саяси тұлғалар бұл қауымдастыққа мүше болған немесе оның Бахаизмге қарсы ұстанымын қолдаған: Али Хаменеи, Али Акбар Велаяти, Мохаммад Али Раджаи, Камал Харази, Хаддад Адель, Али Акбар Парвеш және Жавад Зариф олардың арасында. Мехди Абришамчи бұрын қауымдастықтың мүшесі болған, кейін MEK-ке қосылған. Иран Ислам Республикасы мен оның негізін қалаушы аятолла Рухолла Хомейни сияқты консервативті шиит құндылықтарын бөліссе де, ұйым Хомейнимен және оның жақтастарымен бірнеше мәселе бойынша келіспеушіліктерге тап болды. Оларға Hojjatiyeh-тің Хомейнидің Велаят е факих доктринасына, (кейде) популистік солшыл үкімет саясатына, және дін қызметкерлерінің саясатқа араласуына (Махди пайда болғанға дейін) қарсылығы, сондай-ақ режимнің Иран үкіметіне (күдікті түрде) кіріп кеткен Hojjatiyeh-тің (күдікті) құпия мүшелеріне қарсылығы кірді. Бұрынғы ұйым, Anjoman e Imám e Zaman (жекеше Anjoman e Zedd e Baháʼí деп аталады) Халаби құрған. Иран революциясынан кейін ол Anjoman e Hojjatieh Mahdavieh (қысқаша Hojjatieh деп аталады) деп қайта аталды. Халаби "саяси және қоғамдағы барлық кемшіліктердің себебі Бахаилердің ықпалында деп сенді, сондықтан олармен күресу қажет" деп есептеді. Бірақ Мосаддигтің шаһтың жақтастары (Мохаммад Реза Пахлави) құлатуынан кейін, олардың қызметіне шаһтың қолдауымен рұқсат берілді. САВАК-тың негізін қалаушы Теймур Бахтиар сол кезде Бахаи ғимаратына балтамен шабуыл жасаған. Халаби шаһ Мохаммад Реза Пахлавидің басшылығымен САВАК қауіпсіздік агенттігімен жұмыс істегендігі айтылады, ол "коммунистер сияқты басқа да жат діндермен күресуде" толық ынтымақтастық көрсеткен. Осылайша, ол мүшелерді тартуға және қаржы жинауға мүмкіндік алды. 1970 жылдардың басына қарай Hojjatiyeh Иранда ғана емес, көршілес елдерде де белсенді болды. Алайда, Encyclopædia Iranica ислам революциясы "Hojjatiyeh-ті дағдарысқа түсірді" және революцияға қатысты "жетекшіліктің алғашқы реакциясы" "күдік пен ұстамсыздықпен" сипатталды. 1983 жылдың 12 шілдесінде ол одан әрі барып, былай деді: "Егер сіздер 12-ші имам келгенше күнәлардың көбеюіне рұқсат беруге сенетін болсаңыздар, өз ұстанымыңызды өзгертіп, қайта қарауыңыз керек. Имам күнәларды жою үшін оралады, бірақ ол оралғанша күнә жасауымыз керек пе? Мұндай бұрыс ойлардан арылыңыз. Егер сіз мұсылман болсаңыз және елге сенетін болсаңыз, осы фракциялықтардан арылып, ұлтты алға жылжытатын толқынға қосылыңыз, әйтпесе ол сізді қиратып жібереді". Сонымен қатар, Хомейнидің шабуылының мағынасы белгісіз болғандықтан, кем дегенде 2010 жылға дейін "Хомейни Hojjatiyeh-ге қызметін тоқтатуға бұйрық берді ме деген мәселе әлі де талқыланып жатыр", Hojjatiyeh жақтаушысының бірі "Аятолла Хомейни мен Hojjatiyeh арасындағы қақтығысты көрсететін ешқандай құжат жоқ" деп мәлімдеді. Ал бірқатар реформаторлар 2005-2013 жылдар аралығында Махмуд Ахмадинежадтың басшылығымен Hojjatiyeh-тің қайта жаңғыруы туралы ескертті.
Anjoman e Hojjatieh, also called The Hojjatie Society (انجمن خیریه حجتیه مهدویه, also spelled hojjatiya), is a traditionalist Iranian Shi'i lay religious organization. It was founded by Mashhad based cleric Mahmoud Halabi in the 1950s
While the Hojjatieh has not been alone among religious Muslims in Iran in strongly opposing the Baháʼí Faith (whose persecution has involved dozens of killings and the destruction and desecration of Baháʼí communal and private property), Mahmud Sadri, a Hojjatieh member, claims that the Society is committed to eliminating the Baháʼí faith non violently. According to him, its leader Ḥalabi has repeatedly warned his followers against persecution of Baháʼís, saying: "This is not the way, this is not our way". On the other hand, a more accurate depiction of their activities by its members as well as by Baha’is who been physically attacked by the group shows the violent nature of Hojjatieh. Hojjatieh Society played a significant role in intimidating, and persecuting Baha'is. After Ruhollah Khomeini threatened the Hojjatieh Society and accused them of treason and reaction, the Society dissolved itself. There are several political figures who had a history of membership in the association, or sympathized with its anti Bahá'íism, and after the 1979 revolution assumed power in the Islamic Republic; Ali Khamenei, Ali Akbar Velayati, Mohammad Ali Rajaei, Kamal Kharazi, Haddad Adel, Ali Akbar Parvesh, and Javad Zarif are a few examples. Mehdi Abrishamchi was formerly a member of the association before joining MEK. Despite sharing many of the same conservative religious Shi'i values as the Islamic Republic of Iran and its founder Ayatollah Ruhollah Khomeini, the society has clashed with Khomeini and his supporters over several issues. These include the Hojjatiyeh's opposition to the Khomeini doctrine of Velayat e faqih, (sometime) populist leftist government policies, and involvement by the religious in politics in general (until the appearance of the Mahdi); and the regime's opposition to the (alleged) secret members of the Hojjatiyeh who have (allegedly) infiltrated the Iranian government. An earlier organization, the Anjoman e Imám e Zaman (called Anjoman e Zedd e Baháʼí privately), was founded by Halabi. After the Iranian Revolution it was renamed Anjoman e Hojjatieh Mahdavieh (called Hojjatieh for short). Halabi believed "that whatever had gone wrong politically and in society at large was due to the influence of Baha'i and, therefore, he had to confront it". but following the toppling of Mosaddegh by supporters of the Shah (Mohammad Reza Pahlavi), their activities were allowed to continue "in return" for their support of the Shah's rule Founder of SAVAK, Teymur Bakhtiar, took a pick axe to a Baháʼí building himself at the time. Halabi is said to have worked with SAVAK security agency under Shah Mohammad Reza Pahlavi, offering his full cooperation in fighting "other heathen forces, including the Communists." By doing so he was given freedom to recruit members and raise funds. By the early, 1970s Hojjatiyeh was active not only all over Iran but also in neighboring countries;
However, Encyclopædia Iranica states the Islamic revolution "caught Ḥojjatiya by surprise", and the "initial reaction of the leadership" toward the revolution was "one of skepticism and suspicion". and on 12 July 1983 he went further, declaring,
<blockquote>Those who believe that we should allow sins to increase until the 12th Imam reappears should modify and reconsider their position The Imam will return to eliminate sin, but we should sin so that he will return? Set aside such wrong thinking. If you are Muslim and if you believe in your country, get rid of this factionalism and join the wave that is carrying the nation forward; otherwise, it will break you. In addition, because of the ambiguity of Khomeini's attack, at least as of 2010, "it is still a matter of debate whether Khomeini truly ordered Hojjatiyeh to stop its activities," with one Hojjatiyeh adherent stating, "there is no document indicating a confrontation between Ayatollah Khomeini" and Hojjatiyeh. while a number of reformist sources warned of a Hojjatieh revival under the administration of Mahmoud Ahmadinejad from 2005–2013.
Қауіпсіздік ұстанымы
Ходжатияның зорлық-зомбылықсыз немесе зорлық-зомбылықсыз болғанымен қауіпті екендігі туралы пікірлер қарама-қайшы. Заң ғалымы Ноа Фельдманның сөзіне қарағанда, "Ираннан тыс" сарапшылардың жиі жасайтын қателігі – жақтастарының "имамды күштеп қайтаруға тырысып, оның өз уақытында оралуын асықтыруға ұмтылмай, ынта-дәмемен күтеді" деген түсініксіздік. Шындығында, Хомейни үкіметі мен оның қолдаушыларының Ходжатия қоғамына деген кері қарым-қатынасының бір себебі – топтың "махдидің келуін үдетуге болмайды деген тыныш көзқарасы" болды. Ронен А. Коэн, ұйымның кейбір мүшелерінің бахаиларға қарсы зорлық-зомбылық әрекеттері қоғамның доктринасына қайшы келеді деп жазады. "Иран энциклопедиясында" Ходжатия жетекшісімен жасалған сұхбатта, ұйым Иран бахаиларын мемлекеттік қуғын-сүргінге қатыспайды және қатаң бейбітшілдікке, зорлық-зомбылық пен қуғын-сүргінге толығымен қарсы екендігі айтылады.
As the leaders of Ḥojjatiya were committed to a non violent, persuasive strategy in dealing with Bahais, the Association did not take part in persecution of Bahais in post revolutionary Iran. For all Ḥalabi's animus against Bahais, he was a disciplined pacifist. He was distraught by violence and repeatedly warned his followers: "This is not the way, this is not our way"On the other hand according to Yazdani, some sympathetic scholars and former members such as Sadri have tried to depict the Hojjatieh as a largely non violent association. A more accurate depiction of its activities and their at times violent nature has been recorded by others among its members as well as by Baha’is who been physically attacked by the group.
Ходжатия басшылары бахаилармен қарым-қатынаста зорлық-зомбылықсыз, ықпалдастыру стратегиясын ұстанғандықтан, Ассоциация Иран революциясынан кейін бахаиларды қуғынға салуға қатыспады. Халабидің бахаиларға деген жеккөрушілігіне қарамастан, ол тәртіпті пацифист болды. Ол зорлық-зомбылықтан қатты мазаланып, өзінің ізбасарларын бірнеше рет ескертті: "Бұл жол емес, бұл біздің жолымыз емес". Бірақ, Yazdani сөзіне сүйенсек, Садри сияқты кейбір жақтас ғалымдар мен бұрынғы мүшелер Ходжатияны көбінесе зорлық-зомбылықсыз ассоциация ретінде көрсетуге тырысты. Ұйымның мүшелері, сондай-ақ топтың физикалық шабуылдарына ұшыраған бахаилар оның қызметінің және кейде зорлық-зомбылық сипатының дәл сипаттамасын жасады.
As the leaders of Ḥojjatiya were committed to a non violent, persuasive strategy in dealing with Bahais, the Association did not take part in persecution of Bahais in post revolutionary Iran. For all Ḥalabi's animus against Bahais, he was a disciplined pacifist. He was distraught by violence and repeatedly warned his followers: "This is not the way, this is not our way"On the other hand according to Yazdani, some sympathetic scholars and former members such as Sadri have tried to depict the Hojjatieh as a largely non violent association. A more accurate depiction of its activities and their at times violent nature has been recorded by others among its members as well as by Baha’is who been physically attacked by the group.
Нұсқаулық
Қауымдастықтың тоқтатылуынан кейін жасалған сұхбаттардан жиналған ақпаратқа сәйкес, 1970 жылдардың басында топ "өсіп келе жатқан күрделілік пен еңбектің бөлінуіне" байланысты өзін ұйымдастырды. Топтағы оқыту негізгі оқу (пая), аралық оқу (вижа) және жоғары деңгейдегі оқу (нақд е Иқан) түрінде жүргізілді. Оқу сабақтары апта сайын Иранның жеке үйлерінде өтіледі. Оқу материалдары теріліп, көшіріліп таратылды. Бұл материалдар "бір апта ішінде қайтарылып алынды, осылайша қауымдастықтан бірде-бір көшірме шықпады", және "студенттерге материалды сырттан кімдермен бөлісуге немесе талқылауға тыйым салынды". Мүшелер шиит және бахай тарихы мен дінтануы бойынша "негізгі оқуды" алды, содан кейін олар "операциялардың мамандандырылған топтарына" қабылдануы мүмкін. Олардың ішінде: Бахаи миссионерлерімен пікір таласу, бахаилерді исламға қайта оралуға көндіру және бахаи миссионерлік қызметінің әсерін оған ұшырағандарға таратуды болдырмау міндеті жүктелген "Бағыт-басшылық тобы (Горух е ершад)" болды. Ходжатиядағы "ең белгілі мамандар" "пікір таластырушы белсенділер (мобарез), публицисттер (сохранран), оқытушылар (модаррес) және барлау қызметкерлері (мо хаққек)" ретінде танылды. Ходжатияның толыққанды мүшелерінің көпшілігі "апталық жиналыстар барысында жоғарыда аталған міндеттердің кем дегенде екеуін орындады". Ходжатияның мәлімдемесіне сәйкес, олардың науқаны соншалықты тиімді болды, бахаилер "ашық пікірсайыстар мен қақтығыстардан қашып, қорғаныс позициясын қабылдады".
The Guidance Team (Goruh e eršād), which was in charge of "debating Bahai missionaries, persuading Bahais to return to Islam, and neutralizing the effects of Bahai missionary activity on those exposed to it". The "most salient specialists" in Hojjatieh were known as "polemical activists (mobārez), public speakers (soḵanrān), instructors (modarres), and intelligence operatives (mo ḥaqqeq)". Most full fledged Ḥojjatiya members "carried out at least two of the above duties in the course of weekly meetings". According to Hojjatieh, its campaign was so effective that Bahais adopted "a more defensive and reserved posture avoiding open debates and confrontations".