АҚШ-тың Оңтүстігіндегі мақта фермерлерінің қарыз жүйесі (1860-1940 жж.)
Crop-lien system
АҚШ-тың Оңтүстігінде 1860-1940ж. мақта фермерлері үшін несие жүйесі. Жер иесіз шаруалар несие алып, егістігінен төлейтін. Екінші дүйн. соғысымен аяқталды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Өсімдіктерді кепілге алу жүйесі – 1860 жылдардан 1940 жылдарға дейін АҚШ-тың оңтүстігіндегі мақта шаруалары кеңінен қолданған несие жүйесі болды.
The crop lien system was a credit system that became widely used by cotton farmers in the United States in the South from the 1860s to the 1940s.
Тарих
Жерді иеленбеген қосалқы және жалға алушы шаруалар өңдейтін жерлеріне қатысты азық-түлік пен тұтыну тауарларын жергілікті саудагерлерден несиеге алып отырды. Саудагерлер мақта өнімін кепілге алып, оны сатудан ең алдымен саудагерлер мен жер иелері ақша алатын. Ал қалған өнім шаруаға тиді. Бұл жүйе 1940 жылдары жағдай жақсарғанда және көптеген кедей шаруалар Екінші дүниежүзілік соғыстың нәтижесінде жұмыс орындарының көп болуына байланысты қалалар мен кенттерге тұрақты түрде көшіп кеткен кезде тоқтатылды. Америка Азамат соғысынан кейін Оңтүстіктегі шаруалардың қолма-қол ақшасы аз болды. Соғыс кезінде британдықтар Мысыр мен Үндістандағы мақта плантацияларына инвестиция жасады, нәтижесінде мақтаның артық өндірісі пайда болды. Мақта бағасы 1850 жылдардағы деңгейден төмендеді. Егін кепілдік жүйесі – көбінесе афроамерикандық шаруалардың егін егу маусымы алдында күтілетін егістің құнына несие алуға мүмкіндік берді. Жергілікті саудагерлер жыл бойы азық-түлік пен тұтыну тауарларын несиеге ұсынып отырды; мақта егіні жиналғаннан кейін шаруалар оны саудагерге қарызын өтеу үшін тапсыратын. Көп жағдайларда егін өнімдері қарызды жаба алмады, ал шаруа келесі жылды қарызға батып, тәуелді жұмыскер ретінде бастады. Қарыздан шығуға тырысып, одан да көп қарыз жинаған көптеген шаруалар өмірінің соңына дейін жер иесінің, әдетте ақшаруаның, бағынышында жұмыс істеуге мәжбүр болды. Сонымен қатар, қосалқы шаруалардың ешқандай жылқысы мен құрал-жабдығы болмады, бірақ жалға алушы шаруалардың олар болды және егістің үлкен бөлігіне ие болды. Қалғанын иесі алып қойды. Егін жинау кезінде саудагер егістің сатылуынан түскен ақшаны қайтарып алды. Саудагерлер тауар сатып алу үшін несие алып, өз кезегінде шаруадан пайыз және несиеге алынған тауарлар үшін жоғары баға алды. Саудагер көбірек мақта (немесе басқа да ақшалық дақыл) өсіруді талап етті (басқа ештеңе жақсы пайда әкелмеді), сондықтан ол шаруаның қандай дақыл өсіретінін анықтады. Көптеген плантациялар жергілікті саудагерлердің қосалқы шаруаларынан түскен пайданы көріп, өздерінің плантациялық дүкендерін ашты. Олар да осы принцип бойынша жұмыс істеді, бірақ қоғамдық байлықты одан әрі шоғырландырды.
Sharecroppers and tenant farmers, who did not own the land they worked, obtained supplies and food on credit from local merchants. The merchants held a lien on the cotton crop, and the merchants and landowners were the first ones paid from its sale. What was left over went to the farmer. The system ended in the 1940s as prosperity returned and many poor farmers moved permanently to cities and towns, where jobs were plentiful because of World War II. After the American Civil War, farmers in the South had little cash. During the war, British interests had invested in cotton plantations in Egypt and India, resulting in an oversupply of the commodity. Cotton prices dropped below the levels enjoyed in the 1850s. The crop lien system was a way for farmers, mostly black, to get credit before the planting season by borrowing against the value of anticipated harvests. Local merchants provided food and supplies all year long on credit; when the cotton crop was harvested farmers turned it over to the merchant to pay back their loan. In most cases, the crop did not cover the debt, and the farmer started the next year in the red as an indentured servant. Working through a vicious cycle of trying to pay off debt and accumulating more and more debt left many farmers working the rest of their lives under their landowner, usually a white farmer. Additionally, sharecroppers had no mules or tools, but tenant farmers had them and commanded a larger share of the crop. The owner took the rest. At harvest time, the merchant collected his debts from the sale of the crop. The merchants had to borrow the money to buy supplies and, in turn, charged the farmer interest as well as a higher price for merchandise bought on such credit. The merchant insisted that more cotton (or some other cash crop) be grown (nothing else paid well) and thus came to dictate the crops that a farmer grew. Many plantations saw the profit local merchants made off their sharecroppers and created their own plantation stores. These operated on the same principle but further concentrated the community wealth.