26-шы аяқ әскер полкі (Камерондықтар): тарихы, құрылуы, реформалар мен таратылуы. Шотландия армиясының және Ұлыбритания армиясының бөлігі. Камероншылар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
26-шы (Камерундық) жаяу әскер полкі – шотланд армиясының, кейіннен британ армиясының шотландтық жаяу әскер полкі, 1689 жылдан 1881 жылға дейін әрекет етті. Полк алғашқы полковнигінің атымен "Ангус графының полкі" деп аталғанмен, 1751 жылға дейін "Камерондар" деп белгілі болды, сосын 26-шы жаяу полкі деп саналды. Чайлдерс реформасы кезінде 90-шы жаяу полкімен (Пертшир еріктілері) бірігіп, 1881 жылы "Камерондар (Шотландтық мылтықшылары)" полкін құрды. Камерондар өздері 1968 жылы таратылды, яғни бүгінгі күні 26-шы жаяу полкінің тарихын жалғастыратын әскерлік бөлім жоқ.
The 26th (Cameronian) Regiment of Foot was an infantry regiment of the Scots Army and subsequently a Scottish infantry regiment of the British Army, active from 1689 to 1881. Although the regiment took the name of its first colonel as The Earl of Angus's Regiment, it became popularly known as The Cameronians until 1751, when it was ranked as the 26th Foot. Under the Childers Reforms it amalgamated with the 90th Regiment of Foot (Perthshire Volunteers) to form the Cameronians (Scottish Rifles) in 1881. The Cameronians were themselves disbanded in 1968, meaning that no Army unit today perpetuates the lineage of the 26th Foot.
Құрылу
Ол бастапқыда Конвент лордтарының Камерон гвардиясы ретінде құрылған, Камерондықтардың атымен аталып, олар пресвитериан Ричард Камеронның ізбасарлары еді. Ричард Камерон Стюарт монархтары Карл II және Джеймс VII-нің пресвитериандық дінді тыйым салу және Шотландия шіркеуіне епископтарды таңу әрекеттеріне қарсы Келісімдіктердің күресінде белсенді көшбасшы болған. Бұл қақтығыс Ұлы революциямен аяқталып, 1689 жылдың 14 наурызында Шотландияның Мүліктік Конвенті шақырылды. 11 сәуірде, Англия коронациясы күні, Конвент Джеймстің енді Шотландияның королі емес екенін ресми түрде жариялады және тәжді Уильям мен Мэриге бірлесіп ұсынды. 1689 жылдың наурыз айында Уильям қызметіне үш шотланд полкі Эдинбургке келді, ал Конвентті қорғау үшін жиналған уақытша күштер таратылды. Бірақ, келесі айда, Джеймс, Ангус графы Дуглас маңында Камерондықтардан жасақталған полк құрып, оны Уильям III қызметіне қойды. Бір күнде 1200 адам "барабан соғысы" (белсенді жұмылдыру) немесе сыйлық ақшасыз тіркелді делінеді. Полктің номиналды саны 1200 адамнан, жиырма компанияда, әрқайсысында алпыс адамнан тұрды. Оның ерекше діни тамыры әр компанияда ақсақал болуы керек екендігі және полк капелланының Камерондық болуы керек екендігі туралы ережеде көрінді.
It was originally formed as the Cameronian Guard by the Lords of the Convention, named after the Cameronians, followers of the Presbyterian Richard Cameron, who had been a militant leader in the struggles of the Covenanters against attempts by the Stuart monarchs Charles II and James VII to outlaw Presbyterianism and impose bishops on the Church of Scotland. This conflict culminated with the Glorious Revolution leading to a Convention of the Estates of Scotland meeting on 14 March 1689. On 11 April, the day of the English coronation, the Convention finally declared that James was no longer King of Scotland, and offered the crown jointly to William and Mary. In March 1689, three Scottish regiments in the service of William arrived in Edinburgh, and the ad hoc forces raised to protect the convention were dismissed. However, the following month, a regiment was raised near Douglas by James, Earl of Angus, drawn from among the Cameronians, and placed under the service of William III. 1200 men are said to have been enlisted in a single day, without the need for "the beat of drum" (active recruiting) or any bounty money being paid. The regiment had a nominal strength of 1200 men, in twenty companies of sixty, and its unusual religious background was reflected in the regulation that each company was to have an elder, as well as the regimental chaplain being a Cameronian.
Вильгельм III-дің тұсында қызмет ету
Полк 1689 жылы Шотландия королі Вильгельм II және Англия королі Вильгельм III басқаруымен мемлекеттік қызметке қабылданды. 21 тамызда Дункельд шайқасында Дундидің якобит әскерлерін жеңіп, сол жылғы Дундидің якобит көтерілісінде шешуші бетбұрыс жасады. Полк 1693 жылдың шілде айында Тоғыз жылдық соғыс кезінде Ланден шайқасына да қатысты.
The regiment entered government service under King William II of Scotland, III of England, in 1689, and on 21 August defeated Dundee's Jacobite forces at the Battle of Dunkeld, a turning point in Dundee's Jacobite rising of that year. The regiment also took part in the Battle of Landen in July 1693 during the Nine Years' War.
Испания мұрагерлік соғысы
1701 жылы Испания мұрагерлік соғысы басталғанда, он үш полктан тұратын ағылшын экспедициялық күштері Нидерландыға жіберілді. 1702 жылдың басында екінші күш келді, оның ішінде Камерондықтар да болды, және екі топ та мамыр айында соғыс жарияланғанда Марлборо герцогының қолбасшылығындағы үлкен одақтас әскерге қосылды. 1702 және 1703 жылдары әскер бірнеше қалаларды қоршаумен басып алды, бірақ Камерондықтардың қатысуы осы оқиғалардың ешқайсысына тіркелмеген; олар келесі жылы толыққанды қатысуға тиіс еді. Олар 1704 жылдың мамыр айының ортасында Бедбургте науқанына жиналды, ал шілде айының басында Шелленберг шайқасында британдықтардың негізгі шабуылына қатысты. Ондағы жүз отыз адамның он тоғызы қаза тауып, ал алпыс екеуі жараланды. Содан кейін полк шілдеде Бленхайм шайқасында соғысты, онда ол келесі түнде тұтқынға алынған он үш мың адамның бір бөлігін күзетіп, қосымша міндет атқарды. Британдық күш қазан айында Нидерландыға кері тартылды, онда ол қыстақтарға орналасты. 1705 жылы олар Эликсхайм шайқасында шайқасты, бірақ жылдың қалған бөлігі оқиғасыз өтті. Камерондықтар 1706 жылдың сәуір айының соңында қысқы үй-жайларын тастап, мамыр айында 23-і күні Рамильи шайқасына әкелген кеңінен маневрлерге қатысты. Полк негізгі шабуылға қатыспады, бірақ шайқас кезінде қатты оқ атудың әсеріне ұшырап, көп адам қаза тапты. Тамыз айында полковник – қазір Эраль Стейр – шотландтық сұрларға қолбасшылық етуге тағайындалды, ал подполковник Джордж Престон оған полковниктік лауазымға ие болды. Полк жылдың соңғы бөлігінде бірнеше қоршауларда, соның ішінде Атта, Камерондықтардың бір тобы бекіністің қабырғаларына төрт күн бұрын кіріп, берілуге мүмкіндік жасады. 1707 жылғы науқан оқиғасыз өтті, бірақ полк шаршау мен аурудан қатты зардап шекті, бір кезде күресуге қабілетті жүз адамға дейін қысқарды. 1708 жылы полк қысқа уақытқа Ұлыбританияға оралуға ескерту алды, бірақ француз флоты қонуға дайын болмағандықтан кері қайтарылды. Шілдеде олар Оденард шайқасында ауыр зардап шекті, содан кейін Лилль қоршауында қызмет етті. Қамауда олар қыркүйек айының соңында оқ-дәрі конвойын күзетуге бөлінген күштердің бір бөлігі болды; оны Вижендейлде француз күштері ұстады, олар өздері ертіп жүретіндердің шабуылына ұшырады. Француз күштерінің 6 мыңға жуық өлгендері мен жараланғандары болды, ал одақтастардың 9 жүзден астамы. Жылдың соңында Камерондықтар Гентті жаулап алған әскердің бір бөлігі болды, содан кейін олар қыста қалды. Олар 1709 жылы маусымда Генттен шығып, Турнайды қоршау кезінде қорғаныс күшінің құрамына кірді. Қаланы қыркүйек айының басында басып алғаннан кейін, негізгі әскер оңтүстікке қарай жылды. Француз армиясы оларды Монстан тыс кездестірді және олар 9-ы күні қысқа уақыт артиллерия оғымен ұрыс жасады. Бұл шайқаста Камерондықтар майданның ашық бөлігінде болғандықтан, ауыр зардап шекті. Малплаке шайқасы 11-ші күні болды, Камерондықтар британдық жаяу әскердің орталық желісінде болды. Бұл күш бірнеше рет француз ат әскерінің шабуылын жеңіп, француз командирінің жеңілістің басты элементі ретінде бағаланды. Полктің шығындарына оның подполковнигі кірді, ол өз адамдарының басында аттанған кезде атып өлтірілді. 1710 жылдың алғашқы бөлігінде полк Дуайды қоршап тұрған күштердің бір бөлігі болды; олар мамыр айында қарсы шабуылды құрбандықсыз қайтарып жіберді. Алайда, олар кішігірім шайқастарда үнемі аз шығындар шекті және ақырында қоршауда барлығы елу бір адам қаза тауып, жүз тоқсан екі адам жарақат алды. Дуайдың берілгенінан кейін олар Бетунның қоршауын жауып, Генттегі қыстық үй-жайларына оралды. Олар келесі жылдың наурыз айының соңында Генттен ертерек шығып, француз аумағына тез кірді. Жаз бойы олар солтүстік Франция арқылы Марлбороға ілесіп, тамыз айында Бушайнды қоршауда шабуылдаушы әскердің бір бөлігі болды, одан кейін қысқы бөлмелерге оралды. 1712 жылы біраз шешілмеген шайқастан кейін олар Дюнкерк гарнизонына кері шегінді; 1713 жылы Утрехт келісімінен кейін мұндағы бекіністер бұзылды және гарнизон мамыр айында Ниупортқа көшірілді. Олар тамыз айында Дюнкеркке қайтып оралды да, сол жерден Ирландияға қарай кемеге отырды. Кампания кезінде Блэкэддер Камерондықтарға Марлбороу жеті рет алғыс білдіргенін жазды. 26-шы кейіннен соғыстағы төрт ең көрнекті жекпе-жегі үшін "Бленхайм", "Рамилли", "Оуденарде" және "Мальплакет" ұрыс құрметтерін алуға уәкілеттік алды.
On the outbreak of the War of the Spanish Succession in 1701, an English expeditionary force of thirteen regiments was sent to the Netherlands. A second force followed in early 1702, which included the Cameronians, and both groups joined a large allied army under the command of the Duke of Marlborough, when war was declared in May. Through 1702 and 1703 the army took a number of towns by siege, though the Cameronians' participation is not recorded in any of these events; they were, however, to be fully engaged the following year. They assembled for the 1704 campaign at Bedburg in the middle of May, and in early July a detachment was part of the main British attack at the Battle of Schellenberg. Of the hundred and thirty men involved, nineteen were killed and sixty two wounded. The regiment then fought at the Battle of Blenheim in July, where it saw additional duty the following night guarding some of the thirteen thousand men taken prisoner. The British force was withdrawn to the Netherlands in October, where it went into winter quarters. In 1705, they fought at the Battle of Elixheim, though the rest of the year's campaign was mostly uneventful. The Cameronians left winter quarters at the end of April, 1706, and during May participated in the extensive maneuvering which led to the Battle of Ramillies on the 23rd. The regiment did not take part in the main attack, but were exposed to heavy cannon fire during the battle, and took a large number of casualties. In August, the colonel – now the Earl of Stair – was appointed to command the Scots Greys, and the lieutenant colonel, George Preston, succeeded him in the colonelcy. The regiment fought at a number of sieges during the later part of the year, including at Ath, where a party of Cameronians managed to break into the fortress walls four days before it surrendered. The 1707 campaign was uneventful, but the regiment suffered extensively from fatigue and illness, being reduced at one point to a hundred men able to fight. In 1708 the regiment was briefly placed on notice to return to Great Britain, which was threatened with invasion, but was stood down after the French fleet was dispersed without making a landing. In July they fought at the Battle of Oudenarde, taking heavy casualties, and then served at the Siege of Lille. During the siege, they were part of a force detached to guard an ammunition convoy in late September; it was intercepted by a French force at Wijnendale, who were themselves successfully ambushed by the escorts. The French force lost six thousand killed and wounded, compared to only nine hundred of the allied force. At the very end of the year, the Cameronians were part of the force which captured Ghent, where they then remained in winter quarters. They left Ghent in June 1709, and were part of the covering force during the siege of Tournai. When the town was captured in early September, the main army moved south; the French army encountered them just outside Mons, and they skirmished briefly with artillery fire on the 9th. In this engagement, the Cameronians took heavy losses, being in an exposed section of the battle line. The Battle of Malplaquet itself took place on the 11th, with the Cameronians in the central British infantry line. This force repeatedly beat off a French cavalry attack, and was credited by the French commander as a major element in his defeat. The regiment's losses included its lieutenant colonel, who was shot whilst riding at the head of his men. In the first part of 1710 the regiment was part of the force besieging Douai; they repelled a counter attack in May with no casualties. However, they regularly took small losses in minor skirmishes, and eventually lost a total of fifty one men killed and a hundred and ninety two wounded in the siege. After the surrender of Douai they covered a siege at Béthune before returning to winter quarters in Ghent. They left Ghent unusually early the next year, in late March, and moved quickly into French territory to hold an advanced position before falling back in April to join the main force as it assembled. Throughout the summer they followed Marlborough through northern France, and were a part of the attacking army at the Siege of Bouchain in August, before returning to winter quarters. After some inconclusive fighting in 1712, they withdrew to garrison Dunkirk; after the Treaty of Utrecht in 1713, the fortifications here were demolished and the garrison moved to Nieuwpoort in May. They returned to Dunkirk in August, and there embarked for Ireland. During the campaign, Blackadder recorded that the Cameronians had been thanked by Marlborough seven times for their conduct in action. The 26th was later authorised to carry the battle honours "Blenheim", "Ramillies", "Oudenarde", and "Malplaquet", for its four most prominent engagements in the war.
ХVІІІ ғасырдың ортасындағы қызмет, 17151767
Камерондықтар 1715 жылдың соңында Ирландиядағы орналасқан жерінен Шотландияға ауыстырылды, онда Бірінші Якобит көтерілісіне қарсы күресуге бұйрық берілді. 1715 жылдың қараша айында полк алты кавалериялық полкпен бірге Престонға жеткізілді, онда қаланың иелігіндегі күшті Якобит күшін тапты. 12 қарашада Камерондықтар бастаған қалаға жасалған шабуыл ауыр шығындармен кері қайтарылды. Келесі күні тағы үш полк келді, және қоршауда қалған Якобит күші шартсыз берілді. Престон шайқасында полк тоқсан екі адамнан, оның ішінде үш жоғары шенді офицерінен зардап шекті. Көтеріліс басылғаннан кейін 1716 жылы Камерондықтар Ирландияға оралды. 1720 жылдың мамыр айында Филип Анструтер полк полковнигі болып тағайындалды. Олар Гибралтарды қоршау кезінде далалық шайқаста болған жоқ, себебі екі тараптан да болған іс-қимылдар тікелей шабуылдарға қарағанда ұзақ қашықтықтан бомбалаумен байланысты болды; тоғыз адам қаза тапты немесе жараларынан қайтыс болды, ал жиырма тоғыз адам жарақат алды. Камерондықтар 1738 жылға дейін Гибралтар гарнизонында болды, содан кейін Миноркаға көшіп, 1748 жылы Ирландияға қайтты. 1751 жылдың 1 шілдесінде полк ресми түрде 26-шы жаяу полкі деп аталды және жаңа, стандартталған полк түстерімен жабдықталды. 1754 жылы полк Шотландияға оралды, содан кейін 1757 жылы Ирландияға оралды, онда олар келесі он жыл бойы қалды. 1760 жылы полковник Эдвард Сэндфорд полковник болып тағайындалды, ал 1763 жылы оның орнына полковник Джон Скотт келді. 10 мамырда 26-шы полкке қарасты 36 сарбаз бен екі офицер Этан Аллен мен Бенедикт Арнольд басқарған күштермен Тикондерога фортында тұтқынға алынды. Екінші жасақ келесі күні Форт-Краун-Пойнтте ешқандай оқиғасыз тұтқынға алынды. Канададағы 7-ші және 26-шы полктердің негізгі күштері жақын арада Квебек провинциясындағы Сент-Жан фортына ауыстырылды. Монреальді басып алуға жасалған 150 адамнан тұратын Аллен басқарған экспедиция 25 қыркүйекте отыз алты Камерондық – қаланың барлық тұрақты гарнизоны – және жергілікті ополчение күштерімен жеңіліске ұшырады. Американдық күш Монреальге қарай жылжыды, ол эвакуацияланды, гарнизонның құрамында 26-шы полктің шағын қалдықтары бар, Сент-Лоуренс өзенімен Квебек қаласына қарай жүзіп кетті. Қарсы жел мен тұманға тоқталған, және американдық артиллериялық батареясы мен канонерлік қайықпен өтуіне кедергі келтірілген кемелер берілді және әскерлер тұтқынға алынды; полк түстері оқшарына оралып, өзенге тасталды, осылайша олардың тұтқынға түсуіне жол берілмеді. Бұл 26-шы полктің Канада үшін болған шайқастарға қатысуын тиімді түрде аяқтады, бірақ бірнеше қашқандар желтоқсанда Квебек шайқасында қорғаушылармен бірге болған болуы мүмкін. 1776 жылдың мамыр айында полкке күш беру үшін жіберілген күштер қала қоршауын алып тастаған күшпен бірге қонды. Американдықтардың үлкен күші Седар шайқасында тұтқындалғаннан кейін, олар 7-ші және 26-шы полк тұтқындарымен алмастырылды, бұл полктарға жазда қайта құруға мүмкіндік берді. 26-шы полк күзенде Нью-Йорк театрына көшірілді және қыста Амбойда (Нью-Джерси) орналасты. Ол 1777 жылдың қыркүйегінде Нью-Джерсиге қарай Ньюаркқа қарай шағын шабуыл жасады, содан кейін Стейтен аралына көшті. Полк 6 қазанда басқа үш полкпен бірге Форт Клинтонға шабуылға қатысты; форт аз шығынмен алынды, бірақ бұл ұзаққа созылған стратегиялық артықшылыққа әкелмеді. Полк Филадельфия науқаны кезінде Стейтен-Айлендте қалды және 1779 жылдың соңында үйге қайтаруға бұйрық берілді. Полк қатарындағы адамдар басқа бөлімшелерге ауыстырылды, ал полк штабы Англияға жаңа күш жинауға оралды. Англияға келгеннен кейін олар Стаффордширге жіберілді, ал 1780 жылдың соңында екі жүз адамнан тұратын күшке ие болды. 1781 жылы ол Шрусбериге көшіп, жылдың соңына дейін 336 адамнан тұратын болды, содан кейін Тайнемут арқылы Шотландияға көшті. Ол 1783 жылдың қазанына дейін Шотландияда қалды, содан кейін Ирландияға көшті. Генерал-лейтенант сэр Уильям Эрскин 1782 жылы полк полковнигі болып тағайындалды және корольге полк атын ресми түрде өзгерту құқығын сұрады. "Камерондық" дәстүрлі атағы 18 ғасырда қолданылмай қалды, сондықтан Эрскин оны қалпына келтіру керек деп санады. Осыған сәйкес, 1786 жылдың ақпан айында полкке "Камерондық" атағын алуға ресми түрде рұқсат берілді. Полк 1787 жылдың мамыр айында 350 адамнан тұратын толық күшпен Корктан шығып, тамыз айында Британдық Солтүстік Америкаға келді. Олар Квебек маңындағы гарнизонға орналасты, 1789 жылы Монреальге, 1790 жылы Ниагара өзенінің бойындағы шекаралық бекеттерге көшірілді. 1792 жылы ол Сент-Джонға көшіп, 1794 жылы Монреальге оралды. 1795 жылдың наурыз айында генерал-майор сэр Чарльз Стюарт полк полковнигі болып тағайындалды. Полк келесі жылдарда Монреаль мен Квебек арасында қозғалыс жасады, 1797 жылы 4-ші полктен көптеген сарбаздарды қабылдады, осылайша оның жаңа күшін он компанияға жеткізді. 1800 жылдың мамыр айында полк Галифаксқа (Нова-Скотия) көшіп, төрт ай бойы гарнизондық міндеттерді атқарды, содан кейін қыркүйекте Англияға қайтты. Бірақ олардың қайтыс жолында үш тасымалдау кемесінен біреуі "Grand Decidée" деген француз каперімен басып алынды, ал әскерлер француз тұтқындарымен алмастырылғанша Англияға оралуға рұқсат берілді. 1801 жылдың наурыз айында генерал-лейтенант Эндрю Гордон полк полковнигі болып тағайындалды.
The Cameronians were transferred from their posting in Ireland to Scotland in late 1715, ordered there to fight against the First Jacobite rising. The regiment were moved to Preston in November 1715, along with six regiments of cavalry, where they found a strong Jacobite force in possession of the town. A frontal attack into the town on 12 November, led by the Cameronians as the only infantry force present, was beaten back with heavy losses. A further three regiments arrived the next day, and the Jacobite force, now surrounded, surrendered unconditionally. The regiment took ninety two casualties in the Battle of Preston, including three of its senior officers, who were wounded. Following the suppression of the rebellion, the Cameronians returned to Ireland in 1716. Philip Anstruther was promoted colonel of the regiment in May 1720. They did not see field combat during the siege of Gibraltar, as the activity on both sides was mostly a matter of long distance bombardment rather than direct attacks; nine men were killed or died of wounds, and twenty nine were injured. The Cameronians remained in the Gibraltar garrison until 1738, when they moved to Minorca, and left there for Ireland in 1748. On 1 July 1751, the regiment was formally ranked as the 26th Regiment of Foot, and issued with new, standardised, regimental colours. The regiment returned to Scotland in 1754, and then moved back to Ireland in 1757, where they remained for the following decade. In 1760, Colonel Edward Sandford was appointed colonel, and replaced in 1763 by Colonel John Scott. On 10 May, 36 soldiers and two officers of the 26th were captured at Fort Ticonderoga by a force led by Ethan Allen and Benedict Arnold. A second detachment at Fort Crown Point was taken without incident the next day. The main force of the 7th and 26th regiments in Canada was soon shifted towards Fort Saint Jean, in Quebec. An expedition by 150 men under Allen to capture Montreal was defeated on 25 September by thirty six Cameronians – the entire regular garrison of the city – and a local militia force. The American force moved towards Montreal, which was evacuated, with the garrison – containing a small remnant of the 26th – sailing down the St. Lawrence towards Quebec City. Slowed by adverse winds and fog, and with their passage challenged by an American artillery battery and gunboat, the ships surrendered and the troops were taken prisoner; the regimental colours were wrapped around a cannonball and dropped in the river so they would not be captured. This effectively ended the 26th's participation in the fighting for Canada, though a few stragglers may have served with the defenders at the Battle of Quebec in December. A group of reinforcements being sent out to the regiment was landed in May 1776, with the force which lifted the siege of the city. After a large force of Americans was captured at the Battle of The Cedars, they were exchanged for prisoners from the 7th and 26th, allowing these regiments to reform in the summer. The 26th was moved to the New York theatre in the autumn, and camped at Amboy, New Jersey throughout the winter. It made a short raid further into New Jersey, towards Newark, in September 1777, and then moved to Staten Island. The regiment participated in the attack on Fort Clinton on 6 October, along with three other regiments; the fort was taken with few casualties, but this did not lead to any lasting strategic advantage. The regiment remained at Staten Island through the Philadelphia campaign, and in late 1779 were ordered home. The rank and file of the regiment were transferred into other units, and the regimental staff returned to England to raise a new force. On arriving in England they were sent to Staffordshire, and by the end of 1780 had a strength of two hundred men. It moved to Shrewsbury in 1781, growing to a strength of 336 men by the end of the year, and then moved to Scotland via Tynemouth. It remained in Scotland until October 1783, when it moved to Ireland. Lieutenant General Sir William Erskine was appointed colonel of the regiment in 1782, and petitioned the King for the right to officially change the regimental name. The traditional title of "Cameronian" had fallen into disuse at some point during the 18th century, and Erskine felt that it should be restored. Accordingly, in February 1786, the regiment was formally permitted to assume the title "Cameronian". The regiment embarked from Cork in May 1787, with a full establishment strength of around 350 men, and arrived in British North America in August. They were garrisoned around Quebec, moving to Montreal in 1789, and then to the frontier posts along the Niagara River in 1790. It moved to St. John in 1792, and then returned to Montreal in 1794. In March 1795, Major General Sir Charles Stuart was appointed the regimental colonel. The regiment moved back and forth between Montreal and Quebec over the following years, absorbing a large draft of men from the 4th Foot in 1797 in order to bring it up to the new strength of ten companies. In May 1800 the regiment moved to Halifax, Nova Scotia, where it served in garrison duties for four months before sailing for England in September. On their return, however, one of the three transport ships was captured by a French privateer, the Grand Decidée, with the men paroled and allowed to return to England on the promise that they would not serve until exchanged for French prisoners. In March 1801, Lieutenant General Andrew Gordon was appointed Colonel of the regiment.
Мысыр, 1801 1802
1801 жылы мамыр айында полкке Мысырға жол тартуға бұйрық берілді, британ армиясын египеттік науқанда күшейту үшін. Ол шілде айының ортасында генерал Хели Хатчинсон басқаратын күшке қосылып, Александрия қоршауында қызмет етті. Полк қазан айының соңында Англияға қайтып келді, көптеген сарбаздары Мысырда жұққан көз ауруынан зардап шекті. Полкке өз туларында "Египет" әскери наградасын және Сфинкстің суретін тасуға рұқсат берілді, сондай-ақ Сұлтан Селим III жиырма бес офицеріне алтын медальдар табыс етті. Полк 1802 жылы ақпанда Англияға оралды, бұл Франциямен соғысты аяқтаған Амиен шартына қол қойылғанға бір ай бұрын болды. Олар келген кезде көптеген сарбаздар денсаулығына байланысты немесе қызмет мерзімі біткендіктен демобилизацияланды, ал тиімсіз жұмылдыру әрекеттерінен кейін қарашада Шотландияға көшті. Бірақ, онда да жұмылдыру шектеулі болды, сондықтан полк сарбаздарды іздеу үшін Ирландияға дейін жіберуге мәжбүр болды.
The regiment was ordered to sail for Egypt in May 1801, to reinforce the British army fighting in the Egyptian campaign. It arrived in mid July, joining the force under General Hely Hutchinson, and served during the Siege of Alexandria. The regiment embarked for England in late October, with a large number of its men suffering from ophthalmia contracted in Egypt. The regiment was granted permission to carry the battle honour "Egypt" on its colours, along with an image of the Sphinx, and twenty five of its officers were awarded gold medals by Sultan Selim III. The regiment returned to England in February 1802, about a month before the Treaty of Amiens was signed, ending the war with France. On their arrival, a large number of men were discharged due to incapacity or due to their terms of service having expired, and after some ineffective recruiting attempts moved to Scotland in November. However, the recruiting here was equally limited, with the regiment having to send recruiting parties as far afield as Ireland for men.
Наполеон соғыстары
1803 жылғы мамыр айында Франциямен соғыс қайта басталғанда, Камерондықтар Шотландияның Таулы аймағындағы Форт-Джордж бекінісінде орналасқан еді. Олар шілде айының соңында Стирлингке жеткізілді, онда Армия резерві заңы бойынша шақырылған жауынгерлердің есебінен күшейтілді. 1300-ден астам жаңа жауынгер қабылданып, полк екінші батальонды құруға мүмкіндік алды, екеуінде де жаңа және ескі сарбаздар шамамен бірдей мөлшерде болды. Бірінші батальон желтоқсан айында Ольстерге, ал екіншісі ай соңында соңынан көшті. 1804 жылдың тамызында екеуі де Кургаға көшіп, екі ай бойын ірі маневрлерге қатысты, содан кейін қыстауға қайтты. Желтоқсан айында батальондар қайта ұйымдастырылды: бірінші батальонға тұрақты келісімшарт бойынша алынған, шетелде қызмет етуге міндетті жауынгерлер мен теңізден тысқа жіберуге ерікті болған резервтегілердің барлығы қабылданды, ал тек ішкі қызметке міндетті резервтегілер екінші батальонға ауыстырылды. Осының нәтижесінде бірінші батальонда алты жүз жауынгер қалды, ал екінші батальондағы жауынгерлер саны шамамен екі есе көп болды. Полк 1805 жылы Ганновер экспедициясының құрамында Германияға көшіп, содан кейін елге оралды. Кейін 1809 жылдың қазан айында Испанияға жіберіліп, Пиреней соғысында қатысты, онда 1809 жылдың қаңтарында Коруна шайқасында күш көрсетті, содан кейін Вальхерен кампаниясына Голландияға көшті. Бірақ қатардағы жауынгерлер арасында көптеген аурулар орын алғаннан кейін, соғыс аяқталғанға дейін Гибралтарда гарнизондық міндеттерді атқарды. 1804 жылы екінші батальон құрылып, Ұлыбританияда қызмет етті. Ол 1813 жылы Шотландияда таратылды, ешқашан жауынгерлік қимылдарға қатыспаған.
When hostilities resumed with France in May 1803, the Cameronians were based at Fort George, in the Highlands of Scotland. They were brought south to Stirling at the end of July, where they were heavily reinforced from men who had been recruited under the Army of Reserve Act. Over thirteen hundred new men were enlisted, and the regiment was able to raise a second battalion, both having about equal proportions of new and old recruits. The first battalion moved to Ulster in December, with the second following later in the month. In August 1804 they both moved to the Curragh, where they took part in large scale maneuvers for two months before returning to winter quarters. In December the battalions were reorganised, with the first battalion taking all the men on regular enlistments – who were liable for foreign service – and any reserve men who had volunteered to be sent overseas, and transferring all the reserve men who were only liable for home service to the second battalion. This left the first battalion with six hundred men, whilst the second battalion had almost twice that strength. The regiment moved to Germany in 1805 as part of the Hanover Expedition, then returned to home service. It then was shipped to Spain in October 1809 for service in the Peninsular War, where it fought at the Battle of Corunna in January 1809, and then moved to the Netherlands for the Walcheren Campaign. but, following much sickness in the ranks, then took up garrison duties in Gibraltar until the end of the war. A second battalion was raised in 1804, and served in the United Kingdom. It was disbanded in Scotland in 1813, having not seen active service.
Ирландиялық қызмет, 18221827
Камерониялықтарға 1821 жылдың мамыр айында Гибралтардан оралуға бұйырылды, бірақ бұл бұйрық күшін жойды, және полк 1822 жылдың қарашасына дейін Фермойдағы жаңа орналасқан жеріне ауыстырылмады, ал 1823 жылдың сәуірінде Корк қаласына көшіп келді. Олар қалада гарнизон болып орналасып, түнде жергілікті жолдарды патрульдеді. Дегенмен, полктің тәртібі осы көшуден ауыр зардап шекті; Гибралтарда олар испан тілінде сөйлейтін жергілікті тұрғындармен аз байланыста болды, ал мұнда қалада еркін араласа алды. Осының салдарынан маскүнемдік және оған байланысты ұсақ құқық бұзушылықтар күрт өсті. 1824 жылдың қаңтар айында полк Кинсейлге, содан кейін қазан айында Тралиге, тағы да бірнеше кіші гарнизонның орталық нүктесіне көшірілді. 1825 жылдың наурыз айында полк сегізден он ротаға дейін кеңейтілді, қазан айында Килдар округінің Наас аймағындағы шашыраңқы бекеттерге көшірілді. 1826 жылы полк Ланкаширдегі кең ауқымды тәртіпсіздіктерге байланысты Англияға шұғыл түрде аттануға бұйрық алды, бірақ көп ұзамай Ирландияға оралып, Дублиндегі Корольдік казармасында гарнизондық қызметке кірісті. 1827 жылдың қаңтар айында полк Ричмонд казармасына көшірілді, ал шілдеде Дублиннен Уотерфорд маңындағы түрлі бекеттерге аттанды. Олар сол жылдың соңында колониялық қызметке дайындалу үшін Англияға жіберілді, қарашада Чатемге келді, онда егде жастағы әскерилер демобилизацияланды.
The Cameronians were originally ordered to return from Gibraltar in May 1821, but this order was countermanded, and it was not until November 1822 that the regiment was finally transferred to its new posting in Fermoy, County Cork, moving into Cork proper in April 1823. Here, they garrisoned the city, and patrolled the local roads at night. However, the regiment's discipline suffered heavily from the move; in Gibraltar, they had had little interaction with the Spanish speaking local population, whilst here they could freely socialise in the town. As a result, the rate of drunkenness, and associated minor infractions, increased sharply. In January 1824 the regiment moved to Kinsale, with detachments in a number of scattered outposts, and then in October to Tralee, again the central point of a number of smaller garrisons. It was expanded from eight to ten companies in March 1825, moving to scattered stations around Naas, County Kildare, in October. In 1826 the regiment was ordered to embark for England at short notice in response to extensive rioting in Lancashire, though they returned to Ireland shortly afterwards and took up a garrison posting in the Royal Barracks, Dublin. The regiment moved to Richmond Barracks in January 1827, and in July left Dublin for various postings around Waterford. They were ordered to England late in the year to prepare for colonial service, arriving in Chatham in November, where older men were discharged.
Үндістан, 18281840
26-шы полк 1828 жылдың мамыр айында ғана Үндістанға аттанды, қыркүйек айында Мадрастағы Форт-Сент-Джорджға жетті; бұл полк Үндістанда қызмет ете бастаған алғашқы рет болды. Олар қараша айында 30-шы жаяу полкінен сарбаздарды қабылдап, қала гарнизонының бір бөлігі ретінде бейбіт және дені сау кезеңді бастады. 1830 жылдың шілдесінде полк Калькуттаға жіберілді, бірақ бірнеше ай бойы Бангалорға жіберу жоспары қарастырылды. Олар солтүстікке қарай Чинсураға жылжыды, содан кейін Солтүстік-Батыс Үндістандағы Карналға қарай марш жасауға бұйрық берілді. Олар желтоқсан айында Чинсурадан шықты, онда холерадан он үш сарбазды жоғалтты, және ұзақ әрі қиын жолдан кейін 1831 жылдың наурыз айының соңында Мерутқа жетті. Олар сексен күн ішінде тоғыз жүз шақырым жол жүрді, кейбір күндері үш шақырымнан да аз қашықтыққа ие болды. Келесі жылдар да тыныш гарнизондық қызметпен өтті, жылына шамамен жиырма сарбаз аурудан көз жұмды. 1834 жылдың 21 тамызында жергілікті әмірмен туған даудың нәтижесінде полк дереу жауынгерлік дайындыққа келтірілді, кейбір кешігулерден кейін 1 қазан күні Марварға аттанды. Бірақ он күннен кейін Жодхпур раджасының британдықтармен бейбіт келісімге келгені және әскердің қажеттілігі болмауы туралы хабар келіп, олар тоқтатылды. 1836 жылдың басында полк Мерутта 3-ші Баффтармен ауыстырылып, оңтүстік-шығысқа, Газипурға көшті. Олар мұнда бір жылға жетпей, желтоқсан айының басында Калькуттаға жол тартты. Бұл марш алты жыл бұрынғы кері сапарға қарағанда әлдеқайда оңай болды, және полк 1838 жылдың 17 қаңтарында Форт-Уильямға жақсы жағдайда жетті. Олар 1838 және 1839 жылдары гарнизонда қалды, бірақ 1840 жылы шетелдегі қызметке дайындалуға бұйрық алды.
The 26th was not embarked for India until May 1828, arriving in Fort St. George, Madras, in September; this was the first time the regiment had seen service in India. It took on a draft of men from the 30th Regiment of Foot in November, and settled into a peaceful and mostly healthy period as part of the city's garrison. The regiment was ordered to Calcutta in July 1830, though plans were made for some months to send them to Bangalore instead. On their arrival they moved north to Chinsurah, and were then ordered to march to Karnal, in north western India. They departed Chinsurah in December, having lost thirteen men there to cholera, and after a long and complicated march arrived at Meerut at the end of March, 1831. They had marched nine hundred miles over eighty days, some days making less than three miles. The subsequent years were again passed in quiet garrison duties, losing around twenty men a year to disease. On 21 August 1834, the regiment was ordered to prepare for active service immediately, as a result of a dispute with a local prince, and after some delays marched for Marwar on 1 October. However, it was halted ten days later by the news that the Rajah of Jodhpur had reached a peaceful agreement with the British and that troops were no longer needed. At the start of 1836 the regiment was relieved at Meerut by the 3rd Buffs, and moved south east to Ghazipur. It remained here less than a year, ordered to proceed to Calcutta at the beginning of December. This march proved much easier than the opposite journey six years previously, and the regiment arrived at Fort William in good order on 17 January 1838. It remained there in garrison through 1838 and 1839, but in 1840 received orders to prepare for overseas service.
Қытай, 1840-1842 жылдар
Полк 1840 жылы 24 наурызда Калькуттадан 900 сарбаздық құрамымен Сингапурге аттанды. 4 шілдеде олар Жоушаньға жетіп, келесі күні ұсақ қарсылықпен қаланы басып алды. 26-шы полк қаланың ішіндегі төбеде орналасты, бірақ ауыр жұмыс, қиын жер және нашар жағдайлар салдарынан көп ұзамай аурулар тарады. Қыркүйек айында полк қаланың ішіне көшті, сол кезде 400 сарбаз ауырып, қазан және қараша айларында әр айда 80-ге жуық адам қайтыс болды. Қараша айында 260 сарбаз Манилаға эвакуацияланды, ал жыл соңына қарай 240 сарбаз көз жұмды, Жоушанда 163 сарбаз ауырып, бар болғаны 110-ы ғана дені сау қалды. Барлық жарамды сарбаздар 7 қаңтарда 1841 жылы Чуенпидің екінші шайқасында басылып алынған Богу бекіністеріне шабуыл жасау үшін солтүстікке жөнелтілді. Келісімге қол жеткізуге жасалған әрекет сәтсіз аяқталғаннан кейін, полк 26 ақпанда Богу шайқасында оларды қайта басып алуға жасалған екінші шабуылға қатысты. Күштер баяу өзен бойымен жоғары қарай жылжып, 24 мамырда Кантонды басып алды, ал 30 мамызда қытайлықтардың қарсы шабуылына тойтарыс берді. Кейін, уақытша келісімге қол қойылғаннан кейін Гонконгқа қайтып келді. Гонконгта демалыста болғанда 26-шы полк тамыз айында Амойға қарсы экспедиция ұйымдастырды, ал желтоқсанның соңында жаңадан жетілдірілген соққылы мылтықтармен жабдықталған Нинбоға дейін жағалау бойымен жылжыды. Олар 1842 жылы 7 ақпанда Нинбоға жетіп, онда гарнизонға орналасты. 9-10 наурыз түнде қалаға шабуыл жасалды, бірақ 26-шы полк қорғанысқа қатыспады. Бірнеше күннен кейін маңындағы екі бекітілген лагерьге шабуыл жасауға экспедицияға қатысты. Мамыр айының басында Нинбодан эвакуацияланды, ал 26-шы полк тағы да солтүстікке қарай Жапуға шабуыл жасауға көшті. Бұл жерде 26-шы полк қызу шайқасқа қатысып, қала басып алынғанша үш сарбаз қаза тапты. Содан кейін полк негізгі күшпен Янцзы өзені бойымен Шанхай мен Нанкинге қарай жылжыды, 21 шілдеде Чжэньцзянды басып алған күштің бір бөлігі болды. Олар 11 тамызда Нанкиннің сыртында түсіп, Нанкин шартына қол қойылғанға дейін сол жерде күтіп, кейін 30 қазанда Гонконгқа жетті. Осы жорықта көрсеткен ерліктері үшін полкке өз туында "Қытай" атағын және айдаһар бейнесін тасуға рұқсат берілді.
The regiment embarked at Calcutta on 24 March 1840 with a strength of nine hundred men, bound for Singapore, where it would rendezvous with an expeditionary force being prepared for service in China. The force arrived off Zhoushan on 4 July, capturing it with little resistance the following day. The 26th was camped on a hill just inside the city, where heavy work, bad terrain and bad provisions soon caused illness to set in. The regiment moved into the city proper in September, by which time four hundred men were sick, and in October and November around eighty men died each month. Two hundred and sixty men were evacuated to Manila in November, and by the end of the year two hundred and forty men had died, with a hundred and sixty three sick in Zhoushan and a mere hundred and ten able bodied men. All available able bodied men were moved north to support the attack on the Bogue forts, which fell on 7 January 1841 in the Second Battle of Chuenpi. After an abortive attempt at a treaty agreement had fallen through, the regiment participated in the second attack to capture them on 26 February in the Battle of the Bogue. The force slowly moved up river, taking Canton on 24 May and with the 26th beating off a Chinese counter attack on 30 May, before withdrawing to Hong Kong after another provisional treaty was signed. Whilst resting at Hong Kong, the 26th made an expedition against Amoy in August, before being moved up the coast to Ningbo at the end of December aboard , equipped with newly modified percussion muskets. They arrived at Ningbo on 7 February 1842, and took up garrison there. The town was attacked on the night of 9–10 March, though the 26th were not involved in the defence, and a few days later participated in an expedition to attack two fortified camps nearby. In early May Ningbo was evacuated, and the 26th moved northwards again to support an attack on Zhapu. Here, the 26th saw heavy fighting, with three men killed before the town was taken. The regiment then moved with the main force up the Yangtze towards Shanghai and Nanjing, with the 26th part of the force which stormed Zhenjiang on 21 July. They disembarked outside Nanking on 11 August, remaining there whilst the Treaty of Nanking was signed, and then withdrew, reaching Hong Kong on 30 October. The regiment was granted permission to carry the battle honour "China" on its colours, along with an image of a dragon, as a result of its services during this expedition.
Үйге қызмет көрсету, 18431850
Полк 20 желтоқсанда Гонконгтан кемеге шығып, Жаңа жыл қарсаңында Сингапурға келген кезде Бенгалиядағы бекетіне қайтудың орнына Англияға жіберілетіндігі туралы хабарланды. Дегенмен, ол Калькуттаға сапарын жалғастырды, онда 1843 жылдың ақпан айының соңында Англияға аттанғанға дейін бірнеше апта күтті. Полктің құрамында мыңнан астам сарбаз болды, олардың қырық төртеуі жол жүрісінде аурудан қайтыс болды. Англияға қарай сапарлағанда, полк британдық әскердің алғашқы бөлімшесі ретінде Сент-Еленадағы Наполеонның мазарына ресми түрде барып құрмет көрсетті, өйткені полк штабын тасымалдаған кемелердің бірі сол жерге тоқтады. Шілде және тамыз айларында полк Англияның оңтүстік-шығысында гарнизондық міндеттерді атқарды, сапардан кейін қайта жиналғаннан соң қыркүйек айында солтүстікке, Эдинбург қамалына орналасты. Полк қыс бойы тәртіп сақтау мәселелеріне тап болды, себебі сарбаздар Шотландияда болғандықтан оңай қашып кетуге мүмкіндік болды, сондай-ақ Қытай экспедициясы кезінде көптеген тәжірибелі және жауапты сержанттар қайтыс болды немесе қызметтен шығарылды. Осының салдарынан көптеген сарбаздардың қолында көп мөлшерде ақша болды. Алайда, 1844 жылдың көктеміне қарай жағдай көбінесе жайғасып, полк 3 мамырда Брантсфилд Линксте жаңа туларды салтанатты түрде қабылдады. Туларды Шотландиядағы әскерлердің бас қолбасшысы және Эдинбург қамалының губернаторы сэр Нил Дугластың әйелі леди Дуглас табыс етті. Жергілікті тәртіпсіздіктерге байланысты екі аптадан кейін бір бөлімше Дандиге жіберілді, бірақ оны қолдану қажет болмады және үйге қайтып келді. Бұл полктің Шотландиядағы орналасу кезінде атқарған жалғыз белсенді қызметі болды. Тамыз айында полк қаладан шығып, Солтүстік Англияға көшірілді. Ол Ньюкасл-апон-Тайн маңындағы әртүрлі жерлерде қысты өткізіп, 1845 жылдың сәуірінде Манчестерге келді. Қытай экспедициясынан кейін полк әлі де жеткіліксіз болды, ал Шотландиядағы сарбаздыққа алу жұмысының нәтижелері әртүрлі болғандықтан, Манчестерге көшкеннен кейін көп ұзамай "өте нашар" сарбаздар әкелінді. 1846 жылдың сәуірінде полк Эннискилленге көшірілді. Эннискилленнен кейін 26-шы полк оңтүстікке қарай жол тартты және тамыз айында Дублинге жетті. Мұнда ол қыс бойы тұрып, тамыз айында Корк округіне, Буттевантқа көшірілді, ал 1848 жылдың сәуірінде Корк қаласына келді. Ирландиядағы орналасу кезінде бұрынғыдай, полктің көп бөлігі штабтан шалқары орналасқан қалаларға бөлімдер бойынша жіберілді, бұл бөлімдер жиі орналасқан жерін ауыстырып отырды. Полк 1849 жылдың маусымында қайтадан біріктірілді. Сол жылдың тамызында Камерондықтардың екі ротасы Коркқа келген королева Викторияға салтанатты эскорт жасады. Бұл полктің Ирландиядағы соңғы маңызды іс-шарасы болды және оларға желтоқсанда шетелдегі қызметке дайындалуға бұйрық берілді. Полк төрт ротадан тұратын депо және алты ротадан тұратын жеке құрамдық батальон ретінде ұйымдастырылды, олар 1850 жылдың наурыз айында Гибралтарға аттанды және сонда гарнизонға орналасты. Депо мамыр айына дейін Ирландияда қалды, содан кейін Джерсиге көшірілді.
The regiment sailed from Hong Kong on 20 December, and on its arrival at Singapore on New Year's Eve was informed that it was being sent to England rather than returning to its station in Bengal. It did, however, continue its voyage to Calcutta, where it waited a few weeks before sailing for England in late February 1843, with a full strength of over a thousand men, forty four of whom died of disease en route. Part way to England, it had the unusual distinction of being the first British Army unit to formally visit Napoleon's tomb on Saint Helena, when one of the ships carrying the regimental headquarters called there. Through July and August the regiment took on garrison duties in the south east of England as it reassembled after the voyage, and then moved north in September to Edinburgh Castle, where it was to be posted. The regiment suffered problems with discipline over the winter, partly due to being in Scotland – where the men could easily slip away – and partly from the Chinese expedition, where many of the older and more responsible non commissioned officers had died or been invalided out of the service, and as a result of which most of the men had large amounts of ready cash in back pay. However, by the spring of 1844, matters had mostly settled down, and the regiment turned out in good order to receive a new set of colours on 3 May, at Bruntsfield Links. They were presented in a formal ceremony by Lady Douglas, the wife of Sir Neil Douglas, commander of the forces in Scotland and governor of Edinburgh Castle. A detachment was sent to Dundee two weeks later, due to local unrest, but returned home without needing to be deployed; this was the only active duty the regiment saw on its posting in Scotland. It was ordered to leave the city in August, transferring to northern England. It moved to various positions around Newcastle upon Tyne, where it spent the winter, and then proceeded to Manchester in April 1845. The regiment was still understrength after the Chinese expedition, and as the recruiting in Scotland had been mixed, a large number of "very inferior" men were brought in shortly after the move to Manchester. In June it moved to Belfast, where it stayed through the winter, and in April 1846 it moved to Enniskillen. After Eniskillen the 26th moved south, marching to Dublin in August. Here, it remained through the winter, moving to Buttevant, County Cork, in August. and then to Cork itself in April 1848. As was by now inevitable for Irish postings, most of the regiment was posted by companies to towns some distance from the headquarters, with these detachments changing location frequently. The regiment was finally brought together again in June 1849. In August of that year, two companies of the Cameronians provided a guard of honour for Queen Victoria, who had arrived in Cork. This was the regiment's last major activity in Ireland, and they were ordered to prepare for foreign service in December. The regiment organised itself as a depot of four companies and a service battalion of six companies, which sailed for Gibraltar in March 1850, and took up garrison there. The depot remained in Ireland until May, when it moved to Jersey.
Колониялық қызмет, 1850-1880 жылдар
Депо 1851 жылдың мамыр айында Джерсиден шығып, Монмутширдегі базаға көшті. 1852 жылдың қарашасында полк Вест-Индияға ауыстырылатыны туралы ескертілді, бірақ 1853 жылдың басында сол жерде орналасқан әскерлердің денсаулығына қатысты алаңдаушылықтар туындағандықтан бұл жоспар тоқтатылды және полк Канадаға жіберілді. Монреальға келген күні, 9 маусымда, полк жасағының бір бөліміне жергілікті полицияға тәртіп сақтауға көмектесуге бұйрық берілді, себебі танымал католикке қарсы уағызшы Алессандро Гавацци жергілікті шіркеуде лекция оқып жатқан еді. Халық полиция шебіне шабуыл жасап, шіркеуге кірді; сарбаздар халық шегінген кезде келді және екі топтың арасында тізім құруға тырысты. Алайда, наразылар алға жылжығанда біреулер атуға бұйрық берді, соның салдарынан атыс басталды. Көптеген сарбаздар ауаға атты, бірақ офицердің сигналымен атыс дереу тоқтатылды, дегенмен бірнеше адам қаза тапты. Бұл оқиға жағдайды одан әрі шиеленістірді, сол үшін полк түн бойы көшелердегі жағдайды бақылауға жіберілді. Алғашқы атыс пен кейін болған тәртіпсіздіктерде барлығы қырыққа жуық адам қаза тауып, жараланды. Полк шілдеде Монреальден кетіп, қарашада Квебектен Бермудаға аттанды, онда 56-шы жаяу әскерін алмастырды. 1854 жылдың наурыз айында генерал-майор сэр Филип Бейнбридж полк полковнигі болып тағайындалды. 1855 жылдың сәуір айында полк деподан екі қосымша рота алды, олардың барлығы жаңа сарбаздар еді; деподағы тәжірибелі сарбаздардың көпшілігі Қырым соғысында басқа полктермен қызмет етуге ерікті болды. 1856 жылы олар жаңа Enfield мылтығын алды, бұл тәжірибелі және жаңа сарбаздар үшін оқу бағдарламасын кеңейтуді қажет етті. Сол жылы генерал-майор сэр Джордж Генри Маккиннон полк полковнигі болып тағайындалды. 1865 жылдың шілдесінде полк Бомбейге аттанды, содан кейін Белгаумға көшті. Олар Үндістанда тікелей қақтығысқа түспеді, бірақ 1867 жылдың соңында оларға Әбіссинияға жіберілген экспедициялық күштердің бір бөлігі ретінде қызметке дайындалуға бұйрық берілді. Камерондықтар күштің екінші эшелонының бір бөлігі болды және 31 наурызда 1868 жылы жаңа Snider Enfield мылтығымен жабдықталды. Олар Магдалаға қарай ішкі аймаққа қарай жол тартты, бірнеше күннен кейін тоқтады, ал бір ай күткеннен кейін жаулық әрекеттердің тоқтағаны туралы хабарлама алды. Полк жағалауға қайтып, Бомбейге баратын кемелерге мініп, 11 маусымда сонда келді. Олар осы операция үшін «Әбіссиния» атағын алды, ол ешқандай шығынсыз және жаумен қақтығысқа түспей аяқталды. Бомбейге келгеннен кейін полк Калькуттаға ауыстырылды, онда Дум Думда гарнизон болды. Олар сол жылдың соңында қалаға қайта оралды, ал 1870 жылдың басында Файзабадқа көшірілді. Мұнда олар холера індетіне тап болды, нәтижесінде 34 адам мен олардың отбасы мүшелері қайтыс болды. Дегенмен, 26-шы полк мылтықпен ату бойынша үнді армиясының ең үздік полкі және жалпы британ армиясының екінші үздік полкі ретінде танылды. 1872 жылдың соңында олар Морарға, Гвалиорға көшіп барды, онда олар мушкетпен атудағы жетістіктерін жалғастырды; 26-шы полк 1873 жылы үшінші орынға, ал 1874 жылы бүкіл армияда бірінші орынға ие болды. Полк 1875 жылы Портсмуттегі Кларенс казармасына оралды, онда жаңа Martini Henry мылтығын алды. Жаңа қару стиліне бейімделгеннен кейін, Камерондықтар мақсатты атудың үнділік стандарттарын қайтадан алды және 1876 жылы армияда үшінші орынға ие болды. 1876 жылдың тамызында 26-шы полк Глазгоға жіберілді, ол жерде Галлоугейт казармасына көшірілді. 1878 жылдың басында дипломатиялық дағдарыс кезінде полк шетелдегі қызметке жұмылдырылды және оны толық күшке жеткізу үшін басқа полктерден бірнеше жүздеген резервшілер мен еріктілер қабылданды. Алайда, шілдеде Берлиндегі конгресс соғыстың қаупін болдырмағаннан кейін полк жұмылдырудан босатылды.
The depot left Jersey in May 1851, and moved to a base in Monmouthshire. In November 1852, the regiment was alerted that it would be transferred to the West Indies, but this was suspended in early 1853 due to concerns about the health of troops stationed there, and the regiment was ordered to Canada instead. The day that they arrived in Montreal, 9 June, a detachment of the regiment was ordered to assist the local police in keeping the peace when Alessandro Gavazzi, a well known anti Catholic preacher, was giving a lecture at a local church. A mob stormed the police line and broke into the church; the soldiers arrived as the mob retreated, and tried to form a line between the two groups. However, the rioters began to push through, someone shouted to fire, and shots broke out. Most soldiers fired into the air, and the shooting was immediately stopped by an officer's signal, but several people were killed. This event further inflamed the situation, and the regiment had to be deployed throughout the night to patrol the streets. In all, the initial shots and the later rioting killed and wounded about forty people. The regiment left Montreal in July, and sailed from Quebec to Bermuda in November, where they relieved the 56th Foot. Major General Sir Philip Bainbrigge was appointed colonel of the regiment in March 1854. The regiment took on an extra two companies from the depot in April 1855, all untrained men; most of the experienced soldiers at the depot had volunteered for service with other regiments in the Crimean War. In 1856 they received the new Enfield rifled musket, which necessitated an expanded program of training for both experienced and new men. That year, Major General Sir George Henry MacKinnon was appointed colonel of the regiment. The regiment shipped to Bombay in July 1865, and then moved to Belgaum. They did not see active service in India, but in late 1867 it was ordered to prepare for service as part of an expeditionary force sent to Abyssinia. The Cameronians were part of the follow up echelon of the force, and landed on 31 March 1868, equipped with the new Snider Enfield rifle. They marched inland towards Magdala, halting after a few days', and after a month of waiting received notice that hostilities had ended. The regiment fell back to the coast, boarded ships for Bombay, and arrived there on 11 June. They received the battle honour "Abyssinia" for this operation, which had been completed without taking any casualties or engaging an enemy force. On arriving in Bombay the regiment was diverted to Calcutta, where it was garrisoned at Dum Dum. They moved back into the city proper at the end of the year, and then in early 1870 were transferred to Faizabad. Here, they suffered an outbreak of cholera, with thirty four deaths among the men and their families. The 26th did, however, gain the distinction of being ranked as the best regiment in the Indian forces for rifle shooting, and the second best in the British Army as a whole. At the end of 1872 they moved to Morar, Gwailor, where they continued their run of musketry successes; the 26th was ranked third in 1873 and first in the whole army in 1874. The regiment returned home in 1875, stationed at the Clarence Barracks at Portsmouth, where it received the new breech loading Martini Henry rifle. After adapting to the new style of firearm, the Cameronians regained their Indian standards of target shooting, and were ranked third in the Army in 1876. In August 1876 the 26th was shipped to Glasgow, where it moved into the Gallowgate Barracks. During a diplomatic crisis in early 1878 the regiment was mobilised for overseas service, and received several hundred reservists and volunteers transferred from other regiments to bring it up to full strength. However, it was stood down in July, after the Congress of Berlin had averted the danger of war.
Құрастыру және мұрагерлер
1870-ші жылдардағы Кардуэлл реформасының бір бөлігі ретінде, онда бір батальондық полктер бірігіп, Ұлыбританиядағы бір депо мен сарбаздық округін бөлісті, 26-шы полк 74-ші (Гайленд) полкімен байланыстырылды және №59 округке, Хэмилтон қаласындағы Хэмилтон казармасында орналастырылды. Алайда, 1880-ші жылдардың басындағы Чилдерс реформасы депо жүйесін өзгертіп, "аумақтық" екі батальондық полктер құруға кеңейтті. Хэмилтондағы төрт полк қайта ұйымдастырылды, және 26-шы полк енді 90-шы жаяу полкімен (Пертшир еріктілері) байланыстырылды. Екеуі 1882 жылы ресми түрде біріктіріліп, «Шотландиялық Камерундықтар» полкін құрды. Бұл біршама ұзақ атау тез арада «Камерундықтар (Шотландиялық мылтықтар)» деп өзгертілді, содан кейін «Камерундықтар (Шотландиялық мылтықтар)» қазіргі түріне ие болды. Камерундықтар, ең жоғары дәрежелі полк ретінде, 1-ші батальонды құрды; 90-шы полк, кіші болғандықтан, 2-ші батальонды құрды. 26-шы полк жеке полк ретінде 1882 жылдың 26 маусымында соңғы рет шеруге шықты, жаңа жасыл түсті форма киіп. Жасыл түс – мылтық полктерінің дәстүрлі түсі, саптық полктердің қызыл түсінен өзгеше. Оның тулары сақтауға алынды – мылтық полктері, дәстүр бойынша, ту ұстамаған – және 1885 жылы Глазго соборында ресми түрде сақталды.
As part of the Cardwell Reforms of the 1870s, where single battalion regiments were linked together to share a single depot and recruiting district in the United Kingdom, the 26th was linked with the 74th (Highland) Regiment, and assigned to district no. 59 at Hamilton Barracks in Hamilton. Under the Childers Reforms of the early 1880s, however, the depot system was altered and expanded to form "territorial" two battalion regiments. The four regiments brigaded at Hamilton were re organised, and the 26th was now linked with the 90th Regiment of Foot (Perthshire Volunteers). The two were formally amalgamated in 1882, to form the Scotch Rifles Cameronians. This somewhat ungainly name was quickly altered to the Cameronians (Scotch Rifles), and then to the more modern form of the Cameronians (Scottish Rifles). The Cameronians, as the more senior regiment, formed the 1st Battalion; the 90th, as the junior, formed the 2nd. The 26th paraded as a separate regiment for the last time on 26 June 1882, wearing a new green uniform – green was traditionally worn by rifle regiments, unlike the scarlet of line regiments. Its colours were put in store – rifle regiments, again, traditionally did not carry colours – and formally deposited in Glasgow Cathedral in 1885.
Дәстүрлер
Діни қозғалыста пайда болғандықтан, полк жаңа сарбаздарына Киелі кітапты олардың жабдығының бір бөлігі ретінде берді, және бұл дәстүр біріктірілгеннен кейін де сақталды. Сонымен қатар, британдық армияда қаруларын шіркеуге алып кіретін жалғыз полк – Камерониялықтар (Шотландтық мылтықтар) еді. Бұл дәстүр Келісім жасаушылар дәуірінде басталған, олар құлшылық қызметтерінің басында жауларды іздеу үшін қарулы күзетшілерді орналастырған. Камерониялықтар британ қызметіне өткеннен кейін де осы әдетті жалғастырды. Олар шіркеудің төрт бұрышына екі күзетшіні қойды. Бұл дәстүр полк тарағанға дейін сақталды. 1751 жылғы біркелкілендіру стандарты бойынша полкқа формасында терең сары түсті қаптама киюге рұқсат берілді, бірақ полк 1691 жылы, құрылғаннан кейін көп ұзамай ақ қаптамалары болған деп еске алынады. Олар, кем дегенде 19 ғасырда, қарапайым формадан гөрі тартан немесе шотландтық клеткалы жемшөп шапқысын киген. 26-шы полк ресми түрде Таулы полк болмаса да, ол 1820 жылдарға дейін тіркелген сыбызғышылар тобын сақтап келді. Полк өз туларында «Корунна» және «Абиссиния» шайқасының құрметтерін, сондай-ақ «Мысыр» деп жазылған Сфинкс белгісін және «Қытай» деп жазылған айдаһар белгісін алып жүрді.
Because of its origins in a religious movement, the regiment issued bibles to all of its new soldiers as part of their kit, a tradition that continued after amalgamation. Also, The Cameronians (Scottish Rifles) were the only regiment in the British Army that carried their weapons into church. This was a tradition that started in the Covenanter days when the Covenanters posted armed pickets at the beginning of worship services to keep a lookout for foes. The Cameronians continued this practice even after being taken into British service. They would post double sentries at the four corners of the church. The tradition continued until the regiment disbanded. The regiment was authorised to wear deep yellow facings on its uniforms under the 1751 uniform standardisation, though the regiment is mentioned as originally having white facings in 1691, shortly after its formation. They also wore a tartan, or Scotch plaid, forage cap rather than a plain uniform one, at least during the 19th century. Whilst the 26th was not formally a Highland regiment, it did maintain a small group of men to serve as pipers, which are recorded at least as far back as the 1820s. The regiment carried on its colours the battle honours "Corunna" and "Abyssinia", as well as a Sphinx badge superscribed "Egypt" and a dragon badge superscribed "China".