Кіріспе

Ньютон Лоуэр Фоллс тармағы – Массачусетс штатындағы Бостон және Албани темір жолының қысқа тармағы. Шамамен бір аралық стансасы бар, Ньютон қаласындағы Риверсайд стансасы мен Уэлсли қаласындағы Лоуэр-Фолс стансасы арасында бой созды. Тармақ 1847 жылдың қаңтарында ашылды және дереу жолаушылар тасымалы қызметі басталды. 1886 жылы Хайленд тармағы ашылғаннан кейін Ньютон Лоуэр-Фолс тармағы шаттл қызметіне көшірілді. 1904 жылдың қаңтарынан 1930 жылдың сәуіріне дейін тармақта жолаушыларға электр желісімен қуатталатын трамвай сияқты пойыз қызмет етті. 1926 жылы тармақтың солтүстік жартысы қайта орналастырылды. 1904 жылы күніне 20 рет жүріп-тұрған жолаушылар саны 1950 жылы бір ретке дейін азайды; ол 1957 жылы толығымен тоқтатылды. Жүк тасымалы 1972 жылға дейін жалғасты. Меншік 1973 және 1982 жылдары екі кезеңде штатқа берілді. 21-ші ғасырдағы тармақты велосипед және жаяу жүргіншілерге арналған жолға айналдыру ұсыныстары он жылдық сот дауларына әкелді, нәтижесінде желі ешқашан ресми түрде тасталмағаны анықталды. Тармақтың бір бөлігі 2012 жылы ашылды; тағы бір бөлігі жоспарлануда.

Бағыт

B&W 1852 жылы бұл желіні тізімдеген. B&A кестелері 1899 жылы Риверсайд-Лоуэр-Фолс арақашықтығын көрсеткен, ал басқа көздер осы аралықта әртүрлі ұзындықтарды келтіреді. Желі Чарльз өзенін кесіп өтіп, Велслидің Лоуэр-Фолс бөлігіне енді, онда Вашингтон көшесінің солтүстігінде Ньютон Лоуэр-Фолс станциясы орналасқан. Рельстер көшенің ар жағына жүк ауласына және локомотив депосына дейін созылды. 1926 жылдан кейін желі Риверсайдтан оңтүстікке қарай Хайленд тармағынан бөлініп, оңтүстік-батысқа қарай жүріп, Пайн-Гроувта бастапқы бағытқа қосылды. Жолаушылар пойызы әдетте филиалдың барлық ұзындығын бес минут ішінде жүріп өтетін. 1845 жыл шамасында Ньютон Лоуэр-Фолс және Ньютон Аппер-Фолс тұрғындары B&W компаниясынан екі ауылға филиал салып беруді сұрады. Темір жол компаниясы ұсынысқа келісіп, зерттеу жүргізуге тапсырыс берді. 1846 жылға қарай темір жол компаниясы Лоуэр-Фолсқа филиал салу жоспарларын бекітті. Ньютон Лоуэр-Фолс филиалы 18 қаңтарда ашылды. "Ньютон арнайы" қалалық қызметі Лоуэр-Фолсқа дейін ұзартылды. 1848 жылы ол 26 381 жолаушыны тасымалдады, олардың көп бөлігі Лоуэр-Фолс пен Бостон арасында саяхаттады. 1850 жылға қарай филиалға күніне бес рет барып-келіп тұратын пойыз қызмет көрсетті. Оның құрылысына 39 050 доллар жұмсалды. Пайн-Гроув станциясы 1856 жылға қарай ашылды. Риверсайд станциясы 1860 жыл шамасында негізгі желімен тоғысатын жерге жақын ашылды. Бостон және Вустер темір жолы 1867 жылы Бостон және Олбани темір жолымен (B&A) бірікті. 1886 жылдың 16 мамырында B&A өзінің Хайленд тармағын ашты, ол Риверсайд маңындағы негізгі желіге де қосылды. Хайленд тармағы мен негізгі желідегі қалалық қызмет "Ньютон айналымына" біріктірілді, ал Лоуэр-Фолс филиалының қызметі Риверсайд-Лоуэр-Фолс шаттл пойыздарымен шектелді. Ғасырдың басына қарай шаттл күніне 20 рет (жексенбі күндері 7 рет) жүріп тұрды. Жаңа Ньютон Лоуэр-Фолс станциясы 1887 жылы салынды; кейін бұзылған, ол әлі де бар Ашленд станциясына өте ұқсас болды. B&A 1895-97 жылдары Ньютондағы негізгі желідегі деңгейлі өткелдерді жойды. 1905-07 жылдары Хайленд тармағының өткелдері жойылды, бірақ Ньютон Лоуэр-Фолс филиалындағылары сақталды. B&A сол жылдың соңында желідегі жексенбілік қызметті тоқтатты. 1903 жылдың мамыр айында тұрғындар Массачусетс теміржол комиссиясының алдында Лоуэр-Фолс филиалына қатысты мәселелерді көтерді. Олардың шағымдарына жексенбілік қызметтің болмауы, Риверсайдта жалғастыратын пойыздарды ұзақ күту, Пайн-Гроув станциясын қарапайым аялдамаға дейін төмендету және жүк тасымалы қызметінің нашарлығы кірді. Сол кезде B&A Лоуэр-Фолс филиалы мен Ньютон айналымын үшінші рельсті электрлендіруді зерттеп жатқан, бірақ оны бірнеше жылға дейін салуды жоспарламады. 1903 жылдың маусым айында комиссия B&A-ның желіде жексенбілік қызметті жүргізуге міндетті емес деп шешті. Алайда, ол теміржолдан филиалдағы локомотивтерде өрт сөндірушіні қайтадан пайдалануды талап етті; тек инженерді пайдалану қауіпсіз емес деп есептелді. Сондай-ақ, Риверсайдтағы ауысу кешіктірілімдері де шешілді. Электрлендіру шаттл пойыздарын жүргізу шығындарын азайту мақсатында жасалды. Кейбір дереккөздер электр қызметі 1900 жылдың 1 ақпанында басталды деп қате айтады. Электр қуаты Бостон маңындағы электр компаниясынан сатып алынды – бірнеше трамвай желілерінің холдингі, олар ақырында Миддлсекс және Бостон көшесіндегі темір жолы (M&B) ретінде біріктірілді. Компанияның Вашингтон көшесіндегі Ньютон-Фрамингем трамвай желісі, содан кейін Ньютон көшесіндегі темір жолының бөлігі, Лоуэр-Фолстағы желіні кесіп өтті. Жергілікті тұрғындар бұл вагонды "Пинг-Понг" деп атады. Алайда, сынақтан кейін "Пинг-Понг" филиалдағы жалғыз жолаушылар вагоны болып қалды. 1926 жылдың ақпан айында штаттық заң шығарушы орган B&A мен Метрополитен округінің Риверсайд маңындағы жерді алмастыру жоспарын мақұлдады. Бұл B&A-ға жолдың солтүстік жартысын ауыстырып, парктен рельстерді алып тастауға және Чарльз өзеніндегі көпірді ауыстырудан аулақ болуға мүмкіндік берді. 1926 жылдың соңында Лоуэр-Фолс филиалы Риверсайдтан оңтүстікке қарай Хайленд филиалымен байланысты болды.

Жабылу

M&B 1929 жылдың соңында Ньютон-Фремингем бағытын автобустармен алмастырды. Оның соңғы трамвай қызметі, Аубурндел-Лейк-стрит желісі, шамамен 1930 жылдың 1 сәуірінде автобустармен ауыстырылды. Электр қуаты жеткіліксіз болғандықтан, B&A желісін 1930 жылдың 27 сәуірінде бумен жұмыс істеуге қайтаруды тапсырды. Сол кезде қызмет 7,5 реттік қатынасқа дейін қысқартылды. 1934 жылға қарай ол күн сайынғы төрт рет саяхатқа дейін қысқартылды – таңертеңгі сағаттарда екі рет және кешке екі рет. 1940 жылдары сенбі күнгі қызмет тоқтатылды; 1949 жылға қарай Пайн Гроув тек бағыттық сапарларда ғана қызмет көрсетті. Тұрғындардың өтініші бойынша 6 ақпанда жолаушылар үшін бір реттік сапар қалпына келтірілді. Дизельдік локомотивтер – әдетте бір вагонмен – 1951 жылдың сәуірінде булы локомотивтерді алмастырды. 128-ші бағыт 1960 жылдардың басында Массачусетс автожолының Бостонға дейінгі жалғасуы кезінде батысқа қарай сәл жылжытылды. Жаңа бағытта Ньютон Лоуэр Фолс тармағы үшін жаңа көпір салынды, ал ескі бағыт алмасуға арналған пандусқа айналды. 1957 жылдың ақпан айында B&A мемлекеттік коммуналдық қызметтер комиссиясынан Ньютон Лоуэр Фолс тармағында жолаушылар қызметін тоқтатуға рұқсат сұрады. Комиссия сол жылдың шілде айында «азайған сұраныс» және жақын маңдағы басқа станциялардың болуын негізге келтіре отырып, өтінішті мақұлдады. 1957 жылдың тамызында тармақтағы жолаушылар тасымалы тоқтатылды, бірақ жүк тасымалы жалғасты. Риверсайд маңындағы бұрынғы Хайленд тармағының шағын бөлігі 1976 жылға дейін өнеркәсіптік тұтынушы үшін пайдаланылды. Бұл 128-ші тас жолының көпірінен солтүстікке қарай Ньютон Лоуэр-Фолс тармағының бөлігін қамтыды. 1975 жылы АҚШ Теміржол қауымдастығы тармақтың Conrail құрамына енгізілмеуін ұсынды, себебі желіде қозғалыс аз болды. 1982 жылдың 1 қарашасында Пенн-Централ 128-ші бағыттың оңтүстігіндегі тармақтың бөлігін Метрополитен округі комиссиясына берді.

Темір жол және сот ісі

1996 жылы MetroWest аймағындағы мемлекеттік зерттеу бірнеше қолданыстан шығарылған теміржол желілерін, соның ішінде Ньютон Лоуэр Фоллс тармағын, әлеуетті велосипед-жаяу жолдары ретінде анықтады. Ньютон мен Уэлсли арасындағы Чарльз өзеніндегі көпірді жолға пайдалану үшін қайта жаңарту жоспарлау 2003 жылы басталды. Бұл жоба Ньютон Лоуэр Фоллс қаласында, әсіресе Конкорд көшесі мен Пайн Гроув даңғылы арасындағы учаскеде, дау тудырды, себебі жол құқығы тұрғын үйлердің арасынан өтеді. Жолды қолдаушылар оны Ньютонның басқа бөліктерімен байланыстыру мүмкіндігі ретінде қарастырды, өйткені олар 128-ші тас жолмен бөлінген; қарсыластары бұл көршілікті одан әрі бөліп тастайды деп мәлімдеді. Мемлекеттік депутат Кей Хан да қолдаушылардың арасында болды, оның жері жол құқығымен шектесетін. 2006 жылы Массачусетс консервация және демалыс департаментіне (DCR) – Метрополитендік округ комиссиясының мұрагеріне – қарсы аумақтың иелері тарапынан сотқа шағым түсті, онда 1982 жылғы келісімшарт DCR-ді жолды пайдаланудан тыйым салады деп айтылды. DCR бұл келісімшарттың мақсаты – теміржол пайдалануын тоқтатуға бағытталған бәсекелестікке қатысты шектеу екенін, ал жол салуға кедеріс емес екенін мәлімдеді. 2015 жылы сот ісі тоқтатылды, себебі 30 жылдық келісімшарт мерзімі 2012 жылы аяқталған. 2011 және 2014 жылдары басқа да аумақтың иелері теміржол желісі тасталғаннан кейін жер құқығы оларға қайтарылғанын талап етіп сотқа шағымданып, бірақ 2014 жылы Массачусетс жер соты соңғы жағдайда желі Массачусетс штатының заңдары бойынша тасталмағанын және желінің тасталғандығы федералдық мәселе екенін анықтады. 2017 жылы АҚШ-тың Массачусетс округінің аудандық соты 2014 жылғы талапкерлердің тағы бір шағымын қабылдамады, себебі теміржол желісін тастау мәселесі бойынша бірінші және соңғы құзыреттілік АҚШ-тың Көлік тақтасына (STB) тиесілі екенін анықтады. Соттың өтініші бойынша STB amicus curiae пікірін ұсынды, онда олардың толық құзыреттілігі бар екенін және желі тасталмағанын растады. Осы дауға жауап ретінде 2009 жылы аудандық жұмыс тобы құрылды. Топ 24 әлеуетті жол учаскесін анықтады – кейбіреулері көшелерде, кейбіреулері теміржол төсегінде, ал кейбіреулері басқа маршруттарда орналасқан, оларды әртүрлі комбинацияларда біріктіріп пайдалануға болатын жол құруға болады. DCR теміржолдың оңтүстік бөлігіндегі жолды, Конкорд көшесі мен Вашингтон көшесі арасындағы тұрғын үйлерге жанаспайтын учаскеде салуға кірісті. 2009 жылы Чарльз өзеніндегі үш жаяу көпірін қайта құруға мемлекеттік қаражат бөлді, соның ішінде 1910 жылы салынған бұрынғы теміржол көпірі де болды. Құрылыс 2010 жылдың соңынан 2011 жылдың мамырына дейін жүргізілді. Көпір мен жолдың бөлігі 2012 жылдың мамырында ашылды.