Эмилио Пужоль: Испан композиторы және гитара шебері

Кіріспе

Испан композиторы

Эмилио Пухоль Виларруби (немесе Эмили; 7 сәуір 1886 – 15 қараша 1980) – испан композиторы, гитарист және классикалық гитараның көрнекті педагогы.

Өмірбаян

Эмили Пухоль Испанияның Лейда қаласының жанындағы Гранаделла деген шағын ауылда дүниеге келген. 1902 жылы, он алты жасында Франсиско Таррегадан сабақ алды. Осы кезде Мигель Ллобет Барселонадан тыс жерде концерттік орындаушы ретінде танымал болды. Пухоль Таррегамен алғашқы кездесуін есінде сақтап, ұстазының өмірбаянында оны өте жылы, романтикалық сезіммен сипаттады. 1914-1918 жылдардағы соғыс кезеңінде көп саяхаттамады және негізінен Каталонияда болды. 1918 жылы Оңтүстік Америкаға алғашқы гастрольдік сапарын Буэнос-Айрестен бастады. Оның концерттік сапарларындағы негізгі тоқтап тұрулар – Парижде андалузиялық фламенко гитарисі Матильда Куервасқа үйленуі және Парижде гитараның алдыңғы тарихын зерттеумен айналысуы болды. Осы кезеңде ол баспагер Макс Эшигпен бірлесіп, 1927 жылдан бастап "Bibliothèque de musique ancienne et moderne pour guitare" атты жинақты жариялады, нәтижесінде тарихи және заманауи композиторлардың гитараға арналған көптеген шығармалары жарық көрді. Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуы да оның концерттік мансабына кедергі келтірді. 1935 жылдан 1940 жылға дейін Пухоль бірнеше концерттер мен лекциялар берді, сонымен қатар Испанияда, Лондонда және Парижде зерттеу жұмыстарын жүргізді. 1941 жылы ол өмірінің соңына дейін Испанияға оралды және "Monumentos de la Música Española" сериясы үшін (III том) виуэла композиторы Луис де Нарваэз туралы материалдарды дайындауға кірісті. Бұл томнан кейін Алонсо Мударра (1949) және Вальдеррабано (1963) томдары жарық көрді. Өмірінің соңында Пухоль 1554 жылы жарық көрген Мигель Фуэнльянаның "Orphenica Lyra" атты виуэла музыкасының ең ірі жинағын жазуға кірісті. Ол бұл жинақты виуэла мектебінің шыңы деп санады және Фуэнльянаны испан музыкасындағы қысқа ғана, сарайлық аспаптық дәуірдің соңғы өкілі деп есептеді. 1946 жылы Пухоль Лиссабон музыка консерваториясында гитарадан сабақ берді, ол 1969 жылға дейін жалғасты. Осы кезеңде ол шеберлік сабақтарын өткізді (1953 жылы Андрес Сеговия оны жеке шақырып, Accademia Musicale Chigiana-да сабақ беруге шақырды) және гитара конкурстарында төрешілік жасады. Көрнекті шәкірттерінің ішінде Гектор Гарсия, Мария Луиза Анидо және Мигель Аблониз болды. Осы уақытта Пухольдің бірінші әйелі Матильда Куервас қайтыс болды (1956). Жеті жылдан кейін ол Мария Аделаида Робертке үйленді, ол португалдық танымал пианист және әнші болды, сонымен қатар өмірінің соңғы жылдарында оған көмектесті. 1965 жылдың жазынан бастап Пухоль Испанияның Лейда қаласында гитара, лютня және виуэладан халықаралық курстар ашты. Бұл іс-шара өте танымал болды және әлемнің түкпір-түкпірінен келген студенттер мен оқытушыларға тартылды. Ол он жыл бойы әр жазда қайталанып, 1969 жылы он үшінші ғасырдағы Сервера ауылына көшірілді. Оның "Тарреганың гитара мектебі" туралы айтқан сөздері оның өзіне де қатысты, ол үнемі "шығарманы орындауға қатысатын әртүрлі элементтерден туындайтын барлық мәселелерді алдын ала шешуге" ұмтылды: аспап, қолдар және рух.

Emili Pujol was born in the little village of Granadella just outside Lleida, Spain. He began his studies with Francisco Tárrega in 1902, when he was sixteen years of age. At this time, Miguel Llobet was making his debut as a concert artist outside Barcelona. Pujol fondly remembered his first encounter with Tárrega and in his biography of his teacher, he described his mestre in very endearing, romantic terms. During the war years 1914–1918 he did not travel much and mainly remained in Catalonia. In 1918 he undertook his first tour of South America, starting in Buenos Aires. The only major interruptions in his concert travels were his marriage to Matilde Cuervas in Paris, an Andalusian flamenco guitarist, and the period of time he devoted to historical research in Paris into the instrumental predecessors of the guitar. During this period he partnered with the publisher Max Eschig in publishing his "Bibliothèque de musique ancienne et moderne pour guitare" (from 1927), resulting in numerous works for solo guitar by historical and contemporary composers. The beginning signs of World War II also prevented him from continuing his concert career. From 1935 through 1940, Pujol continued giving a few concerts and lectures as well as pursuing his research in Spain, London and Paris. By 1941 he was back in Spain to the end of his life, and he started preparing the volume covering the composer for vihuela, Luis de Narváez, for the series Monumentos de la Música Española (vol. III). The volume was eventually followed by volumes covering Alonso Mudarra (1949) and Valderrábano (1963). Prior to his death, Pujol had begun work on the largest of vihuela music books, the Orphenica Lyra by Miguel Fuenllana, published in 1554. He considered this book to be the pinnacle of the vihuela school and regarded Fuenllana as the final spokesman for this brief, courtly instrumental period in Spanish music. In 1946, Pujol began his guitar classes at the Lisbon Conservatory of Music, which continued through to 1969. During this period he was involved in giving master classes (in 1953 he was personally invited by Andrés Segovia to give classes at the Accademia Musicale Chigiana) and adjudicating at guitar competitions. Notable students included Héctor García, Maria Luisa Anido and Miguel Ablóniz. Also at this time, Pujol's first wife Matilde Cuervas died (1956). Seven years later he married Maria Adelaide Robert, a noted Portuguese pianist and singer who greatly assisted him in his final years. Beginning in the summer of 1965, Pujol launched his International Courses of Guitar, Lute and Vihuela in the city of Lleida, Spain. This event became quite popular and was attended by students and teachers from throughout the world. It was repeated every summer over a ten year period, and in 1969 it was moved to the thirteenth century village of Cervera. His words on Tárrega's School of Guitar are also applicable to his own spirit, which constantly strived to "resolving in advance all the problems, which can arise out of the diverse elements which contribute to the performance of a work: instrument, hands and spirit."

Гитаралық дуэт

Франсис Пуленк (1899–1963). Вальстер, фортепианоға сәйкестендірілген. Париж : М. Эшиг басылымдары, 1970 ж.

Ерте музыка басылымдары

Эмилио Пухоль Tres Libros de música en cifra para vihuela (Севилья, 1546) / Алонсо Мударра; Эмилио Пухольдің транскрипциясы және зерттеуі. Барселона: Consejo Superior de Investigaciones Científicas, 1984 (1949 жылғы басылымның қайта басылуы), OCLC 39171049. Эмилио Пухоль Los Seys libros del Delphin, de música de cifra para tañer vihuela Луис де XVI ғасыр Нерваез; Барселона: Consejo Superior de Investigaciones Científicas, 1945; OCLC 48310460. Эмилио Пухоль Libro de música de vihuela, institulado Silva de sirenas (Валладолид, 1547); Барселона: C. S. I. C. Испан музыка институты, 1965; OCLC 67466655.

Өлеңдер

Эмилио Пухоль: Өлеңдер; Ллейда: Каталон мәдениеті кафедрасы Самуэль Гили и Гая, Ильерденск институты, Құрметті провинциялық әкімшілік, 1976; , OCLC 4229333.

Эмилио Пухоль туралы басылымдар

Рената Боргатти: Романтизмнің екі жағы: Шуман және Шопен; Эмилио Пухольдің классикалық гитараға итальяндық үлесі; Сиена: Тиччи, 1953; OCLC: 1913194. Кертис Нанли: Эмилио Пухоль: Escuela Razonada de la Guitarra-дағы гитара оқытушысы, бірінші кітап және оң қол техникасы El dilemma del sonido en la guitarra (1993) еңбегі; OCLC 31333907. Даниэла Полхер: Эмилио Пухольдің гитара әдістемесі (The Emilio Pujol guitar method), бакалавр диссертациясы, Париж: Музыка мұғалімдерін даярлау институты, 1999. Хуан Риера: Эмилио Пухоль Лерида: Эксма институтының зерттеу институты, 1974; , OCLC 2467063.