Кіріспе

Фредерик Уильям Уайтхаус (20 желтоқсан 1900 жыл - 22 наурыз 1973 жыл) – Австралиялық геолог, Австралияның Квинсленд штатындағы Ипсвич қаласында туған.

Өмір

Фредерик Уильям Уайтхаус ағасы мен Флоренс Амелия Террейдің отбасында Ипсуичте өскен, оның ағасы Гарри Ангус пен қарындасы Флоренс Марион болды. Оның ата-анасы Ипсуичте торт және тамақтандыру бизнесімен табысты айналысты. Білім алудан, кәсіби мансаптан және Екінші дүниежүзілік соғыстағы әскери қызметтен бөлек, «Фредди» Уайтхаус белсенді саяхатшы болды, ол Квинслендтің оңтүстік-шығысындағы бірнеше тауларға көтеріліп, бірнеше альпинистік рекордтар орнатты. Үш адамнан тұратын топ ретінде ол бір күнде Гласс-Хаус тауларының барлық он шыңына шығуға жетті. Уайтхаус сонымен қатар Университет музыкалық және драмалық қоғамдарының президенті болды және Квинсленд университетінің қайық жүзу командасын басқарды. 1955 жылы ол жас адамды қатыстырған қылмыс бойынша үкім алды, бірақ жазасы шартты болды. Сол жылы университеттен шығарылғаннан кейін, бірнеше рет әрекеттенген соң, 1957 жылдың наурыз айында айыптаулар алынып тасталды. Уайтхаус кейін Мэтью Кондонның «Кішкентай балықтар тәтті» кітабындағы бір тараудың тақырыбы болды, бірақ бұл мазмұны талқыланды. Уайтхаус ешқашан үйленбеді және 1973 жылы Брисбенде қайтыс болды. Оның диссертациясы Австралияның теңіздік креда кезеңдеріне арналған. Ол және оның студент әріптесі Дороти Хилл UQ-да оқыған кезінде көптеген қазбаларды жинады, бұл олардың жеке және бірлескен зерттеулерін одан әрі дамытты. Ол 1939 жылы Георгина бассейнінің кембрий кезеңіне жататын трилобиттерді зерттегені үшін ғылым докторы (DSc) дәрежесімен марапатталды, бұл оған халықаралық деңгейде танымалдылық әкелді.

Мансап

Уайтхаус Квинслендке оралғаннан кейін үкіметтік геолог болып тағайындалды. 1926 жылы Квинсленд университетінде геология пәнінен дәріс оқуды бастады; үш онжылдық бойы мемлекеттік қызмет пен университет арасында жұмыс істеді. Ол Батыс Квинслендтің геологиялық картасын жасауға көмектесті, аймақтың қазба жәндіктерін зерттеді. 1940 жылы Квинсленд Корольдік қоғамының президенті болды. 1941 жылы Ұлы Артезиан алабының стратиграфиясы жөніндегі еңбегі үшін Жаңа Оңтүстік Уэльс Корольдік қоғамының Уолтер Берфитт жүлдесімен және медалімен марапатталды. 1946 жылы Уайтхаус Қоғамдық жұмыстар жөніндегі Бас координатор департаментіне жіберілді; ол соғыстан кейінгі қайта құру комитетінің мүшесі болды және солтүстік Австралияны дамыту жобасына қатысты. 1948 жылы Квинсленд университетінде дәріс беруді жалғастырды, ал 1949 жылы доцент атағын алды. Артезиан алабының стратиграфиясын зерттеуін жалғастыра отырып, жүйеден табиғи ағып шығуды, әсіресе үйінділі бұлақтарды сипаттады. Бұл, оның геология ғылымына ең маңызды үлесі болуы мүмкін, және ол «Квинслендтегі артезиандық сумен жабдықтау» (1954) есебінде «Австралияның Ұлы Артезиан алабының Квинсленд бөлігінің геологиясы» деген қосымша ретінде жарияланды. Ол кватернарлық геоморфологиямен да қызығушылық танытты. Уайтхаус Квинсленд университетінің геология кафедрасының доценті (1949-1955). Ол 1934-1953 жылдар аралығында геологиялық тақырыптар бойынша ABC арнасында ұлттық деңгейде ұзақ дәрістер мен жаңалықтарды оқыды. Квинсленд мектептеріне геологияны кеңінен таныстыруға тырысты және мектеп орналасқан аймақтың геологиясын сипаттайтын 50 түрлі геологиялық буклеттерді жинақтап, тегін таратты. 100-ден астам мектепке тастардың, минералдардың және қазба жәндіктердің бірнеше жиынтығын тапсырды. Уайтхаус Австралия және Жаңа Зеландия ғылымды дамыту қауымдастығының геологиялық бөлімінің президенті болды. 1955 жылы Уайтхаус университеттен босатылды. 1955 жылдан бастап көптеген мұнай компанияларында геологиялық кеңесші ретінде жұмыс істеді, ал 1972-1973 жылдары Квинсленд антропологиялық қоғамының президенті болды. Брисбен аквариум қоғамының белсенді мүшесі және бриолог болды. Сондай-ақ, (The Mayne Inheritance) еңбегінде көрсетілгендей, университеттің Сент-Люсияға көшірілуіне мүмкіндік берген жердің маңызды мұрасын алуда маңызды рөл атқарды. Уайтхаус доктор Джеймс О'Нил Майнмен (1861-1939) жақын дос болды, ол 1926 жылы әпкесі Мэри Эмилия Майнмен бірге Сент-Люсияда жер сатып алды, ол Квинсленд университетінің жаңа орнына айналды.

Әскери қызмет

1941 жылдың 7 шілдесінде Уайтхаус АИФ қатарына енді. 1942 жылдың қаңтарында Австралия Корольдік инженерлерінің лейтенанты болып тағайындалды. Ол 1942-43 жылдары Квинсленд және Жаңа Гвинеяда жол салуға, ал 1944-45 жылдары коралл рифтері арқылы теңіз десанты операцияларын жүргізу ережелерін жасауға геологиялық білімін пайдаланды. Ол Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағында кеңінен саяхаттады және 1945 жылдың қыркүйегінде уақытша подполковник шеніне көтерілді. Қызметі үшін мақталып, 1945 жылдың 21 желтоқсанында демобилизацияланды.

Жарияланған еңбектер

Уайтхаус, Ф. В. (1924). Димитобелидтер – қазылған белеминттердің жаңа туысы. Геологиялық журнал, 61: 410–416. Уайтхаус, Ф. В. (1926а). Шығыс Австралияның кредалық аммоноидтері. Квинсленд мұражайының естеліктері, 8: 195–242. Уайтхаус, Ф. В. (1926б). Австралияның кредалық теңіз шөгінділерінің корреляциясы. Австралиялық ғылымды дамыту қауымдастығының есептері, 18: 275–280. Уайтхаус, Ф. В. (1927, 1928). Шығыс Австралияның кредалық аммонит фаунасына қосымшалар. Квинсленд мұражайының естеліктері, 9: 109–120; 200–206. Уайтхаус, Ф. В. (1928). Орталық Квинсленд геологиясы. Квинсленд үкіметінің тау-кен журналы, 29: 441–442. Уайтхаус, Ф. В. (1930). Квинсленд геологиясы. Квинсленд нұсқаулығында. Австралиялық ғылымды дамыту қауымдастығы: 23–39. Уайтхаус, Ф. В. (1930). Спрингсюр ауданында Дж. Х. Ридтің тапқан қазбалар жинағы туралы есеп. Квинсленд үкіметінің тау-кен журналы, 31: 156–157. Уайтхаус, Ф. В. (1931). Солтүстік Арм маңында Ч. С. Мортон жинаған мезозой өсімдіктері туралы бірнеше ескертулер. Квинсленд үкіметінің тау-кен журналы, 32: 274. Уайтхаус, Ф. В. (1931). Палеонтологтың есебі. Квинсленд Тау-кен департаментінің 1930 жылғы жылдық есебі: 141–142. Уайтхаус, Ф. В. (1933). Квинсленд штатының Пермь-карбон флорасы туралы ескертулер. Квинсленд үкіметінің тау-кен журналы, 34: 37–38. Уайтхаус, Ф. В. (1936–1939). Солтүстік-шығыс Австралияның кембрий фаунасы. Квинсленд мұражайының естеліктері, 11: 59–78, 179–182. Уайтхаус, Ф. В. (1940). Квинслендтің геологиялық тарихының кейінгі кезеңдерін зерттеу. Квинсленд университетінің геология кафедрасының еңбектері, 2(1): 1–74. Уайтхаус, Ф. В. (1942). Батыс Квинслендтің жер беті. Квинсленд Корольдік қоғамының мәжілістері, 53: 1–22. Уайтхаус, Ф. В. (1944). Мұссонды жерлердің табиғи су ағыны. "Австралиялық географ", 4: 183–196. Уайтхаус, Ф. В. (1946). Стенвелл (Рокхэмптон ауданы) теңіздік ерте кредалық фаунасы. Квинсленд Корольдік қоғамының мәжілістері, 57: 7–20. Уайтхаус, Ф. В. (1948). Оңтүстік-батыс Квинслендтің Каналдық аймағының геологиясы. Квинслендтегі зерттеу бюросының техникалық бюллетені, 1: 1–28. Уайтхаус, Ф. В. (1951). Квинсленд нұсқаулығындағы физиография. Австралиялық ғылымды дамыту қауымдастығы: 5–12. Уайтхаус, Ф. В. (1953). Квинслендтің мезозойлық ортасы. Австралиялық ғылымды дамыту қауымдастығының есептері, 29: 83–106. Уайтхаус, Ф. В. (1955). Ұлы Австралия Артезиан алабының Квинсленд бөлігінің геологиясы. Квинслендтегі артезиандық сумен жабдықтау туралы мәліметтердегі G қосымшасы. Басқарушы координаторының департаменті, Квинсленд, Парламенттік құжаттар А: 56, 1955.