Леатрис Джой: Американдық актрисаның өмірі мен мансабы
Leatrice Joy
Леатрис Джой (1893-1985) – американ актрисасы, неміс-ирланд және австрия-француз тегінен шыққан. Негізгі еңбектері – сөйлемейтін фильмдердегі рөлдері. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актриса (1893–1985)
American actress (1893–1985)
Леатрис Джой (туған Леатрис Йоханна Зейдлер; 7 қараша 1893 – 13 мамыр 1985) – үнсіз фильмдер дәуірінде ең белсенді болған американдық актриса.
Leatrice Joy (born Leatrice Johanna Zeidler; November 7, 1893 – May 13, 1985) was an American actress most prolific during the silent film era.
Ерте өмір
Джой Луизиана штатының Нью-Орлеан қаласында австрия және француз тегінен таралған стоматолог Эдвард Джозеф Зейдлер мен неміс және ирланд тегінен таралған Мэри Джой Крименс отбасында дүниеге келді. Оның Билли есімді інісі болды, ол кейін Metro Goldwyn Mayer компаниясында жұмыс істеді. Ол Нью-Орлеандағы Қасиетті Жүрек монастырында оқыды, онда дін қызметкері болуды жоспарлаған, бірақ әкесі туберкулезге шалдыққаннан кейін, тіс дәрігерлігін тастауға мәжбүр болды. 1915 жылы ол Нола фильм компаниясына қатысып, актриса болып жұмысқа алынды. Оның анасы актриса болуына қарсы болды, бірақ отбасына ақша керек болғандықтан, анасы оны Калифорнияға ертіп барды, онда ол театр қойылымдарында және фильмдерде жұмыс істей бастады.
Joy was born in New Orleans, Louisiana to dentist Edward Joseph Zeidler, who was of Austrian and French descent, and Mary Joy Crimens, who was of German and Irish descent. She had a brother, Billy, who later worked at Metro Goldwyn Mayer. She attended the Convent of the Sacred Heart in New Orleans, where she had planned on becoming a nun, but left when her father was diagnosed with tuberculosis and was forced to give up his dental practice. She tried out for the New Orleans based Nola Film Company in 1915 and was hired as an actress. Her mother disapproved of her becoming an actress, but the family needed the money, so her mother accompanied her to California, where she began working in plays and films.
Үнсіз фильмдер
Джой актерлік карьерасын театрлық труппаларда бастады және көп ұзамай кинода дебют жасады. 1916 жылғы сәуірден 1917 жылғы қарашаға дейін ол АҚШ-тың Пенсильвания штатындағы Уилкс-Барредегі United States Motion Picture Corporation компаниясы түсірген және Paramount Pictures ұлттық деңгейде таратқан 20 бір рулондық Black Diamond Comedies комедиялық фильмдерінде басты рөлде ойнады. Ол көптеген фильмдерде Сюзи рөлінде ойнады. 1917 жылдың соңында ол салыстырмалы түрде жас киноколониясы бар Голливудқа, Калифорнияға көшіп, Билли Уэст пен Оливер Хардимен бірге комедиялық қысқаметражды фильмдерде ойнай бастады. Samuel Goldwyn Studios студиясымен келісімшартқа отырып, студиядағы алғашқы рөлі 1917 жылғы "Кланның мақтанышы" фильмінде Мэри Пикфордпен бірге болды. Оның мансабы жылдам дамыды, ал 1920 жылға қарай ол кино көрермендер арасында өте танымал актрисаға айналды және Уоллес Бири, Конрад Нагель, Нита Нальди және Айрин Рич сияқты актерлермен бірге басты рөлде ойнады. Режиссерлер Джойды әдетте күшті жігерлі тәуелсіз әйел рөлінде ойнатты, ал Джаз дәуірінің, "Қырық жылдықтардың" бостандық атмосферасы оның танымалдығын, әсіресе әйел көрермендер арасында нығайтты. Оның қысқа шашы және еркек сипаттамасына жақын келген бейнесі (оны көбінесе жас жігітке шатысқан әйел ретінде ойнаған) сол дәуірде сәнге айналды. Оның танымалдылығы артып келе жатқанда, Джойды Сесил Б. ДеМилль іздестірді, ол оны 1922 жылы Paramount Pictures компаниясына келісімшартқа отырғызып, дереу сол жылғы сәтті жоғары қоғамдағы "Сенбілік түн" драмасында ойнатты. Джой Paramount үшін бірнеше сәтті фильмдерде ойнады және ДеМиллдің ең көрнекті шәкірттерінің бірі ретінде жақсы танылды. 1925 жылы студия басшыларының кеңесіне қарамастан, Джой Paramount компаниясымен жолдары айырылып, ДеМиллдің жаңа кинокомпаниясы Producers Distributing Corporation компаниясына өтті, онда ол бірнеше орташа сәтті фильмдер түсірді, соның ішінде Лоис Вебердің соңғы нұсқаусыз фильмі "Бродвей періштесі" (1927). 1926 жылы Джой шашын өте қысқа қырып алғаннан кейін, ДеМилль бұл оның дәстүрлі әйел рөлін ойнауына кедергі келтіргендіктен ашық ашуланды. Студия "Леатрис Джой бобын" насихаттау үшін жобалар жасады, оны "Махаббат үшін жасалған", "Еваның жапырақтары", "Жабысатын жүзім", "Тек алимент үшін" және "Мақтан" фильмдерінде киді. Джой 1963 жылғы 1 шілдеде "Ақиқатты айту" ойынында қатысты. Ол "Голливуд: американдық нұсқаусыз киноның мерекесі" (1980) теледокументалдық фильмінде сұхбат берді.
Joy began her acting career in stock theater companies and soon made her film debut; between April 1916 and November 1917, she was the star of about 20 one reel Black Diamond Comedies produced by the United States Motion Picture Corporation in Wilkes Barre, Pennsylvania, and released nationally by Paramount Pictures. In many of these, she starred as Susie. In late 1917 she relocated to the relatively young film colony in Hollywood, California and began appearing in comedy shorts opposite Billy West and Oliver Hardy. Signed under contract with Samuel Goldwyn Studios, her first role for the studio was in 1917's The Pride of the Clan opposite Mary Pickford. Her career quickly gained momentum, and by 1920 she had become a highly popular actress with the filmgoing public and was given leading lady status opposite such performers as Wallace Beery, Conrad Nagel, Nita Naldi, and Irene Rich. Directors often cast Joy in the strong willed independent woman role, and the liberated atmosphere of the Jazz Age Roaring Twenties solidified her public popularity, especially with female movie goers. Her close cropped hair and somewhat boyish persona (she was often cast as a woman mistaken for a young man) became fashionable during the era. With her increasing popularity, Joy was sought out by Cecil B. DeMille, who signed her to Paramount Pictures in 1922, immediately casting her in that year's successful high society drama Saturday Night opposite Conrad Nagel. Joy starred in a number of successful releases for Paramount and was heavily promoted as one of DeMille's most prominent protégées. In 1925, against the advice of studio executives, Joy parted ways with Paramount and followed DeMille to his new film company Producers Distributing Corporation, for which she made a few moderately successful films, including Lois Weber's last silent film The Angel of Broadway in 1927. After Joy impulsively cut her hair extremely short in 1926, DeMille was publicly angry as it prevented her from portraying traditional feminine roles. The studio developed projects to promote the “Leatrice Joy bob” which she wore in Made for Love, Eve's Leaves, The Clinging Vine, For Alimony Only, and Vanity. Joy appeared as a subject on the game show To Tell the Truth on July 1, 1963. She was interviewed in the television documentary series Hollywood: A Celebration of the American Silent Film (1980).
Жеке өмір
Джой үш рет үйленді және бір баласы болды. 1922 жылғы 22 наурызда ол актер Джон Гилбертке тұрмысқа шықты. Олардың Леатриче есімді қызы болды, ол кейіннен эпизодтық рөлдерде ойнады; ол романда жазатын және пьесалар жасайтын Эрнест Геблердің бірінші әйелі болды. Джой 1924 жылғы тамызда Гилберттің адалсыздығы мен маскүнемдігіне байланысты ажырасуға өтініш берді. Джойдың екінші некесі 1931 жылғы 22 қазанда кәсіпкер Уильям Спенсер Хукқа жасалды; олар 1944 жылы ажырасты. Джойдың үшінші және соңғы некесі бұрынғы актер және электр инженері Артур Кем Вестермаркпен болды. Олар 1945 жылғы 5 наурызда Мексика қаласында үйленді және 1954 жылғы қазанда ажырасты. 1920-жылдардағы нұсқаусыз фильмдердегі мансабы кезінде ол Голливудтағы ең белгілі христиан ғылымының жақтасы болды.
Joy was married three times and had one child. On March 22, 1922, she married actor John Gilbert. They had a daughter, Leatrice, who later acted in bit parts; she was the first wife of novelist and playwright Ernest Gébler. Joy filed for divorce in August 1924, citing Gilbert's infidelity and alcoholism. Joy's second marriage was to businessman William Spencer Hook on October 22, 1931; they divorced in 1944. Joy's third and final marriage was to former actor and electrical engineer Arthur Kem Westermark. They married on March 5, 1945, in Mexico City and divorced in October 1954. During her silent film career in the 1920s, she was Hollywood's best known Christian Scientist.
Өлім
1985 жылы 13 мамырда Джой Нью-Йорк штатының Бронкс ауданындағы Ривердейлдегі «Хай Ридж Хаус» христиан ғылымы медбикелер үйінде жедел қан тапшылығынан қайтыс болды. Ол Коннектикут штатының Олд Гринвич қаласындағы «Сент-Сэвиор» епископ шіркеуінің қорымшасына жерленді. Киноиндустриясына қосқан үлесі үшін Леатрис Джой Голливудта, Калифорниядағы 6517 Голливуд бульвары бойынша «Атақ-даңқ аллеясында» жұлдызына ие.
On May 13, 1985, Joy died from acute anemia at the High Ridge House Christian Science nursing home in Riverdale, Bronx, New York. She was interred at the Saint Savior Episcopal Churchyard in Old Greenwich, Connecticut. For her contribution to the motion picture industry, Leatrice Joy has a star on the Hollywood Walk of Fame at 6517 Hollywood Blvd. in Hollywood, California.